Masuk“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
บทที่ 75 จากนั้นสะโพกสอบก็เริ่มขยับ ซอยเข้าออกอย่างเนิบช้าแต่ลึก แต่แล้วไม่นาน จังหวะก็เปลี่ยนกลายเป็นแรงกระแทกรวดเร็ว หนักหน่วง ราวกับต้องการจะบดขยี้เธอให้แหลกลงใต้ร่าง ปึก! ปึก! ปึก! สะโพกสอบอัดกระแทกเข้าใส่อย่างไม่ปรานี กระแทกถี่รัวจนเสียงลามกของเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง จินกระแทก
ไม่ถึงสามวินาทีถัดมา ฮิเดโยะก็เห็นข้อความขึ้นแจ้งเตือน แล้วยิ้มกริ่มจนตาหยี รีบแคปหน้าจอสลิปเก็บไว้แน่นหนาราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า ก่อนจะกดส่งสติกเกอร์หมีพุงกลมเต้นดีดดิ้นไปให้จิน แล้วพูดเสียงใสผ่านปลายสายว่า... “ครั้งหน้าถ้าจะใช้บริการโยะอีก โยะคิดค่าบริการเพิ่มอีกสองพันนะ~” ยังไม่ทันให้คนพี่ได้ด่า
บทที่ 66 “....ปกติ” “แน่ใจ?” “....” “ถ้าไม่ตอบ วางนะ” “....” “จะให้ไปหาไหม?” คำพูดนั้นทำให้เธอชะงัก ดวงตาของไอมิเอะเบิกกว้างทันที แม้ไม่ได้ส่งเสียงใดออกไป แต่ในอกกลับตื่นตระหนกปนตื่นเต้น “…แกจะมาทำไม” “ไปกอด” แค่คำสองพยางค์นั้น ไม่ดังนัก แต่มันดังพอที่จะทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าทุกคำที
“แล้วคุณปู่อยากให้หลานสาวเรียนต่อมหาวิทยาลัยด้านไหนคะ” “ก็อยากให้เรียนวิศวกรรมโยธา จะได้มาช่วยต่อยอดธุรกิจครอบครัว แต่สุดท้ายจะเรียนอะไรก็แล้วแต่หลานอีกที ไม่อยากบังคับ” “แล้วคุณพ่อคุณแม่ของไอมิเอะล่ะคะ อยากให้ลูกสาวเรียนอะไร” “พ่อก็อยากให้เรียนวิศวกรรมโยธานั่นแหละ” คุณปู่ทอดเสียงต่ำลงเล็กน้อย พร



![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



