ログイン“อ๊ะ…” ไอมิเอะสะดุ้งเจ็บเบา ๆ แม้เขาจะพยายามเบามือ แต่ว่าเขาเป็นคนมือหนัก จึงทำให้เธอเจ็บไม่น้อย “ขอโทษ” เสียงของจินแผ่วลงกว่าปกติ เขาค่อย ๆ ดึงหมอนมารองไว้ให้เธอนอนคว่ำได้สบายขึ้น “....” “เจ็บหน่อยนะ” เขาเตือนเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ แตะสำลีลงบนแผล “อึก…” ไอมิเอะสะดุ้งทันที นิ้วเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น จ
“...ไม่ต้องเช็ดก็ได้” “....” ไอมิเอะชะงัก “เป็นแบบนี้ก็ยังน่ารักอยู่ดี” จินมองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมอ่อนลงเล็กน้อย “.…” ไอมิเอะก็นิ่งไปเลย แม้แต่เสียงสะอื้นยังหยุด ใบหน้าค่อย ๆ แดงขึ้นทีละนิด จินก็ยกมุมปากขึ้นบาง ๆก่อนจะลูบหัวเธอเบา ๆ “ทีนี้หันหลังมา ฉันจะทำแผลให้” ไอมิเอะชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะค่
นิ้วเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่น แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ขยับหนี จินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ เขาเลือกขับรถเอง โดยไม่เรียกคนขับรถ โดยไม่พูดอะไรอีก เครื่องยนต์ถูกสตาร์ตขึ้น ไฟหน้ารถสว่างวาบกลางความมืด ลูกน้องหลายคนที่อยู่ด้านหลังรีบขึ้นรถอีกสองคันตามมา ก่อนขบวนรถจะค่อย
คุณพ่อยืนขวางอยู่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ยอมเปิดทางแม้แต่นิดเดียว จินเหลือบตามองเพียงนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาสั้น ๆ “เคลียร์ทาง” น้ำเสียงเขาเรียบมาก เรียบเสียจนลูกน้องทุกคนรีบขยับตัวทันที “ช่วยหลีกทางด้วยครับ” “ฉันไม่หลีก” “….” “วางลูกสาวฉันลง” “….” จินมองว่าที่พ่อตานิ่ง นิ่งจนคุณปู่เ
บทที่ 261 “นายน้อยครับ!” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ก่อนลูกน้องของจินหลายคนจะวิ่งเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วรีบยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่ายทันที “นายน้อยครับ ใจเย็นก่อนครับ” “ถอยไป!” คุณพ่อของไอมิเอะตวาดลั่น พลางสาวเท้าเข้ามาอีกครั้ง “เอาลูกสาวฉันคืนมา!” “ขออภัยครับ” ลูกน้องคนหนึ่งก้มศีรษะลงเล็ก
“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
“ซื้อกินก็ได้ ไม่อยากให้ลำบาก” “แค่ทำอาหารเอง ไม่ได้ลำบากอะไร เว้นแต่ว่าแกไม่อยากทานอาหารฝีมือเรา” ไอมิเอะเอียงหน้าเอ่ยเสียงแผ่ว ราวกับงอนเล็ก ๆ “ยังไม่ได้พูดเลยนะว่าไม่อยากทาน” เขาหันมามองเต็มตา แววตาคมกริบจับจ้องใบหน้าแดงระเรื่อของเธอ แล้วจู่ ๆ ก็ยกมือเธอขึ้นมาจูบเบา ๆ โดยไม่สนว่าผู้คนรอบข้างยั
พอพูดแล้วน้ำตาก็แทบไหล แต่เธอยังคงพยายามทำตัวเข้มแข็ง ไอมิเอะกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาใสเต็มไปด้วยความเจ็บปนความรัก เธอรักจินมาก แต่จินไม่รู้ เพราะรักมาก ถึงได้รอ ไม่ยอมเข้าไปนอนก่อน เพื่อรอที่จะทานข้าวพร้อมเขา แม้จะหิวก็ไม่ยอมทานก่อน จะรอทานพร้อมเขาอย่างเดียว และก่อนหน้านี้ เธอก็เดินลงไปรอเขาที่ด้า
“ก็แค่แมวน้อยตัวเดียว จะหนีไปได้ไกลสักแค่ไหน” คาลไมค์แสยะยิ้มมุมปาก “เกมล่าสัตว์...จะเริ่มขึ้นในอีก...สิบ…เก้า…แปด…” “นายน้อย…นั่นมัน” ขณะเดียวกันธีโอเห็นรถยนต์คันหรูและรถตู้สีดำมากมายจอดอยู่ที่โรงจอดรถวีไอพี และเห็นบอดี้การ์ดหน้ายุโรป ร่างสูงใหญ่ยืนอยู่เต็มโรงจอดรถ จึงเอ่ยขึ้นแล้วสะกิดเจ้านายให้หั
บทที่ 140 จินเดินเชื่องช้า หน้าหงอย หัวไหล่ตก มือเกาไหล่ตัวเองเบา ๆ อย่างไม่รู้จะทำอะไรต่อดี ใบหน้าที่เคยดุดันกลับดูเหมือนถูกพรากแสงไปจนหมด เขาทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง คอต่ำจนแทบจะชนพื้น เสียงถอนหายใจหนัก ๆ หลุดออกมาอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่มือหนาจะคว้ารีโมตขึ้นมากดเปิดทีวี ก็ปรากฏเป็นไอมิเอะกำลั







