تسجيل الدخولคำพูดนั้นทำให้ทุกคนเงียบไปพร้อมกัน จินมองตรงไปข้างหน้า ก่อนสตาร์ตรถ “จะไปไหน” ไตเติลขมวดคิ้วถาม “หาคนใหม่” “แล้วถ้าเขาปฏิเสธอีกล่ะ” “ก็หาใหม่...หาจนกว่าจะได้” “ถ้ามันยากขนาดนั้น กูว่าฉุดไอมิเถอะ ง่ายกว่าเยอะ” “มันไม่ได้ต้องการแค่เมีย แต่ต้องการการยอมรับ” เป็นทิศเหนือพูดขึ้น “ต้องการการยอมรับจ
“ผมทำเองทั้งหมดครับ” คราวนี้จินเงียบฟังอยู่นาน ก่อนตอบกลับเพียงสั้น ๆ “เข้าใจครับ” คนในสายพูดอะไรบางอย่างต่อ จินก็มองออกไปนอกรถ “ได้ครับ คุณลองพิจารณาดูก่อนก็ได้” “ครับ” “ขอบคุณครับ” “อย่าบอกว่าโดนปฏิเสธ” ทันทีที่สายถูกตัดลง ไตเติลก็มองหน้าจิน “....” จินไม่ได้ตอบ เพียงกดโทรออกหาเบอร์ถัดไปทัน
“อ้าวไอ้นี่ ดูถูกกู แล้วมึงมีรึไง” “กูมีครับ มีกว่ามึงอีก” ไตเติลตอบอย่างมั่นใจ “แต่ต้องรอให้พ่อแม่กูตายก่อน กูถึงจะได้มรดก” “มึงพูดเหมือนอยากให้พ่อแม่ตาย” “กูแค่พูดตามระบบการเงิน” ไตเติลหันไปทางทิศเหนือ “เออ กูได้ยินมาว่าพ่อแม่มึงทำประกันชีวิตไว้เยอะไม่ใช่เหรอ” “แล้ว?” ทิศเหนือขมวดคิ้ว “เห็นว่
“ไม่เอา” จินมองแต่ละแบบผ่าน ๆ ก่อนวางลงทีละแผ่น “แล้วมึงจะเอาอะไร” ทิศเหนือเลิกคิ้ว จินหยิบแฟ้มสุดท้ายออกมา ด้านหน้ามีข้อความเขียนด้วยปากกาสีดำ CHIANG MAI LANDMARK PROJECT เขาเปิดแฟ้มออก เผยให้เห็นภาพร่างขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนกระดาษ เป็นพื้นที่ท่องเที่ยวครบวงจรที่รวมสวนธรรมชาติ ลานกิจกรรม จุดชมวิว
“กลับมาเร็ว ๆ นะ” จินหันไปทางห้องรับแขก ภาพตรงหน้าทำให้เขาหยุดเดินไปชั่วขณะ เพราะห้องที่เมื่อคืนยังเป็นระเบียบ ตอนนี้เละเทะจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้ ขวดเหล้าวางเกลื่อนพื้น แก้วถูกทิ้งไว้ตามมุมต่าง ๆ เสื้อผ้ากระจัดกระจายเต็มพรม และถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วถูกทิ้งอยู่หลายจุดจนเขาต้องเบือนหน้าหนี ทิศเหนือนอ
จินชะงักไปนิด นัยน์ตาคมหลุบมองคนขี้อายที่เพิ่งหลุดปากพูดเรื่องวาบหวามออกมา ทำให้ใบหน้าคมคายจริงจังและเด็ดขาดขึ้นกว่าเดิม “งั้นต่อไปไม่ทำแล้ว” คำตอบเรียบนิ่งทว่าเด็ดขาดทำเอาไอมิเอะชะงัก ตาโตด้วยความตกใจ หัวใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม รีบช้อนตาขึ้นมองเขาทันที “มะ...หมายความว่าไงที่ไม่ทำแล้ว” “หลังจากนี้จ
บทที่ 27 “…เข้ากับมิเอะดี” จินนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย ราศีกับไทป์ของเธอมันเข้ากันได้ดีมาก หวานทั้งไทป์ หวานทั้งราศี ผู้หญิงราศีนี้ จะออกแนวสวยหวาน แบบเจ้าหญิง อ่อนไหว จินตนาการสูง ช่างฝัน แต่สายตาบางทีก็ฆ่าคนได้ คำพูดก็เฉือนใจได้ลึกกว่ามีด เป็นพวกที่ไม่ชอบพูด แต่ว่าจะพูดด้วยสายตาเก่ง บางทียังไม่ทั
ไอมิเอะก้มมองก่อนจะเหลือบไปข้างหลัง โดยจินยังนั่งอยู่เหมือนเดิม เขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ แค่เอนหลังพิงเก้าอี้ มองไปที่กระดาน ก่อนจะก้มหน้าลงมาทำแบบฝึกหัดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอค่อย ๆ คลี่กระดาษออกช้า ๆ ในนั้นเขียนว่า (คิดถึง) ซึ่งเป็นลายมือของจิน เขียนเรียบ ๆ ขีดเส้นใต้เอาไว้ แต่กลับทำให้ใจเธอส
“ทำไม?” ไอมิเอะถามอีก น้ำเสียงเหมือนเด็กใสซื่อที่อยากรู้ ไม่ได้ซักไซ้ ไม่ได้แกล้ง เธอแค่อยากเข้าใจเขา “....” จินเม้มปากเล็กน้อย สายตาหันไปจ้องถนนข้างหน้า ขณะเหยียบคันเร่งขับตามรถของไตเติล “…มันไม่ใช่คนดีอะไร” จินตอบเรียบ ๆ ไม่อยากขยายความ ไอมิเอะหันมองหน้าเขาเต็ม ๆ มุมปากเธอยกขึ้นนิด ๆ เธอเงียบอย
“ทำไมถึงลุกขึ้นมาแต่งแบบนี้ล่ะ?” “…ก็แค่อยากลองแต่งตัวดี ๆ ดูบ้างน่ะ” ไอมิเอะตอบเสียงเบา กลั้นใจไม่ให้มือที่วางบนตักสั่นพร่า สายตาของแก๊งผีเสื้อสมุทรยังคงมองมาอย่างเขม็ง บางคนถึงกับขยับตัวเหมือนพร้อมจะนินทาอีกรอบ “อันที่จริง ไม่แต่งตัวแบบนี้ก็สวยมากอยู่แล้วนะ”ตูมตามเอ่ยออกมาอีกครั้งด้วยเสียงทุ้ม







