คุณเพื่อนสนิท 6 ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ด้วยกันมันดูไม่ดี

คุณเพื่อนสนิท 6 ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ด้วยกันมันดูไม่ดี

ช่วงเย็น

หมวกนิรภัยถูกยื่นให้กับคนตัวเล็กที่ไม่ยอมรับมันไปถือง่าย ๆ เหตุเพราะดวงตากลมโตกำลังมองค้างไปยังภาพเบื้องหน้า ซึ่งปรากฏร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งที่เพิ่งเลิกรากับเจ้าตัวไปได้ไม่นาน หากแต่วันนี้กลับควงคู่รักคนใหม่มาหยามหน้าเสียอย่างนั้น

และก่อนที่เธอจะได้หลุดเข้าไปในภวังค์ของตนเอง ทันใดนั้นเสียงทุ้มของเพื่อนสนิทก็ดังขึ้นดึงสติให้หวนกลับมา

“ยังคิดถึงเมียเก่าอยู่งั้นสิ”

“เปล่า” น้ำเสียงผะแผ่วดังขึ้นในลำคอ แม้ปากจะเอ่ยปฏิเสธต่อคำครหาเหล่านั้น หากแต่สายตายังคงจดจ้องไปยังอดีตคนรักอย่างไม่ลดละ กระทั่งอีกฝ่ายเดินผ่านไปไม่แม้แต่จะมองหน้ายิ่งส่งผลต่อบาดแผลสดใหม่ให้กลับมาปวดร้าวอีกหน

“ถ้ารักผู้หญิงแล้วมันไม่โอเค ไม่ลองเปิดใจคบผู้ชายดูล่ะ”

“ผู้ชายอะตัวดีเลย มึงจำพี่คนนั้นไม่ได้หรือไง” ใช่แล้วล่ะก่อนที่นิวเยียร์จะหันมาคบผู้หญิง เธอเคยคบผู้ชายมาก่อนอีกทั้งเขาผู้นั้นยังได้สร้างบาดแผลเอาไว้จนเจ็บปวดแสนสาหัสจนมิอาจลืมเลือน

และแน่นอนว่าไฟเองก็รู้จักกับชายผู้นั้นเป็นอย่างดีเช่นกัน

“อีกอย่างกูอยากพักใจ ยังไม่อยากคบใครตอนนี้”

“จะกลับได้ยัง” จู่ ๆ น้ำเสียงก็แปรเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดขึ้นมาจนคนฟังเริ่มงุนงงกับอารมณ์แปรปรวนของเขา

“แล้วทำไมต้องหงุดหงิด เป็นเมนส์เหรอ”

“อยู่นิ่ง ๆ”

ครานี้ไฟถือวิสาสะสวมหมวกนิรภัยให้กับร่างบางที่ยืนแน่นิ่งเชื่อฟังคำสั่งปล่อยให้เขาจัดการอย่างว่าง่าย ก่อนนิวเยียร์จะพาตัวเองขึ้นมานั่งซ้อนท้ายเผลอจับเอวสอบของคนขับอย่างลืมตัว ซึ่งไฟเองก็ไม่คิดปริปากตำหนิหรือกล่าวว่าอะไร กลับกันดันชอบใจยอมให้เพื่อนสนิทจับเอวอยู่เช่นนั้นจวบจนรถมอเตอร์ไซค์แล่นเข้าจอดโรงรถหน้าบ้าน

“มึงจะไปเตะบอลต่อก็ได้นะ กูทำโปรเจกต์คนเดียวได้”

“ได้ไง งานกลุ่มก็ต้องช่วยกันดิ”

โชคดีที่โปรเจกต์ก่อนจบการศึกษาในภาคเรียนนี้ อาจารย์อนุโลมให้นักศึกษาสามารถทำเป็นคู่หรือเป็นกลุ่มสามคนได้ แน่นอนว่านิวเยียร์ ไฟ และน้ำตาล ได้ตัดสินใจร่วมทำโปรเจกต์ครั้งนี้ด้วยกัน

และถึงแม้ว่าน้ำตาลจะไม่ได้มาร่วมทำงานกับคนทั้งสองที่บ้านเช่าแห่งนี้ ทว่าหน้าที่งานในแต่ละส่วนก็ได้มอบหมายให้แต่ละคนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ระหว่างที่กำลังสนทนากันอยู่นั้น พลันสายตาคมเข้มดันเหลือบไปเห็นร่างท้วมของหญิงสูงวัยเดินออกมาจากบ้านเช่าฝั่งตรงข้าม ด้วยเพราะคนทั้งสองค่อนข้างสนิทสนมกับป้าแหม่มเจ้าของโครงการบ้านเช่าแห่งนี้จึงเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง

“ป้าแหม่มสวัสดีครับ”

“อ้าวไฟ หนูนิว” ป้าแหม่มว่าพลางส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ก่อนจะสาวเท้าเข้าหานักศึกษาทั้งสองซึ่งเห็นกันมานานหลายปี

“สวัสดีค่ะป้า มีอะไรหรือเปล่าคะ” เท่าที่เธอรู้มาบ้านฝั่งตรงข้ามไร้ผู้เช่ามาค่อนข้างหลายเดือน จึงรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่วันนี้เห็นป้าแหม่มเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น

“พอดีป้ามาตรวจดูความเรียบร้อยน่ะ เดี๋ยวคนเช่าใหม่เขาจะย้ายเข้าอยู่แล้ว” ป้าแหม่มอธิบายร่ายยาวถึงการมาในครั้งนี้ ส่วนเด็ก ๆ ทั้งสองที่ฟังอยู่อย่างตั้งใจก็พยักหน้ารับรู้เป็นอันเข้าใจ “เห็นว่าจะเข้าอยู่วันนี้นะ แต่เย็นป่านนี้แล้วยังไม่มาเลย”

“แล้วป้าพอจะรู้ไหมครับว่าใครมาเช่า” จู่ ๆ ไฟก็นึกตะขิดตะขวงใจในประโยคที่ป้าเล่าบอก ทั้งที่บ้านเช่าหลังนั้นก็ว่างมานานหลายเดือน เหตุใดจึงเป็นช่วงนี้ที่คนใหม่เลือกจะมาเช่าอยู่ และดูหมือนคำถามของเขาจะเป็นการก้าวก่ายผู้เช่ามากเกินไปจึงอธิบายเพิ่มเติม “คือเผื่อเป็นคนที่ผมรู้จักน่ะครับ เผื่อเป็นเพื่อนกัน”

“ไม่น่าจะรู้จักมั้งลูก อายุเขาอาจจะไม่มาก แต่เหมือนจะอยู่ในวัยทำงานมากกว่านะ” เพราะสังเกตจากลักษณะการแต่งกายรวมไปถึงบุคลิกของชายผู้นั้น ช่างไม่เหมือนหนุ่มวัยเรียนอย่างไฟเลยแม้แต่น้อย ทันใดนั้นป้าแหม่มดันนึกขึ้นได้ว่ามีธุระต้องไปจัดการต่อจึงเอ่ยล่ำลาลูกบ้านทั้งสอง “ถ้าไม่มีอะไรแล้วป้าขอตัวก่อนนะลูก”

“มีอะไร” หลังป้าเจ้าของบ้านเช่าปลีกตัวออกไป นิวเยียร์จึงไม่รอช้ารีบยิงคำถามใส่เพื่อนสนิทพลางขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัย

“เปล่าหรอก ว่าแต่วันนี้จะกินอะไร จะออกไปซื้อมาให้”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวสั่งเอาก็ได้” น้ำเสียงผะแผ่วมาพร้อมกับความกังวลประกายชัดบนใบหน้าถอดสีของเจ้าตัวพลอยให้คนมองรู้สึกไม่สบายใจไปด้วย

“เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ไฟ.....” เธอเว้นวรรคประโยคไปเพียงครู่ สองสามวันมานี้ในหัวของเธอมีเรื่องราวมากมายให้ตบตีกันจนนอนไม่หลับมาหลายคืน ชั่งใจคิดอยู่นานซึ่งท้ายที่สุดแล้วก็จำยอมเอ่ยมันออกมาอย่างไม่เต็มเสียงมากนัก “มึงว่าเราควรแยกกันอยู่ดีไหม?”

“......” ไร้เสียงตอบรับมีเพียงสายตาเรียบนิ่งมองจ้องไปยังเสี้ยวหน้าเรียวรีอย่างไม่เข้าใจ

“คือกูว่าผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ด้วยกันมันดูไม่ดีเท่าไหร่”

“ดูไม่ดี? แต่อยู่กันมาเกือบครึ่งปี” คิ้วเข้มทั้งสองข้างกดลงต่ำอย่างไม่สบอารมณ์มากนัก ถ้อยคำที่อีกฝ่ายเปล่งออกมาเมื่อครู่มันไม่ต่างจากการไล่เขาทางอ้อมเลยแม้แต่น้อย “หรือมึงไม่เห็นกูเป็นเพื่อนแล้ว”

“มันไม่ใช่อย่างงั้น คือมึงก็จ่ายค่าหอของมึงทุกเดือนไม่ใช่? สู้กลับไปอยู่ไม่ดีกว่าเหรอ”

“กูพอใจจ่าย”

จริงอย่างที่ว่าเพราะค่าหอในแต่ละเดือนก็ใช่ว่าจะแพงจนจ่ายไม่ไหว อีกอย่างเขาเพียงเป็นห่วงความปลอดภัยเพื่อนสนิทจึงเลือกที่จะอาศัยอยู่บ้านเช่าหลังเดียวกันกับเจ้าตัว ส่วนหอพักของตนมีไว้สำหรับพาเหยื่อสาวตัวน้อยไปปลดปล่อยความสุขทางกาย เพียงแต่ช่วงหลัง ๆ มานี้ไฟไม่มีเวลามากพอจะไปคิดเรื่องอย่างว่าก็เท่านั้นเอง

“ก็ถ้ามึงอึดอัดมาก เดี๋ยวกูย้ายกลับหอวันนี้เลย” ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะสาวเท้าเข้าบ้านจัดการเก็บสัมภาระตามความต้องการของนิวเยียร์

“เฮ้อ” หลังร่างสูงปลีกตัวออกไปจากสถานการณ์ เธอจึงถอดถอนหายใจอย่างคนคิดหนัก ไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะกระทบถึงความสัมพันธ์เพื่อนสนิทระหว่างเธอและอีกฝ่ายหรือไม่ ถึงอย่างไรแล้วก็มีเพียงหนทางนี้หนทางเดียวที่จะทำให้เหตุการณ์ในคืนนั้นไม่เกิดขึ้นอีก

ขณะที่กำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์ของตัวเอง ทันใดนั้นในระยะกรอบสายตากลับปรากฏร่างสูงของใครบางคนยืนอยู่ไม่ไกลมากนัก เรียกความสงสัยจากคนตัวเล็กจนต้องเปิดประตูรั้วออกไปเผชิญกับบุคคลปริศนาในทันที

“อ้าว ไคเองหรอกเหรอที่เช่าบ้านหลังนี้”