บทที่ 5 ศิษย์สายตรงยอดเขามณีรัตนะ

บทที่ 5

ศิษย์สายตรงยอดเขามณีรัตนะ

สุราดอกท้อชั้นเลิศกรอกเข้าไปในริมฝีปากสีกลีบท้อที่บวมเจ่ออย่างน่ารังแกเป็นไหที่สาม ขนตาพริ้งพรายปรือลงตามสติที่เลือนราง ยามที่ยังมีจินตานอาจารย์ของเขาก็คออ่อนมากแล้ว นับประสาอะไรกับในยามนี้ที่เขาทำลายเม็ดโอสถสีท้อไปแล้ว ซ้ำยังย่ำยีร่างกายของผู้บำเพ็ญเพียรพิการจนไม่มีส่วนใดเว้นว่างจากรอยบอบช้ำ

ร่างที่อ่อนระทวยคล้ายใกล้จะสิ้นลมคาอ้อมกอดของเขาสำลักไอเอาน้ำสุราที่ถูกจับกรอกออกมา สุราที่เหลือรินรดท่วมดวงหน้างามล้ำซ้ำเติมสภาพแสนน่าเวทนา มือแกร่งจับกรอบหน้าเรียวสวย บีบอย่างแรงบังคับให้ปากบางอ้าออกอีกครั้ง

“ดื่มเข้าไปอีกสิ เสิ่นซิงอี นี่เป็นสุราที่หมักมาจากดอกท้อเซียนที่เจ้าชอบนักหนาเชียว ข้ายกต้นท้อเซียนทั้งต้นนั้นให้กับเจ้า แต่หลังจากข้าทำลายจินตานของเจ้า ทำให้เจ้ากลายเป็นดั่งคนพิการก็ไม่สามารถกินผลท้อเซียนที่ต้องใช้ปราณในร่างซึมซับได้ ข้าจึงสั่งให้คนนำดอกท้อเซียนเหล่านั้นไปหมักเป็นสุราที่คนพิการอย่างเจ้ากินได้โดยเฉพาะ อย่าทำลายน้ำใจของข้านักสิ อาจารย์”

น้ำตาไหลรินจากดวงตาเมล็ดซิ่งคู่งาม ภายในนั้นไม่เหลือร่องรอยของดอกท้อโปรยปรายอันเป็นสัญลักษณ์แห่งตบะทั้งชีวิตของปรมาจารย์มนตรา ลี่จิ่นยกยิ้มพึงพอใจ ลิ้นร้อนไล้เลียหยาดน้ำค้างจากดอกไม้งาม ลิ้มรสชาติแห่งความขมขื่นอันแสนหวานล้ำ

“ข้าดีกับเจ้าถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงยังไม่ยอมปริปากพูดกับข้าสักคำเล่า? แต่ก่อนเจ้าชอบพูดคุยกับข้าเป็นที่สุดมิใช่หรืออย่างไร?”

ดวงตาแดงช้ำปิดลงด้วยไม่อยากรับรู้สิ่งใดอีก ปากสีดอกท้อสั่นระริกเม้มแน่นข่มกลั้นความอ่อนแอมิให้แสดงออกมา

“เวลาที่เจ้าเมาจะพูดไม่หยุดจนกว่าจะหลับไปมิใช่หรือ เหตุใดจึงยังไม่ยอมปริปากเล่า หรือว่าฤทธิ์ของสุราดอกท้อเซียนจะอ่อนเกินไป?”

รสชาติลึกล้ำของสุราดอกท้อเซียนมิได้ถูกเชยชม มีเพียงความขมจับใจที่คลาคลุ้งอยู่เต็มปาก ในอกจุกล้นไปด้วยความเสียใจและคำถาม แต่เดิมเขากับศิษย์รักที่กลับมาจากการท่องยุทธภพควรจะนั่งเคียงข้าง ร่ำสุราพลางสนทนาถึงเรื่องราวการเดินทางอันสะท้านฟ้าสะเทือนดินของลี่จิ่นกันอย่างสุขสำราญ เขาควรจะได้ชื่นชม ได้บอกว่าเขาภาคภูมิใจในตัวศิษย์รักผู้นี้มากเพียงใด เหตุใดเรื่องราวจึงกลับตาลปัตรเช่นนี้

อดีตเจ้ายอดเขามณีรัตนะยังไม่ยอมปริปาก ลี่จิ่นแค่นเสียงหัวเราะเยียบเย็น “อาจารย์ มิใช่ว่าท่านต้องตามใจข้าทุกอย่างหรอกรึ? จนถึงตอนนี้เจ้ากลับกล้าที่จะเมินเฉยข้า! ทั้งที่เป็นแค่เสิ่นซิงอี เป็นแค่ผู้บำเพ็ญเพียรพิการ เป็นแค่…”

มือเรียวยกขึ้นทาบทับปากทรงกระจับที่กำลังคุกรุ่นไปด้วยอารมณ์ร้อน คิ้วเรียวขมวดมุ่นอย่างไม่อยากได้ยินคำพูดต่อไป

“หยุดเสียทีเถอะ ข้าไม่อยากได้ยินคำนั้นจากปากเจ้าอีกแล้ว”

“หึ อย่างกับเจ้ารู้ว่าข้าจะพูดว่าอะไร ผู้สูงส่งอย่างเจ้าทั้งชีวิตคงไม่เคยได้ยินถ้อยคำหยาบช้าเหล่านั้นด้วยซ้ำ”

ปากบางเม้มแน่นจนไร้สี สุดท้าย ไม่ว่าจะด้วยฤทธิ์สุราหรือเพราะอารมณ์ชั่ววูบ อาการสั่นก็หยุดลง ดวงตาเมล็ดซิ่งคู่งามลืมขึ้นจ้องสบกับดวงตาพญาหงส์แดงก่ำ “…เป็นแค่โสเภณีต่ำต้อยมีค่าเพียงอุ่นเตียงเจ้า บำเรอกามให้เจ้า แล้วเจ้าก็จะพูดต่อว่า จะทำให้ข้าตกเป็นทาสของเจ้าทั้งกายใจ พอเสียทีเถอะ คำพูดเหล่านั้น พูดออกมาเองยังดีเสียกว่าฟังจากปากเจ้า”

ลี่จิ่นตกตะลึง “เจ้า…รู้ได้อย่างไร?”

สายธารน้ำตาที่หยุดไปแล้วกลับพรั่งพรูลงมาอีกครั้ง “ข้าฟังมันมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว เจ้าพอเสียทีเถอะ ลี่จิ่น อาจารย์ขอร้อง ศิษย์ข้า ได้โปรดกลับมาด้วยเถิด”

ยอดเขามณีรัตนะในยามนี้มีศิษย์อยู่สามคน

โจวเซี่ยนเก่งกาจด้านมนตราและเชี่ยวชาญวิชากระบี่ผลึกแก้วของสำนัก เรียกได้ว่าเป็นศิษย์ในอุดมคติของยอดเขามณีรัตนะ หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาด อีกสามเดือนก็จะลงเขาไปท่องยุทธภพหาประสบการณ์ตามขนบธรรมเนียม

ซุนผิงผู้ไร้พรสวรรค์ในทุก ๆ ด้าน ในวันสุดท้ายของชีวิตการเป็นศิษย์สำนักแก้วเจ็ดประการ ก็ได้ทำการอุกฉกาจ บุกไปช่วยขโมยผลท้อเซียนในจังหวะที่ผู้เฒ่าซ่งกำลังไล่กวดเจ้ายอดเขาเสิ่นอยู่ จนได้ผลท้อเซียนห้าร้อยปีลูกโตนำไปกราบแทบเท้าเจ้ายอดเขา ขอร้องให้รับตนขึ้นเขา นับเป็นตำนานการฝากตนเป็นศิษย์ที่ตราตรึงใจของเสิ่นซิงอีมากที่สุด เนื่องจากทำให้เขาขำขันเสียจนปฏิเสธไม่ได้

เด็กหนุ่มก้มหน้าต่ำแทบมุดพื้น สองแขนยกผลท้อเซียนห้าร้อยปีชูขึ้นเหนือศีรษะให้สูงที่สุด “ผู้อาวุโสหนิงเฉิน ขอบเขตระยะเวลาการเป็นศิษย์ฝ่ายนอกของข้าจะหมดลงในวันนี้แล้ว ยอดเขามณีรัตนะยังไม่มีคนดูแลใช่หรือไม่? งานอะไรข้าทำหมด จะเป็นศิษย์หรือเป็นคนรับใช้ก็ได้ โปรดรับข้าขึ้นเขาด้วยเถิดขอรับ!”

ด้วยเหตุนี้ เสิ่นซิงอีจึงรับซุนผิงมาเป็นศิษย์สายตรง ยกทุกงานจิปาถะบนยอดเขามณีรัตนะให้เขาทำแล้วนั่งแทะผลท้อเซียนห้าร้อยปีอย่างสุขสำราญ

คนสุดท้ายคืออวี้เหวินจี๋ซึ่งถูกอาจารย์และศิษย์พี่ทั้งหลายเปลี่ยนชื่อเป็นอวี้เหวินจวี๋ให้เรียบร้อย เจ้าส้มที่แต่เดิมเสิ่นซิงอีรับขึ้นเขามาเพราะลี่จิ่นรบเร้าอยากได้ศิษย์น้อง มาคิดตอนนี้ดูอย่างไรก็ถูกเลือกมาเพื่อกลั่นแกล้งแท้ ๆ ช่างน่าสงสาร

ในชาตินี้ เสิ่นซิงอีรับเขามาเป็นศิษย์สายตรงก่อนที่สถานะศิษย์สำนักจะหมดอายุ นับเป็นชาติแรกที่อาจวี๋ได้เป็นศิษย์พี่ของลี่จิ่น

และเวลานี้ เขาก็ถูกมัดมือชกให้รับศิษย์คนที่สี่ขึ้นยอดเขามณีรัตนะมา โดยลี่จิ่นผู้ฝ่าทะลุขั้นหลอมแก่นปราณด้วยตัวเองก่อนจะถูกขับออกจากสำนักอย่างพอดิบพอดี

มาคิดดูแล้ว บนยอดเขามณีรัตนะในตอนนี้ก็มีแต่พวกที่กลายเป็นศิษย์สายตรงก่อนจะหมดสถานะศิษย์สำนักทั้งนั้นเลยนี่นา

ผู้อาวุโสหนิงเฉินเป็นต้องปวดเศียรกับข่าวลือใหม่ว่า เขาเป็นพวกชอบรับศิษย์แบบฉุกละหุก ไม่คัดเลือกศิษย์เข้าใหม่ แต่จับเอาศิษย์ที่กำลังจะหมดสถานะศิษย์สำนักมาเป็นศิษย์สายตรง สร้างความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ให้กับเหล่าศิษย์ที่กำลังจะถูกขับไล่ว่าวันสุดท้ายจะมีริ้วขาวเหาะจากยอดเขามณีรัตนะลงมารับพวกเขาไป

ซุนผิงจ้องมองศิษย์น้องคนใหม่ที่ขึ้นเขาด้วยวิธีการอันน่าตกตะลึงขี่กระบี่ตามหลังอาจารย์กลับยอดเขามา

“ศิษย์น้องลี่จิ่น คารวะศิษย์พี่สิบสี่” ลี่จิ่นทักทายซุนผิงเสียงห้วน เขาไม่ชอบสายตาที่จ้องเขาเขม็งไม่วางตาของอีกฝ่ายเอาเสียเลย

“แปลกแฮะ ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องมีปีกด้วยรึ? หรือสายข่าวของข้าจะคุยโวเพื่อให้เรื่องราวพิสดารไปอย่างนั้น” ซุนผิงพึมพำกับตัวเอง

“ลี่จิ่นเก็บปีกกลับเข้าไปได้น่ะ ศิษย์น้องเล็ก เอาปีกของเจ้าออกมาให้ศิษย์พี่ซุนดูเร็วเข้า” อวี้เหวินจี๋คะยั้นคะยอด้วยความตื่นเต้น เผ่าฟ้าผู้ถือว่าตัวเองสูงส่งดั่งเทพเซียน ไม่ปรากฏกายในแดนมนุษย์มาช้านานจนแทบจะกลายเป็นเพียงตำนานเล่าขานไปแล้ว ยิ่งลูกครึ่งเผ่าฟ้านั้นยิ่งไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน

ลี่จิ่นกลับเพียงยกยิ้มแข็งทื่อไร้ความจริงใจ “ข้าทำไม่ได้หรอก”

ศิษย์คนใหม่เดินผ่านศิษย์พี่ทั้งสองที่ยืนงุนงงกันอยู่อย่างไม่ให้ความสนใจ เดินตรงไปยังเป้าหมายเดียวของเขา

เส้นทางของเขากลับถูกขวางไว้ เป็นโจวเซี่ยนที่มายืนบังเขา

“เรือนหลักบนยอดเขามณีรัตนะเป็นที่พำนักของอาจารย์ หากเจ้าอยากพักผ่อนก็ไปหาเรือนนอนของศิษย์ทางนั้น ซุนผิง มาพาศิษย์น้องเล็กของเจ้าไปเลือกเรือนนอนเร็วเข้า”

ลี่จิ่นจ้องดวงตาดุดันของโจวเซี่ยนกลับไปอย่างไร้ความเกรงกลัว ศิษย์บนยอดเขามณีรัตนะแห่งนี้ล้วนเป็นขยะ มีเพียงโจวเซี่ยนที่พอจะนับเป็นขวากหนามชิ้นโตของเขาได้

รอยยิ้มสุภาพจริงใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้หล่อเหลาสมวัย ลี่จิ่นยกมือคำนับจากลา “เช่นนั้น ศิษย์น้องขอตัว รบกวนท่านแล้ว ศิษย์พี่ซุน”

ชาตินี้ ลี่จิ่นไม่ได้ถูกเสิ่นซิงอีรับขึ้นเขาเป็นศิษย์สายตรง ไม่ได้รับความรักจากอาจารย์ทดแทนส่วนที่ขาดหายไปจากครอบครัว แต่กระนั้น วินาทีที่ทั้งสองสบตากันในวันสอบคัดเลือกศิษย์ ลี่จิ่นก็ค้นพบกับอารมณ์ความรู้สึกที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในชีวิต จากความรักไร้เดียงสาของเด็กน้อย กลายมาเป็นความยึดติดจนเข้าวัยหนุ่ม แม้เสิ่นซิงอีจะปฏิบัติต่อเขาด้วยความเย็นชา แต่สายตาคู่นั้นไม่สามารถหลอกใครได้ ในนั้นคือความรักที่เขาตามหา แต่เมื่อมองให้นานขึ้นมันกลับจุนเจือด้วยความเศร้าและหวาดกลัว เป็นความรักที่ปนเปื้อนชวนให้หงุดหงิดใจ มาพร้อมกับภาพแผ่นหลังสีขาวเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ

เขาจะทำให้เหลือเพียงรักในดวงตาดอกท้อโปรยปรายคู่นั้นให้จงได้ จะทำลายความเย็นชาที่อีกฝ่ายแสร้งทำไปให้สิ้น แม้จะต้องทำลายตัวคนก็ตาม และอีกหนึ่งความปรารถนาที่ทำให้เขาทะเยอทะยานมาตลอดสิบปี...

ให้เสิ่นซิงอีได้ลองโกรธเสียบ้าง เหมือนที่เขาเคยโกรธในวันนั้น