Mag-log in“....” “สอง เงินสามร้อยล้าน ต้องจ่ายเป็นเงินสดเท่านั้น จ่ายภายในสามวันนับจากวันนี้” นิ้วที่สองตามมา “สาม” “....” “นักเลงอย่างแก ประวัติโชกโชน ไม่ใช่แค่เรื่องความอันธพาล แต่รวมถึงเรื่องผู้หญิงด้วย” “....” “ประวัติเรื่องผู้หญิงของแกแย่พอ ๆ กับความชั่วของแก” “นี่ล่ะปัญหาใหญ่สุด” ไตเติลเริ่มหันไป
“อายุสิบสามปี ทำร้ายลูกชายของอดีตผู้อำนวยการโรงเรียนจนกระดูกแขนร้าว ลงมือกดหัวลูกชายนักการเมืองท้องถิ่นลงน้ำ เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เด็กผู้ชายคนนั้นสมองพิการ ต่อมาอีกสองเดือน มีเรื่องชกต่อยกับนักศึกษามหาวิทยาลัยxxxจนอีกฝ่ายเบ้าตาแตก” “เลวจัดเลยไอ้เวร มึงเคยมีช่วงชีวิตที่ไม่ต่อยใครบ้างไหม” ไตเติลพึม
“กูก็ไม่รู้” ไตเติลกัดฟันเอ่ยเบาๆ ในลำคอ “มึงไปยิงเขาตอนไหน กูไม่เห็นรู้เรื่องนี้” “อายุเก้าขวบ ขับเฟอร์รารีชนครูที่โรงเรียนจนขาหัก หมายเหตุ เพราะครูพูดไม่เข้าหู” คุณพ่อของไอมิเอะเปิดหน้าถัดไป “ไอ้เหี้ย…” ไตเติลหลับตา “แค่พูดไม่เข้าหู มึงเล่นขับรถชนเลยเหรอ กูอายแทน” “อายุสิบขวบ ยิงลูกชายของนักการ
“สามพันล้าน ค่าสินสอด?” ทิศเหนือที่ปกติแทบไม่ออกความเห็นถึงกับเลิกคิ้ว “สามร้อยล้านสำหรับหมั้นหมาย ยังพอเข้าใจได้ แต่นี่สามพันล้าน รวมกันสามพันสามร้อยล้าน นี่ซื้อบริษัทได้เลยนะ” “เงินขนาดนี้ ซื้อบริษัทยังเหลือเงินทอน” ไตเติลกัดฟันพูด “หุบปาก” จินพูดขึ้นทันที คราวนี้น้ำเสียงของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือ
คุณพ่อของไอมิเอะไม่ได้ต้องการให้จินทำสำเร็จ แค่กำลังวางกำแพงที่สูงจนแทบไม่มีใครปีนข้ามได้ ถ้าจินทำไม่ได้ ก็แค่เลิกกับลูกสาวของท่าน จบ นั่นแหละคือสิ่งที่ท่านต้องการเห็น แต่คนที่นั่งอยู่ตรงกลางกลับไม่ได้มีสีหน้าสิ้นหวังอย่างที่ทุกคนคิด สามเดือน เขายอมรับว่ามันสั้นเกินไป สั้นจนแม้แต่เขาเองยังต้องคิด
บทที่ 281 จินหลับตาลงชั่วครู่ สูดลมหายใจเข้าช้า ๆ หนึ่งครั้ง สองครั้ง แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกยาว ๆ กรามที่เคยเกร็งแน่นค่อย ๆ คลายออกทีละน้อย จินลืมตาขึ้นอีกครั้ง ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งเหมือนเดิม เพียงแต่ปลายนิ้วที่วางอยู่บนเข่ายังคงกำแน่นอยู่ “ดี…” ทิศเหนือพึมพำอย่างโล่งใจ เมื่อกี้ลุ้นสุดชีวิต
“จ...จะ...จุก...อื้อ!” อาการจุกตรงท้องน้อยเข้าเล่นงานอย่างหนัก มือบางกุมหน้าท้องของตัวเองเอาไว้ หวังจะช่วยผ่อนคลายอาการจุกตรงบริเวณท้องน้อยลงได้บ้าง แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย เพราะเขาดันแก่นกายเข้ามาอย่างแรง จนความแน่นลึกพุ่งขึ้นไปจนถึงท้องน้อย ราวกับจะทะลุถึงสะดือ ความเจ็บแล่นวาบขึ้นมาจนเธอจุกทวี
“O.O” ฮิเดโยะทำตาโตจนแทบถลน ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว “เสียงใคร?” ไอมิเอะก็หรี่ตาถามด้วยความสงสัย “เพื่อนโยะเอง!” ฮิเดโยะพูดจบก็กลิ้งหลุน ๆ ลงจากโซฟาโดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น แล้ววิ่งตู้มตรงไปยังประตูห้องอย่างกับมีปีกติดเท้า “ไหนเมื่อกี้บอกไม่มีเพื่อน?” ไอมิเอะย่นคิ้วท้วงเสียงเรียบ แต่คำตอบไ
“เดี๋ยวโยะพาไปอาบน้ำเอง!” ฮิเดโยะรีบเสนอพลางคว้ามือของจินแล้วลากไปทางห้องน้ำด้วยความกระตือรือร้น จินก็ไม่ขัดขืนเลยสักนิด แถมยังหัวเราะเบา ๆ ก่อนปล่อยให้ตัวเองถูกลากไปโดยไม่ยอมขืนแรงเลยแม้แต่น้อย ทั้งสองคนเหมือนเป็นคู่หูที่ซ้อมกันมาหลายรอบ เข้าขากันชนิดไม่ต้องมองตาก็รู้ใจ “โยะ!!” ไอมิเอะถึงกับร้อง
บทที่ 62 ไอมิเอะเดินตรงไปยังบล็อกกิ้งของตนเอง ตรงตำแหน่งที่ซ้อมไว้เมื่อวาน ทันทีที่เธอยืนประจำจุด ทุกสายตาในยิมก็พลันจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียวกัน “สวยจัด” แล้วเสียงซุบซิบจากรุ่นน้องชายก็ดังขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “โห~ สวยมาก” แล้วเสียงซุบซิบของรุ่นน้องผู้หญิงก็ดังขึ้นไม่แพ้กัน “ใช่! สวยมาก โครงหน้






