All Chapters of สตรีมเมอร์ปากแจ๋วกับแครี่ท็อปเซิร์ฟ: Chapter 1 - Chapter 10

“เอาล่ะ... ฟาร์มของครบหกชิ้นแล้ว ไปช่วยลูกหมาแถวป้อมกลางหน่อยก็แล้วกัน”ไทป์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะขยับนิ้วรัวลงบนคีย์บอร์ดและสะบัดเมาส์ด้วยความเร็วระดับท็อปเซิร์ฟภายในห้องพักของหอพักสยามเพลส แต๊งค์ที่กำลังจะอ้าปากบ่นประโยคถัดไปถึงกับชะงักค้าง เมื่อจู่ๆ ตัวละครแครี่ของทีวายซีโร่ที่เคยเงียบเชียบในป่าก็พุ่งทะยานออกมากลางแผนที่ด้วยความเร็วสูงดั่งสายลมพัดกระหน่ำ“เฮ้ย! ออกมาจากป่าแล้วเว้ยไอ้บุ๊ค แต่เดินดุ่มๆ เข้าไปหาศัตรูห้าคนแบบนั้นเดี๋ยวก็ได้ตายหมู่”คำว่าตายหมู่ยังไม่ทันหลุดพ้นริมฝีปาก ตัวละครของทีวายซีโร่ก็กดสกิลเคลื่อนที่หลบการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามสามจังหวะซ้อนในระดับเสี้ยววินาที แล้วสาดกระสุนพลังงานสีไทเทเนียมเจาะเกราะศัตรูร่วงลงไปกองกับพื้นทีละคนอย่างแม่นยำไร้ที่ติหนึ่งศพ! สองศพ! สามศพ!“ดะ... เดี๋ยวนะ~ การขยับตัวหลบสกิลแบบนั้นมันอะไรกันวะ!” บุ๊คถึงกับลุกพรวดขึ้นมายืนเกาะพนักเก้าอี้ของแต๊งค์ จ้องมองหน้าจอตาค้างแต๊งค์รีบกดสกิลซัปพอร์ตโยนโล่ป้องกันและเพิ่มความเร็วโจมตีตามไปสนับสนุนแทบไม่ทัน และภายในเวลาเพียงสิบห้าวินาที เสียงประกาศของระบบในเกมก็ดังกึกก้องไปทั่วห้อง

ไทป์นั่งอ่านรายงานผลประกอบการอยู่หลังโต๊ะทำงานสีไม้สัก โดยมี ฟอส ศตายุ คชสีห์ หุ้นส่วนธุรกิจและที่ปรึกษากฎหมายวัยยี่สิบเจ็ดปีผู้เป็นเพื่อนสนิท นั่งไขว่ห้างตรวจเอกสารสัญญาอยู่บนโซฟารับรองไม่ไกลกัน กระทั่งบานประตูห้องทำงานเปิดออกพร้อมกับการก้าวเข้ามาของ ไปป์ ภควัต สุทัศน์ กัปตันทีมอีสปอร์ตโวเท็กซ์วัยยี่สิบห้าปีที่มีรอยยิ้มสดใสประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ“คุณไทป์ พี่ฟอส ดูคลิปไวรัลสามล้านวิวของเช้านี้กันหรือยังครับ!” ไปป์เดินถือแท็บเล็ตตรงเข้ามาวางบนโต๊ะทำงานของผู้บริหารหนุ่มด้วยท่าทางกระตือรือร้น “น้องแต๊งค์เจ้าของช่องแทงก์แซ่บที่ผมชอบเปิดดูตอนซ้อมเสร็จไงครับพี่ เมื่อคืนน้องเขาเปิดไมค์แร็ปบ่นแครี่ในเกมแวลอร์ฟรอนต์ได้ฮามาก จังหวะการพูดไหลลื่นไม่มีสะดุดเลย แถมไหวพริบการแก้สถานการณ์หน้ากล้องก็โคตรเป็นธรรมชาติ!”ฟอสละสายตาจากแฟ้มเอกสารแล้วชะโงกหน้ามาดูคลิปในแท็บเล็ต ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นช็อตไหว้ย่ออันลือลั่น“เด็กคนนี้จังหวะจะโคนดีจริงว่ะ พูดเร็วแต่ฟังชัดทุกคำ แถมหน้าตาจิ้มลิ้มน่าเอ็นดูไม่ใช่เล่น” ฟอสพยักหน้าชมเชย ก่อนจะสะดุดตากับชื่อผู้ส่งของขวัญในคลิปแล้วหรี่ตาหันไปมองเพื่อนสนิทที่นั

บทที่ 2แสงแดดยามเช้าวันจันทร์เวลาเก้าโมงตรงสาดส่องกระทบผนังกระจกนิรภัยของอาคารโครนอสทาวเวอร์ ตึกระฟ้าสูงตระหง่านที่เป็นศูนย์กลางอาณาจักรเทคโนโลยีและอีสปอร์ตอันดับหนึ่งของประเทศแต๊งค์ในชุดเสื้อเชิ้ตสะอาดตาคลุมทับด้วยแจ็กเก็ตสีดอกเลายืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อยู่กลางโถงต้อนรับชั้นล่างที่กว้างขวางโอ่อ่า มือเรียวเผลอกำสายกระเป๋าสะพายแน่นด้วยความตื่นเต้นจนบุ๊คที่เดินตามมาข้างๆ อดไม่ได้ที่จะยกศอกสะกิดสีข้างเพื่อนรักเบาๆ“ผ่อนไหล่ลงหน่อยไหมมึงไอ้แต๊งค์ เดินเกร็งคอแข็งเหมือนหุ่นยนต์ไขลานตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าประตูตึกมาแล้วนะเว้ย” บุ๊คกระซิบแซวพร้อมกลั้นขำ “ไหนตอนไลฟ์สดมึงคุยโวกับคนดูว่าพี่แต๊งค์คนจริงไม่เคยกลัวใครไงวะ”“ก็ตอนนั้นมันอยู่หน้าจอคอมที่หอพักนี่หว่า!” แต๊งค์หันไปกระซิบตอบเสียงขุ่น แก้มใสพองออกน้อยๆ “มึงดูความอลังการของตึกเขาก่อน พื้นหินขัดเงาวับจนกูส่องแทนกระจกได้อยู่แล้ว ขืนกูเดินสะดุดขาตัวเองล้มหัวทิ่มต่อหน้าผู้บริหารขึ้นมา ช่องแทงก์แซ่บได้กลายเป็นตำนานบทใหม่แน่ๆ”“สวัสดีครับคุณแต๊งค์ คุณบุ๊ค มาถึงตรงเวลาเป๊ะเลยนะครับ”เสียงทุ้มนุ่มสุภาพดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของเนส ผู้จัดการฝ่าย

“พี่ก๊อตดูสิครับ นั่นไงสตรีมเมอร์ห้องเช่าที่ผมเล่าให้ฟัง ไม่น่าเชื่อเลยนะครับว่าบริษัทใหญ่อย่างโครนอส เทค จะลดมาตรฐานลงมาคว้าสตรีมเมอร์ปากร้ายที่ดังเพราะโชคช่วยกับแอ็กเคานต์ม้าปั่นกระแสมาร่วมงานด้วย” แปลนจงใจเชิดหน้าพูดเสียงดังลั่นโถงลิฟต์เพื่อหวังฉีกหน้าแต๊งค์ต่อหน้าทีมงานก๊อตปรายตามองแต๊งค์ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะแสร้งคลี่ยิ้มเสแสร้งมุมปาก “อ๋อ~ เด็กคนนี้นี่เองเหรอที่กำลังเป็นไวรัล... ก็เข้าใจได้นะ สมัยนี้บางบริษัทอาจต้องการตัวตลกมาเรียกเรตติ้งระยะสั้น แต่ระวังหน่อยก็แล้วกันนะน้อง วงการอีสปอร์ตระดับสูงไม่ใช่ที่วิ่งเล่นของเด็กกะโปโลที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า พอหมดความสดใหม่เดี๋ยวเขาก็เขี่ยทิ้งเหมือนขยะนั่นแหละ”บุ๊คกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ก้าวเท้าเตรียมจะพุ่งเข้าไปเอาเรื่อง แต่แต๊งค์ยื่นมือไปแตะแขนเพื่อนไว้ก่อน ดวงตากลมใสจ้องกลับไปยังก๊อตและแปลนอย่างไม่เกรงกลัว เตรียมจะขยับปากตอกกลับด้วยเหตุผลทว่ายังไม่ทันที่แต๊งค์จะได้เอ่ยคำใด เสียงฝีเท้าหนักแน่นสองคู่ก็ก้าวออกจากห้องประชุมใหญ่มายืนซ้อนอยู่ด้านหลังแต๊งค์พอดิบพอดี“อ้าว ไทป์! ไม่ได้เจอกันตั้งนาน คิดถึงจังเลยนะ”

“พะ... พี่ไทป์! มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย แล้วเอาเสื้อสูทมาคลุมให้ผมทำไมครับ เดี๋ยวพี่ก็หนาวหรอก!” แต๊งค์รีบขยับตัวจะถอดเสื้อสูทราคาแพงระยับคืนให้ด้วยความเกรงใจ“ใส่ไว้เถอะครับ ในห้องส่งอุณหภูมิสิบแปดองศา คุณใส่เสื้อเชิ้ตบางแค่นั้นยืนซ้อมมาสองชั่วโมง ตัวเย็นหมดแล้ว”ไทป์กดไหล่บางของแต๊งค์ให้นั่งลงตามเดิม และก่อนที่แต๊งค์จะได้เอ่ยทักท้วงคำใด ผู้บริหารสูงสุดแห่งเครือโครนอส เทค ก็ทรุดตัวลงนั่งชันเข่าข้างหนึ่งกับพื้นพรมตรงหน้าโซฟาโดยไม่กลัวว่ากางเกงสูทราคาแพงจะเปื้อนแม้แต่น้อย!“เฮ้ยพี่! ลงไปนั่งทำไมครับ อย่าทำแบบนี้สิครับ!” แต๊งค์ร้องเสียงหลง หน้าตาตื่น พยายามจะชักเท้าหนีขึ้นบนโซฟาด้วยความตกใจสุดขีดแต่ฝ่ามือใหญ่ที่อุ่นจัดของไทป์กลับคว้าจับข้อเท้าเล็กไว้ได้อย่างมั่นคง ชายหนุ่มยกข้อเท้าของแต๊งค์ขึ้นมาวางพาดบนหน้าขาแกร่งของตัวเองอย่างทะนุถนอม แล้วค่อยๆ ปลดเชือกถอดรองเท้าหนังคู่ใหม่ออกอย่างนุ่มนวลทันทีที่ส้นรองเท้าหลุดออก รอยแผลถลอกที่มีเลือดซึมเล็กน้อยเหนือส้นเท้าเนียนก็ปรากฏแก่สายตา“กัดจนหนังถลอกขนาดนี้ ทำไมไม่บอกเนสหรือไปป์ให้หาพลาสเตอร์ให้ล่ะครับ ทนยืนอยู่ได้ตั้งนาน” น้ำเสียงทุ้มของ