LOGINEP 86 หมดสภาพ@คอนโดเอฟติ๊งน่อง!.....ติ๊งน่อง!ติ๊งน่อง!.....ติ๊งน่อง!เสียงกดกริ่งหน้าห้องระรัวดังขึ้นไม่หยุดหย่อน ท่ามกลางบรรยากาศยามดึกที่ควรจะเงียบสงบ บนโซฟาตัวนุ่มในห้องนั่งเล่น เอฟกำลังนัวเนียคลอเคลียอยู่กับสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ที่เพิ่งพามาต่อรอบดึก เสียงกริ่งที่แผดเสียงดังลั่นทำเอาอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านสะดุดกึกลงทันทีติ๊งน่อง!.....ติ๊งน่อง!ติ๊งน่อง!.....ติ๊งน่อง!"เชี่ยเอ๊ย! ใครมาวะเนี่ย""เสียอารมณ์ชะมัด" เอฟสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดหัวเสีย ก่อนที่มือหนาจะดันตัวหญิงสาวให้ออกห่างเล็กน้อย"พี่เอฟจะไปไหนคะ" หญิงสาวบนโซฟาเอ่ยเสียงงอแงขัดใจ"เดี๋ยวพี่มาครับ" ร่างสูงเอ่ยและคว้าผ้าขนหนูสีขาวผืนหนามาพันรอบเอวสอบลวก ๆ แล้วเดินกระแทกส้นเท้าดุ่ม ๆ ไปที่ประตูหน้าห้องทันทีด้วยความหงุดหงิดแกร๊ก!"จะกดอะไรนักหนาวะ!"เอฟกระชากประตูเปิดออกพร้อมจะพ่นคำด่าใส่หน้าแขกยามวิกาลให้หายแค้น ทว่าคำพูดทั้งหมดกลับกลืนหายลงไปในลำคอทันที เมื่อภาพตรงหน้ากลับเป็นใครบางคนที่เขาไม่คาดคิดที่พื้นหน้าห้อง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูตัวเก่งกำลังนั่งทรุดกองพิงผนังห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง เรือนผมสีเข้มยุ่งเหย
EP 85 คนที่เจ็บยิ่งกว่า"อึก! พี่คิริว.....พอแล้ว หนูดีเจ็บ....."เสียงหวานสะอื้นไห้อ้อนวอนเสียงสั่นพร่า ร่างบางในอ้อมกอดแกร่งสั่นสะท้านจนน่าสงสาร หยาดน้ำตาอุ่นร้อนไหลรินหยดลงบนหลังมือหนาที่กำลังรวบข้อมือเธอไว้แน่นแหมะ.....แหมะสัมผัสเปียกชื้นของน้ำตาและความสั่นเทาจากร่างเล็ก ทำเอาคิริวที่กำลังฝังคมฟันและซุกไซร้ซอกคอขาวอย่างบ้าคลั่งชะงักไปเล็กน้อยคิริวค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกจากซอกคอขาวที่บัดนี้ขึ้นรอยจูบสีแดงเข้มทับลงบนรอยแผลเก่าอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบแดงก่ำทอดมองใบหน้าเนียนที่อาบไปด้วยหยาดน้ำตา แววตาที่เคยดุดันวาวโรจน์บัดนี้สั่นไหวและฉายแววร้าวรานออกมาอย่างปิดไม่มิด"เจ็บงั้นเหรอ....." คิริวแค่นเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ลมหายใจยังคงหอบหนัก มือหนาที่ตรึงข้อมือเธอไว้ค่อย ๆ คลายออกเล็กน้อย แต่ยังคงไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดพ้นจากอ้อมกอด"แล้วเธอคิดว่าฉันไม่เจ็บหรือไงหนูดี""....................""เธอทิ้งฉันเหมือนขยะไร้ค่า""เธอไม่เคยเห็นค่าความรักที่ฉันมีให้กับเธอเลย"น้ำเสียงของคิริวฟังดูร้าวราน ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะซบหน้าลงกับซอกคอขาวของเธออีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่การจาบจ้วงดิบเถื่อน แต่เป็นการ
EP 84 ฝากร่องรอยก๊อก ๆ ๆ!เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวติดต่อกันหลายครั้ง ท่ามกลางความเงียบสงัดยามดึกปลุกหนูดีให้หลุดออกจากภวังค์ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีต ร่างบางสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตแดงก่ำจากการร้องไห้กวาดมองไปที่ประตูห้องด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่เสียงเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าคุ้นหูจะดังขึ้น"เปิดประตู"หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความหวาดกลัว หนูดีค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นยืนจากพื้นห้อง ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบจะก้าวไม่ออก เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าลวก ๆ พยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติท่ามกลางความตื่นตระหนกที่ถาโถมเข้ามาปึง!"เปิดประตูเดี๋ยวนี้"เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกครั้งหนักหน่วงกว่าเดิม พร้อมกับแรงกระชากลูกบิดประตูจนบานประตูไม้เก่า ๆ สั่นสะเทือน เสียงไม้ลั่นกรอบแกรบกับกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกที่ลอดผ่านช่องว่างใต้ประตูเข้ามา ยิ่งเน้นย้ำถึงอันตรายและความคลุ้มคลั่งของคนข้างนอกได้เป็นอย่างดีปึง!"เปิด!"เงาร่างสูงใหญ่ลอดผ่านช่องประตูหน้าห้องเข้ามา ที่หน้าห้องตอนนี้คิริวกำลังยืนหอบหายใจหนักหน่วง มีท่าทีเมามายไม่ได้สติ และเอาแต่ทุบประตูไม่หยุด จนหนูดีรู้ว่าหากเธอชักช้ากว่านี
EP 83 คำขอร้องของคุณแม่23.00 น.@หอพักหน้ามหาวิทยาลัยบรรยากาศยามดึกตรงระเบียงทางเดินหน้าห้องพักเงียบสงบ หนูดีเดินถือถุงเอกสารและกระเป๋าเป้ใบโปรดกลับห้องพักด้วยท่าทางเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียฟึบร่างบางหยุดยืนอยู่หน้าห้องพักหอพักเก่าของตัวเอง หอพักเล็ก ๆ แสนอบอุ่นที่เคยเป็นเซฟโซนของเธอแกร๊ก.....มือบางสแกนคีย์การ์ดแล้วผลักประตูเข้าไปด้านใน เสียงประตูบานเก่าปิดลงพร้อมกับความเงียบงันที่ถาโถมเข้ามาตุ้บหนูดีทิ้งกระเป๋าเป้และถุงเอกสารลงบนพื้นอย่างคนหมดแรง ก่อนจะค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นข้างเตียง แล้วฟุบใบหน้าเนียนลงกับฟูกนอนหนานุ่ม ปล่อยให้ความว้าเหว่กัดกินหัวใจเงียบ ๆ เรียวนิ้วบางเอื้อมขึ้นสัมผัสปลาสเตอร์ที่ปิดทับบาดแผลตรงลำคอเบา ๆ ก่อนจะหลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาใสร่วงหยดซึมลงบนผ้าปูที่นอน ภาพเหตุการณ์เมื่อสองเดือนก่อนพลันผุดขึ้นมาในหัว เหตุการณ์ที่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง และเป็นสาเหตุจริง ๆ ที่ทำให้เธอต้องพยายามตัดขาดและขาดการติดต่อไปจากคิริว ภาพในวันนั้นยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน วันที่ ศศิ แม่ของคิริว เรียกเธอเข้าไปพบที่บ้านโดยที่คิริวไม่รู้เรื่องนี้เลย"หนูดีกลับไปเป็นแ
EP 82 ย้อนแย้ง@มุมม้านั่งหินอ่อน ข้างตึกคณะบริหารธุรกิจความเงียบสงบยามเย็นปกคลุมไปทั่วบริเวณม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ หนูดีนั่งนิ่งทอดสายตามองหลอดยารักษาแผลเป็นเกรดพรีเมียมในมือ ถุงยาพลาสติกใบเล็กวางอยู่ข้างตัว หยาดน้ำตาที่เคยไหลเปรอะแก้มแห้งเหือดไปแล้ว ทว่าบาดแผลในหัวใจกลับยิ่งหยั่งลึกและส่งกลิ่นอายความเจ็บปวดออกมาไม่หยุด"ปากด่าว่าแก แต่กลับถ่อขี่มอเตอร์ไซค์ไปซื้อยาแพง ๆ มาให้เนี่ยนะ""โคตรย้อนแย้งเลย"ประโยคทิ้งท้ายของไอซ์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว หนูดีแค่นยิ้มสมเพชตัวเองเบา ๆ นิ้วเรียวลูบไล้หลอดยาไปมาราวกับกำลังค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากดิบเถื่อนของคิริว"ถ้าพี่ทำแบบนี้ หนูดีจะตัดใจจากพี่ได้ยังไง....."19.00 น.@ร้านเหล้าหลังมหาวิทยาลัยเคร้ง!แก้วบรั่นดีเนื้อหนาถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรงจนเหล้ากระฉอกเปรอะเปื้อน คิริวนั่งเอนหลังพิงโซฟาหนังสีดำด้วยท่าทางหงุดหงิดงุ่นง่านไม่หาย มือหนายกขึ้นเสยเรือนผมสีเข้มที่เคยเซตเป็นระเบียบยุ่งเหยิงจนไม่เป็นทรง เสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูถูกถอดวางพาดไว้บนขอบโต๊ะ เผยให้เห็นร่างกำยำหุ่นดีของคิริวที่กำลังหอบหายใจแรงด้วยความหงุดหงิด ดวงตาคมกร
@มหาวิทยาลัยคณะบริหารธุรกิจหลังจากเสร็จจากซื้อยา ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปสีแดงเลือดหมูของคิริว ก็มุ่งมาที่คณะของหนูดีทันที ราวกับรู้ว่าคนตัวเล็กจะต้องกำลังรอยาทาแผลอยู่แน่ ๆตึก.....ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาด้านในคณะหนูดีโดยไม่สนสายตาใคร ในมือหนากำถุงยาราคาแพงจากร้านขายยาหน้ามอไว้แน่น แววตาดุดันกวาดมองไปรอบ ๆ ด้วยความหวังว่าจะเจอหนูดี เขาเดินไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องเรียนของหนูดี ทว่า ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าของเขาต้องชะงักไป เลือดในกายพลันพลุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุดในพริบตาเดียว!ภาพของหนูดีที่กำลังนั่งอยู่บนโต๊ะ โดยมีเจมส์กำลังโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอจนแทบจะชิดติดร่าง เพื่อช่วยแปะปลาสเตอร์ยาบริเวณลำคอที่มีรอยแผลแดงช้ำ!".....แม่ง!"เสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เร็วกว่าความคิด คิริวพุ่งพรวดเข้าไปกระชากคอเสื้อของเจมส์อย่างแรงด้วยมือเดียว จนร่างของรุ่นน้องหนุ่มลอยกระเด็นถอยหลังไปชนกับโต๊ะอีกตัวเสียงดังสนั่นเคร้ง!"พี่คิริว!"เสียงอุทานตกใจของแก้ว โบว์ และไอซ์ดังประสานกันลั่นห้อง หนูดีผุดลุกขึ้นจากโต๊ะด้วยความตื่นตระหนก ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นสภาพดุดัน







