Mag-log inEP 87เวลาสายของวันถัดมาแสงแดดจ้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องนั่งเล่น กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟดำคั่วเข้มลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ตึกตึกตึกเอฟที่เพิ่งเดินงัวเงียตื่นนอนออกมาจากห้องถึงกับต้องขยี้ตาตัวเองซ้ำ ๆ ด้วยความประหลาดใจ เมื่อภาพที่เห็นตรงหน้าคือคิริวที่ยืนจิบกาแฟเงียบ ๆ ผู้ชายที่เมื่อคืนมีสภาพที่เมามายไม่ได้สติอยู่หน้าห้อง กลับมายืนถือแก้วกาแฟด้วยท่าทีสงบนิ่ง เรียบเฉย และดูเป็นปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ มีเพียงความเงียบขรึมและบรรยากาศเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขารอบทิศทาง จนเอฟรู้สึกเสียวสันหลังวาบแปลก ๆ"ไอ้คิริว?" เอฟเอ่ยทักเพื่อนด้วยน้ำเสียงงงงวย ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ครัว"นี่มึงใช่คนเดียวกับเมื่อคืนจริงปะเนี่ย"คิริวไม่ตอบ เขายังคงยืนนิ่งสายตาทอดมองออกไปนอกกระจกใส แก้วกาแฟในมือถูกยกขึ้นจิบช้า ๆ อย่างใจเย็น ความนิ่งสงบผิดวิสัยของเพื่อนสนิททำให้เอฟเริ่มใจคอไม่ดี"เมื่อคืน.....มึงจำได้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?" เอฟลองเชิงถาม พลางหรี่ตามองเพื่อน"อยู่ ๆ มึงก็หายหัวไปจากร้านเหล้า แล้วโผล่มานอนกองอยู่หน้าห้องกู มึงบอกกูมาดิ ว่าเมื่อคืนมึงขับรถไปไหนมา?"เมื
EP 86 หมดสภาพ@คอนโดเอฟติ๊งน่อง!.....ติ๊งน่อง!ติ๊งน่อง!.....ติ๊งน่อง!เสียงกดกริ่งหน้าห้องระรัวดังขึ้นไม่หยุดหย่อน ท่ามกลางบรรยากาศยามดึกที่ควรจะเงียบสงบ บนโซฟาตัวนุ่มในห้องนั่งเล่น เอฟกำลังนัวเนียคลอเคลียอยู่กับสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ที่เพิ่งพามาต่อรอบดึก เสียงกริ่งที่แผดเสียงดังลั่นทำเอาอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านสะดุดกึกลงทันทีติ๊งน่อง!.....ติ๊งน่อง!ติ๊งน่อง!.....ติ๊งน่อง!"เชี่ยเอ๊ย! ใครมาวะเนี่ย""เสียอารมณ์ชะมัด" เอฟสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดหัวเสีย ก่อนที่มือหนาจะดันตัวหญิงสาวให้ออกห่างเล็กน้อย"พี่เอฟจะไปไหนคะ" หญิงสาวบนโซฟาเอ่ยเสียงงอแงขัดใจ"เดี๋ยวพี่มาครับ" ร่างสูงเอ่ยและคว้าผ้าขนหนูสีขาวผืนหนามาพันรอบเอวสอบลวก ๆ แล้วเดินกระแทกส้นเท้าดุ่ม ๆ ไปที่ประตูหน้าห้องทันทีด้วยความหงุดหงิดแกร๊ก!"จะกดอะไรนักหนาวะ!"เอฟกระชากประตูเปิดออกพร้อมจะพ่นคำด่าใส่หน้าแขกยามวิกาลให้หายแค้น ทว่าคำพูดทั้งหมดกลับกลืนหายลงไปในลำคอทันที เมื่อภาพตรงหน้ากลับเป็นใครบางคนที่เขาไม่คาดคิดที่พื้นหน้าห้อง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูตัวเก่งกำลังนั่งทรุดกองพิงผนังห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง เรือนผมสีเข้มยุ่งเหย
EP 85 คนที่เจ็บยิ่งกว่า"อึก! พี่คิริว.....พอแล้ว หนูดีเจ็บ....."เสียงหวานสะอื้นไห้อ้อนวอนเสียงสั่นพร่า ร่างบางในอ้อมกอดแกร่งสั่นสะท้านจนน่าสงสาร หยาดน้ำตาอุ่นร้อนไหลรินหยดลงบนหลังมือหนาที่กำลังรวบข้อมือเธอไว้แน่นแหมะ.....แหมะสัมผัสเปียกชื้นของน้ำตาและความสั่นเทาจากร่างเล็ก ทำเอาคิริวที่กำลังฝังคมฟันและซุกไซร้ซอกคอขาวอย่างบ้าคลั่งชะงักไปเล็กน้อยคิริวค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกจากซอกคอขาวที่บัดนี้ขึ้นรอยจูบสีแดงเข้มทับลงบนรอยแผลเก่าอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบแดงก่ำทอดมองใบหน้าเนียนที่อาบไปด้วยหยาดน้ำตา แววตาที่เคยดุดันวาวโรจน์บัดนี้สั่นไหวและฉายแววร้าวรานออกมาอย่างปิดไม่มิด"เจ็บงั้นเหรอ....." คิริวแค่นเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ลมหายใจยังคงหอบหนัก มือหนาที่ตรึงข้อมือเธอไว้ค่อย ๆ คลายออกเล็กน้อย แต่ยังคงไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดพ้นจากอ้อมกอด"แล้วเธอคิดว่าฉันไม่เจ็บหรือไงหนูดี""....................""เธอทิ้งฉันเหมือนขยะไร้ค่า""เธอไม่เคยเห็นค่าความรักที่ฉันมีให้กับเธอเลย"น้ำเสียงของคิริวฟังดูร้าวราน ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะซบหน้าลงกับซอกคอขาวของเธออีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่การจาบจ้วงดิบเถื่อน แต่เป็นการ
EP 84 ฝากร่องรอยก๊อก ๆ ๆ!เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวติดต่อกันหลายครั้ง ท่ามกลางความเงียบสงัดยามดึกปลุกหนูดีให้หลุดออกจากภวังค์ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีต ร่างบางสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตแดงก่ำจากการร้องไห้กวาดมองไปที่ประตูห้องด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่เสียงเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าคุ้นหูจะดังขึ้น"เปิดประตู"หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความหวาดกลัว หนูดีค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นยืนจากพื้นห้อง ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบจะก้าวไม่ออก เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าลวก ๆ พยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติท่ามกลางความตื่นตระหนกที่ถาโถมเข้ามาปึง!"เปิดประตูเดี๋ยวนี้"เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกครั้งหนักหน่วงกว่าเดิม พร้อมกับแรงกระชากลูกบิดประตูจนบานประตูไม้เก่า ๆ สั่นสะเทือน เสียงไม้ลั่นกรอบแกรบกับกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกที่ลอดผ่านช่องว่างใต้ประตูเข้ามา ยิ่งเน้นย้ำถึงอันตรายและความคลุ้มคลั่งของคนข้างนอกได้เป็นอย่างดีปึง!"เปิด!"เงาร่างสูงใหญ่ลอดผ่านช่องประตูหน้าห้องเข้ามา ที่หน้าห้องตอนนี้คิริวกำลังยืนหอบหายใจหนักหน่วง มีท่าทีเมามายไม่ได้สติ และเอาแต่ทุบประตูไม่หยุด จนหนูดีรู้ว่าหากเธอชักช้ากว่านี
EP 83 คำขอร้องของคุณแม่23.00 น.@หอพักหน้ามหาวิทยาลัยบรรยากาศยามดึกตรงระเบียงทางเดินหน้าห้องพักเงียบสงบ หนูดีเดินถือถุงเอกสารและกระเป๋าเป้ใบโปรดกลับห้องพักด้วยท่าทางเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียฟึบร่างบางหยุดยืนอยู่หน้าห้องพักหอพักเก่าของตัวเอง หอพักเล็ก ๆ แสนอบอุ่นที่เคยเป็นเซฟโซนของเธอแกร๊ก.....มือบางสแกนคีย์การ์ดแล้วผลักประตูเข้าไปด้านใน เสียงประตูบานเก่าปิดลงพร้อมกับความเงียบงันที่ถาโถมเข้ามาตุ้บหนูดีทิ้งกระเป๋าเป้และถุงเอกสารลงบนพื้นอย่างคนหมดแรง ก่อนจะค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นข้างเตียง แล้วฟุบใบหน้าเนียนลงกับฟูกนอนหนานุ่ม ปล่อยให้ความว้าเหว่กัดกินหัวใจเงียบ ๆ เรียวนิ้วบางเอื้อมขึ้นสัมผัสปลาสเตอร์ที่ปิดทับบาดแผลตรงลำคอเบา ๆ ก่อนจะหลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาใสร่วงหยดซึมลงบนผ้าปูที่นอน ภาพเหตุการณ์เมื่อสองเดือนก่อนพลันผุดขึ้นมาในหัว เหตุการณ์ที่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง และเป็นสาเหตุจริง ๆ ที่ทำให้เธอต้องพยายามตัดขาดและขาดการติดต่อไปจากคิริว ภาพในวันนั้นยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน วันที่ ศศิ แม่ของคิริว เรียกเธอเข้าไปพบที่บ้านโดยที่คิริวไม่รู้เรื่องนี้เลย"หนูดีกลับไปเป็นแ
EP 82 ย้อนแย้ง@มุมม้านั่งหินอ่อน ข้างตึกคณะบริหารธุรกิจความเงียบสงบยามเย็นปกคลุมไปทั่วบริเวณม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ หนูดีนั่งนิ่งทอดสายตามองหลอดยารักษาแผลเป็นเกรดพรีเมียมในมือ ถุงยาพลาสติกใบเล็กวางอยู่ข้างตัว หยาดน้ำตาที่เคยไหลเปรอะแก้มแห้งเหือดไปแล้ว ทว่าบาดแผลในหัวใจกลับยิ่งหยั่งลึกและส่งกลิ่นอายความเจ็บปวดออกมาไม่หยุด"ปากด่าว่าแก แต่กลับถ่อขี่มอเตอร์ไซค์ไปซื้อยาแพง ๆ มาให้เนี่ยนะ""โคตรย้อนแย้งเลย"ประโยคทิ้งท้ายของไอซ์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว หนูดีแค่นยิ้มสมเพชตัวเองเบา ๆ นิ้วเรียวลูบไล้หลอดยาไปมาราวกับกำลังค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากดิบเถื่อนของคิริว"ถ้าพี่ทำแบบนี้ หนูดีจะตัดใจจากพี่ได้ยังไง....."19.00 น.@ร้านเหล้าหลังมหาวิทยาลัยเคร้ง!แก้วบรั่นดีเนื้อหนาถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรงจนเหล้ากระฉอกเปรอะเปื้อน คิริวนั่งเอนหลังพิงโซฟาหนังสีดำด้วยท่าทางหงุดหงิดงุ่นง่านไม่หาย มือหนายกขึ้นเสยเรือนผมสีเข้มที่เคยเซตเป็นระเบียบยุ่งเหยิงจนไม่เป็นทรง เสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูถูกถอดวางพาดไว้บนขอบโต๊ะ เผยให้เห็นร่างกำยำหุ่นดีของคิริวที่กำลังหอบหายใจแรงด้วยความหงุดหงิด ดวงตาคมกร







