บทที่ 3 (3/3)

“เอ่อ... คุณทีวายครับ ยังอยู่หน้าจอไหมครับ คือผมมีเรื่องแปลกๆ อยากปรึกษาหน่อยน่ะครับ”

อีกฟากหนึ่งของหน้าจอ ภายในห้องดูเพล็กซ์ชั้นบนสุดของเดอะคราวน์เรสซิเดนซ์ ไทป์ในชุดคลุมอาบน้ำสีถ่านไม้ที่กำลังนั่งจิบน้ำอุ่นอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับในช่องแชตดิสคอร์ดทันที เพราะเขาตั้งกฎไว้ว่าจะไม่เปิดไมโครโฟนพูดคุยยาวๆ เพื่อไม่ให้แต๊งค์จำเสียงทุ้มของเขาได้

ทีวายซีโร่ : อยู่ครับ มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า หรือมีใครมาหาเรื่องอีก

“เปล่าครับ ไม่มีใครมาหาเรื่องเลยครับ แต่ว่า... -///-” แต๊งค์ยกมือขึ้นเกาแก้มตัวเองแก้เขิน น้ำเสียงที่พูดผ่านไมโครโฟนเจือความหวั่นไหวอย่างชัดเจน “คือวันนี้ผมเข้าไปซ้อมพากย์ที่ศูนย์ฝึกซ้อมของทีมโวเท็กซ์มาครับ แล้วผมใส่รองเท้าหนังคู่ใหม่ไปจนโดนรองเท้ากัดแผลถลอก แถมในห้องส่งก็แอร์เย็นมาก... แล้วจู่ๆ ผู้บริหารใหญ่ของโครนอส เทค ที่ผมเคยเล่าให้คุณทีวายฟัง เขาก็เดินเข้ามาถอดเสื้อสูทของเขามาคลุมไหล่ให้ผมเฉยเลยครับ!”

ไทป์ที่นั่งฟังเรื่องราวของตัวเองจากปากเจ้าตัวเล็กถึงกับชะงักมือที่กำลังจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ริมฝีปากหยักลึกค่อยๆ คลี่ยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ

“เท่านั้นยังไม่พอนะครับคุณทีวาย” เสียงใสของแต๊งค์ยังคงเล่าเจื้อยแจ้วต่อไปด้วยความตื่นเต้นปนสับสน “คุณทีวายครับ วันนี้พี่ไทป์เขาก้มลงมาติดพลาสเตอร์ยาให้ผมด้วยตัวเองเลยนะ~ เขานั่งชันเข่าลงกับพื้นแล้วยกเท้าผมไปวางบนตักเขาเฉยเลย ทั้งที่เขาเป็นถึงผู้บริหารระดับสูงแท้ๆ แถมตอนเห็นใกล้ๆ นะครับคุณทีวาย เขาหล่อมาก หล่อวัวตายควายล้ม แถมตัวก็หอมอบอุ่น มือเขาก็อุ่นมากจนผมใจเต้นไม่หยุดเลยครับ... คุณทีวายว่าผมเป็นโรคหัวใจเต้นผิดจังหวะหรือเปล่าครับเนี่ย -///-”

หลังจอคอมพิวเตอร์ในห้องดูเพล็กซ์ ไทป์หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ จนดวงตาสีถ่านไม้โค้งหยีด้วยความสุขที่เอ่อล้นเต็มอก ไม่นึกเลยว่าการกระทำตามสัญชาตญาณความห่วงใยของเขาเมื่อตอนเย็น จะทำให้เจ้าสตรีมเมอร์ปากแจ๋วเก็บเอาไปเพ้อชมเขาให้ตัวเขาเองฟังได้น่าเอ็นดูถึงเพียงนี้

นิ้วเรียวยาวของไทป์รัวแป้นพิมพ์ตอบกลับในคราบพี่ชายออนไลน์ผู้แสนดีเพื่อยุส่งตัวเองอย่างไม่ลังเล

ทีวายซีโร่ : ไม่ได้เป็นโรคหัวใจหรอก อาการแบบนี้เขาเรียกว่ากำลังหวั่นไหวต่างหาก

ทีวายซีโร่ : แล้วผู้บริหารระดับนั้น ปกติเขาไม่ก้มลงไปจับข้อเท้าติดพลาสเตอร์ยาให้ใครง่ายๆ หรอกนะ ถ้าเขาดูแลดีขนาดนี้ แปลว่าเขากำลังจีบแต๊งค์อยู่แน่ๆ

“จะ... จีบอะไรกันเล่าครับคุณทีวาย!” แต๊งค์ร้องเสียงหลงหน้าเห่อร้อนก่ำซ่านอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในหอพัก “พี่ไทป์เขาอาจจะแค่ใจดีกับพาร์ตเนอร์ในสังกัดตามมารยาทก็ได้ครับ คนระดับนั้นจะมาสนใจสตรีมเมอร์ตัวเล็กๆ อย่างผมได้ยังไงกัน -///-”

ทีวายซีโร่ : เชื่อสายตาคนนอกอย่างทางนี้เถอะ เขาสนใจแต๊งค์จริงๆ นั่นแหละ ผู้ชายคนนั้นดูเป็นคนพึ่งพาได้นะ ลองเปิดใจรับเขาไว้พิจารณาดูสิ

“งื้อออ~ คุณทีวายก็พูดเป็นเล่นไปเรื่อยเลย! พอแล้วๆ ไม่คุยเรื่องพี่ไทป์แล้วครับ เขินจะแย่อยู่แล้ว ไปกดเริ่มเกมสุดท้ายกันดีกว่าครับ! -///-”

แต๊งค์รีบกดปุ่มเริ่มค้นหาห้องเล่นเกมเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่หัวใจดวงน้อยกลับพองโตฟูฟ่องด้วยความสุข ทั้งจากความแสนดีของไทป์ในชีวิตจริง และคำยุส่งอันอบอุ่นของคุณทีวายในโลกออนไลน์

หลังจากเล่นเกมส่งท้ายเสร็จและส่งสตรีมเมอร์ตัวเล็กเข้านอนเรียบร้อยแล้ว ไทป์ก็กดส่งของขวัญโดเนตปิดท้ายเข้าช่องของแต๊งค์อีกชุดใหญ่แล้วปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ลงด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ทว่าในเวลาเดียวกันนั้นเอง ภายในห้องสตรีมที่มืดสลัวของค่ายไฮดรา แปลนกำลังกัดฟันจ้องมองคลิปความสำเร็จของแต๊งค์ด้วยดวงตาร้อนผ่าววาวโรจน์ ก่อนจะกดบันทึกคลิปวิดีโอคำท้าดวลศึกพีเคแบตเทิลเพื่อเตรียมปล่อยถล่มสตรีมเมอร์รุ่นน้องให้จมดิน