LOGIN“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“รอบฉายหนังของพวกกูมีแค่ตอนสองทุ่มกับสี่ทุ่ม ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมง พวกกูก็เลยจะไปกินข้าวก่อน พวกมึงไปด้วยกันไหม ไปกินกันหลาย ๆ คน สนุกดี” น้ำเสียงของทิศเหนือดูจริงใจ ไม่มีพิษมีภัย แต่ก็ดูเหมือนมีจังหวะซ่อนรอยยิ้มบางอย่างอยู่ใต้คำพูดนั้น “จะเลี้ยงเหรอ? ถ้าเลี้ยงพวกเราก็ไป” เส้นด้ายรีบสวน
“คำก็ทุเรศ สองคำก็ทุเรศ พวกมึงมาคาดหวังอะไรจากพวกกู หน้าพวกกูดูเป็นคนดีรึไง กูก็บอกอยู่ว่า Red flag” “หื่นได้ทุเรศมาก” ยี่หวาเอ่ย “กูจะบอกให้ก็ได้ ถ้าเป็นคนไทย คนที่หัวนมสีชมพูแบบที่ไอ้จินชอบ มันมี แต่มันน้อย ต้องเป็นพวกลูกครึ่ง หรือไม่ก็คนที่มีเชื้อสายจีน” “ไอมิก็ลูกครึ่ง” เส้นด้ายพูดพลางชำเลือง
“ก็คนมันตกใจหนิ!” ไอมิเอะที่กำลังง่วนอยู่กับการรูดซิปกระเป๋า หันขวับมาค้อนน้องชายทันที “เกิดเสาร์ห้า แต่ขวัญอ่อนเกิน ไม่มีความเข้มแข็งเลย อ่อนปวกเปียก คนเกิดวันนี้ต้องจิตแข็งไม่ใช่เหรอ?” “ไปเอามาจากไหนเนี่ย?” ไอมิเอะขมวดคิ้วยุ่ง ๆ อย่างไม่เข้าใจ “ดูในเดอะโกสท์มา” เด็กชายตอบหน้าตาเฉย มือยังควงจอยเ
“รุ่นนี้ผลิตมาน้อย พวกรวยๆ เอาไปแดกจนพรุนหมด ไม่เหลือตกมาถึงมึงหรอก” “หน้าเหมือนคนญี่ปุ่น ดาราเอวีรึเปล่าวะ รหัสอะไร?” “มึงพูดเบา ๆ หน่อย คนเขาได้ยินหมดแล้ว” อีกคนเอ่ยขำ ๆ แต่ยังแอบชำเลืองมองอยู่ไม่วางตา “ขาวเว่อร์มาก มึงว่าฉีดปะ?” ผู้หญิงในร้านคนหนึ่งหันไปกระซิบกับเพื่อนข้างๆ “ไม่เหลือ” “นึกว่







