บทที่ 6 ความโกรธของลี่จิ่น

บทที่ 6

ความโกรธของลี่จิ่น

ภาพจำของผู้อาวุโสหนิงเฉินแห่งยอดเขามณีรัตนะในสายตาของศิษย์สำนักแก้วเจ็ดประการทุกคน คือบุรุษรูปงามผู้มักสวมชุดคลุมสีขาวสะอาดอันเป็นสัญลักษณ์แห่งยอดเขามณีรัตนะ นอกจากนี้เขายังมีกิริยาวาจาที่สำรวม มิชมชอบการพูดคุยสนทนาไร้สาระ ทั้งยังเป็นอัจฉริยะด้านการบำเพ็ญเพียร หนึ่งในสามของผู้ไปถึงขั้นหลอมแก่นปราณระดับสาม ไม่พอ เขายังเป็นปรมาจารย์มนตรา มรรคาที่หาได้ยากในสำนักที่ขึ้นชื่อเรื่องวิชากระบี่ ยามต่อสู้ก็งดงามสะกดทุกสายตาดั่งต้องมนตร์ จนได้รับสมญานาม ‘หมื่นดารา พันบุปผา’ เหล่าศิษย์จึงยกย่องเขาเป็นดั่งเทพเซียน เป็นบุคคลตัวอย่างที่พึงดำเนินรอยตาม

แต่ศิษย์เหล่านั้นหารู้ไม่ว่า ภาพลักษณ์สำรวมวาจาใจของผู้อาวุโสเสิ่น เป็นเพียงเพราะเขาขี้เกียจจะฟังการร่ายเปิดงานที่ยืดยาวของเจ้าสำนักในงานประชุม ในการประลองส่วนใหญ่ก็ขี้คร้านจะดูชมการประลองของศิษย์ไร้ฝีมือ จึงใช้เวลาในการปรากฏตัวนอกยอดเขามณีรัตนะส่วนใหญ่นั่งหลับไม่ก็ยืนหลับ รอจนมีศิษย์พี่ศิษย์น้องที่รู้นิสัยกันดีมาปลุกแล้วจึงกลับยอดเขาก็เท่านั้น

และในเวลานี้ ผู้อาวุโสหนิงเฉินก็กำลังทำสิ่งที่ตรงข้ามกับคำว่าสำรวม จนเรียกได้ว่า พลิกจากหน้ามือเป็นหลังฝ่าเท้า

ปรมาจารย์มนตราร่ายหมอกอำพรางเร้นกายแฝงตัวเข้าไปในกระท่อมของศิษย์ฝ่ายนอกวัยเยาว์ผู้กำลังหลับใหล เจ้ายอดเขาใช้วิชาตัวเบาเยื้องย่างก้าวเดียวไปถึงชั้นหนังสือ รื้อเอาตำราฝึกตนทุกแขนงที่ศิษย์ได้มาอย่างถูกต้องตามกฎระเบียบ ปากบางขยับขมุบขมิบท่องมนตราโดยไร้เสียง นิ้วเรียวลูบตัวอักษรในตำราเหล่านั้น เปลี่ยนเนื้อหาภายในจากมังกรเป็นสุนัข จากดำเป็นขาว ให้มีผลมากพอที่ผู้อ่านจะเข้าถึงแก่นคำสอนมิได้ แต่ไม่ถึงขนาดที่ทำให้ถูกธาตุไฟเข้าแทรก หลังเปลี่ยนแปลงตำราทุกเล่มแล้ว เจ้ายอดเขามณีรัตนะก็รีบสับเท้าทะยานกลับยอดเขาของตนโดยไม่ขึ้นขี่กระบี่เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต

ดวงตากระจ่างใสลืมขึ้นในความมืด เสี่ยวอู่ลุกขึ้นนั่งแล้วกวาดสายตาไปทั่วห้อง

“อิ่ง เจ้าเห็นหรือไม่?”

ชายผู้หนึ่งก้าวออกมาจากเงาในมุมมืด ใบหน้าของบุรุษลี้ลับปกปิดอยู่ภายใต้หน้ากาก และบนศีรษะของเขายังคลุมผ้าปกปิดเขาสีดำสนิทอยู่อีกชั้น “ไม่ เห็นเพียงตำราของเจ้าลอยไปมา”

เสี่ยวอู่ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “ข้าเรียกเจ้ามา ยอมให้แอบซ่อนในห้องนอนของข้า ยังจับตัวคนไม่ได้อีกหรือ? เจ้ามันคนไร้ประโยชน์”

“ระวังปากของเจ้าให้ดี ผู้ไม่ประสงค์ดีที่คอยกลั่นแกล้งเจ้าปกปิดร่องรอยลมปราณได้อย่างแนบเนียนนัก เห็นทีจะควบคุมมาจากระยะไกลเป็นแน่ ที่ข้าพอจะเห็นก็มีเพียงเวลาที่ตำราถูกเปิด ลมปราณที่แผ่ออกมานั้นมีสีแดงจาง ๆ คล้ายสีของกลีบดอกท้อก็เท่านั้น”

“ช่างเถิด ไว้พรุ่งนี้ข้าค่อยนำตำราพวกนั้นไปตรวจสอบดู เจ้ารีบกลับไปเสียก่อนจะถูกจับได้เถอะ”

“หึ เจ้าเด็กเหลือขอ”

อิ่งกลับหายเข้าไปในเงามืด ตัวตนของเขาอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย ปล่อยให้เด็กหนุ่มนอนมองเพดานใช้ความคิดอย่างหนักจนไม่สามารถข่มตาหลับลงได้

“ดอกท้อ…งั้นรึ?”

ลี่จิ่นรู้เรื่องสายเลือดครึ่งฟ้าครึ่งพิภพมาตั้งแต่จำความได้ เพราะเผ่าพิภพไม่เคยปล่อยเขาไป ส่งอิ่งมาคอยรังควานเพื่อควบคุมเขาอยู่เสมอ ทั้งฆ่าล้างตระกูลคหบดีที่รับเขาไปเลี้ยง ทั้งแทรกแซงการสอบคัดเลือกศิษย์ฝ่ายนอกจนเขาปีนขึ้นเขาแก้วพันสารทิศมาได้ในวัยเพียงห้าปี ด้วยจุดประสงค์เพื่อฝึกฝนเขา ปั้นให้เขากลายเป็นสายลับให้กับเผ่าพิภพปะปนไปในเผ่าฟ้า

แต่ก็ต้องขอบคุณอิ่งที่บอกเรื่องสายเลือดของเขา ทำให้ลี่จิ่นค้นพบการฝึกตนที่แตกต่างจากมนุษย์ทั่วไป เขาค้นพบว่าตัวเองมีภาชนะรับรองลมปราณในการหลอมเม็ดโอสถสร้างจินตานถึงสองภาชนะ เป็นของเผ่าฟ้าและเผ่าพิภพ ลี่จิ่นนั้นฝึกตนสะสมลมปราณในร่างจนเพียงพอในการหลอมเม็ดโอสถแก่นปราณหนึ่งเม็ดมาได้ระยะหนึ่งแล้ว แต่เขาเลือกที่จะแบ่งปราณไปใส่ในทั้งสองภาชนะ ไกล่เกลี่ยไม่ให้ภาชนะใดภาชนะหนึ่งบรรจุลมปราณเยอะเกินไปจนเขามีระดับตบะไม่ถึงขั้นควบรวมชีพจรด้วยซ้ำ เพื่อประวิงเวลาเลื่อนขั้นรอเวลาที่ผู้ไม่ประสงค์ดีล่องหนจะโผล่หางออกมา หากแต่ยิ่งใกล้ครบกำหนดการถูกขับไล่จากสำนัก ผู้ไม่ประสงค์ดีกลับยิ่งห่างหายจากการแทรกแซงการฝึกตนของเขาจนกลายเป็นไม่มารบกวนชีวิตของเขาอีกเลยจวบจนวันสุดท้าย

แต่ถึงจับคาหนังคาเขาไม่ได้ ลี่จิ่นก็มีผู้ต้องสงสัยในใจ โชคดีที่คนที่เขาสงสัยเป็นคนเดียวกันกับผู้ที่เขายึดติด เขาจึงวางแผนการได้ง่ายขึ้น

ลี่จิ่นเลือกหมู่บ้านเฮยสุ่ยที่อยู่ทางทิศตะวันออกอันเป็นพื้นที่ในความดูแลของยอดเขามณีรัตนะ ส่งคำร้องปลอม ๆ ขึ้นมาให้ดูเป็นภารกิจระดับง่ายจนมาอยู่ในกระดานภารกิจของศิษย์ฝ่ายนอก ที่นอกแผนการคือฝ่ายภารกิจดันประเมินให้มีผู้รับภารกิจถึงสี่คน เขาจำต้องกำจัดคนพวกนั้นเพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาด แต่เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องยาก เพราะเขาได้ให้อิ่งเตรียมสัตว์อสูรระดับสูงมามากพอที่จะเรียกเจ้ายอดเขามณีรัตนะลงมากำราบอยู่แล้ว ศิษย์ฝ่ายนอกทั้งสามยังวิ่งหนีได้ไม่ถึงสิบก้าวก็ถูกสิงโตหางหนามพวกนั้นกำจัดจนหมด จากนั้นเขาก็เพียงทำตามแผนขั้นต่อไป ส่งข้อความผ่านป้ายผลึกประจำกายขอความช่วยเหลือขึ้นไปยังยอดเขามณีรัตนะ

ทุกอย่างเป็นไปตามแผน จนกระทั่งเสิ่นซิงอีเป่ากลีบดอกท้อกระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้าน และพบตัวอิ่งเข้า

อิ่งนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของปรมาจารย์มนตรา หากอิ่งถูกจับไปเค้นคอ ทุกอย่างที่เขาทำมาก็จะสูญเปล่า เขาจะกลายเป็นศิษย์ทรยศ ถูกทำลายรากฐานและขับไล่ออกจากสำนัก ลี่จิ่นไม่ยอมให้เกิดเรื่องเช่นนั้น เขารีบตามไปให้ไวที่สุดเพื่อไปขัดขวาง

เมื่อไปถึง ภาพที่เขาเห็นกลับเป็นกระบี่ในมือของอิ่งกำลังจะเสือกแทงเสิ่นซิงอีจากด้านหลัง เร็วกว่าความคิด เด็กหนุ่มพุ่งเข้าไป ใช้ร่างของตนเป็นโล่กำบังให้กับดอกท้อที่กำลังจะร่วงโรย

ชั่วจังหวะที่เลือดพุ่งกระฉูด อิ่งจ้องมาที่เขาด้วยความตกใจปนสับสนสุดขีด เขาเองก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน เหตุใดเขาต้องช่วยเสิ่นซิงอี ผู้ที่มอบความรักครั้งแรกในชีวิตให้แล้วหันหลังจากไปอย่างไร้เยื่อใย ผู้ที่เขาสงสัยว่าจะเป็นผู้ไม่ประสงค์ดีซึ่งคอยขัดขวางการบำเพ็ญเพียรของเขาอย่างไร้เหตุผล เขายอมแลกชีวิตให้กับคนแบบนี้น่ะหรือ?

แต่แล้ว เรื่องไม่คาดฝันก็บังเกิดขึ้น กระบี่ของเผ่าพิภพไปกระตุ้นเลือดเผ่าฟ้าในร่างของลี่จิ่น ภาชนะแห่งฟ้าดูดกลืนลมปราณทุกหยาดหยดที่เขาสั่งสมไว้ในร่างหลอมรวมเม็ดโอสถแห่งปราณฟ้าขึ้นมาพร้อมกับกำเนิดปีกทองหนึ่งข้าง

อย่างน้อย ฝั่งที่บรรลุจินตานก่อนก็เป็นฝั่งเผ่าฟ้าตามแผนที่เขาวางไว้ เนื่องจากมนุษย์ถือว่าเผ่าฟ้าผู้มีปีกทองคำและอาศัยบนแดนเวหานั้นใกล้เคียงกับสวรรค์ ต่างจากเผ่าพิภพที่มีเขาทมิฬรูปลักษณ์ดุร้ายราวกับมาจากขุมนรก ซ้ำยังอยู่ใต้พิภพที่พวกเขาเหยียบยืนแลดูไร้ความสูงศักดิ์อย่างที่กล่าวอ้าง มนุษย์ส่วนมากจึงเทิดทูนเผ่าฟ้าและหวาดกลัวเผ่าพิภพ

ถึงจะเกิดเหตุนอกแผนการไปบ้าง แต่เขาก็ยังดำเนินการต่อไปได้

เด็กหนุ่มคุกเข่าลงตรงหน้าบุรุษรูปงามที่เขามิอาจลบเลือนไปจากใจได้มาตลอดสิบปี บุรุษผู้ที่กำลังทำหน้าตกใจราวกับเห็นผี

“ข้าสั่งให้เจ้ากลับ เหตุใดจึงยังอยู่?”

“ศิษย์มีความผิดที่ดื้อดึง ขออาจารย์โปรดอภัย”

ลี่จิ่น คือชื่อที่อาจารย์ผู้ซึ่งเขาเพิ่งฝากตัวเป็นศิษย์มอบให้กับเขา ที่น่าแปลกคือ มิใช่ว่าตอนนั้น ตอนที่เขารับดาบแทน เสิ่นซิงอีก็ตะโกนออกมาว่า ‘ลี่จิ่น’ หรอกรึ…

เรื่องน่าสงสัยทั้งหลายช่างมันประไร ไว้เขาขึ้นมามีอำนาจเหนือเจ้ายอดเขามณีรัตนะ จะเค้นคอถามกี่เรื่องก็ได้ ตอนนี้เขาต้องมุ่งมั่นกับเรื่องตรงหน้าก่อน

ลี่จิ่นเข้ามาเป็นศิษย์สายตรงของเสิ่นซิงอี มิใช่แค่เพียงเพื่อมาร่ำเรียนฝึกวิชาเท่านั้น แน่นอนว่าวิชากระบี่ผลึกแก้วกับมนตราที่อีกฝ่ายเชี่ยวชาญเขาจะเอามาเป็นของตนให้หมด หลังจากเสิ่นซิงอีหมดประโยชน์แล้วก็จึงได้เวลาลงเขาไปเก็บเกี่ยววิชาจากผู้อาวุโสและปรมาจารย์ท่านอื่น ๆ ต่อ

ในระหว่างนั้น เขาต้องปั่นประสาทผู้คน สร้างความร้าวฉานในยอดเขา ให้ยอดเขามณีรัตนะมาถึงยุคตกต่ำเสื่อมโทรมจนกลายเป็นจุดด่างพร้อยในหน้าประวัติศาสตร์สำนักแก้วเจ็ดประการให้สมกับความโกรธตลอดสิบปีที่เขาได้รับจากเสิ่นซิงอี

เพียงแต่หลังจากขึ้นยอดเขามา ลี่จิ่นก็ได้ค้นพบกำแพงสูงชันที่กั้นขวางระหว่างเขากับความสำเร็จ มิใช่พรสวรรค์ในการเรียนรู้ของเขาอ่อนด้อย มิใช่ศิษย์พี่คอยรังแกกีดขวางการฝึกตนของเขา แต่เป็นการไม่ทำอะไรเลยของเจ้ายอดเขามณีรัตนะ

ผู้อาวุโสหนิงเฉินผู้สำรวมกิริยาวาจา สำรวมถึงขนาดที่วัน ๆ แทบไม่ออกจากเรือนนอน รอจนอาหารทิพย์จากฝ่ายครัวส่งขึ้นมาถึงจึงออกมารับแสงอาทิตย์บ้าง เริ่มแรกลี่จิ่นนึกว่าอาจารย์ตั้งใจบำเพ็ญตบะอยู่ในเรือน แต่สภาพที่ออกมาคือคนที่เพิ่งลุกขึ้นจากเตียงเห็น ๆ ดูอย่างไรก็แค่คนขี้เกียจสันหลังยาวคนหนึ่ง เป็นศิษย์คนโตสุดในบรรดาศิษย์ทั้งสี่อย่างโจวเซี่ยนเสียอีกที่เป็นผู้นำศิษย์น้องทั้งสามฝึกฝนวิชา ส่วนศิษย์พี่อีกสองคนก็ไม่ได้ดูจะสนใจการฝึกตนเลยสักนิด

แล้วแบบนี้เขาจะได้ขโมยวิชาจากปรมาจารย์มนตรา ผู้มีวิชากระบี่ถึงระดับใจกระบี่ได้เมื่อไรกัน?

ลี่จิ่นอยากเข้าไปหาอาจารย์ในเรือนหลักอยู่หลายครั้ง แต่ก็ถูกโจวเซี่ยนกันไว้ทุกครา ตบะของเขาฝ่าทะลุขั้นเพิ่งหลอมแก่นปราณมาไม่นาน จินตานในจุดตันเถียนยังไม่มั่นคงดี ยังสู้โจวเซี่ยนที่อยู่ในขั้นหลอมแก่นปราณระดับหนึ่งเต็มขั้นไม่ได้ คนผู้นี้เป็นก้างปลาชิ้นโตในลำคออย่างแท้จริง ทางด้านอิ่งก็ไม่มาปรากฏตัวอีกเลย เห็นจะไม่สามารถลอบขึ้นมาบนยอดเขามณีรัตนะที่มีการป้องกันแน่นหนากว่าเขตศิษย์ฝ่ายนอกหลายเท่าตัวได้ ไม่ก็ตายไปแล้ว

แม้ลี่จิ่นจะชะตาชีวิตอาภัพมาแต่กำเนิด ทว่า โชคชะตานับจากนี้กลับเป็นใจเข้าข้างเขา หนทางสู่ความสำเร็จของเขามาเยือนถึงยอดเขามณีรัตนะด้วยตนเอง