Masuk“....” “นักเลงอย่างแก ประวัติโชกโชน ไม่ใช่แค่เรื่องความอันธพาล แต่รวมถึงเรื่องผู้หญิงด้วย” “....” “ประวัติเรื่องผู้หญิงของแกแย่พอ ๆ กับความชั่วของแก” “นี่ล่ะปัญหาใหญ่สุด” ไตเติลเริ่มหันไปมองจินช้า ๆ ทิศเหนือเองก็เลิกคิ้ว “ฉันรู้มาว่าแกประวัติไม่ดีเรื่องผู้หญิง นอนกับผู้หญิงมาแล้วนับไม่ถ้วน คงไ
“เลวจัดเลยไอ้เวร มึงเคยมีช่วงชีวิตที่ไม่ต่อยใครบ้างไหม” ไตเติลพึมพำ “มี” จินตอบเสียงเรียบ “ตอนนอน” “กูไม่ถามแล้ว” ไตเติลหลับตาทันที “อายุสิบสี่ปี แข่งรถผิดกฎหมาย ชนรั้วกั้นสนามจนพังไปหนึ่งช่วง อายุสิบห้าปี หักคอครูที่โรงเรียนจนคอหัก” วีรกรรมช่วงอายุตั้งแต่สิบเอ็ดขวบ แทบจะมีทิศเหนือและไตเติลอยู่
“กูก็ไม่รู้” ไตเติลกัดฟันเอ่ยเบาๆ ในลำคอ “มึงไปยิงเขาตอนไหน กูไม่เห็นรู้เรื่องนี้” “อายุเก้าขวบ ขับเฟอร์รารีชนครูที่โรงเรียนจนขาหัก หมายเหตุ เพราะครูพูดไม่เข้าหู” คุณพ่อของไอมิเอะเปิดหน้าถัดไป “ไอ้เหี้ย…” ไตเติลหลับตา “แค่พูดไม่เข้าหู มึงเล่นขับรถชนเลยเหรอ กูอายแทน” “อายุสิบขวบ ยิงลูกชายของนักการ
“สามพันล้าน ค่าสินสอด?” ทิศเหนือที่ปกติแทบไม่ออกความเห็นถึงกับเลิกคิ้ว “สามร้อยล้านสำหรับหมั้นหมาย ยังพอเข้าใจได้ แต่นี่สามพันล้าน รวมกันสามพันสามร้อยล้าน นี่ซื้อบริษัทได้เลยนะ” “เงินขนาดนี้ ซื้อบริษัทยังเหลือเงินทอน” ไตเติลกัดฟันพูด “หุบปาก” จินพูดขึ้นทันที คราวนี้น้ำเสียงของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือ
คุณพ่อของไอมิเอะไม่ได้ต้องการให้จินทำสำเร็จ แค่กำลังวางกำแพงที่สูงจนแทบไม่มีใครปีนข้ามได้ ถ้าจินทำไม่ได้ ก็แค่เลิกกับลูกสาวของท่าน จบ นั่นแหละคือสิ่งที่ท่านต้องการเห็น แต่คนที่นั่งอยู่ตรงกลางกลับไม่ได้มีสีหน้าสิ้นหวังอย่างที่ทุกคนคิด สามเดือน เขายอมรับว่ามันสั้นเกินไป สั้นจนแม้แต่เขาเองยังต้องคิด
บทที่ 281 จินหลับตาลงชั่วครู่ สูดลมหายใจเข้าช้า ๆ หนึ่งครั้ง สองครั้ง แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกยาว ๆ กรามที่เคยเกร็งแน่นค่อย ๆ คลายออกทีละน้อย จินลืมตาขึ้นอีกครั้ง ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งเหมือนเดิม เพียงแต่ปลายนิ้วที่วางอยู่บนเข่ายังคงกำแน่นอยู่ “ดี…” ทิศเหนือพึมพำอย่างโล่งใจ เมื่อกี้ลุ้นสุดชีวิต
“กลิ่นเหล้าหึ่งเลยนะ” อาจารย์ก็เอ่ยแซวปนเอ็ด แล้วอาจารย์ก็หันไปมองที่ไตเติลทันที “ลำก่อเจ้า” “ลำขนาดครับ” ไตเติลก็ตอบติดตลกนิดๆ พยายามทำบรรยากาศให้เบาลง ทั้งที่ความจริงแล้วเมื่อคืนพวกเขาเหนื่อยจนแทบล้มตายเพราะจินเพียงคนเดียว จินเดินตรงไปยังโต๊ะของตนเองด้วยท่าทางไม่แคร์ใครสักนิด เขานั่งลงข้างไอมิเ
ไอมิเอะกัดริมฝีปากตัวเอง เธอเดินเข้าไปใกล้ ๆ อย่างช้า ๆ พลางใจเต้นแรงทุกก้าว เห็นจินวิดพื้นเธอก็ไม่สามารถละสายตาออกไปได้เลย ด้วยความกล้าเล็ก ๆ เธอค่อย ๆ ย่อตัวลง แล้วนั่งคร่อมบนหลังของเขา ทำให้จินเงยหน้าขึ้นเพียงแป๊บเดียว ดวงตาคมจับจ้องเธอผ่านกระจกบานใหญ่ตรงหน้า แต่ไม่ได้ดุหรือห้าม จากนั้นก็กลับไปว
“พูดแบบนี้….” เอมิโกะหัวเราะเบา ๆ แต่แฝงเล่ห์เย้ายวนในแววตาที่ช้อนมองขึ้นไปหาเขา “ถ้าซื้อของเสร็จแล้วก็ไปโรงแรม” จินพูดขึ้นตัดบทเสียงเรียบอย่างไร้อารมณ์ หญิงสาวก็ชะงักตกใจ มองหน้าเขาอย่างประหม่า “ให้ฉันสำรวจความอมชมพูของเธอ อยากรู้จริงๆ ว่าจะตรงปกเหมือนที่ปากพูดรึเปล่า” แต่ในขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่
“ก็แค่แมวน้อยตัวเดียว จะหนีไปได้ไกลสักแค่ไหน” คาลไมค์แสยะยิ้มมุมปาก “เกมล่าสัตว์...จะเริ่มขึ้นในอีก...สิบ…เก้า…แปด…” “นายน้อย…นั่นมัน” ขณะเดียวกันธีโอเห็นรถยนต์คันหรูและรถตู้สีดำมากมายจอดอยู่ที่โรงจอดรถวีไอพี และเห็นบอดี้การ์ดหน้ายุโรป ร่างสูงใหญ่ยืนอยู่เต็มโรงจอดรถ จึงเอ่ยขึ้นแล้วสะกิดเจ้านายให้หั







