บทที่ 4 ครึ่งเผ่าฟ้าครึ่งเผ่าพิภพ

บทที่ 4

ครึ่งเผ่าฟ้าครึ่งเผ่าพิภพ

“สถานการณ์เป็นอย่างไร?” เสิ่นซิงอีใช้วิชาตัวเบาวิ่งไปควบคุมกระบี่และร่ายมนตราสังหารสัตว์อสูรที่กำลังทำลายบ้านเรือนของชาวบ้านไป มนตราสาดแสงสีดอกท้อร่วมกับประกายจากกระบี่และความพลิ้วไหวของผ้าแพรงดงามราวกับดูการแสดงเต้นรำท่ามกลางดอกไม้ไฟ

“พบฝูงสิงโตหางหนามบุกทำลายคลังเสบียงของหมู่บ้านและสังหารชาวบ้านไปยี่สิบสองรายขอรับ พวกข้าช่วยกันสังหารมันจากทางทิศตะวันออกมาถึงบริเวณใจกลางหมู่บ้านก็ประมาณสิบห้าตัวได้แล้ว ทุกตัวล้วนเป็นสัตว์อสูรระดับสูง” โจวเซี่ยนรายงานพลางแกว่งกระบี่เผื่อในส่วนของศิษย์น้องผู้หลบตัวสั่นอยู่ข้างหลังไปด้วย

คิ้วเรียวขมวดมุ่น “สิงโตหางหนามเป็นสัตว์อสูรที่ออกล่าตามลำพัง ไม่ชอบการรวมฝูงเนื่องจากจะเป็นการรุกรานอาณาเขตกันเอง อีกทั้งแม้จะหิวโหยมากเพียงใดส่วนมากก็จะไม่ออกมาบุกรุกมนุษย์ถึงนอกถิ่นที่อยู่ของมัน เพราะจะเป็นการละทิ้งอาณาเขตเสี่ยงต่อการถูกแย่งชิง เรื่องนี้ไม่ปกติแล้ว”

เสิ่นซิงอีแตะเท้าเพียงเบา ๆ ส่งร่างกระโดดขึ้นไปยืนบนหลังคาบ้าน มือร่ายลมปราณสีดอกท้อขึ้นมาจ่อที่ปาก

“ดอกท้อโปรยปราย”

ผู้บำเพ็ญเพียรรูปงามในชุดขาวบริสุทธิ์เป่าลมปราณในมือกลายเป็นกลีบท้อปลิวว่อนไปทั่วทั้งหมู่บ้านเฮยสุ่ย สีชมพูอ่อนจางแต่งแต้มหมู่บ้านที่แทบจะรกร้างจนเป็นดั่งสวนดอกไม้บนสวรรค์ ประดุจเซียนดอกท้อลงมาจุติ

“ใช้มนตราระดับสูงครอบคลุมได้ทั้งหมู่บ้านโดยง่าย อาจารย์ช่างแข็งแกร่งสมคำเล่าลือนัก” อวี้เหวินจี๋มองกลีบท้อรอบด้านด้วยความประทับใจ

“เจ้าเพิ่งเคยเห็นอาจารย์ต่อสู้เป็นครั้งแรกสินะ ดูไว้ให้เป็นบุญตาเถิด ความงดงามของหมื่นดารา พันบุปผา เสิ่นซิงอี” โจวเซี่ยนเงยหน้ามองสีขาวท่ามกลางกลีบดอกท้อด้วยความภาคภูมิใจ

เสิ่นซิงอีเพ่งสมาธิไปยังกลีบท้อทุกกลีบ พื้นเพของมนตราดอกท้อโปรยปรายนั้นคือมนตราค้นหา ตามหาสิ่งของ ตามหาสิ่งมีชีวิต หรือกระทั่งตามหาลมปราณ

ดวงตาเมล็ดซิ่งลืมขึ้น “เจอแล้ว!”

ร่างสีขาวหายวับไปจากบนหลังคาไปโผล่อยู่เหนือตรอกแคบในมุมมืดของหมู่บ้านเฮยสุ่ย กระบี่ซือโฉวจ่อที่ลำคอของชายผู้หนึ่ง เขาสวมผ้าคลุมศีรษะและใส่หน้ากากปกปิดใบหน้าอย่างมิดชิด แต่ไม่สามารถปกปิดรอยยกนูนของเขาที่ครอบบนศีรษะได้

“เป็นเจ้าที่อยู่เบื้องหลังการบุกรุกของสิงโตหางหนาม เผ่าพิภพ”

บุรุษเผ่าพิภพฉีกยิ้มเผยเขี้ยวแหลมคมไม่ต่างจากสิงโตหางหนามที่เขาควบคุม “ผู้อาวุโสหนิงเฉินแห่งสำนักแก้วเจ็ดประการช่างสมคำร่ำลือ แต่เจ้าคงลืมอะไรไปอย่าง เผ่ามนุษย์ต่ำต้อยอย่างเจ้า ไม่ได้รับอนุญาตให้พาดอาวุธเข้ากับลำคอผู้สูงส่งอย่างข้า!”

ร่างตรงหน้าสลายไปเป็นม่านหมอกทมิฬ จิตมุ่งร้ายพุ่งมาจากเบื้องหลัง เสิ่นซิงอีมิได้แตกตื่น เขาควบคุมกระบี่ซือโฉวหันคมรับการลอบโจมตี

ฉึก!

กระบี่ซือโฉวไม่ได้ถูกกระทบ เลือดแดงฉานสาดกระเซ็น เป็นร่างของศิษย์ฝ่ายนอกที่พุ่งเข้ามารับดาบของเผ่าพิภพแทนผู้อาวุโส ถูกแทงเข้าที่กลางอก

“ลี่จิ่น!”

แผ่นหลังน้อยของเด็กหนุ่มสั่นสะท้าน ท่ามกลางความตกใจจากทุกฝ่าย ร่างของลี่จิ่นก็พลันส่องแสงสีทองเจิดจรัสกลบบังทุกการมองเห็น ปีกสีทองแทงทะลุชุดศิษย์ฝ่ายนอกงอกออกมาจากสะบักข้างซ้าย ลมปราณฟ้ามหาศาลระเบิดออกจากร่างแล้วหลอมรวมเข้าด้วยกันสร้างเม็ดโอสถแห่งลมปราณฟ้าฝังเข้าไปในจุดตันเถียนของเด็กหนุ่ม

ลี่จิ่นข้ามขั้นควบรวมชีพจร ฝ่าทะลุขั้นหลอมแก่นปราณ

เสิ่นซิงอีและเผ่าพิภพที่อยู่ในระยะถูกการระเบิดปราณแห่งการเลื่อนขั้นซัดไปคนละทาง เผ่าพิภพผู้แพ้ทางปราณฟ้าบาดเจ็บสาหัสอาศัยจังหวะนั้นหลบหนี

ตามสถานะเจ้ายอดเขามณีรัตนะ ตามหน้าที่ผู้อาวุโสของสำนักแก้วเจ็ดประการแล้ว ในเวลานี้ สิ่งที่เสิ่นซิงอีควรจะทำมากที่สุดคือตามเผ่าพิภพซึ่งเป็นผู้บงการการบุกรุกหมู่บ้านเฮยสุ่ย เพื่อจับตัวนำกลับไปสอบสวนที่สำนัก

แต่เสิ่นซิงอีขยับตัวไม่ได้ เขาตกตะลึงจนสติหลุดไปแล้ว

“ข้าสั่งให้เจ้ากลับ เหตุใดจึงยังอยู่?”

เด็กหนุ่มผู้ไม่เคยจางหายไปจากใจของเขาคุกเข่าลงตรงหน้า “ศิษย์มีความผิดที่ดื้อดึง ขออาจารย์โปรดอภัย”

ภาพนี้ช่างคุ้นเคยยิ่งนัก ลี่จิ่นที่เรียกเขาว่าอาจารย์ดูจะเป็นเรื่องปกติจนใจของเขาไม่คิดว่าผิดแปลกไปเสียแล้ว

แต่ไม่ ชาตินี้เสิ่นซิงอีปฏิญาณไว้แล้วว่าจะตัดใจไม่รับลี่จิ่นเป็นศิษย์เป็นอันขาด

“ข้ามิใช่อาจารย์ของเจ้า”

“ตามกฎสำนักแก้วเจ็ดประการ ศิษย์ฝ่ายนอกต้องสร้างรากฐานลมปราณภายในห้าปีจึงจะคงสถานะศิษย์สำนักต่อได้ หากอยู่สิบปีแล้วยังควบรวมชีพจรขึ้นเป็นศิษย์ฝ่ายในไม่ได้จะหมดสถานะศิษย์สำนักแก้วเจ็ดประการ แต่หากสำเร็จขั้นหลอมแก่นปราณเองได้ ไม่ว่าจะเป็นศิษย์ฝ่ายนอกหรือศิษย์ฝ่ายใน สามารถคำนับอาจารย์เลือกยอดเขาที่จะสังกัดต่อด้วยตนเอง” ดวงตากระจ่างใสเต็มเปี่ยมไปด้วยความหนักแน่นเงยสบกับคลื่นพายุดอกท้อ “ศิษย์ เสี่ยวอู่ ขอกราบผู้อาวุโสหนิงเฉินเป็นอาจารย์ของข้า”

เสิ่นซิงอีเฝ้ารอมาสิบปีเต็ม

ห้าปีที่เขาคาดหวังว่าระหว่างปิดด่าน ลี่จิ่นอาจจะสร้างรากฐานไม่สำเร็จ

ห้าปีที่เขาวางแผนเป็นอย่างดี ลงมือควบคุมทุกอย่าง ขว้างจิตสำนึกลงเหวกระทำการชั่วร้ายสารพัดเพื่อหยุดยั้งไม่ให้ลี่จิ่นควบรวมชีพจรได้สำเร็จ

จนมาถึงวันสุดท้ายที่ลี่จิ่นจะได้มีสถานะศิษย์แห่งสำนักแก้วเจ็ดประการ อีกเพียงไม่กี่ชั่วยาม เส้นทางผู้บำเพ็ญเพียรของลี่จิ่นก็จะจบลง เขาก็จะแก้ทุกข้อปัญหา ยับยั้งหายนะที่ศิษย์ทรพีผู้นี้จะนำมาสู่โลกบำเพ็ญเพียรในอนาคต

เพราะเหตุใดกัน สายเลือดเผ่าฟ้าในกายของลี่จิ่นจึงต้องมาถูกปลุกเอาตอนนี้ จนช่วยให้เขาหลอมแก่นลมปราณสร้างเม็ดโอสถกำเนิดจินตานได้สำเร็จกัน เพราะถูกดาบของเผ่าพิภพอันเป็นเผ่าศัตรูแทงอย่างนั้นหรือ?

“อาจารย์ เกิดอะไรขึ้นขอรับ?”

“ศิษย์น้อง…ที่หลังของเจ้า”

โจวเซี่ยนกับอวี้เหวินจี๋ขี่กระบี่ตามมาถึงในที่สุด เมื่อเห็นปีกสีทองที่งอกออกมาจากหลังของลี่จิ่นก็เป็นอันต้องตกตะลึง

“ปีกทอง สัญลักษณ์ของบุตรแห่งฟากฟ้า หากแต่มีเพียงข้างเดียว เขาคือครึ่งเผ่าฟ้า” เสิ่นซิงอีตอบอย่างใจเย็น แน่นอนว่าเขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว เขารู้เยอะว่านี้อีกมากจากเก้าชาติที่ชะตาชีวิตต้องมาพัวพันกับคนผู้นี้

ลี่จิ่นนั้นไม่ใช่เพียงครึ่งเผ่าฟ้า แต่เขาคือครึ่งเผ่าฟ้าครึ่งเผ่าพิภพ สายเลือดผสมต้องห้ามของสองเผ่าพันธุ์ที่เป็นศัตรูกันตามธรรมชาติ หรือก็คือ แท้จริงแล้ว ลี่จิ่นไม่มีเลือดของมนุษย์ไหลเวียนอยู่ในร่างเลยแม้แต่น้อย

เผ่าฟ้าและเผ่าพิภพนั้นเป็นไปตามชื่อ เผ่าฟ้าอาศัยอยู่เหนือผืนเมฆา เผ่าพิภพอาศัยอยู่ใต้ผืนพสุธา ทั้งสองเผ่ามีความใกล้ชิดกับปราณแห่งโลกามากกว่าเผ่ามนุษย์ที่อยู่ตรงกลาง ประชากรส่วนมากจึงมีระดับขั้นฝึกตนที่สูง ขั้นหลอมแก่นปราณระดับสามอย่างเสิ่นซิงอีแทบจะเรียกได้ว่ามีให้เห็นกันดาษดื่น ทั้งสองเผ่าจึงถือตนว่าสูงส่งกว่าเผ่าพันธุ์อื่น ส่วนลี่จิ่นที่มีเลือดจากทั้งสองเผ่าพันธุ์จึงเป็นบุตรรักแห่งฟ้าดินโดยกำเนิด เป็นผู้เกิดมาพร้อมกับสายเลือดที่เหมาะสมกับการบำเพ็ญเพียรมากที่สุด

ทว่า การถือกำเนิดของลี่จิ่นนั้นไม่ได้เกิดจากรักต้องห้ามแสนหวานชื่นเหมือนในปรัมปรา ชื่อเดิมของลี่จิ่นคือหลี่หยวนตามสกุลฝั่งบิดาหรือหรงหยวนตามสกุลฝั่งมารดา ขึ้นอยู่กับว่าในชาตินั้น ลี่จิ่นเลือกที่จะอยู่ฝั่งเผ่าฟ้าหรือเผ่าพิภพ ในสงครามฟ้าดิน องค์หญิงแห่งเผ่าฟ้าถูกจับตัวไปเป็นเชลยศึก นางถูกธรณีจักรพรรดิข่มเหงจนตั้งครรภ์ คลอดออกมาเป็นลี่จิ่น องค์หญิงรับไม่ได้ที่ตนให้กำเนิดสายเลือดต้องสาป เกลียดเลือดเนื้อที่ถูกยัดเยียดเข้าไส้ หลังจากที่นางถูกช่วยกลับเผ่าฟ้า ก็ทิ้งลูกไว้ที่แดนพิภพ ฝั่งบิดาของลี่จิ่นเองก็รังเกียจสายเลือดในตัวเขา จึงตั้งใจจะสังหารทิ้ง แต่ข้ารับใช้ที่ทำหน้าที่เลี้ยงดูทารกเกิดความสงสาร ลอบพาทารกหนี เมื่อจวนตัวเอาชีวิตไม่รอดก็ฝากทารกให้เหยี่ยวรัตติกาล คาบเอาทารกบินขึ้นแดนมนุษย์

เหยี่ยวรัตติกาลบินหนีสุดกำลังสามวันสามคืนเต็มก็หมดแรงสิ้นชีพ ก่อนจะหมดลมมันก็ได้ปล่อยทารกวางไว้หน้าบ้านมนุษย์ เคราะห์ซ้ำกรรมซัด บ้านที่ทารกถูกฝากไว้นั้นยากจน ทั้งยังมีบุตรธิดาหลายคนอยู่แล้ว ไม่ต้องการภาระเพิ่มอีกจึงนำทารกไปขาย ครานี้ทารกได้ตระกูลคหบดีที่ร่ำรวยแต่ไร้ทายาทสืบสกุลซื้อไป เลี้ยงดูเขาอย่างดีเหมือนเป็นลูกในไส้ จนกระทั่งเกิดเหตุร้าย ไฟไหม้เรือนและคลังสินค้า คนและทรัพย์สินทั้งตระกูลกลายเป็นขี้เถ้าไม่หลงเหลือสิ่งใด มีเพียงเด็กเล็กคนหนึ่งที่รอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์ ชาวบ้านได้ยินเรื่องราวของตระกูลคหบดีก็รังเกียจหาว่าเด็กชายเป็นตัวเรียกไฟ ดวงกินชีวิตผู้มีพระคุณ เด็กชายผู้ยังพูดไม่คล่องเสียด้วยซ้ำจึงกลายเป็นคนจรเร่ร่อน

วันหนึ่ง เด็กชายได้ฟังเรื่องราวของเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรจากนักเล่านิทานข้างทาง จึงตัดสินใจปีนขึ้นเขาแก้วพันสารทิศในวัยเพียงห้าขวบปี กลายเป็นศิษย์สำนักแก้วเจ็ดประการ

ที่เสิ่นซิงอีรู้อดีตของลี่จิ่นได้ละเอียดถึงเพียงนี้ เนื่องจากเขาใช้เวลาถึงหกชาติในการตามสืบเรื่องราวในอดีตซึ่งนำมาสู่ปัญหาใหญ่หลวงในอนาคต และจากประสบการณ์เก้าชาติ บ่อเกิดแห่งหายนะส่วนใหญ่มักเกิดขึ้นหลังจากที่ลี่จิ่นค้นพบชาติกำเนิดระหว่างท่องยุทธภพ ในชาติแรกลี่จิ่นเข้าร่วมกับเผ่าฟ้า แต่มารดาแท้ ๆ กลับจงเกลียดจงชังเขา และทุ่มเทความรักทั้งหมดให้กับน้องชายต่างบิดาซึ่งเป็นเผ่าฟ้าเต็มตัว ระหว่างที่ร่วมศึกฟ้าดินครั้งที่สอง ลี่จิ่นก็ถูกเผ่าฟ้าทรยศหักหลัง โดนทิ้งไว้ในวงล้อมศัตรู ลี่จิ่นที่ได้รู้ความจริงเกิดคลั่ง สังหารเผ่าพิภพเกือบหมดกองทัพ สุดท้ายก็ถูกจับตัวกลับไปยังแดนพสุธา และได้ค้นพบความจริงถึงสาเหตุที่ทำให้มารดาเกลียดตน

จากนั้นก็ไม่มีลี่จิ่น ไม่มีหรงหยวน แต่เป็นหลี่หยวน ทรราชผู้ล้างแค้นโลกอันแสนโหดร้ายที่ทอดทิ้งเขา

กลับกัน ชาติที่ลี่จิ่นเริ่มจากการเข้าร่วมกับฝั่งเผ่าพิภพก่อน ก็จะกลายเป็นถูกทอดทิ้งให้ไปอยู่กับเผ่าฟ้า กลายเป็นหรงหยวนผู้ตามล้างแค้นแทน ไม่มีชาติไหนที่ลี่จิ่นสามารถหลุดพ้นจากวัฏจักรนี้ได้

นึกถึงชะตาชีวิตอันแสนอาภัพของอดีตศิษย์รัก เสิ่นซิงอีก็แทบจะน้ำตาซึม เขาหักห้ามใจอย่างหนักไม่ให้พุ่งเข้าไปกอดปลอบเด็กหนุ่มตรงหน้า ท่องในใจว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่ลี่จิ่นของเขา ไม่ใช่เด็กน้อยที่เขารับขึ้นยอดเขามณีรัตนะมาเลี้ยงดั่งลูกในไส้ตั้งแต่ยังเล็ก ชื่อในชาตินี้ก็ไม่ใช่ลี่จิ่นที่เขาตั้งให้เสียด้วยซ้ำ

“อาจารย์”

เสียงที่ไม่ได้ยินมานานกระชากอารมณ์ที่สับสนอยู่เดิมของเสิ่นซิงอีให้แปรปรวนดั่งลมฝนในคืนพายุโหมกระหน่ำ

ใช่แล้ว จากนี้ไป ลี่จิ่นจะกลายเป็นศิษย์สายตรงของเขาเหมือนดั่งทุกชาติ เป็นชะตาที่มิอาจหลีกหนีได้…

“อาจารย์ แต่เดิมข้าน้อยเป็นเพียงคนจรจัด ไม่มีชื่อสกุลเป็นของตน แต่ก่อนขึ้นเขาแก้วพันสารทิศมาถึงเป็นลำดับที่ห้า และตอนนั้นยังมีอายุห้าปี ผู้อื่นจึงเรียกข้าว่าเสี่ยวอู่ ข้าน้อยขอร้องท่าน อาจารย์โปรดมอบชื่อให้ศิษย์เป็นของขวัญรับขึ้นยอดเขามณีรัตนะด้วยเถิดขอรับ”

เสิ่นซิงอีตอบไปโดยไม่ต้องคิด ไม่ว่าจะในชาติไหน มีเพียงสิ่งเดียวที่เสิ่นซิงอีเปลี่ยนแปลงไม่ได้ อาจจะเพราะความเคยชิน หรือเป็นเพราะสิ่งนี้สลักลึกลงในจิตวิญญาณจนไม่สามารถเขียนทับได้อีก ผู้ย้อนเวลากลับมาขนานนามที่เขาเรียกขานมากว่าสิบชาติ

“ลี่จิ่น”