คุณเพื่อนสนิท 8 ไฟ ช่วยกูด้วย

คุณเพื่อนสนิท 8 ไฟ ช่วยกูด้วย

“ออกให้ห่างจากคนของกู!”

“มึงใครวะ!” หนึ่งในสองคนนั้นตะคอกเสียงดังด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะเข้าด้ายเข้าเข็มจนอาจจะทำให้พลาดท่าเสียเหยื่อสาวสวยผู้นี้ไปได้

“ถ้าไม่อยากให้กูแจ้งตำรวจก็รีบไสหัวไปซะ”

ได้ยินเพียงเท่านั้นพวกมันก็มีท่าทีลังเลอย่างเห็นได้ชัด ก่อนสีหน้าจะแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกระคนหวาดกลัว เพราะไม่คิดว่าจะมีใครล่วงรู้ความลับข้อนี้ได้ ท้ายที่สุดพวกคนเลวทั้งสองจำต้องรีบวิ่งหนีจากสถานการณ์ชวนติดคุกไปในทันที

หมับ!

ไม่พูดพร่ำทำเพลงมือหยาบกระด้างจัดการคว้าข้อมือบางออกแรงดึงเพียงเล็กน้อยคนเมามายก็เซถลาเข้าสู่อ้อมอกแกร่งอย่างไร้การต่อต้าน

“อื้อ~ ใครอ่า”

ใบหน้าสะสวยบัดนี้ถูกแต่งแต้มไปด้วยสีแดงซ่านเปล่งปลั่งทั้งแก้มอวบอิ่ม บ่งชัดว่าเจ้าตัวคงถูกแอลกอฮอล์เล่นงานชนิดที่ว่าสติไม่มีหลงเหลือ กระทั่งแรงจะทรงตัวยืนตรงยังคงต้องพึ่งพาวงแขนแกร่งให้ช่วยประคองอยู่ตลอด

พลันกลิ่นหอมประจำตัวจากร่างสูงก็เตะเข้าจมูกรั้น ชวนให้เครื่องหน้างดงามต้องเงยขึ้นมองเจ้าของอ้อมกอดพลางขมวดคิ้วมุ่น

“ไฟเหรอ~”

“อืม”

“มาได้ไง โกรธกูอยู่ไม่ใช่เหรอ.....” น้ำเสียงผะแผ่วมาพร้อมเรือนกายที่เผลอบดเบียดเข้าชิด ส่งผลให้เนินเนื้ออวบอิ่มถูไถไปกับอกกำยำอย่างไม่ได้ตั้งใจ

หากแต่การกระทำเช่นนั้นดันมีผลต่อความรู้สึกบางอย่างให้ก่อเกิดแก่ร่างสูง พานไปถึงลูกชายภายใต้เนื้อผ้าซึ่งไวต่อความรู้สึกปูดนูนขึ้นจนเขาเริ่มปวดหนึบเข้าให้แล้ว

“ทำดี ๆ” ว่าพลางขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสันพยายามระงับอารมณ์ให้คงที่ ก่อนจะดันร่างเล็กให้ผละออกเพียงเล็กน้อย “กล้ามาคนเดียวได้ไง”

“มึงโกรธกู”

“กลับได้แล้ว เดี๋ยวไปส่ง”

ไม่เปิดโอกาสให้คนเมาได้ปฏิเสธหรือต่อต้าน ว่าจบก็จัดการประคองร่างบางกลับไปยังรถหรูที่จอดนิ่งสนิทอยู่ด้านหน้าของตัวคลับ ไม่ลืมต่อสายโทรหาเพื่อนทั้งสองให้รีบตามออกมา

และถึงแม้สติจะมีเพียงน้อยนิด ทว่าจิตใต้สำนึกมันเอาแต่คิดไปถึงเรื่องราวของเพื่อนสนิทผู้นี้อยู่ไม่ห่าง เป็นผลให้ร่างบางพลั้งเผลอพร่ำพรรณนาออกมาไม่หยุดปาก

“โกรธกูแล้วมาจะมายุ่งกับกูทำไม~”

“.....” ไฟเองไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับไป เขาทำเพียงฟังอีกฝ่ายอยู่เงียบ ๆ พร้อมเปิดประตูฝั่งข้างคนขับออกกว้างจัดท่านั่งให้หญิงสาวจนเสร็จสรรพ

“กูผิดเองแหละ กูมันเป็นเพื่อนที่ไม่ดี...”

“.....”

“กูแค่ไปช่วยน้องมันขนของเอง กูผิดมากเลยเหรอ”

“......”

“กูกับไคไม่ได้เป็นอย่างที่มึงคิดเลยนะ” น้ำเสียงแผ่วเบามาพร้อมสายตาหวานเยิ้มพิษจากแอลกอฮอล์ช้อนขึ้นมองร่างสูงยืนขวางประตูรถซึ่งเขาเองก็ก้มมองเธออยู่เช่นกัน

“รู้แล้ว”

สองสายตาสบประสานกันแน่นิ่งไร้ซึ่งคำพูดใด ๆ มีเพียงความเงียบสงบเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบ ๆ พลอยให้คนทั้งสองเริ่มทำตัวไม่ถูก

กระทั่งสังเกตได้ถึงหยาดเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามกรอบหน้าสะสวย เรียวปากหยักจึงขยับเอื้อนเอ่ยบางประโยคออกมาในรอบหลายนาที

“ไหวไหม”

“หือ...” คิ้วบางขมวดมุ่นงุนงงกับถ้อยคำกำกวมเหล่านั้นประกอบกับถูกความมึนเมาควบคุมสติจึงประมวลผลได้ค่อนข้างช้า ถึงกระนั้นก็จำยอมเอ่ยตอบเพียงเพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงถามไถ่ถึงอาการมึนเมาของเจ้าตัว “ไหว~ แต่ทำไมวันนี้อากาศร้อนจัง”

“ถึงบ้านก็รีบอาบน้ำซะ” เครื่องหน้าอันหล่อเหลาเบือนไปอีกทาง พยายามบังคับสายตามิให้เผลอมองเรือนร่างบางตรงหน้า

แม้ระหว่างตนและอีกฝ่ายจะเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เยาว์วัย แต่ด้วยความแตกต่างเรื่องของเพศก็ควรระวังและให้เกียรติกันและกันอย่างถึงที่สุด

โดยเฉพาะในตอนนี้ที่หญิงสาวกำลังมีท่าทางกระสับกระส่ายอยู่ไม่สุข ดูก็รู้ว่าคงเป็นผลมาจากยาบางชนิดที่เจ้าหล่อนเผลอดื่มด่ำมันเข้าไปอย่างไม่รู้ตัว

“อยากอาบตอนนี้”

“จะอาบได้ไง”

“ไฟ กูรู้สึกแปลก ๆ” เรียวมือบางยกขึ้นซับหยาดเหงื่อตามกรอบหน้าและยิ่งเช็ดก็ดูเหมือนจะยิ่งผุดขึ้นมากกว่าเดิม พลันความรู้สึกบางอย่างก็วิ่งปรี่กระจายทั่วกายจนเรือนร่างระหงบิดเร่าไปมาอย่างทรมาน

“พวกแม่งช้าจังวะ” เสียงทุ้มสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด นับตั้งแต่โทรตามเพื่อนสนิทจวบจนถึงตอนนี้เวลาก็ผ่านมานานหลายนาทีเสียแล้ว หากแต่ยังไม่มีทีท่าว่าพวกมันจะโผล่หัวออกมาจากคลับได้เลย

ไม่รอช้ามือหยาบจัดการปิดประตูเสียงดังปัง ก่อนจะอ้อมไปประจำตำแหน่งคนขับ เท้าหนัก ๆ เหยียบคันเร่งเคลื่อนตัวรถออกจากจุดจอดมุ่งหน้ากลับไปยังบ้านเช่าด้วยความเร็วสูง

ไม่ลืมส่งข้อความบอกไอ้สองตัวนั้นให้หารถกลับห้องด้วยตัวของพวกมันเอง

สารถีจำเป็นทำหน้าที่ขับรถทอดสายตามองไปยังถนนเบื้องหน้าอย่างตั้งใจ แม้จะดื่มเหล้าไปเยอะพอสมควร หากแต่สติกลับมีมากกว่าผู้โดยสารที่นั่งแอบอิงเบาะเบือนหน้าเข้ากระจกพลางปิดเปลือกตาลงเพื่อข่มอารมณ์บางอย่างเอาไว้

ทว่าร่างกายไม่รักดีดันแสดงท่าทีออกไปอย่างเปิดเผย เรียวขาเล็กทั้งสองบดเบียดบิดเร่าไปมา ความรู้สึกวูบวาบแผ่ซ่านเรียกให้มือบางต้องยกขึ้นจับเข็มขัดนิรภัยเอาไว้มั่น

แม้สติที่หลงเหลือในตอนนี้จะมีเพียงน้อยนิด หากแต่หญิงสาวก็รู้ดีว่าร่างกายตนนั้นกำลังต้องการสิ่งใด

“ยังไหวอยู่ไหม” เห็นเธอทรมานกายเขาเองก็ใช่ว่าจะสบายใจมากนัก

“.......” คนตัวเล็กยังคงนิ่งเงียบไม่คิดตอบคำถาม ทว่าความรู้สึกบางอย่างกลับยิ่งพวยพุ่งขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบควบคุมสติไม่อยู่

“ใครใช้ให้ไปดื่มเหล้าคนแปลกหน้า”

ไม่เพียงแค่เธอที่ต้องทนสะกดเก็บอาการเอาไว้ รวมไปถึงตัวเขาเองก็พยายามควบคุมสติไม่ให้หลุดลอยไปไกล จดจ่ออยู่กับการขับรถเบี่ยงเบนความสนใจมิให้เผลอมองร่างบางที่ทุรนทุรายอยู่ข้าง ๆ ทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นเชื้อเพลิงชั้นดีกระตุ้นให้ไฟราคะในกายหนาสามารถลุกโชนได้ง่าย ๆ

“ไฟ ช่วยกูด้วย~”

“........” ไฟยังคงนิ่งเงียบไม่ยอมเอ่ยประโยคใด ๆ ออกมา เป็นเพราะสถานะความสัมพันธ์เพื่อนสนิทมันค้ำคอจนมิอาจล้ำเส้นของคำว่าเพื่อนได้

ถึงแม้จะล้ำมาแล้วหนึ่งครั้งก็ตาม

“ไฟ.....”

“มึงแน่ใจแค่ไหน”

“กูไม่ไหวแล้ว”

เขาเองก็เริ่มหมดความอดทนเต็มที ผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองในเวลาดึกดื่น อีกทั้งคนข้าง ๆ ยังเอาแต่ส่งเสียงหวานเสียงอ้อนไม่หยุด ดังนั้นจะให้ผู้ชายทั้งแท่งเช่นเขาอดทนได้อย่างไร

“มึงโดนไอ้สองตัวนั้นวางยาเซ็กซ์ มั่นใจแค่ไหนว่าจะให้กูช่วย?”

“......”

“แล้วถ้ากูไม่อยากทำแค่ช่วย มึงจะยอมไหมล่ะ?”

“ขอร้องล่ะ ช่วยกูที” ไม่จำเป็นต้องคิดให้มากความ อย่างไรแล้วระหว่างเธอและอีกฝ่ายก็เคยมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมาก่อน หากเรื่องพรรค์นั้นจะเกิดขึ้นอีกคราเพื่อช่วยให้ความทรมานในกายบรรเทาลงเธอเองก็พร้อมยินดี “ได้ไหมไฟ กูไม่ไหวแล้ว”

แน่นอนว่าน้ำเสียงหวานหยดย้อยยิ่งกว่าน้ำผึ้งเดือนห้าส่งผลให้กำแพงที่คนขับสร้างมันขึ้นมาถึงกับถูกพังทลายลงภายในชั่วพริบตา ลืมผิดชอบชั่วดีไปชั่วขณะ

ไวทันสถานการณ์

“มึงอยากโดนอะไร” ไม่เพียงแค่ว่าเปล่าเท่านั้น มือหยาบกระด้างเอื้อมไปกอบกุมเรียวมือสวยเอาไว้หลวม ๆ “นิ้วกู?”

“.......”

ก่อนจะเคลื่อนเข้าลูบคลำเป้ากางเกงของตัวเอง ซึ่งปูดนูนขึ้นจนเห็นเป็นลำอย่างเด่นชัด

“หรือ ค.... กู?”