บทที่1

 บทที่ 1 อ่อยผู้ชาย

หลังจากเขื่อนออกไปจากห้องแล้ว ฉันก็มีเวลาสำรวจห้องนอนที่เขื่อนให้ฉันอาศัย ห้องนี้เป็นห้องนอนแขกเตียงนอนก็เลยแค่ขนาดสามฟุตครึ่งและมีตู้เสื้อผ้าบิลต์อินขนาดเล็ก เล็กกว่าห้องนอนฉันสามเท่าได้ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้ชายที่อยากได้จนตัวสั่นบอกเลยอีเนยจะไม่ลงทุนขนาดนี้

“เนยกินข้าว” เสียงของผู้ชายที่อยากได้เรียกให้ฉันกินข้าว นานแค่ไหนแล้วนะที่เราสองคนไม่ได้กินข้าวด้วยกันสองคน อืม ก็ไม่นานนะก่อนเปิดเทอมไม่กี่วันเอง

“มึง…กินได้ไหม” คำว่ามึงของเขื่อนชะงักทำให้ฉันค่อนข้างพอใจ เพราะตอนนี้ฉันเปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้าน ก็อากาศชลบุรีเวลาเที่ยงวันเช่นนี้ก็ร้อนแทบต้องแก้ผ้าเดิน ถึงเวลานี้เราสองคนจะไม่ได้ร้อนเพราะคอนโดของเขื่อนเปิดแอร์ เย็นฉ่ำทุกพื้นที่

แต่ชุดของฉันก็ใส่ตามอากาศร้อนข้างนอกนั้นแหละ เสื้อกล้ามตัวโคร่งที่ไม่มีแขน ไม่ได้โนบรานะแต่ใส่เป็นบราปีกนกเท่านั้นเอง ส่วนกางเกงก็ขาสั้นกุดที่เสื้อกล้ามตัวใหญ่อาจปิดมันมิดไปหน่อยจนเหมือนไม่ได้ใส่

“กินได้ ข้าวผัดไข่เหรอ” ฉันมองข้าวผัดไข่สีเหลืองทองตรงหน้า

“อืม ในตู้เย็นมีแค่ไข่ ถ้ามึงกินไม่ได้โทรสั่งเอาก็ได้นะ แต่ต้องลงไปเอานะ เขาไม่ให้ขึ้นมาข้างบน” เขื่อนอธิบายยืดยาวและมองฉันอย่างไม่เต็มตานัก เขินละสิ แน่ล่ะ เขื่อนไม่เคยเห็นฉันเวอร์ชันนี้มาก่อน

ก็ทุกครั้งไม่ได้ตั้งใจอ่อยแต่ครั้งนี้ตั้งใจอ่อยจริง ๆ ไม่โกรธกันนะเขื่อนจ๋า

“กินได้ เราชอบ…” ฉันเงยหน้ามองเขาในจังหวะที่กำลังเขี่ยข้าวผัดไปมา

“กูชอบข้าวผัดมึง” ในใจอยากจะบอกว่ากูชอบมึง แต่มันไม่ได้ปะวะเวลานี้เดี๋ยวเขื่อนมันตกใจเพิ่งมาอยู่วันแรก

“กินเยอะ ๆ ไม่ต้องคิดมาก มึงนอนได้ใช่ไหม ห้องแคบไปนิด” เขื่อนเอ่ยถามในจังหวะที่ฉันก้มหน้าก้มตากินข้าว พอเงยขึ้นมาเพื่อสบตามันก็หลบสายตาฉันวูบ

“อืม อยู่ได้” ห้องแคบไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด

“กูดูทีวีตรงนี้ได้เปล่า” ฉันชี้ไปยังโซนห้องรับแขกที่อยู่ด้านหลังตัวเอง ห้องของเขื่อนมีสองห้องนอน ห้องน้ำน่าจะมีสองห้องด้วยเช่นกัน ห้องหนึ่งฉันเดาว่าน่าจะอยู่ในห้องนอนเขา ส่วนอีกห้องก็คือห้องที่อยู่ติดห้องครัวและโซนห้องซักล้าง

ส่วนห้องนั่งเล่นหรือห้องรับแขกจะเป็นห้องที่เดินเข้ามาจะเจอโซฟาแบบนั่งและแบบนอนวางอยู่ติดกันเป็นชุดและมีจอทีวีขนาดใหญ่ติดผนัง

“ได้สิ มึงดูได้เต็มที่เลย” เขื่อนตอบแบบเต็มใจและยิ้มให้ฉัน

“ขอบคุณนะเขื่อน มึงโคตรใจดี”  

“เลิกชมได้แล้วกูขนลุก” ฉันย่นจมูกใส่เขา ขนลุกนี่หมายความว่าไง

หลังจากกินข้าวผัดกันจนหมดจานฉันอาสาล้างจานให้เขื่อน

“มึงทำเป็นแน่นะ” เขื่อนทำหน้าเหมือนไม่เชื่อใจ ในสายตาของพวกมันฉันคือคุณหนู ทำงานบ้านอะไรพวกนี้ไม่เป็น

“ทำได้สิ” รับปากเขื่อนแข็งขัน ทั้งที่ตัวเองก็ไม่มั่นใจ ดีนะที่ถอดเล็บเจลออกแล้วจึงเหมาะกับตำแหน่งคุณหนูตกอับหน่อย

“อืม” เขื่อนรับคำอย่างไม่เชื่อใจฉันเท่าไหร่นักแต่ก็ยอมย้ายตัวเองไปนั่งหน้าทีวีเพื่อเปิดซีรีส์ฝรั่งเรื่องหนึ่งที่กำลังนิยมในตอนนี้

ฉันแอบชำเลืองมองเขื่อนเป็นพัก ๆ เขื่อนใส่กางเกงบอลกับกล้ามสีขาว ท่อนแขนของเขื่อนเป็นมัด ๆ น่านอนหนุนทั้งคืน

“ว้าย!” เพราะเอาแต่คิดถึงกล้ามผู้ชายน้ำที่ไหลกระทบจานมันแฉลบมาโดนตัวฉันที่ไม่ทันตั้งตัว เปียกหมดเลย

“เนย!” เขื่อนที่มาถึงตัวฉันทันทีและช่วยปิดน้ำ

“โทษที พื้นเละหมดเลย” ฉันรีบกระวีกระวาดหาผ้ามาเช็ดพื้นที่มีน้ำเปื้อนอยู่

“มึง ไม่ต้องมึง” เสียงห้ามของเขื่อนมาพร้อมมือที่เขาจับมือฉันไว้แน่น เราสองคนมองหน้ากันในขณะที่มือเขาจับหลังมือฉันไว้

“มึงไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวกูทำเอง” เขื่อนปล่อยมือฉันและยืนขึ้นเพื่อเดินไปหยิบไม้ถูพื้นมาเช็ด ฉันก้มมองหน้าอกตัวเองแล้วก็ต้องลอบยิ้ม ที่เขื่อนหูแดงเพราะอย่างนี้สินะ เสื้อกล้ามสีขาวของฉันเปียกน้ำและลู่ตามผิวเนื้อ ถึงจะมีบราปีกนกแต่มันปกปิดแค่ส่วนยอดถันความกลมกลึงทั้งเต้าเขื่อนต้องเห็น

อา…รู้สึกดีจังโดนเขื่อนโลมเลียทางสายตาแม้จะเพียงนิดเดียวก็เถอะ

ฉันเดินกลับเข้าห้องนอนแขกซึ่งเวลานี้เขื่อนยกให้เป็นห้องนอนของฉัน เขาว่าไงนะ อ๋อ ให้ฉันไปอาบน้ำใช่ไหมในเมื่อห้องนี้ไม่มีห้องน้ำ ฉันต้องกลับออกไปอาบที่ห้องน้ำข้างนอกสินะ

ฉันเปิดประตูออกจากห้องอย่างเบามือลอบมองเห็นเขื่อนกำลังยืนล้างจานคาดว่าน่าจะใกล้เสร็จแล้ว ฉันหยิบเพียงผ้าเช็ดตัวแล้วรีบเดินเร็ว ๆ ไปยังห้องน้ำ

ห้องน้ำขนาดไม่ใหญ่มากมีโซนเปียกที่กั้นไว้ให้อาบน้ำ ฉันเข้าไปจัดการถอดเสื้อผ้าที่ชุ่มน้ำของตัวเองพาดไว้บนขอบอ่างล้างหน้า จัดการรีบอาบน้ำแบบลวก ๆ

ใช้เวลาอาบน้ำเพียงสิบนาทีฉันก็เดินออกจากห้องน้ำโดยนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว เขื่อนที่นั่งอยู่หน้าทีวีหันมามองฉันแวบเดียวแล้วก็หันกลับไปสนใจหน้าจอทีวีต่อ

ฉันรีบกึ่งวิ่งไปห้องของตัวเอง

“ว้าย! โอ้ย!” เพราะรีบร้อนทำให้สะดุดขาตัวเองก่อนจะถึงห้องและล้มหน้าคะมำจับกบ มือทั้งสองข้างที่เคยหอบเสื้อผ้าที่เปียกน้ำวางอยู่บนพื้นเพื่อพยุงตัวเอง