EP4 คำที่ไม่ควรได้ยิน

EP4 คำที่ไม่ควรได้ยิน

หนูดีเดินกลับเข้าตึกคณะบริหารด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แม้ฝ่ามือที่เพิ่งถูกคิริวจับไว้จะยังรู้สึกอุ่นอยู่ก็ตาม เธอสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนผลักประตูห้องเรียนเข้าไป ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"หนูดี!" โบว์รีบเดินเข้ามาหาเป็นคนแรก

"เป็นยังไงบ้าง เขาทำอะไรเธอหรือเปล่า"

"เปล่า"

"แน่ใจนะ"

"อือ"

"แต่สีหน้าเธอดูไม่ค่อยดีเลย" แก้วมองหน้าเพื่อนอย่างจับผิด

"แค่ปวดหัวนิดหน่อย"

หนูดีตอบสั้น ๆ แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะด้านหลัง เธอหยิบสมุดขึ้นมาเปิด ทั้งที่สายตาไม่ได้มองตัวหนังสือแม้แต่บรรทัดเดียว ไม่นานนัก อาจารย์ก็เดินเข้ามาแนะนำรายวิชา นักศึกษาทุกคนเริ่มตั้งใจฟัง บรรยากาศค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ เหมือนไม่มีใครจำเหตุการณ์ในโรงอาหารได้ แต่ความจริงกลับไม่ใช่ เพราะเพียงไม่กี่ชั่วโมง ข่าวที่เฮดว้ากวิศวะชื่อดังเดินมาลากเด็กปีหนึ่งกลางโรงอาหาร ก็เริ่มกระจายไปทั่วมหาวิทยาลัย

ช่วงพักเบรก

โบว์เปิดโทรศัพท์ขึ้นมาไถ่ฟีดโซเชียลตามปกติก่อนเบิกตากว้าง

"เฮ้ย!"

"อะไร ร้องซะตกใจเลย?"

"เพจมหาลัยลงแล้ว" โบว์เอ่ย ก่อนจะหันหน้าจอโทรศัพท์ให้เพื่อนดู ภาพหน้าจอตอนนี้กำลังโชว์หน้าเพจซุบซิบของมหาลัยที่ชอบอัพเรื่องคาว ๆ ฉาว ๆ เพื่อเรียกยอดไลค์ ได้ฟังดังนั้นแก้วรีบเลื่อนเก้าอี้เข้ามาดูใกล้ ๆ

"จริงด้วย"

"ลงอะไรหรอ" หนูดีขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ก่อนที่โบว์จะยื่นโทรศัพท์ให้ดู

เป็นภาพถ่ายจากมุมไกล ภาพคิริวจับข้อมือเธออยู่กลางโรงอาหาร แม้จะเห็นไม่ชัด แต่ก็จำได้ว่าเป็นใคร ซึ่งด้านล่างโพสต์ก็เต็มไปด้วยความคิดเห็นจำนวนมาก

'ใครอะ เด็กใหม่เหรอ'

'เฮดว้ากวิศวะมีแฟนแล้ว?'

'นามสกุลเดียวกันด้วย เป็นน้องสาวหรือเปล่า'

'ถ้าเป็นน้อง ทำไมจับมือกันแบบนั้น'

'หรือไม่ใช่น้องแท้.....'

หนูดีเม้มริมฝีปากแน่น

"คนพวกนี้ก็พูดไปเรื่อย" โบว์รีบกดปิดหน้าจอทันที

"ไม่ต้องสนใจนะ"

"อือ"

แม้จะตอบแบบนั้น แต่คำว่า 'หรือไม่ใช่น้องแท้' กลับยังติดอยู่ในหัวเธอ มันไม่ใช่ครั้งแรก เพราะตอนสมัยมัธยม ก็เคยมีคนซุบซิบแบบนี้เหมือนกัน

เลิกเรียนช่วงบ่าย

หนูดีเดินออกจากตึกพร้อมโบว์และแก้ว ระหว่างทางมีนักศึกษาหลายคนหันมามองเป็นระยะ บางคนกระซิบกัน บางคนยกโทรศัพท์ขึ้นถ่าย

"เขามองอะไรกัน" โบว์หันซ้ายขวาอย่างอึดอัด

"คงเรื่องในเพจนั่นแหละ" แก้วถอนหายใจ หนูดีไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร เธอเดินต่อทำราวเหมือนไม่ได้ยิน แต่จู่ ๆ ก็มีนักศึกษาหญิงสองคนเดินสวนมา ท่าทางไม่เหมือนบังเอิญเลยสักนิด

"ใช่คนนี้หรือเปล่า"

"ใช่ นามสกุลเดียวกับพี่คิริว"

"เป็นน้องสาวจริงไหม"

"ใครจะไปรู้ บางทีอาจไม่ใช่ก็ได้"

"เห็นว่ารับมาเลี้ยงนี่"

"ถ้าไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน.....คิก ๆ" ทั้งคู่หัวเราะเบา ๆ ก่อนเดินผ่านไป

หนูดีหยุดเดิน โบว์รีบหันมองค้อนผู้หญิงสองคนนั้นทันทีด้วยความไม่ชอบใจ

"หนูดี" แก้วพึมพำชื่อหนูดีเบา ๆ  ก่อนก้าวเดินต่อโดยไม่พูดอะไร เพราะกลัวว่าถ้าให้กำลังใจมั่วซั่วไปเรื่องมันอาจจะแย่กว่าเดิม แต่ยังเดินไปไม่ถึงสิบก้าว เสียงทุ้มเย็นก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"พูดให้ดังอีกครั้ง"

ทุกคนหันกลับไปพร้อมกัน ก่อนจะพบว่าเป็นคิริวนั่นเองที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์เหมือนเดิม มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างถือเสื้อช็อปวิศวะพาดไหล่ ดวงตาคมกริบกวาดมองนักศึกษาหญิงสองคนที่เมื่อครู่ยังหัวเราะร่าอยู่

"พะ พี่คิริว" ทั้งคู่หน้าซีดทันที

"เมื่อกี้พูดว่าอะไร"

น้ำเสียงเรียบจนจับอารมณ์ไม่ได้ แต่ยิ่งทำให้คนฟังตัวสั่น

"พวก.....พวกหนูแค่คุยกันเล่นค่ะ"

"เล่น?" คิริวก้าวเข้าไปเพียงก้าวเดียว

"เรื่องของคนอื่น ตลกมากหรอ"

"ขอโทษค่ะ!" หญิงสาวทั้งสองรีบก้มหน้าขอโทษทันที

"ไปขอโทษคนที่พวกเธอพูดถึง"

"ขอโทษนะ" ได้ฟังดังนั้น ทั้งคู่ก็รีบหันมาทางหนูดี ก่อนเอ่ยขอโทษเสียงแผ่ว

"พวกเราไม่ได้ตั้งใจ"

"ไม่เป็นไรค่ะ" หนูดีมองทั้งสองคนเพียงครู่เดียว ก่อนตอบเรียบ ๆ เมื่อเห็นว่าเรื่องจบแล้ว ทั้งคู่ก็รีบเดินหนีไปทันที โบว์กับแก้วได้แต่ยืนอึ้ง เพราะไม่คิดว่าคิริวจะเข้ามาจัดการเรื่องนี้

"ขอบคุณค่ะ" หนูดีหันไปมองชายหนุ่ม ก่อนจะเอ่ยขอบคุณเสียงแผ่ว

"ฉันไม่ได้ช่วยเธอ" เขาตอบสั้น ๆ

"คนของฉัน ไม่จำเป็นต้องให้ใครเอาไปนินทา"

ทันทีที่สิ้นประโยค บรรยากาศรอบตัวก็เงียบลง โบว์กับแก้วเบิกตากว้าง หนูดีเองก็ชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนขมวดคิ้ว

"คุณพูดอะไร"

"ได้ยินแล้ว"

"ฉันไม่ใช่คนของคุณ"

"ยังใช้นามสกุลเดียวกับฉันอยู่"

"อีกไม่นานก็ไม่ใช่"

คิริวนิ่งไปเพียงครู่เดียว ปลายกรามเกร็งขึ้นเล็กน้อย หนูดีมองหน้าเขา ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่ชัดเจน

"ฉันจะยื่นเรื่องเปลี่ยนนามสกุลค่ะ"

"หลังจากนั้น ฉันจะไม่ใช่คนของบ้านวัฒนาสกุลไพศาลอีก"

ลมเย็นพัดผ่านระหว่างทั้งสอง คิริวไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงมองเธอนิ่ง ๆ ดวงตาคมหยุดอยู่ที่ใบหน้าเดิมซึ่งคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก หนูดีเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะคะ"

หนูดีเดินผ่านเขาไปโดยไม่รอคำตอบ จังหวะที่เดินสวนกัน เสียงทุ้มเย็นก็ดังขึ้น

"คิดจะทำอะไรก็ทำงั้นเหรอ"

ฝีเท้าของเธอชะงักลงเพียงเสี้ยววินาที แต่ไม่ได้หันกลับไป

"เธอนี่....." คิริวเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงยังเรียบเย็นเหมือนเดิม

 "ช่างกตัญญูต่อคุณพ่อคุณแม่ที่เลี้ยงเธอมาจริง ๆ"

ปลายนิ้วของหนูดีค่อย ๆ กำแน่นอยู่ข้างลำตัว เธอหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนสูดลมหายใจลึก แล้วหันกลับมาสบตาเขา

"เพราะกตัญญูไงคะ"

"ฉันถึงเลือกคืนทุกอย่างให้บ้านวัฒนาสกุลไพศาล"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่มีอารมณ์โกรธ ไม่มีแม้แต่รอยประชด

"คืนบ้านที่เคยอยู่"

"คืนฐานะที่เคยได้รับ"

"รวมถึงนามสกุลนี้ด้วย"

ดวงตาคมของคิริวหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของเธอ

"ฉันไม่เคยคิดจะเอาอะไรจากครอบครัวคุณเลย"

หนูดีคลี่ยิ้มบาง ๆ หากแต่รอยยิ้มนั้นกลับดูห่างเหินกว่าครั้งไหน

"อดทนอีกนิดนะคะ อีกไม่นาน.....ฉันก็จะไม่ใช่คนของบ้านวัฒนาสกุลไพศาลแล้ว"