Mag-log in“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
บทที่ 162 “พวกกูตกลงกันแล้ว ไม่อยากให้มึงมีปัญหากับไอมิ พวกกูขออาสาไปส่งองค์หญิงแทนมึง” ไตเติลกับทิศเหนือพูดพลางยักคิ้วใส่กันอย่างพอใจ ทำเหมือนเป็นสุภาพบุรุษ ทั้งที่เจตนาไม่บริสุทธิ์ และปกติก็มีแต่เรื่องฉิบหายทุกวัน อยู่ดี ๆ ก็ทำตัวเป็นคนดีขึ้นมา ทำเอาหลายคนต้องเหลือบตามอง คนชั่วทั้งชีวิต แต่พอมา
บทที่ 165 พอเดินมาถึงขอบสนาม จินยื่นมือไปรับคบเพลิงจากตูมตาม แล้วเสียงทรัมเป็ตของกองดุริยางค์ก็ดังขึ้น นักเรียนหลายพันคนบนสนามหมุนสายตาไปทางโพเดียมประธานพิธีอย่างพร้อมกัน “ประธานในพิธีเปิดการแข่งขันกีฬาสีประจำปีการศึกษา 20XX ในวันนี้ คือท่านรองนายกรัฐมนตรี คมฐิพัฒน์ อนันต์พัฒณ์ไพศาล ถือเป็นเกียรติ
“แหมม ถ้าเป็นเด็ก Gen Z Gen Alpha แบบพวกมึง แต่ชอบบูลลี่คนอื่นก็ไม่ไหวนะ” พี่ดีดี้ถึงกับของขึ้น พูดมึง ขึ้นกูในไลฟ์สด ทำเอาไอมิเอะเกร็งทั้งตัว เริ่มหน้าซีด อยากจะหยุดไลฟ์แล้วแต่ก็ไม่กล้าพูด “น้ำปิง แล้วไงคะกูไม่ได้แก่เหมือนมึงและไม่ได้ H e e เหี่ยวแบบมึงด้วย” แก้มยุ้ยอ่านคอมเมนต์ต่อ “อีสัส คำก็แก่
“กินข้าว จะได้กินยา” จินวางถาดอาหารลงเสียงหนัก ก่อนนั่งลงข้างเตียง เขาตักข้าวต้มขึ้นมาพอคำ เป่าเพียงแผ่วเดียวแล้วดันเข้าปากเธออย่างถือสิทธิ์เต็มที่ เขาไม่ได้ป้อนอย่างอ่อนโยนเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ดันทำให้คนถูกป้อนหัวใจเต้นแรง ไอมิเอะกลืนข้าวต้มทีละคำ ใบหน้าก็แดงขึ้นเรื่อยๆ “อิ่มยัง” ไอมิเอะก็พยักหน้







