บทที่ 4

เขาหันมาเผชิญหน้ากับเธอเต็มตัว แขนข้างหนึ่งพาดไว้กับพวงมาลัย

“ความจริงคืออะไรมันไม่สำคัญหรอกไอริน สำคัญที่ว่าตอนนี้คนข้างนอกเขา ‘เชื่อ’ อะไรไปแล้วต่างหาก”

“ก็นั่นมันคนนอก! แต่เรากำลังจะคุยกับแม่นะ นายก็แค่ช่วยฉันยืนยันว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน นายเกลียดฉัน ฉันเกลียดนาย แค่นี้แม่ก็ทำอะไรเราไม่ได้แล้ว”

สกายไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เขาดึงกุญแจรถออก เปิดประตูฝั่งคนขับแล้วก้าวลงไป ไอรินกัดฟันกรอด รีบเปิดประตูลงตามไปติดๆ

แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้าเดิน สกายก็ถอดเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์สีดำที่เขาสวมทับเสื้อยืดตัวในอยู่ออก แล้วโยนแหมะลงมาคลุมหัวเธออย่างแม่นยำ

“อะไรของนายเนี่ย!” ไอรินดึงเสื้อออก ทำท่าจะปาใส่หน้าเขา

“ใส่ซะ” เสียงทุ้มสั่งเรียบๆ สายตากวาดมองลงมาที่ช่วงคอเสื้อเชิ้ตของเธอ “ถ้าไม่อยากให้แม่เธอเห็น ‘รอย’ ชัดไปกว่านี้”

ไอรินชะงัก มือที่กำแจ็กเก็ตอยู่เผลอบีบแน่นขึ้น ความร้อนแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้า เธอรีบสอดแขนใส่แจ็กเก็ตของเขาลวกๆ รูดซิปขึ้นมาจนสุดคอเพื่อปกปิดรอยแดงบ้าๆ นั่น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปนกับกลิ่นอายฝนจางๆ ลอยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นเดียวกับที่ติดอยู่บนผ้าปูที่นอนของเขาเมื่อเช้า

เธอเกลียดกลิ่นนี้ เกลียดที่มันทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายกระตุกแปลกๆ

ไอรินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจกลับคืนมา แล้วเดินนำหน้าสกายเข้าไปในบ้าน

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูไม้บานคู่เข้ามาในห้องรับแขก บรรยากาศก็กดดันจนแทบหายใจไม่ออก

บนโซฟาบุหนังตัวยาว มีผู้หญิงวัยกลางคนสองคนนั่งอยู่

คนแรกคือ ‘คุณศจี’ แม่ของไอริน หญิงแกร่งแห่งวงการรับเหมาก่อสร้างที่นั่งหลังตรงแหน่ว ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางสมบูรณ์แบบไม่บิดพลิ้ว แต่ดวงตาที่มองมานั้นเย็นเยียบและวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด

ส่วนอีกคนคือ ‘คุณหญิงศิริพร’ แม่ของสกาย นั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มบางๆ ที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าดูใจดีเสมอ แต่วันนี้กลับแฝงความจริงจังบางอย่างเอาไว้

บนโต๊ะกระจกเตี้ยตรงกลาง มีไอแพดที่เปิดหน้าจอค้างไว้ และกระดาษเอสี่สองสามแผ่นที่ปรินต์ภาพโพสต์อินสตาแกรมของไอรินออกมาวางหราอยู่

“มาถึงกันแล้วเหรอ” เสียงของคุณศจีดังขึ้น เรียบแต่บาดลึก “นั่งสิ”

ไอรินเม้มปาก เดินไปนั่งลงบนโซฟาฝั่งที่ว่าง สกายเดินตามมาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เว้นระยะห่างพอสมควร เขายกมือไหว้แม่ของเธอและแม่ของตัวเองด้วยท่าทีนอบน้อม ผิดกับไอรินที่นั่งตัวเกร็งไปหมด

“แม่คะ คือเรื่องเมื่อคืน…”

“ฉันยังไม่อนุญาตให้แกพูด ไอริน” คุณศจียกมือขึ้นปรามทันที สายตากวาดมองสภาพลูกสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อเชิ้ตผู้ชาย กางเกงวอร์มผู้ชาย และแจ็กเก็ตที่ใหญ่กว่าตัว “ดูสภาพตัวเองซะก่อนว่ามันน่าสมเพชแค่ไหน”

“รินอธิบายได้นะคะ เมื่อคืนรินเมามาก สกายก็เลย...”

“อธิบายเพื่ออะไร! เพื่อให้หุ้นบริษัทเราที่มันร่วงไปแล้วสามจุดเมื่อเช้านี้ดีดกลับขึ้นมางั้นเหรอ!” คุณศจีตบมือลงบนที่วางแขนเสียงดัง “รู้อะไรไหมว่าเช้านี้ฉันต้องรับสายบอร์ดบริหารกี่สาย ข่าวลูกสาวคนเดียวของประธานบริษัทไปนอนกกอยู่กับผู้ชายที่คอนโดแล้วโพสต์รูปลงโซเชียล มันไม่ใช่แค่เรื่องเมาไร้สติ แต่มันคือภาพลักษณ์ของบริษัท!”

ไอรินหน้าเจื่อน เธอรู้ดีว่าแม่ให้ความสำคัญกับธุรกิจและชื่อเสียงมากกว่าสิ่งใด แต่การโดนด่าต่อหน้าสกายและแม่ของเขาแบบนี้มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า

“คุณศจีใจเย็นๆ ก่อนนะคะ เด็กๆ อาจจะแค่เผลอไผลไปตามประสาวัยรุ่น” คุณหญิงศิริพรพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่คำว่า ‘เผลอไผล’ นั่นแหละที่ทำให้ไอรินแทบจะกรี๊ด

“ไม่ได้เผลอไผลอะไรทั้งนั้นค่ะคุณป้า! รินกับสกายไม่ได้มีอะไรกัน!” ไอรินหันไปปฏิเสธเสียงแข็ง ก่อนจะหันไปถลึงตาใส่คนข้างๆ “นายพูดอะไรบ้างสิสกาย นั่งเงียบทำบ้าอะไรอยู่ บอกผู้ใหญ่ไปสิว่าเมื่อคืนนายไม่ได้ทำอะไรฉัน!”

สกายขยับตัวเล็กน้อย เขามองหน้าไอริน ก่อนจะเลื่อนสายตาไปสบตากับแม่ของตัวเอง และจบลงที่คุณศจี

“เรื่องเมื่อคืน...” น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นช้าๆ ทุกสายตาในห้องจับจ้องไปที่เขา “ไอรินเมามากครับ ผมเลยพาไปที่คอนโด”

“เห็นไหมคะแม่! รินบอกแล้วไงว่ารินแค่เมา หมอนี่ก็แค่หวังดีช่วยพารินไปนอนพัก....”

“และผมเป็นคนถอดชุดไอรินออกเอง”

ประโยคต่อมาของสกายทำเอาไอรินเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางกบาล

เธอหันขวับไปมองเขาทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้าง “สกาย! นายพูดบ้าอะไรออกมา!”

“ผมพูดความจริง” สกายหันมาสบตาเธอ แววตาของเขาว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยของการล้อเล่น “ชุดเธอเปื้อน ฉันก็ต้องถอด”

“แต่นายไม่ได้พูดต่อให้จบว่านายไม่ได้แตะต้องตัวฉัน!” ไอรินแทบจะลุกขึ้นยืนชี้หน้าเขา ถ้าไม่ใช่เพราะคุณศจีกระแอมไอขัดขึ้นมาเสียก่อน