คุณเพื่อนสนิท 7 คนของกู

คุณเพื่อนสนิท 7 คนของกู

เสื้อผ้าบางส่วนถูกยัดใส่กระเป๋าเป้อย่างลวก ๆ ก่อนมันจะถูกคว้าขึ้นสะพายในเวลาต่อมา ขายาวเหยียบย่างออกจากห้องสี่เหลี่ยมพาตัวเองเข้าไปหยุดยืนอยู่หน้าห้องของเพื่อนสนิทแทน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่หยุด ทว่ากลับไร้วี่แววที่เจ้าของห้องจะยอมเปิดประตูต้อนรับผู้มาเยือนเช่นเขา ด้วยความสงสัยประกอบกับความสนิทสนมที่มีมาตั้งแต่เยาว์วัยจึงถือวิสาสะเปิดมันออกโดยไม่รอรีให้อีกฝ่ายอนุญาต

ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่าไร้ซึ่งเงาเจ้าของห้องอย่างที่ควรจะเป็น

“หายไปไหนวะ” ไวทันความคิดประตูบานใหญ่ถูกปิดไว้เช่นเดิม ก่อนร่างสูงจะเดินวนรอบบ้านเพื่อหาตัวอีกฝ่าย ถึงอย่างนั้นก็ยังคงไร้ร่องรอยของหญิงสาว ยิ่งทำให้เขานึกเป็นห่วงจนต้องคว้าสมาร์ตโฟนขึ้นมาโทรหานิวเยียร์ในทันที

“ทำไมไม่รับวะ โธ่เว้ย!!”

ความเป็นกังวลเจือปนความหงุดหงิดก่อเกิดจนร่างสูงแทบอยู่ไม่สุข ท้ายที่สุดจำต้องตัดสินใจสาวเท้ามายังหน้าบ้าน และจังหวะนั้นเองที่ในระยะสายตาปรากฏร่างเล็กของคนที่เขาตามหาจนใจว้าวุ่น

ต่างจากนิวเยียร์ที่ย่างกรายออกมาจากบ้านฝั่งตรงข้าม เธอมีสีหน้าแย้มยิ้มดูมีความสุขผิดหูผิดตาจนไฟยังนึกข้องใจ กระทั่งร่างสูงของใครอีกคนปรากฏให้ได้เห็น เพียงเท่านั้นก็ถือว่าเป็นคำตอบให้กับความสงสัยเหล่านั้นได้แล้ว

ไม่รอช้าขายาวก้าวไม่กี่ก้าวก็สามารถเข้าประชิดตัวคนทั้งสองได้สำเร็จ ก่อนจะตะคอกเสียงดังใส่เพื่อนสนิทไร้การยั้งคิดไปชั่วขณะ

“พวกมึงสองคนนี่มันยังไงวะ!!”

“มึงเป็นอะไรเนี่ยไฟ ใจเย็นก่อน” นิวเยียร์เองก็ตกใจกับท่าทางขาดสติของเพื่อนอยู่ไม่น้อย กระนั้นก็พยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบหวังให้อีกฝ่ายใจเย็นลง ทว่าที่ตั้งใจกลับไร้ผลเสียอย่างนั้น

“กูก็เป็นห่วงไปเหอะ ที่ไหนได้หนีมาอยู่กับมันนี่เอง” นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ประกายโทสะเต็มประดามองไปยังเพื่อนสนิทสลับกับคู่อริ หากชายตรงหน้านี้เป็นผู้อื่นมิใช่ไอ้ไคเขาคงจะไม่โกรธเคืองถึงเพียงนี้อย่างแน่นอน

“พูดอะไรระวังปากด้วย ยังไงซะพี่นิวก็เป็นผู้หญิง” เป็นไคที่เอ่ยแทรกขึ้นระหว่างบทสนทนาของคนทั้งสอง แต่ดูเหมือนว่าคำพูดของเขาจะยิ่งเป็นชนวนแห่งความโกรธเกรี้ยวให้อีกฝ่ายมากขึ้นอีก

“มึงไม่ต้องเสือก นี่เพื่อนกูคบกันมาตั้งแต่เด็ก คนนอกอย่างมึงจะไปรู้อะไร”

“ไฟมึงช่วยใจเย็น ๆ ก่อน กูกับไคไม่ได้เป็นอย่างที่มึงคิดเลยนะ”

“หึ ถ้าอยากให้กูเชื่อ กูก็จะเชื่อ” รอยยิ้มสมเพชผุดขึ้นบนเครื่องหน้าคมคายบ่งชัดว่าความเชื่อใจที่เอ่ยออกมาล้วนตรงกันข้ามกับความรู้สึกแท้จริง พลันสายตาผิดหวังก็ถูกส่งให้หญิงสาวเพื่อนสนิทเป็นการทิ้งท้าย ก่อนร่างสูงจะหันหลังให้คนทั้งสอง สาวเท้ากลับไปคว้ารถมอเตอร์ไซค์ขับขี่ออกไปด้วยความเร็วสูง

หลงเหลือเพียงความอึดอัดให้คนทั้งคู่ โดยเฉพาะนิวเยียร์ที่เริ่มทำตัวไม่ถูก ยังคงงุนงงประกอบกับตกใจในสถานการณ์กะทันหันเช่นนี้

“ผมขอโทษที่ทำให้พวกพี่ทะเลาะกันนะครับ”

“ไม่เกี่ยวกับนายหรอก ไฟมันเป็นคนอารมณ์ร้อนแบบนี้แหละ ง้อหน่อยก็คงหายแล้ว” ดวงตากลมโตมองตามรถมอเตอร์ไซค์ของเพื่อนสนิทขับออกห่างไปไกลจนลับสายตา “งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ”

“ขอบคุณสำหรับวันนี้มาก ๆ เลยนะครับ”

“ไม่เป็นไร มีอะไรก็เรียกพี่ได้” เธอคลี่ยิ้มบางเป็นการส่งท้ายต้อนรับเพื่อนบ้านใหม่ซึ่งไม่คาดคิดว่าจะกลายเป็นคนรู้จักไปได้ ถือว่าเป็นโชคดีของเธอมาก ๆ หากหลังจากนี้ไฟย้ายกลับหอของเขาแล้ว อย่างน้อย ๆ ก็ยังมีไคที่สามารถไว้ใจได้อยู่

ร่างบางหันหลังให้กับเพื่อนบ้านอายุน้อยกว่า โดยที่เธอไม่สงสัยเลยสักนิดว่าเหตุใดลูกชายคนรองของตระกูลมาเฟียถึงได้เลือกลดตัวลงมาเช่าบ้านราคาไม่กี่หลัก แทนการอยู่คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองซึ่งสะดวกสบายต่อตัวอีกฝ่ายเสียมากกว่า

AVV คลับ

สถานเริงรมณ์ชื่อดังแห่งนี้ถือเป็นแหล่งอโคจรของเหล่านักท่องราตรีมากหน้าหลายตา ต่างพากันมาเสพความสุขใส่ตัวไม่ว่าจะเป็นทางกายหรือทางใจก็ตาม

บ้างก็หอบความเหนื่อยล้ามาโยนใส่แก้วใบสวยหรู ซึ่งเต็มไปด้วยน้ำสีอำพันดีกรีแรงที่พร้อมควบคุมสติผู้คนอยู่ทุกเมื่อ

บ้างก็หอบความทุกข์ระทมใจจากเรื่องราวที่เพิ่งเจอมาโยนใส่จังหวะเพลงครึกครื้น หวังพึ่งพามันเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดที่มีในหัว

ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลล้วนแล้วแต่ต้องการความสุขกันทั้งนั้น รวมไปถึงชายหนุ่มทั้งสองถูกไฟบังคับให้มานั่งดื่มเป็นเพื่อน เหตุเพราะเจ้าตัวอยากพึ่งแอลกอฮอล์ดีกรีแรงเพื่อดับความร้อนรุ่มในใจ

ขวดแล้วขวดเล่าที่บริกรจัดเสิร์ฟให้กับโต๊ะนักศึกษากลุ่มนี้ ถูกร่างสูงยกซดจนไม่มีเหลือ ทว่าดีกรีของเครื่องดื่มเหล่านั้นมิอาจดับความร้อนรนใจของไฟได้เลย

ต่างจากเพื่อนทั้งสองซึ่งดูเหมือนสติสัมปชัญญะเริ่มถดถอยลงเรื่อย ๆ ทั้งทรอยและนายน์นั่งโอนเอนไปมาจนแทบร่วงจากโซฟาอยู่รอมร่อ โชคดีที่วันนี้เขาเลือกจองโต๊ะในโซน VIP จึงค่อนข้างสงบไม่มีผู้คนคอยรบกวนมากนัก

และดูเหมือนของเหลวที่ถูกกลืนลงคอกันอย่างต่อเนื่องเป็นเวลานานบัดนี้คงพร้อมปลดปล่อยเต็มที ไวทันความคิดจึงหันไปบอกกล่าวกับเพื่อนทั้งสองซึ่งดูท่าคงจะไม่รับรู้มันเสียด้วยซ้ำ

“เดี๋ยวกูมา”

ว่าจบก็หยัดกายลุกขึ้นยืน สาวเท้าไปยังห้องน้ำจัดการทำธุระส่วนตัวจนเสร็จสรรพ ทว่าในจังหวะที่เดินกลับมาสายตาคมเข้มดันไปสะดุดเข้ากับร่างบางของคนคุ้นเคยกำลังถูกชายแปลกหน้าทั้งสองนั่งประกบข้างพลางยกแก้วเหล้าขึ้นจ่อเรียวปากสวย

มองจากมุมนี้ยังดูออกว่าพวกมันคงบีบบังคับให้เธอดื่มตามความต้องการ ซึ่งถ้าหากไม่ผิดเพี้ยนไปจากประสบการณ์อันโชกโชนแล้วล่ะก็ ในแก้วใบนั้นคงมีสิ่งแปลกปลอมนอกเหนือจากแอลกอฮอล์ผสมเจือปนอยู่อย่างแน่นอน

“แม่งกล้ามาคนเดียวได้ไง ชอบทำให้กูเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลยว่ะ” ไฟสบถออกมาด้วยความหัวเสียสุดขีด ก่อนจะเร่งสับฝีเท้าไปยังคนตัวเล็กซึ่งดูเหมือนจะไม่หลงเหลือสติให้ควบคุมร่างกายเลยด้วยซ้ำ

ก้าวไม่กี่ก้าวก็เข้าประชิดคนทั้งสามได้สำเร็จ ยิ่งได้มาเห็นกับตาว่าหญิงสาวยอมดื่มแอลกอฮอล์ในแก้วจนพร่องไปเกือบครึ่ง ยิ่งสร้างความโกรธเกรี้ยวในเขาจนทนไม่ไหว จัดการแย่งแก้วใบนั้นมาต่อหน้าต่อตา

พรึ่บ

“ออกให้ห่างจากคนของกู!”