บทที่ 2 ข่มขู่ 1/2

ทั่วทั้งถนนหลวงที่เคยอึกทึกด้วยเสียงดนตรีมงคล บัดนี้เงียบกริบราวกับป่าช้าผีไร้ญาติ ชาวบ้านนับร้อยพันต่างเบิกตากว้าง อ้าปากค้างกับงิ้วโรงใหญ่ที่เพิ่งถูกสตรีในชุดเจ้าสาวสีแดงกระชากหน้ากากออกจนหมดเปลือก

เสิ่นจื่อรุ่ยใบหน้าเขียวคล้ำสลับซีดเผือดเดี๋ยวแดงเดี๋ยวหน้าไร้สี ความโกรธและความอับอายขายหน้าพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เขาที่เป็นถึงหนิงหย่วนโหวผู้สูงส่ง ขุนนางอนาคตไกล มีพี่สาวเป็นถึงกุ้ยเฟย ยังไม่นับว่าต่อไปยังจะเป็นพระปิตุลาของฮ่องเต้องค์ถัดไป กลับถูกสตรีโง่งมที่เคยเชื่อฟังเขามาตลอด ชี้หน้าด่าประจานและสาดน้ำลายรดหัวกลางเมืองหลวง!

“กู้เย่หลี! เจ้ามันหญิงบ้าเสียสติไปแล้ว!”

เสิ่นจื่อรุ่ยตวาดลั่น สลัดคราบสุภาพบุรุษผู้แสนดีทิ้งจนสิ้น เผยให้เห็นแววตาดุดันอำมหิตที่ซ่อนอยู่ภายใน

“เพียงเพราะความหึงหวงไร้สาระ เจ้าถึงกับกล้ากุเรื่องใส่ความข้ากับเยว่ซิน ซ้ำยังกล้าโยนผ้าคลุมหน้าทิ้ง ทำลายงานมงคลสมรสที่เป็นถึงราชเสาวนีย์ของฮองเฮา!"

คำว่า ‘ราชเสาวนีย์’ ทำเอาชาวบ้านรอบด้านสะดุ้งเฮือก พากันก้าวถอยหลังไปหลายก้าว

ใช่แล้ว... งานแต่งครั้งนี้มิใช่งานมงคลธรรมดา แต่เป็นสมรสพระราชทานที่ฮองเฮาทรงประทานให้เพื่อเป็นเกียรติแก่ตระกูลกู้ การที่กู้เย่หลีกระทำการอุกอาจกลางถนนเช่นนี้ ย่อมมีโทษฐานขัดเบื้องสูง โทษทัณฑ์สถานเดียวคือ... ประหารชีวิต!

กู้เย่หลีแสยะยิ้มมองเห็นธาตุแท้ของคนเลวเร็วเช่นนี้เชียว จึงเอ่ยขึ้นมาหนึ่งคำ “หนิงหย่วนโหว...สลัดคราบบัณฑิตหน้าหยกคุณธรรมสูงส่ง ขุนนางบุ๋นที่สุภาพเป็นที่ใฝ่ฝันของสตรีต้านโจวแล้วหรือ”

หนิงหย่วนโหวเสิ่นจื่อรุ่ยได้ยินดังนั้นพลันลมออกหู ไม่มีผู้ใดกล้าดูถูกดูแคลนเขาเยี่ยงนี่มาก่อน จึงหันไปสั่งคนของตนเอง

“ทหาร! ฮูหยินหนิงหย่วนโหวสติฟั่นเฟือน กำเริบเสิบสานขัดราชเสาวนีย์ จับตัวนางเอาไว้! หากนางขัดขืน... อนุญาตให้ใช้กำลังได้!"

สิ้นเสียงสั่งการอันเด็ดขาด ทหารยามเมืองหลวงและองครักษ์จวนโหวหลายสิบนายก็ชักดาบออกจากฝัก วิ่งกรูกันเข้ามาล้อมกรอบกู้เย่หลีเอาไว้ทุกทิศทาง ประกายดาบเย็นเยียบสะท้อนแสงตะวันยามบ่าย ชวนให้ผู้คนขวัญผวา

ซูเยว่ซินที่ซบอยู่กับอกของเสิ่นจื่อรุ่ย ลอบยกยิ้มหยันที่มุมปากอย่างสะใจ 'นังโง่เอ้ย... รนหาที่ตายเองแท้ๆ!'

กู้เย่หนิงมองหนิงหย่วนโหวที่แท้ก็ขี้ขลาดตาขาว แค่สตรีคนเดียวถึงกับต้องใช้กำลังทหารหลายสิบคนเชียวหรือ...น่าขัน ทั้งยังยัดตำแหน่งอัปมงคลอย่างฮูหยินหนิงหย่วนโหวให้นาง...ก็ต้องดูว่านางจะรับหรือไม่!

นางยืนหยัดอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางวงล้อมของคมดาบ ร่างเล็กเม้มริมฝีปากที่แต้มด้วยชาดแดงแน่น แม้ในใจจะไม่ได้หวาดกลัวความตาย เพราะนางเคยผ่านมันมาแล้ว แต่หากนางถูกจับตัวไปในวันนี้ ย่อมไม่แคล้วถูกจับยัดข้อหา ถูกขังคุก และไม่อาจปกป้องบิดาและพี่ชายจากจดหมายขายชาติที่พวกมันซุกซ่อนเตรียมใส่ความได้!

นางสู้แรงทหารนับสิบไม่ได้ นางต้องการอำนาจ... อำนาจที่ยิ่งใหญ่พอจะฉีกหน้าราชเสาวนีย์ของฮองเฮา และฉีกกระชากจวนหนิงหย่วนโหวให้แหลกเป็นผุยผง!

ดวงตาหงส์อันงดงามกวาดมองไปรอบทิศอย่างจนตรอก ทว่าในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังจะกลืนกิน... สายตาของนางกลับไปสะดุดเข้ากับระเบียงชั้นสองของโรงเตี๊ยมหรูฝั่งตรงข้าม

ท่ามกลางความวุ่นวายเบื้องล่าง บนระเบียงนั้นกลับเงียบสงบและโอ่อ่า มีเพียงร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งนั่งทอดอารมณ์อยู่บนเก้าอี้ไม้หนานมู่ เขาสวมชุดแพรไหมสีดำขลิบทองอันวิจิตร มือแกร่งหมุนจอกสุราหยกขาวเล่นอย่างเกียจคร้าน

แม้จะเห็นใบหน้าไม่ชัดเจนนักเพราะถูกบดบังด้วยเสาจากระเบียงไปครึ่งหน้า แต่กลิ่นอายสังหารและแรงกดดันอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา กลับทำให้ผู้คนพากันหายใจไม่ออก แววตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้น กำลังทอดมองลงมาที่นาง... มองดูงิ้วฉากใหญ่ด้วยแววตาขบขันระคนถูกอกถูกใจ

‘เซี่ยเปี้ยนซาง’... เซี่ยอ๋อง!

อ๋องทรราชจอมเสเพลผู้มีชื่อเสียงฉาวโฉ่กระฉ่อนเมือง บุรุษผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นตระกูลที่ไร้คนดี ยากจนคนมีคุณธรรม ผู้มีอนุเต็มจวนแต่กลับมีข่าวลือลับ ๆ ว่า นกเขาไม่ขันและที่สำคัญที่สุด...

เขามีราชโองการสมรสพระราชทานเปล่าของอดีตฮ่องเต้อยู่ในมือ!

ราชโองการที่สามารถแต่งกับสตรีใดก็ได้ในใต้หล้า โดยที่แม้แต่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันหรือฮองเฮาก็ไม่อาจสอดมือเข้ายุ่งในจวนเซี่ยอ๋อง!

        แน่นอนว่าเซี่ยอ๋องนั้นเป็นที่โปรดปรานเอ็นดูของอดีตฮ่องเต้ที่ล่วงลับ และราชโองการนี้มอบให้เขาตั้งแต่อายุเจ็ดชันษา ทั่วหล้ารับรู้มีหรือกู้เย่หลีไม่รับรู้ อีกอย่างนางเคยพบเขาตอนที่นางสิบหนาวที่ชายแดน ตอนนั้นเขาสิบห้าแต่ว่าแกล้งนางจนตกต้นไม้...เดิมเขาติดค้างคำขอโทษจากนาง

หากต้องนางตายด้วยน้ำมือของพวกสุนัขลอบกัด... นางขอเอาชีวิตที่เหลืออยู่ ไปทำสัญญากับยมบาลแห่งต้านโจวเสียยังจะดีกว่า!