เข้าสู่ระบบ“ช่างเถอะ วันนี้ฉันไม่อยากทะเลาะ” เขาหันหน้ากลับมามองเธออีกครั้ง แววตานั้นยังคงเย็น แต่ลึกลงไปเหมือนมีอะไรบางอย่างที่กำลังปะทะกันอยู่ข้างใน “เรื่องนี้…ไว้คิดบัญชีกันทีหลัง” “...ถ...ถ้ารู้ตั้งแต่แรก...ทำไมถึงไม่พูดตั้งแต่ตอนนั้น” “เอาเรื่องตรงหน้าก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที” “…เรื่องตรงหน้าเหร
บทที่ 223 “ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย แกทำอะไรกับของของเรา” “ก็บอกว่าไม่ได้ทำ ลูกน้องทำ” “เลิกกวนสักทีได้มั้ย ถ้าแกไม่สั่ง ลูกน้องแกจะกล้าเอาของเราไปเหรอ แกเอาของเราไปทำไม เอาของเราคืนมานะ” “จะคืนให้ มันก็ได้อยู่หรอก แต่ต้องไปเอาที่คอนโดฉัน แล้วก็ต้องไปคนเดียวด้วย” “...ระ...เราไม่ไป...เราจะอยู่ที่นี
“ทั้งหมด” พนักงานยังพูดไม่ทันจบ จินก็หยิบบัตรสีดำสนิทขอบทองวาววับออกมา มันคือบัตรเครดิตระดับสูงสุดสำหรับมหาเศรษฐี ที่มีเพียงคนไม่กี่คนบนโลกเท่านั้นที่ถือได้ จินวางบัตรเครดิตสีดำลงบนเคาน์เตอร์ แล้วพนักงานก็เงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบรับไปแตะเครื่องอย่างรวดเร็ว “เรียบร้อยค่ะ” เครื่องส่งเสียงติ๊ดเบ
กรามของจินค่อย ๆ กัดแน่นขึ้นอีกครั้ง มือที่จับพวงมาลัยบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ขึ้นมา คงไม่มีทางโอเค เธอคงไม่พอใจเขา และเธอก็มีสิทธิ์จะรู้สึกแบบนั้น เพราะเขาเป็นคนพูดเอง เป็นคนสัญญากับเธอเองว่าเขาจะแต่งงานกับเธอ แต่วันนี้กลับมีข่าวว่าจะหมั้นกับผู้หญิงอีกคน ลมหายใจหนัก ๆ ถูกปล่อยออกมาช้
เส้นด้ายเดินเข้ามาหาทิศเหนือ ยกมือขึ้นมาจะดึงหู ทว่าทิศเหนือไหวพริบดี รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูทันที “ฮัลโหลครับแด๊ดดี้” แล้วก็รีบเดินหลบออกไปเหมือนมีงานด่วนระดับชาติ เส้นด้ายมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปสองวินาทีเต็ม คิ้วขมวดช้า ๆ สมองกำลังประมวลผลคำเมื่อกี้ แด๊ดดี้…? จากปากผู้ชายหน้าดุ ๆ อย่างกับม
“ก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่ออีก” ความเงียบตกลงมาครู่หนึ่ง แผ่นหลังของจินนิ่งสนิทเหมือนคำพูดนั้นกระแทกเข้ามาเต็ม ๆ แต่เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็เปิดประตูรถ ราวกับคำพูดนั้นไม่ได้เปลี่ยนการตัดสินใจของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว “ถ้าแกไป” เสียงของท่านรองนายกฯ ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เย็นเฉียบกว่าเดิม “ทุกอย่างที่ฉั
ที่สำคัญ ขริบหนังหุ้มปลายด้วย ผู้ชายที่ไม่มีหนังหุ้มปลายคือที่สุด แก่นกายของจินทั้งใหญ่โต น่าเกรงขาม และสะอาดสะอ้าน จนทำเอาร่างกายของหล่อนร้อนวูบวาบไปหมด ยังไม่ทันได้เสียบ ก็ทำเอาหล่อนเสร็จไปแล้ว “หึ” จินแสยะยิ้มมุมปาก พอสวมเครื่องป้องกันเรียบร้อย จินก็จัดการพลิกตัวหญิงสาวหน้าแนบผนัง แกรก! เส
จินยังนั่งเงียบ แต่สายตาของเขาหยุดอยู่ที่คำว่า ‘เทส’ นิ้วกดดินสอจนแทบหักโดยไม่รู้ตัว “แต่ใด ๆ คือ…” เส้นด้ายเอื้อมมือไปจับแขนไอมิเอะเบา ๆ “คือมึง…พวกผู้ชายชอบมึงเยอะมาก กูอยากให้มึงรู้ไว้บ้าง อยากให้มึงมั่นใจในตัวเองมากกว่านี้ หน้ามึงสวย หุ่นดี ผิวดีอยู่แล้ว มึงไม่ต้องไปทำอะไรเพิ่มเลย แต่มึงอ่ะ ต้
“รอบฉายหนังของพวกกูมีแค่ตอนสองทุ่มกับสี่ทุ่ม ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมง พวกกูก็เลยจะไปกินข้าวก่อน พวกมึงไปด้วยกันไหม ไปกินกันหลาย ๆ คน สนุกดี” น้ำเสียงของทิศเหนือดูจริงใจ ไม่มีพิษมีภัย แต่ก็ดูเหมือนมีจังหวะซ่อนรอยยิ้มบางอย่างอยู่ใต้คำพูดนั้น “จะเลี้ยงเหรอ? ถ้าเลี้ยงพวกเราก็ไป” เส้นด้ายรีบสวน
“เรียนนิเทศสิ มึงสวยขนาดนี้ เรียนนิเทศศาสตร์ มึงต้องได้เป็นดาราแน่” ยี่หวารีบเสนอความเห็น สีหน้าตื่นเต้นเหมือนมีไอเดียสุดปัง “จริง กูว่านิเทศศาสตร์เหมาะกับไอมิมากที่สุด ถ้าไปเรียนนิเทศ ไอมิต้องไปได้ไกลแน่” เส้นด้ายเอ่ยเสริมเสียงหนักแน่น ดวงตาเป็นประกาย ไอมิเอะยิ้มบาง ๆ พลางก้มหน้ามองน้ำซุปในหม้อชา







