คุณเพื่อนสนิท 5 แค่เพื่อนจะหวงทำไม

คุณเพื่อนสนิท 5 แค่เพื่อนจะหวงทำไม

ร่างบางปลิวไปตามแรงฉุดกระชากจากใครคงไม่ต้องเดาให้ยาก เป็นฝีมือไฟที่พอเปิดประตูรถได้ก็รีบคว้าข้อมือเล็กพลางออกแรงดึงให้เธอเดินตามไปยังหลักตึกคณะ ไม่สนใจท่าทางขัดขืนของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

“โอ๊ย ไอ้ไฟมึงปล่อยกูนะ กูเจ็บ” เพราะถูกความเจ็บปวดบริเวณข้อมือรุมเร้าจนเจ้าตัวทนรับไม่ไหว ถึงกับเอ่ยปากร้องขอความเห็นใจที่ดูท่าแล้วอีกฝ่ายไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำ

“นั่งลง” ว่าพลางจัดการกดลาดไหล่เล็กบังคับให้หญิงสาวนั่งลงโต๊ะหินอ่อนอย่างเลี่ยงหลีกไม่ได้

“นั่งอะไร กูรีบเข้าเรียนเนี่ย” ใบหน้าสะสวยเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ว่าวันนี้ก้าวขาไหนออกจากบ้านถึงได้มีแต่เรื่องให้ขัดใจอยู่ไม่ขาด

“ยังพอมีเวลา”

“มีเวลาอะไร ไอ้ตาลก็รอกูอยู่”

“ทำไมมันถึงได้มาส่งมึง” ไม่พูดพร่ำทำเพลงไฟยิงคำถามใส่อีกฝ่ายไปตรง ๆ น้ำเสียงและสีหน้าบ่งชัดว่าเจ้าตัวไม่พอใจกับการมาของคนทั้งคู่ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ชวนมาด้วยกันแล้วแท้ ๆ อีกฝ่ายกลับเอาแต่ปฏิเสธยืนกรานจะขับรถมาเอง

แล้วเหตุใดถึงได้ลงมาจากรถของไอ้อริหน้าหมานั่นได้

“รถกูยางรั่ว ก็เลยขอติดรถน้องมา”

“แค่โทรหากูมันยากมากเลย?” คิ้วเข้มทั้งสองกดต่ำอย่างไม่สบอารมณ์

“ก็ไม่อยากรบกวนไง ยังไงไคก็มาทางเดียวกันอยู่แล้ว อีกอย่างน้องมันก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล มึงจะโมโหทำไมเนี่ย”

“กูก็แค่.....” ประโยคหลังจากนั้นถูกกลืนลงคอ ตัวไฟเองยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเหตุใดต้องรู้สึกหงุดหงิดถึงเพียงนี้ รู้เพียงแค่ไม่ต้องการให้คนใกล้ตัวเข้าไปพัวพันกับคู่อริเช่นไค ทั้งยังดูออกว่าการเข้าหาของมันในครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน “กูแค่ไม่ไว้ใจมัน”

“คิดมากว่ะ ไคมันก็น่ารักดีออก เลิกมองโลกในแง่ร้ายสักทีไฟ”

“กูเป็นห่วงมึงกูผิดเหรอวะ”

“ในฐานะอะไรงั้นเหรอ” ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองร่างสูงอย่างต้องการคำตอบ เหตุใดไฟมักทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่อยู่เสมอมา “ถ้าในฐานะเพื่อนมึงไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้เว้ย กูโตแล้วกูรู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควร”

ว่าจบก็ผุดตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะสาวเท้าออกจากสถานการณ์ชวนหงุดหงิดเต็มที ทิ้งให้ไฟจมอยู่กับความคิดของตัวเองอยู่อย่างนั้น และในเสี้ยววินาทีต่อมานัยน์ตาคมกริบกลับวาวโรจน์พลันกำมือแน่นด้วยโทสะ

“นิวเยียร์เป็นเพื่อนกู ใครหน้าไหนก็ห้ามแตะต้องเธอ”

ช่วงเที่ยง

โรงอาหารใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจเต็มไปด้วยนักศึกษากำลังเลือกซื้ออาหารจากร้านประจำของแต่ละคน รวมไปถึงกลุ่มของนิวเยียร์วันนี้เลือกต่อแถวหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวป้าแก้ว เจ้าประจำที่ไม่ว่าจะเลือกทานครั้งไหนก็ไม่เคยผิดหวังกับรสชาติดั้งเดิมของแกเลยสักหน

“เออนิวแล้ววันนี้กลับยังไง หรือว่ากลับกับไฟ” น้ำตาลที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดหันมาถามเพื่อนสนิทด้วยความสงสัย

“ว่าจะนั่งวินกลับน่ะ”

“ฉันกับรุ่นพี่ไปส่งได้นะ” เดิมทีบ้านเช่าของเพื่อนสนิทเป็นทางผ่านอยู่แล้ว ดังนั้นน้ำตาลจึงเอ่ยปากอาสาไปส่งอย่างเต็มใจ และไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ในคำตอบว่านิวเยียร์ต้องเอ่ยปากปฏิเสธอย่างแน่นอน

ซึ่งมันก็เป็นเช่นนั้นจริง

“ไม่เป็นไรฉันไม่อยากรบกวนน่ะ เกรงใจรุ่นพี่คาร์เตอร์ด้วย”

“รบกวนอะไร เพื่อนกันนะ”

“ไอ้นิวมันพูดถูกไม่รบกวนรุ่นพี่ดีกว่า เดี๋ยวให้นิวกลับกับเราก็ได้ น้ำตาลไม่ต้องห่วง” เป็นไฟที่ทนฟังอยู่นานท้ายที่สุดก็จำยอมปริปากเอ่ยข้อเสนอที่ดูเหมือนจะถูกใจน้ำตาลอยู่ไม่น้อย

แตกต่างจากเจ้าของเรื่องที่จู่ ๆ ก็ทำหน้ามุ่ยทั้งยังหมุนตัวเข้าหาร่างสูงซึ่งยืนอยู่ด้านหลังเตรียมจะปฏิเสธอีกหน หากแต่ไฟดันหยิบยกเรื่องสำคัญขึ้นมากระซิบเป็นเชิงขู่หญิงสาวแทน

“ถ้ามึงยังปฏิเสธอยู่อีก เรื่องในคืนนั้นกูจะบอกน้ำตาล”

“ไอ้ไฟ นี่มึงขู่กูเหรอ”

“เออ ไม่ใช่แค่ขู่กูทำจริง อีกอย่างที่กูจะทำ.....” เว้นวรรคประโยคไว้เพียงครู่ จงใจกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นจากหญิงสาว ก่อนเครื่องหน้าคมคายจะโน้มเข้าหาพลางกระซิบด้วยเสียงแหบเสน่ห์ “กูจะทำเหมือนคืนนั้น ที่แตกต่างก็คือมึงได้สลบคาเตียงแน่”

“อะ...ไอ้หื่น มึงถอยไปไกล ๆ เลย” ด้วยเพราะทนฟังคำพูดคำจาลามกเหล่านั้นไม่ไหว จึงยกมือขึ้นดันแผงอกกำยำให้อีกฝ่ายผละออก ก่อนที่เธอจะขยับขึ้นไปแซงคิวน้ำตาลเพื่อเว้นระยะห่างกับไฟ

ส่วนไฟกลับยกยิ้มพึงพอใจที่สามารถกลั่นแกล้งเพื่อนสนิทได้สำเร็จ แต่แล้วไม่นานก็ต้องหุบปากฉับเมื่อเพิ่งจะรู้ตัวว่าตนนั้นเผลอยิ้มให้กับเรื่องไร้สาระไม่เข้าท่าเอาเสียเลย

หลังจากต่อคิวรออยู่นานหลายนาที ในที่สุดนักศึกษาทั้งสามก็มีก๋วยเตี๋ยวอยู่ในมือคนละชาม พลันสายตาเหลือบไปเห็นโต๊ะว่างจึงพากันเข้าไปจับจองในทันที

ทว่าดันเป็นจังหวะเดียวกับร่างสูงของหนุ่มวิศวะสาวเท้าเข้ามาหยุดยืนพร้อมกับวางจานข้าวลงโต๊ะพอดิบพอดี

คราแรกบุคคลทั้งสามมีท่าทีไม่พอใจเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นว่าคู่กรณีเป็นคนรู้จักทั้งสองสาวจึงส่งยิ้มหวานละมุนให้อีกฝ่ายแทน แตกต่างจากไฟซึ่งดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าผู้มาเยือนมากนัก

สุดท้ายจึงกลายเป็นน้ำตาลเสียเองที่เอ่ยปากทักทายน้องชายของคนรักตน

“อ้าวไค ทำไมวันนี้มากินข้าวที่นี่ล่ะ”

“พอดีแวะมาหาเพื่อนครับ ก็เลยฝากท้องที่นี่ซะเลย” ไคว่าพลางสังเกตไปถึงคู่อริหน้าตาบอกบุญไม่รับเต็มที ดูอย่างไรก็รู้ว่าคงไม่ต้อนรับแขกเช่นเขามากนัก คิดได้ดังนั้นจึงตัดสินใจหยิบจานขึ้นมาถืออีกครั้งเตรียมจะมุ่งหน้าไปหาโต๊ะอื่นนั่งเพียงลำพัง “ผมไม่รบกวนพวกพี่ ๆ ดีกว่า”

“เดี๋ยวสิ นั่งด้วยกันก็ได้ โต๊ะออกจะใหญ่”

“อืมใช่ นั่งลง ๆ” เป็นนิวเยียร์ที่เอ่ยเสริมเพื่อนสนิทไม่สนใจอาการหงุดหงิดของร่างสูงฝั่งตรงข้ามเลยสักนิด

ปั่ก!

ก๋วยเตี๋ยวชามใหญ่ถูกวางกระแทกลงโต๊ะ ก่อนจะตามมาด้วยเจ้าของมันที่ทิ้งตัวนั่งลงอย่างไม่สบอารมณ์มากนัก แน่นอนว่าทั้งโต๊ะคงมีเพียงน้ำตาลคนเดียวเท่านั้นที่มองสถานการณในตอนนี้ไม่ออก

กระทั่งบรรยากาศบนโต๊ะอาหารมื้อเที่ยงถูกความเงียบสงบเจือปนความอึดอัดเข้าปกคลุม พานให้คนทั้งสามเริ่มทานข้าวไม่ลง เว้นเสียแต่น้ำตาลที่พอมีเวลาว่างก็คว้าสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมาวิดีโอคอลหาแฟนหนุ่ม เติมเต็มความหวานให้กับความรักจนเพื่อน ๆ เริ่มชินเสียแล้ว

และจู่ ๆ ไคก็โพล่งขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเรียกความสนใจจากคู่อริเช่นไฟได้เป็นอย่างดี

“พี่เลือกร้านได้เลยนะครับ เดี๋ยวเย็นนี้ผมไปรับหน้าคณะ”

“.....” ตะเกียบที่กำลังคีบเส้นเล็กเข้าปากเป็นอันต้องหยุดชะงักค้างกลางอากาศ พลันช้อนตาขึ้นมองเจ้าของคำพูดด้วยความลำบากใจ “เอ่อ...”

“......” ไฟที่ไม่รู้เรื่องราวจึงทำเพียงใช้สายตาเรียบนิ่งมองไปยังชายหนุ่มสลับกับเพื่อนของตน ขณะนั้นเองก็ลอบฟังบทสนาทของทั้งคู่อยู่เงียบ ๆ

“เอาไว้วันหลังนะไค วันนี้พี่ติดธุระน่ะ” เพื่อรักษาน้ำใจของอีกฝ่ายเธอจึงเลือกปฏิเสธทางอ้อมแทน ใช่ว่าอยากเบี้ยวนัดเสียเมื่อไหร่ เพียงแต่วันนี้วางแผนไว้ว่าจะรีบกลับไปทำโปรเจกต์ให้แล้วเสร็จก็เท่านั้นเอง

ในเมื่อหญิงสาวไม่ว่างไคเองก็ไม่คิดรบเร้าเช่นกัน

“เอาตามนั้นก็ได้ครับ”

“งานกลุ่มนี่เนอะกูจะทิ้งมึงได้ไง ยังไงเราก็อยู่บ้านหลังเดียวกัน เอาเป็นว่ามึงกลับกับกูไม่ต้องไปลำบากใคร”