เข้าสู่ระบบ“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“ประวัติการศึกษา สำเร็จการศึกษาระดับ Pre-K ถึง Grade 6 ตามหลักสูตรอเมริกัน จากโรงเรียนนานาชาติเซนต์วูล์ฟ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา” “สมกับเป็นลูกพระยานาหมื่น” เสียงประกาศท่อนนี้ทำให้เริ่มมีเสียงกระซิบจากเหล่าเด็กผู้หญิง “เกิดที่อเมริกา ได้สัญชาติอเมริกาด้วย เรียนที่อเมริกาตั้งแต่เกิดจนถึง ป. 6 พ
บทที่ 169 ด้วยยังพอมีเวลาสำหรับการแต่งหน้าแต่งตัวเตรียมจะฟ้อนรำช่วงค่ำ ไอมิเอะกับเพื่อนสาวก็เดินขึ้นอัฒจันทร์ไปนั่งชมการประกวดสแตนเชียร์ ฝั่งผู้ชมคึกคักเหมือนรังนกที่เต็มไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว ทั้งเชียร์ลีดเดอร์กลางสนาม ทั้งกองเชียร์บนอัฒจันทร์ที่ทำหน้าที่แปรอักษร ไอมิเอะนั่งลงในชุดไทยล้านนา สายตา
“อย่าเพิ่งคิดไปไกล ที่กูต้องไปส่งผู้หญิงคนนั้น เพราะเธอเป็นลูกสาวทูต ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้นกับเธอ คนที่โดนเล่นคือกูกับครอบครัว ยิ่งตอนนี้พ่อกูกำลังจะลงเลือกตั้ง ก็ยิ่งต้องระวังไม่ให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น” “อ่อ แกก็เลยอยากเป็นคนดีเพื่อพ่อสักครั้ง” “มิเอะ” จินชะงักทันที เหมือนโดนกดสวิตช์ตัดลมหายใจ เขา
แผ่นอกขยับขึ้นลงเร็วขึ้นเล็กน้อยคล้ายสะกดอารมณ์ไม่อยู่ มือใหญ่กำแน่นจนเส้นเลือดปูด ความหึงตีกลับมามากกว่าเดิม ทำให้เด็กชายมองหน้าจิน ก่อนหันมามองหน้าพี่สาว หันซ้ายหันขวาจนคอแทบเคล็ด สีหน้ากลม ๆ เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามไม่หยุด “อย่ามาพูดแบบนี้ต่อหน้าน้องเรานะ” ไอมิเอะรีบปรามทันที เพราะเธอไม่ชอบใ







