บทที่ 3

“เธอก็ได้ยินที่แม่เธอพูดไม่ใช่หรือไง ผู้ใหญ่รออยู่ที่บ้านใหญ่” สกายโยนผ้าเช็ดตัวสีเทาเข้มลงบนเตียงข้างๆ เธอ “หรือจะให้ฉันอาบให้”

“ฝันไปเถอะ!”

ไอรินคว้าผ้าเช็ดตัวมาถือไว้แน่น กวาดสายตามองไปรอบห้องเพื่อหาเสื้อผ้าของตัวเอง

“ชุดเธอซักอบอยู่ตรงระเบียง ยังไม่แห้ง” สกายพูดขัดขึ้นมาเหมือนรู้ทันความคิด “ใส่เสื้อฉันไปก่อน ในตู้มีกางเกงวอร์มตัวเล็ก เลือกเอา”

หญิงสาวกัดฟันกรอด อยากจะเถียงใจแทบขาด แต่สภาพปัจจุบันไม่อำนวยให้ปากดีได้นาน เธอต้องรีบจัดการตัวเองแล้วออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ก่อนที่จะสติแตกไปมากกว่านี้

ไอรินตวัดผ้าห่มออกจากตัว คว้าผ้าเช็ดตัวมาพันทับเสื้อเชิ้ตอีกชั้นอย่างรัดกุม แล้วลุกขึ้นยืน

อาการปวดหัวโจมตีอีกระลอกจนต้องเอามือค้ำโต๊ะเครื่องแป้งไว้ สกายที่กำลังสวมเสื้อยืดสีดำหันมามอง แววตาคมกริบมีร่องรอยของบางอย่างพาดผ่าน แต่มันก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อไอรินเงยหน้าขึ้นมาสบตา

เขาเดินไปหยิบขวดน้ำเปล่าจากตู้เย็นเล็กมุมห้อง บิดฝาออกแล้วยื่นส่งให้

“กินซะ จะได้สร่าง”

ไอรินมองขวดน้ำในมือเขาอย่างระแวง “นายไม่ได้ใส่อะไรลงไปใช่ไหม”

“ถ้าจะใส่ ฉันใส่ไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ไม่รอจนถึงเช้าหรอก”

คำตอบนั้นทำเอาไอรินพูดไม่ออก เธอฉวยขวดน้ำมากระดกดื่มรวดเดียวครึ่งขวด ความเย็นชื่นใจช่วยให้คอที่แห้งผากดีขึ้นบ้าง

“ห้านาที” สกายยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู “ถ้าเธอไม่ออกมาจากห้องน้ำ ฉันจะพังประตูเข้าไปลากคอเธอออกมาเอง”

“นายไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน!”

“ลองดูไหมล่ะ ว่าฉันกล้าพังประตูห้องตัวเองหรือเปล่า”

น้ำเสียงเด็ดขาดและแววตาจริงจังของสกายทำให้ไอรินรู้ว่าเขาไม่ได้ขู่ ผู้ชายคนนี้พูดคำไหนคำนั้นเสมอ โดยเฉพาะเวลาที่เขาทำหน้านิ่งจัดแบบนี้

ไอรินสะบัดหน้าพรืด เดินกระแทกเท้าปึงปังตรงไปที่ห้องน้ำ ปิดประตูใส่หน้าเขาเสียงดังลั่น

ปัง!

ความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุมห้องกว้างอีกครั้ง

สกายยืนมองบานประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากหยักได้รูปจะกระตุกยิ้มขึ้นมามุมหนึ่ง เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีใครเคยได้เห็น... รอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกประตู

เขาล้วงมือถือในกระเป๋ากางเกงที่สั่นเตือนขึ้นมาดูอีกครั้ง

เป็นข้อความจากแม่ของเขา

'จัดการเรื่องข่าวให้เรียบร้อย อย่าให้เสียชื่อบ้านเรา แล้วรีบพาหนูไอรินมา แม่กับคุณหญิงรอดำเนินเรื่องอยู่'

นิ้วเรียวยาวพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ

'ครับแม่ ทุกอย่างเป็นไปตามแผน'

สกายกดล็อกหน้าจอ โยนโทรศัพท์ลงบนเตียง สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่แสงแดดยามสายกำลังสาดส่อง

แผนการที่เขาวางไว้เงียบๆ มาตลอดหลายปี... ในที่สุดมันก็เริ่มทำงานเสียที

ไอ้ลูกหมางั้นเหรอ...

สกายแค่นหัวเราะในลำคอ

หมาตัวนี้แหละ... ที่จะกัดไม่ปล่อยเลยคอยดู

เขาเดินไปหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำ ได้ยินเสียงน้ำไหลกระทบพื้นกระเบื้อง บ่งบอกว่าคนข้างในกำลังชำระล้างร่างกาย

"รีบๆ อาบเข้าล่ะ ไอริน..." เขากระซิบกับบานประตู เสียงทุ้มแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความปรารถนาที่ถูกกดทับไว้อย่างมิดชิด "เตรียมตัวคุยกับที่บ้านได้เลยไอริน เพราะจากนี้ไป... เธอไม่มีวันหนีฉันพ้นแล้วล่ะ"

บรรยากาศภายในห้องโดยสารรถยุโรปคันหรูเย็นเฉียบ ไม่ใช่แค่เพราะอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นเพราะความเงียบที่โรยตัวคั่นกลางระหว่างคนสองคนที่นั่งอยู่ด้านหน้า

ไอรินนั่งกอดอกแน่น สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างตลอดระยะเวลาเกือบสี่สิบนาทีที่รถแล่นออกจากคอนโด ภาพตึกรามบ้านช่องที่ผ่านไปไม่ได้เข้าหัวเลยสักนิด ในสมองของเธอมีแต่คำถามและสถานการณ์จำลองนับร้อยพันที่กำลังจะเกิดขึ้นเมื่อถึงบ้านใหญ่

เธอก้มลงมองสภาพตัวเองอีกครั้ง เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของสกายที่สวมทับกางเกงวอร์มสีเทาพับขา ชายเสื้อยาวลงมาคลุมสะโพก คอเสื้อกว้างจนต้องคอยดึงให้เข้าที่ ยิ่งมองก็ยิ่งหงุดหงิด สภาพเหมือนเพิ่งลุกจากเตียงนอนด้วยกันแบบนี้ ต่อให้มีปากสิบปากก็แก้ตัวกับแม่ไม่ขึ้น

“นาย...” ไอรินทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน หันไปมองคนขับที่ยังคงจับพวงมาลัยด้วยมือเดียว สายตาคมกริบของเขามองตรงไปข้างหน้า นิ่งเสียจนเธอหมั่นไส้ “ถึงบ้านแล้ว นายห้ามพูดอะไรทั้งนั้น ปล่อยให้ฉันเป็นคนอธิบายเอง เข้าใจไหม”

สกายเหลือบตามามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองถนน “จะอธิบายว่ายังไง”

“ก็บอกความจริงไปสิ ว่าฉันเมา อ้วกใส่เสื้อตัวเอง นายก็เลยเปลี่ยนชุดให้ แล้วฉันก็หลับไปเลย ไม่ได้มีอะไรเกินเลยมากกว่านั้น”

“คิดว่าผู้ใหญ่เขาจะเชื่อ?”

“ก็มันคือความจริง! หรือนายจะบอกว่าเมื่อคืนเรามีอะไรกันล่ะฮะ!” ไอรินแหวใส่ เสียงเริ่มดังขึ้นตามแรงอารมณ์

รถยนต์เลี้ยวผ่านประตูรั้วเหล็กดัดบานใหญ่เข้ามาในอาณาเขตบ้านหลังโตของครอบครัวเลิศทรัพย์เจริญ สกายเหยียบเบรก จอดรถเทียบหน้ามุขทางเข้าบ้านอย่างนิ่มนวล เลื่อนเกียร์ไปที่ตำแหน่งจอด แล้วดับเครื่องยนต์