Masuk“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
แต่จินไม่ได้สะดุ้ง ไม่ได้แสดงท่าทีหวาดหวั่นแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม เขายกคางขึ้นเล็กน้อย คล้ายท้าทายพวกนั้นเงียบ ๆ เพียงแต่สิ่งที่ทำให้เขายอมนั่งลง ไม่ใช่ความกลัวตาย แต่เพราะเขาหันไปเห็นกล้องถ่ายทอดสดหลายจุดกำลังจับภาพอยู่ อีกนิดเดียวภาพทายาทเพียงคนเดียวของท่านรองนายก คิดจะต่อยรัชทายาทแห่งเลโอนอร
เสียงนกหวีดตำรวจจราจรดังทะลุอากาศ ก่อนตำรวจจำนวนมากจะรีบยกมือโบกเคลียร์พื้นที่ ทำให้รถทุกคันค่อย ๆ ชะลอแล้วไหลหลบเข้าข้างทาง รถทุกคันถูกตำรวจสั่งให้ชิดซ้าย ชิดขวาในไม่กี่วินาที ทิ้งช่องตรงกลางเป็นเส้นทางกว้างยาวเหมือนลานต้อนรับพระราชา ขบวนที่กำลังจะผ่านมา ใหญ่โตเกินกว่าที่ชาวบ้านเคยเห็นอีก ไม่กี่อ
บทที่ 170 “นายน้อยครับ” คชาเดินฉับเข้ามา ทำให้จินกับเพื่อนชะงัก จินก็ปรายตามองคชาอย่างหงุดหงิด “นายท่านให้ผมมาบอกให้นายน้อยเตรียมตัวสำหรับงานช่วงเย็นครับ” “ทำไม” จินพูดห้วน คิ้วเข้มก็ขมวดชนกัน “ช่วงเย็นจะมีแขกคนสำคัญมาให้ทุนการศึกษาครับ นายท่านจึงอยากให้นายน้อยอยู่ต้อนรับด้วยกัน” “กษัตริย์มารึไง
“ถ้าอยู่เกินหนึ่งคน มีบวกราคาเพิ่มด้วยเหรอคะ” ได้ฟังแบบนั้นเธอก็ตกใจมาก เพราะเพิ่งเคยเห็นที่นี่ที่แรก ที่จำนวนค่าห้องบวกขึ้นตามจำนวนคนที่เข้าพักอาศัย (ค่ะ ถ้าสนใจจริงๆ พี่ผ่อนปรนให้ก็ได้ ทำสัญญาหกเดือน แต่ค่าห้องจะบวกเพิ่ม น้องโอเคไหม) น้ำเสียงเจ้าของบ้านดูเหมือนเมตตา แต่จริงๆ เจือความคำนวณเย็นชาห







