LOGIN@สนามกีฬาปี๊ด!เสียงนกหวีดเป่าเริ่มเกมการแข่งขันฟุตบอลระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์และคณะบริหารธุรกิจดังขึ้นก้องสนาม หญ้าสีเขียวขจีชุ่มไปด้วยเหงื่อ บรรยากาศรอบสนามร้อนระอุยิ่งกว่าสภาพอากาศเสียอีก เมื่อผู้เล่นปริศนาอย่างเฮดว้ากคนดังก้าวลงสู่สนามด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวจนทุกคนรอบข้างสัมผัสได้"ส่งบอลมานี่"คิริวเอ่ยด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมเข้มราบเรียบจนคาดเดาความรู้สึกไม่ออก ทันทีที่บอลถูกส่งมาที่เท้า ร่างสูงใหญ่ก็พุ่งทะยานฝ่ากองหลังฝั่งตรงข้ามไปด้วยความเร็ว ไม่มีความนุ่มนวล มีเพียงความดุดันราวกับนักล่าที่พร้อมจะพุ่งชนทุกอย่างที่ขวางหน้าตุ้บ! พลั่ก!การปะทะกันกลางสนามเป็นไปอย่างดุเดือดจนน่าหวาดเสียว คิริวใช้ไหล่กระแทกผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามจนกระเด็นออกนอกเส้นทาง ก่อนจะซัดลูกบอลด้วยแรงทั้งหมดที่มี บอลพุ่งแหวกอากาศเข้าไปประตูของคณะบริหารอย่างรุนแรงจนตาข่ายแทบขาด ผู้รักษาประตูต้องวิ่งหลบไปอีกทางเพราะกลัวโดนบอลอัดใส่หน้าปัก!"เฮ!"เสียงเฮดังลั่นจากแสตนเชียร์ฝั่งวิศวะ แต่เจ้าของประตูชัยกลับไม่มีรอยยิ้มแห่งความดีใจบนใบหน้าเลยแม้แต่น้อย สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เหงื่อใสไหล
EP 88 เกียร์ที่เปลี่ยนเจ้าของ@ลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์วันนี้เป็นวันแข่งขันกีฬาระหว่างคณะ บรรยากาศครึกครื้นและเต็มไปด้วยเสียงเชียร์อึกทึกกึกก้องไปทั่วบริเวณ อัฒจันทร์และแสตนเชียร์ของแต่ละคณะต่างพร้อมใจกันส่งเสียงตะโกนปลุกเร้าให้กำลังใจนักกีฬาของตนเองอย่างดุเดือด"บริหาร!""สู้ ๆ !""วิศวะ!""สู้ตายย!"ถึงแม้การแข่งขันกีฬาจะน่าจับตามองและตื่นเต้น ทว่าสถานการณ์บนแสตนเชียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์กลับเป็นที่น่าจับตายิ่งกว่า ฝั่งที่นั่งแถวหน้าสุดซึ้งเป็นโซนของพวกเฮดว้ากและแกนนำเชียร์ กลับมีร่างสวยหุ่นดีของเจนนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มหวานเยิ้มอยู่ข้างกายของคิริวเฮดว้ากหนุ่มจอมโหดด้วยท่าทางสนิทสนม การที่เฮดว้ากคนดังยอมให้ใครบางคนนั่งคลอเคลียใกล้ ๆ อย่างเปิดเผยเรียกเสียงฮือฮาและสายตาอิจฉาริษยาจากคนรอบข้างได้ไม่น้อยไม่ไกลจากจุดนั้นนัก ข้าง ๆ แสตนของวิศวะ ก็คือแสตนของคณะบริหาร หนูดีกำลังยืนถือกระเป๋าและขวดน้ำเตรียมไว้ให้เพื่อน ๆ ในภาควิชา"หนูดี แกไหวป่ะเนี่ย หน้าซีดมากเลยนะ" โบว์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง พลางเอื้อมมือมาแตะไหล่บางเบา ๆ"นั่นดิ แกดูตรงนั้นดิ.....ยัยเจนตัวติดกับพี่คิริวไม่ห่างเลย
หลายวันต่อมา@ตึกคณะบริหารธุรกิจช่วงบ่ายแก่ ๆ แสงแดดสีส้มอ่อนสาดส่องกระทบกับตัวอาคารกระจกเงาวับของคณะบริหารธุรกิจ บรรยากาศรอบตึกค่อนข้างพลุกพล่านไปด้วยนักศึกษาที่เดินข้ามไปมาระหว่างตึกเรียน ทว่าที่ม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าตึก กลับมีร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูนั่งไขว่ห้างรอใครบางอยู่ ทำเอาเหล่านักศึกษาที่เดินผ่านไปมาเหลียวมองด้วยความสนใจฟึบแผ่นหลังกว้างพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบาย ๆ ทว่าแววตาคมกริบกลับนิ่งสนิทไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ รังสีความเยือกเย็นแผ่ออกมาจากตัวคิริว ทำให้สาว ๆ คณะบริหารที่เดินผ่านไปผ่านมาต้องแอบเหลือบมองและกระซิบกระซาบกันเป็นแถว แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจสายตาใครเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีเข้มทอดมองตรงไปข้างหน้าด้วยความเรียบเฉย ไร้อารมณ์"พี่คิริวมาหาใครนะ?""หรือว่ามาหาน้องสาวคนนั้นของเขา"จังหวะนั้นเอง หนูดีที่เพิ่งเดินถือแฟ้มเอกสารออกจากตึกเรียนเพื่อจะเอาไปส่งที่ภาควิชา ก็ต้องชะงักฝีเท้าลงกะทันหัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตาที่นั่งอยู่ตรงม้าหินอ่อน หัวใจดวงน้อยพลันกระตุกวูบไหว และมีวูบหนึ่งที่เธอเผลอคิดไปว่าเขาอาจจะมาหาเธอกึดหนูดีบ
EP 87 ความน่ากลัวของความเงียบเวลาสายของวันถัดมาแสงแดดจ้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องนั่งเล่น กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟดำคั่วเข้มลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณตึกตึกตึกเอฟที่เพิ่งเดินงัวเงียตื่นนอนออกมาจากห้องถึงกับต้องขยี้ตาตัวเองซ้ำ ๆ ด้วยความประหลาดใจ เมื่อภาพที่เห็นตรงหน้าคือคิริวที่ยืนจิบกาแฟเงียบ ๆ ผู้ชายที่เมื่อคืนมีสภาพที่เมามายไม่ได้สติอยู่หน้าห้อง กลับมายืนถือแก้วกาแฟด้วยท่าทีสงบนิ่ง เรียบเฉย และดูเป็นปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ มีเพียงความเงียบขรึมและบรรยากาศเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขารอบทิศทาง จนเอฟรู้สึกเสียวสันหลังวาบแปลก ๆ"ไอ้คิริว?" เอฟเอ่ยทักเพื่อนด้วยน้ำเสียงงงงวย ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ครัว"นี่มึงใช่คนเดียวกับเมื่อคืนจริงปะเนี่ย"คิริวไม่ตอบ เขายังคงยืนนิ่งสายตาทอดมองออกไปนอกกระจกใส แก้วกาแฟในมือถูกยกขึ้นจิบช้า ๆ อย่างใจเย็น ความนิ่งสงบผิดวิสัยของเพื่อนสนิททำให้เอฟเริ่มใจคอไม่ดี"เมื่อคืน.....มึงจำได้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?" เอฟลองเชิงถาม พลางหรี่ตามองเพื่อน"อยู่ ๆ มึงก็หายหัวไปจากร้านเหล้า แล้วโผล่มานอนกองอยู่หน้าห้องกู มึงบอกกูมาดิ ว่าเมื่อคื
EP 86 หมดสภาพ@คอนโดเอฟติ๊งน่อง!.....ติ๊งน่อง!ติ๊งน่อง!.....ติ๊งน่อง!เสียงกดกริ่งหน้าห้องระรัวดังขึ้นไม่หยุดหย่อน ท่ามกลางบรรยากาศยามดึกที่ควรจะเงียบสงบ บนโซฟาตัวนุ่มในห้องนั่งเล่น เอฟกำลังนัวเนียคลอเคลียอยู่กับสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ที่เพิ่งพามาต่อรอบดึก เสียงกริ่งที่แผดเสียงดังลั่นทำเอาอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านสะดุดกึกลงทันทีติ๊งน่อง!.....ติ๊งน่อง!ติ๊งน่อง!.....ติ๊งน่อง!"เชี่ยเอ๊ย! ใครมาวะเนี่ย""เสียอารมณ์ชะมัด" เอฟสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดหัวเสีย ก่อนที่มือหนาจะดันตัวหญิงสาวให้ออกห่างเล็กน้อย"พี่เอฟจะไปไหนคะ" หญิงสาวบนโซฟาเอ่ยเสียงงอแงขัดใจ"เดี๋ยวพี่มาครับ" ร่างสูงเอ่ยและคว้าผ้าขนหนูสีขาวผืนหนามาพันรอบเอวสอบลวก ๆ แล้วเดินกระแทกส้นเท้าดุ่ม ๆ ไปที่ประตูหน้าห้องทันทีด้วยความหงุดหงิดแกร๊ก!"จะกดอะไรนักหนาวะ!"เอฟกระชากประตูเปิดออกพร้อมจะพ่นคำด่าใส่หน้าแขกยามวิกาลให้หายแค้น ทว่าคำพูดทั้งหมดกลับกลืนหายลงไปในลำคอทันที เมื่อภาพตรงหน้ากลับเป็นใครบางคนที่เขาไม่คาดคิดที่พื้นหน้าห้อง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูตัวเก่งกำลังนั่งทรุดกองพิงผนังห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง เรือนผมสีเข้มยุ่งเหย
EP 85 คนที่เจ็บยิ่งกว่า"อึก! พี่คิริว.....พอแล้ว หนูดีเจ็บ....."เสียงหวานสะอื้นไห้อ้อนวอนเสียงสั่นพร่า ร่างบางในอ้อมกอดแกร่งสั่นสะท้านจนน่าสงสาร หยาดน้ำตาอุ่นร้อนไหลรินหยดลงบนหลังมือหนาที่กำลังรวบข้อมือเธอไว้แน่นแหมะ.....แหมะสัมผัสเปียกชื้นของน้ำตาและความสั่นเทาจากร่างเล็ก ทำเอาคิริวที่กำลังฝังคมฟันและซุกไซร้ซอกคอขาวอย่างบ้าคลั่งชะงักไปเล็กน้อยคิริวค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกจากซอกคอขาวที่บัดนี้ขึ้นรอยจูบสีแดงเข้มทับลงบนรอยแผลเก่าอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบแดงก่ำทอดมองใบหน้าเนียนที่อาบไปด้วยหยาดน้ำตา แววตาที่เคยดุดันวาวโรจน์บัดนี้สั่นไหวและฉายแววร้าวรานออกมาอย่างปิดไม่มิด"เจ็บงั้นเหรอ....." คิริวแค่นเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ลมหายใจยังคงหอบหนัก มือหนาที่ตรึงข้อมือเธอไว้ค่อย ๆ คลายออกเล็กน้อย แต่ยังคงไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดพ้นจากอ้อมกอด"แล้วเธอคิดว่าฉันไม่เจ็บหรือไงหนูดี""....................""เธอทิ้งฉันเหมือนขยะไร้ค่า""เธอไม่เคยเห็นค่าความรักที่ฉันมีให้กับเธอเลย"น้ำเสียงของคิริวฟังดูร้าวราน ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะซบหน้าลงกับซอกคอขาวของเธออีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่การจาบจ้วงดิบเถื่อน แต่เป็นการ







