ตอนที่4 เด็กดี

“ข้าต้องการความจริงจากปากของพวกมัน ว่าใครที่สั่งการ!”

แม้ปากจะสั่งการเสียงกร้าว ทว่าดวงตาหาได้ละไปจากใบหน้าขาวซีดของน้องสาวไม่ ใจของนางในตอนนี้ ราวกับถูกปีศาจร้ายกระชากออกจากอก

“เด็กดี...เจ้าต้องสู้รู้ไหม พี่จะพาเจ้ากลับบ้าน ฮึกๆ”

เยว่ฟ่านปิง กลั้นสะอื้น ในขณะที่ปลอบประโลมน้องสาว นางไม่อาจทำสิ่งใดได้ในตอนนี้ คณะของนางไม่มีหมอติดตาม ด้วยทุกคนรู้วิชาแพทย์ แต่บาดแผลของน้องสาว ยากนักที่พวกนาง จะทำสิ่งใดได้...มันคือบาดแผล ที่แม้แต่หมอเทวดาก็ยากยื้อชีวิต

หมับ! มือที่อ่อนแรง คว้าจับข้อมือสั่นระริก ของผู้เป็นพี่เอาไว้แน่น ดวงตาที่เริ่มอ่อนแสง บอกชัดแล้วว่าคุณหนูสาม กำลังจะจากทุกคนไป

“น้องพี่! ถิงถิง! ไม่!!! อย่าทำกับข้าเยี่ยงนี้ อ๊ากกก!!!”

เยว่ฟ่านปิง เรียกน้องสาว ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ไม่เว้นแม้แต่เหล่าผู้ติดตาม ที่มีดวงตาแดงก่ำจากการข่มกลั้นน้ำตา ใครบ้างที่ไม่รักเอ็นดูคุณหนูสาม สตรีผู้พร้อมทั้งกิริยาหน้าตา

ฝ่าเท้าหนาของเหล่าผู้ติดตาม ที่ยังเหยียบอยู่เหนือร่างคนร้าย ต่างบดขยี้ลงไปอย่างไร้ความปราณี หากทำให้พวกมันตายได้ในตอนนี้เลยจะยิ่งดี แต่เพราะนายยังไม่เอ่ยปาก พวกเขามิอาจทำตามอำเภอใจได้

ใบหน้าที่เหมือนกันทุกส่วน แนบลงชิดกัน หนึ่งแน่นิ่งไร้การรับรู้ อีกหนึ่งเจ็บปวดรวดร้าว ต่อการสูญเสียที่ยากจะเรียกคืน...

“ขอโทษ...น้องพี่ ขอโทษที่มาช้า”

คำพูดที่เอ่ยแนบใบหน้าขาวซีด ทำให้เหล่าผู้ติดตาม ต่างเบือนหน้าหนี รวมถึงผู้ที่ก้าวมาใหม่ ชายหนุ่มที่ปกปิดใบหน้าด้วยผ้าคาดสีดำ ถึงกับจุกไปทั้งอก สตรีที่เขาคุ้นหน้า หญิงแกร่งผู้มีเสียงหัวเราะอยู่เป็นนิจ

บัดนี้นางกำลังอยู่ในจุดที่อ่อนแอ จนเขาเองก็ไม่อาจมองนางได้นาน ด้วยรู้สึกเจ็บร้าวมิแพ้นาง เขามาช้าไปจริงๆ หากเขารู้เร็วกว่านี้อีกสักหน่อย คงไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

“เจ้าสำนักฟ่าน ข้าขออภัยมามิทันการณ์”

ชายหนุ่มเอ่ยออกมาในสุด หลังจากที่เขาข่มกลั้นก้อนแข็งๆ ลงคอไปแล้ว

หญิงสาวค่อยๆ วางร่างน้องสาวลงอย่างเบามือ พร้อมกระชับผ้าคลุมห่อกายนั้นไว้ให้มิดชิดขึ้น ก่อนจะขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“หากเจ้าบอกข้าสักคำ ถึงคนที่อยู่เบื้องหลัง ข้าจะไว้ชีวิตครอบครัวพวกเจ้า แต่ถ้าให้ข้าสืบหาด้วยตนเอง มิว่าจะเด็กคนชรา หรือแม้แต่สุนัขพิการ ข้าก็จะไม่อนุญาตให้มีลมหายใจ”

ร่างงามเดินมาหยุดต่อหน้าหนึ่งในคนร้าย ก่อนจะย่อกายลงนั่งสบตากับชายผู้นั้น ที่กำลังดวงตาเหลือกลาน ด้วยความแตกตื่น เมื่อเห็นใบหน้าเย็นชานั้น ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลือให้เห็น หรืออาจไม่เคยมีมาก่อนเลยก็ว่าได้…

“พวกข้าเป็นเพียงโจรป่า ไม่มีผู้ใดอยู่เบื้องหลัง”

“หึๆ เจ้าเป็นโจรเกิดใหม่หรือ...” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเยาะหยัน ต่อคนโกหกซึ่งหน้า

“ข้าเป็นโจรอยู่เส้นทางนี้มานับสิบปี!” ชายผู้นั้นยังคงยืนยัน ว่าตนเองเป็นเพียงโจร ที่อยู่บนเส้นทางนี้มานาน

“เหอะ! นานนับสิบปีเชียวหรือ แต่ทำไมไม่รู้จักสำนักคุ้มภัยฟ่านปิงเล่า”

“ไยจะไม่รู้ สำนักคุ้มภัยที่ขึ้นชื่อในแดนตะวันตก”

ชายผู้นั้นยังคงแสดงตัวตน ว่าเขาเป็นโจรที่คุ้นเคย กับชายแดนตะวันตกเป็นอย่างดี

“ถึงข้ามิใช่โจร แต่ก็ไม่ล้ำเส้นกัน พู่ที่ข้าห้อยข้างรถม้า บอกชัดว่าด้านในคือคนของผู้ใด คิดจะแตะต้อง...ก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา เมื่อข้ายอมให้หลายส่วน ก็ต้องรู้ว่าควรหลีกให้ข้ากี่ส่วนเช่นกัน”

“พู่! พู่อันใดกัน...”

ชายหนุ่มถึงกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน เขามิใช่คนในพื้นที่ สัญลักษณ์หลายอย่างในพื้นที่ แน่นอนว่าเขาไม่รู้ รวมถึงความหมายที่หญิงสาวกำลังเอ่ยอ้าง

“เจ้ามีใครกันเป็นหัวหน้าโจร บนเส้นทางนี้ ไยข้าจึงไม่เคยรู้มาก่อน ว่านอกจากพวกข้าแล้ว มีโจรป่ากลุ่มอื่นอีก”

เป็นชายหนุ่มผู้ปิดบังใบหน้าเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินมาย่อกายเคียงข้างหญิงสาว เส้นทางนี้เป็นตัวเขาที่ทำหน้าที่ดูแล มิว่าด้านมืดหรือสว่าง ล้วนรู้จักหลีกเว้นให้กัน จะทางการหรือผู้ร้าย ย่อมรู้หูหนวกตาบอดในการปกครองคนของตน

“พวกเจ้าเป็นใครกัน!”

ชายที่ยังอยู่ใต้ฝ่าเท้า มีอาการรนราน เมื่อมีคนมาเพิ่มเติม หรือจะเป็นโจรที่คอยดักปล้นคนรวย อยู่เส้นทางนี้ ชายที่แม้แต่ทางการก็ไม่อาจหาตัวตนเจอ

“เจ้าเป็นโจรบนถนนเส้นนี้มานับสิบปี ไยข้าที่อยู่มาตั้งแต่เกิด หาได้รู้จัก! สวะ! คิดทำให้พวกข้าถูกกวาดล้าง สมควรตายนัก!”

ไม่มีคำตอบ นอกจากคำสบถด้วยโทสะ การตายของคุณหนูสกุลแม่ทัพ หากตอนนี้เขาไม่ยืนอยู่ที่นี่ คงมีความหมางใจกันเกิดขึ้นแน่นอน และนั่นจะทำให้ตัวตนของเขาเปิดเผย

“ข้าจะให้พวกมันได้ตาย เมื่อไม่พูดก็อมมันไว้นั่นล่ะ ข้าหาเองก็ใช่ว่าจะยากเย็น”

เยว่ฟ่านปิงลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินกลับที่ร่างของน้องสาว หญิงสาวพ่นลมหายใจหนักๆ ออกมาเพื่อควบคุมตนเอง ไม่ให้ขาดสติลงมือก่อนเวลาอันควร

“เจ้าสำนักฟ่าน”

ชายหนุ่มเรียกหญิงสาว ด้วยน้ำเสียงเบาหวิว เขาห่วงจิตใจนางในตอนนี้นัก อย่างไรเสียเขากับนางก็รู้จักกันมานาน เปรียบดั่งมิตรและคู่ปรับมานานปี วันนี้หัวใจของนาง ถูกกระชากไปต่อหน้า เขาย่อมห่วงใยนางเป็นธรรมดา

“ข้าอยากได้ข่าวเพิ่ม รบกวนเจ้าแล้ว”

หญิงสาวบอกสิ่งที่ต้องการ ด้วยนางไม่มีกระจิตกระใจ ที่จะต่อคำหรือรำพันสิ่งใดออกมาได้เลยในตอนนี้

“วางใจได้ เรื่องนี้ข้าจะช่วยอย่างเต็มกำลัง”

หญิงสาวพยักหน้ารับ ก่อนจะย่อกายลงช้อนอุ้มร่างไร้ลมหายใจ ขึ้นสู่อ้อมแขน เท้าที่เคยคล่องแคล่วบัดนี้ มันช่างหนักอึ้งประหนึ่งแบกภูเขาทั้งลูก…

“ผูกพวกมันลากกลับเป่ยหนาน อยากตายข้าก็จะให้ตายสมใจ”

หญิงสาวไม่สนว่าเมืองหลวง จะคิดอย่างไรต่อความล่าช้านี้ เพราะคนที่สูญเสียคือนาง และสกุลเยว่ น้ำเสียงสั่งการ เย็นเยียบยิ่งนัก สำหรับคนร้ายทั้งห้า งานที่เคยว่าง่าย บัดนี้พวกเขากลับเจอภูเขาไท้ซานขวางหน้า ไยไม่มีใครบอกว่าบุตรสาวสกุลเยว่อีกคน คือเจ้าสำนักคุ้มภัยชื่อดัง ทั้งยังเป็นแฝดที่เหมือนกันทุกระเบียดนิ้ว