บทที่ 3 (2/3)

“พะ... พี่ไทป์! มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย แล้วเอาเสื้อสูทมาคลุมให้ผมทำไมครับ เดี๋ยวพี่ก็หนาวหรอก!” แต๊งค์รีบขยับตัวจะถอดเสื้อสูทราคาแพงระยับคืนให้ด้วยความเกรงใจ

“ใส่ไว้เถอะครับ ในห้องส่งอุณหภูมิสิบแปดองศา คุณใส่เสื้อเชิ้ตบางแค่นั้นยืนซ้อมมาสองชั่วโมง ตัวเย็นหมดแล้ว”

ไทป์กดไหล่บางของแต๊งค์ให้นั่งลงตามเดิม และก่อนที่แต๊งค์จะได้เอ่ยทักท้วงคำใด ผู้บริหารสูงสุดแห่งเครือโครนอส เทค ก็ทรุดตัวลงนั่งชันเข่าข้างหนึ่งกับพื้นพรมตรงหน้าโซฟาโดยไม่กลัวว่ากางเกงสูทราคาแพงจะเปื้อนแม้แต่น้อย!

“เฮ้ยพี่! ลงไปนั่งทำไมครับ อย่าทำแบบนี้สิครับ!” แต๊งค์ร้องเสียงหลง หน้าตาตื่น พยายามจะชักเท้าหนีขึ้นบนโซฟาด้วยความตกใจสุดขีด

แต่ฝ่ามือใหญ่ที่อุ่นจัดของไทป์กลับคว้าจับข้อเท้าเล็กไว้ได้อย่างมั่นคง ชายหนุ่มยกข้อเท้าของแต๊งค์ขึ้นมาวางพาดบนหน้าขาแกร่งของตัวเองอย่างทะนุถนอม แล้วค่อยๆ ปลดเชือกถอดรองเท้าหนังคู่ใหม่ออกอย่างนุ่มนวล

ทันทีที่ส้นรองเท้าหลุดออก รอยแผลถลอกที่มีเลือดซึมเล็กน้อยเหนือส้นเท้าเนียนก็ปรากฏแก่สายตา

“กัดจนหนังถลอกขนาดนี้ ทำไมไม่บอกเนสหรือไปป์ให้หาพลาสเตอร์ให้ล่ะครับ ทนยืนอยู่ได้ตั้งนาน” น้ำเสียงทุ้มของไทป์ดุขึ้นนิดๆ แต่แววตาที่ก้มมองแผลเล็กๆ นั้นกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด

“กะ... ก็ผมเพิ่งมาทำงานวันแรกนี่ครับ ถ้ามัวแต่บ่นว่าหนาวบ่นว่าเจ็บเท้า เดี๋ยวพี่ๆ ทีมงานก็จะมองว่าเด็กที่พี่ไทป์เลือกมาสำออยไม่สู้งานน่ะสิ” แต๊งค์ตอบเสียงอ้อมแอ้ม แก้มใสทั้งสองข้างร้อนผ่าวจนแทบระเบิดเมื่อสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนจากฝ่ามือใหญ่ที่ประคองข้อเท้าของเขาอยู่

ไทป์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะล้วงหยิบแผ่นพลาสเตอร์ยาติดแผลที่เขาเพิ่งขอมาจากกล่องปฐมพยาบาลหน้าห้องควบคุมออกมาแกะซอง แล้วบรรจงแปะลงบนรอยแผลถลอกเหนือส้นเท้าทั้งสองข้างให้แต๊งค์ด้วยความเบามือที่สุด

“ครั้งหน้าใส่รองเท้าผ้าใบที่เดินสบายๆ มาทำงานนะครับ ไม่ต้องฝืนทนเจ็บเพื่อพิธีรีตองอะไรทั้งนั้น โครนอส เทค ต้องการเสียงพากย์และรอยยิ้มของคุณ ไม่ได้ต้องการให้คุณมาทรมานตัวเองเข้าใจไหมครับ”

ไทป์เงยหน้าขึ้นสบตากับแต๊งค์จากมุมต่ำ ดวงตาสีถ่านไม้ที่เคยดูเย็นชาในยามอยู่ต่อหน้าคนอื่น กลับทอประกายอบอุ่นอ่อนโยนเสียจนหัวใจของแต๊งค์เต้นโครมครามแทบหลุดออกมานอกอก

“ขะ... เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณมากนะครับพี่ไทป์ -///-”

หลังจากติดพลาสเตอร์ยาเสร็จเรียบร้อย ไทป์ก็สั่งให้เนสนำรองเท้าแตะบุนวมนุ่มๆ คู่ใหม่มาเปลี่ยนให้แต๊งค์สวมแทนรองเท้าหนังเจ้าปัญหา ตลอดการซ้อมพากย์ในช่วงเย็นที่เหลือ แต๊งค์จึงได้นั่งซ้อมอยู่บนเก้าอี้บุนวมพร้อมซุกตัวอยู่ในเสื้อสูทสีขี้เถ้าตัวใหญ่ของไทป์ด้วยความอบอุ่นไปทั้งกายและใจ

เมื่อกลับถึงหอพักสยามเพลสในเวลาดึก และอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต๊งค์ในชุดเสื้อยืดลำลองก็นั่งเช็ดเส้นผมสีเมเปิลอยู่ปลายเตียง ดวงตากลมใสเผลอจ้องมองเสื้อสูทสีขี้เถ้าของไทป์ที่เขานำมาใส่ไม้แขวนเสื้อแขวนไว้อย่างทะนุถนอมตรงหน้าตู้ ก่อนจะก้มลงลูบที่ข้อเท้าตัวเองเบาๆ พร้อมรอยยิ้มเขินอายที่ผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้เสื้อสูทมาครึ่งชั่วโมงแล้วนะมึงไอ้แต๊งค์ อาการหนักนะเราเนี่ย” บุ๊คที่เพิ่งตัดต่อคลิปไฮไลต์เสร็จหันมาแซวเพื่อนรักก่อนจะหาวหวอด “กูไปนอนก่อนนะมึง พรุ่งนี้มีเรียนเช้า มึงไลฟ์เสร็จก็อย่านอนดึกนักล่ะ”

“เออๆ ฝันดีเว้ยมึง”

เมื่อบุ๊คเดินเข้าห้องนอนเล็กไปแล้ว แต๊งค์ก็เปิดไลฟ์สดเล่นเกมแวลอร์ฟรอนต์คู่กับไอดีทีวายซีโร่ตามตารางปกติจนถึงเวลาห้าทุ่มครึ่ง หลังจากกดปิดสตรีมเรียบร้อยแล้ว แต๊งค์ก็ยังคงนั่งอยู่ในห้องสนทนาดิสคอร์ดส่วนตัวกับคุณทีวายเพื่อรอเล่นเกมส่งท้ายกันสองคนเหมือนเช่นทุกคืน

ความเงียบในห้องพักยามดึกทำให้ภาพเหตุการณ์ตอนที่ผู้บริหารหนุ่มคุกเข่าลงติดพลาสเตอร์ยาให้เขาเมื่อตอนเย็นหวนกลับมาฉายชัดในหัวอีกครั้ง ด้วยความที่แต๊งค์ไว้ใจคุณทีวายในฐานะพี่ชายออนไลน์ที่คอยรับฟังและปกป้องเขามาตลอด แถมถ้าเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาไอ้บุ๊คก็คงไม่พ้นโดนล้อยันลูกบวช แต๊งค์จึงตัดสินใจกดเปิดไมโครโฟนในดิสคอร์ดแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม