Masuk“อ๊ะ…” ไอมิเอะสะดุ้งเจ็บเบา ๆ แม้เขาจะพยายามเบามือ แต่ว่าเขาเป็นคนมือหนัก จึงทำให้เธอเจ็บไม่น้อย “ขอโทษ” เสียงของจินแผ่วลงกว่าปกติ เขาค่อย ๆ ดึงหมอนมารองไว้ให้เธอนอนคว่ำได้สบายขึ้น “....” “เจ็บหน่อยนะ” เขาเตือนเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ แตะสำลีลงบนแผล “อึก…” ไอมิเอะสะดุ้งทันที นิ้วเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น จ
“...ไม่ต้องเช็ดก็ได้” “....” ไอมิเอะชะงัก “เป็นแบบนี้ก็ยังน่ารักอยู่ดี” จินมองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมอ่อนลงเล็กน้อย “.…” ไอมิเอะก็นิ่งไปเลย แม้แต่เสียงสะอื้นยังหยุด ใบหน้าค่อย ๆ แดงขึ้นทีละนิด จินก็ยกมุมปากขึ้นบาง ๆก่อนจะลูบหัวเธอเบา ๆ “ทีนี้หันหลังมา ฉันจะทำแผลให้” ไอมิเอะชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะค่
นิ้วเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่น แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ขยับหนี จินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ เขาเลือกขับรถเอง โดยไม่เรียกคนขับรถ โดยไม่พูดอะไรอีก เครื่องยนต์ถูกสตาร์ตขึ้น ไฟหน้ารถสว่างวาบกลางความมืด ลูกน้องหลายคนที่อยู่ด้านหลังรีบขึ้นรถอีกสองคันตามมา ก่อนขบวนรถจะค่อย
คุณพ่อยืนขวางอยู่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ยอมเปิดทางแม้แต่นิดเดียว จินเหลือบตามองเพียงนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาสั้น ๆ “เคลียร์ทาง” น้ำเสียงเขาเรียบมาก เรียบเสียจนลูกน้องทุกคนรีบขยับตัวทันที “ช่วยหลีกทางด้วยครับ” “ฉันไม่หลีก” “….” “วางลูกสาวฉันลง” “….” จินมองว่าที่พ่อตานิ่ง นิ่งจนคุณปู่เ
บทที่ 261 “นายน้อยครับ!” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ก่อนลูกน้องของจินหลายคนจะวิ่งเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วรีบยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่ายทันที “นายน้อยครับ ใจเย็นก่อนครับ” “ถอยไป!” คุณพ่อของไอมิเอะตวาดลั่น พลางสาวเท้าเข้ามาอีกครั้ง “เอาลูกสาวฉันคืนมา!” “ขออภัยครับ” ลูกน้องคนหนึ่งก้มศีรษะลงเล็ก
“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
เพราะสำหรับช้างแล้ว นี่แหละโอกาสทองที่เขาจะได้ลองจีบไอมิเอะอย่างปลอดภัย อย่างน้อยก็ปลอดภัยจากตีนของจิน “กูจะบอกอีจินว่ามึงจีบไอมิ!” แก้มยุ้ยถลึงตาโตเหมือนจะพ่นไฟได้ ทำเอาช้างสะดุ้งเฮือกเหมือนโดนปืนจ่อขมับ “บอกเลยผมไม่กลัว ผมไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วก็ไม่ได้จีบด้วย” ช้างยังยืนกร่างเสียงแข็ง แต่หน้าเหงื่
บทที่ 128 “I walked in and it was already like this” (ผมเข้ามาก็เห็นว่าเป็นแบบนี้แล้วครับ) จินเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะเหลือบตามองผนังอย่างนิ่งขรึม ราวกับกำลังประเมินสภาพโครงสร้างจริงจัง สีหน้าเหมือนไม่ได้เป็นคนทำของเขา ทำให้ไอมิเอะหันขวับไปมองด้วยความอึ้ง แต่เธอก็ไม่ได้พูดแย้งอะไร “But it wasn’t lik
บทที่ 123 คุณแม่เผลอยกมือขึ้นกุมอกแน่น ความไม่พอใจแล่นพล่านอยู่ในอก แต่กลับมีแววอ่อนโยนบางอย่างฉายแวบออกมา เพราะลูกสาวที่กำลังหลับตาพริ้มกอดจินไว้แน่นดูมีความสุขเหลือเกิน ริมฝีปากของคุณแม่เม้มแน่น สีหน้าเรียบแต่แฝงความขัดใจปนเอ็นดู จ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบาเหมือนยอมรับทั้งที่ไม่อย
บ๊อก ๆ เจ้าจูเนียร์หายใจลำบาก จึงเห่าเบา ๆ แต่เสียงนั้นไม่ดังมากนัก แต่ก็สามารถทำให้สองคนนั้นหันมามองเล็กน้อย ทำให้เธอตกใจเป็นอย่างมาก แต่พวกเขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไร จินโน้มตัวลงมองไอมิเอะ แค่สบตาเธอก็รู้สึกถึงความมั่นคงและการปกป้อง เขาเลื่อนมือปัดซิปกระเป๋าให้กว้างขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้จูเนียร์หายใจสะด







