บทที่5

“เชี่ย ทุ่มหนึ่งแล้วเหรอวะ” ผมกระวีกระวาดลุกจากที่นอนเพื่อไปหาคนอีกห้องไม่รู้ว่าเนยจะหิวหรือยัง

“เนย...เนย”

“อืม เข้ามาได้”

“มึงเป็นไงบ้าง อ้าว ทำไมไม่เปิดไฟ” ผมเอ่ยถามเมื่อเปิดประตูห้องแล้วเห็นแต่ความมืด

“กูเพิ่งตื่นตอนมึงมาเคาะนี่แหละ” เมื่อผมเปิดไฟภาพที่เห็นทำให้ผมตาพร่าได้อีก มันเพิ่งตื่นนอนแน่นะ ทำไมน่ารักจังวะ ผมยุ่ง ๆ ตาปรือ ๆ นั่นทำหัวใจผมสั่น ซวยแล้วไอ้เขื่อนมึงกำลังจะกลายเป็นไอ้เถื่อนแล้ว

“เออ มึงหิวหรือยัง”

“อืมก็หิว แต่กูอยากเข้าห้องน้ำ”

“เดินไหวไหม” ผมถามอย่างเป็นห่วง เสียงก็รู้สึกว่าหล่อกว่าทุกครั้ง กูอยากหล่อต่อหน้าไอ้เนยตอนไหนวะเนี่ย ไม่รู้โว้ย ไล่ความคิดไปเรื่อยของตัวเองออกผมก็เดินตรงไปประคองมันลงจากเตียง

“อ๊ะ! เจ็บอะแก อุ้ย!” พอมันบอกว่าเจ็บผมก็ไม่รอช้ารีบช้อนตัวมันขึ้นอุ้มทันที

โคตรหอม ตัวมันหอมขนาดนี้เลยเหรอวะ

เราสองคนสบตากันแวบหนึ่ง ไม่รู้ผมคิดไปเองไหมว่าสายตาของไอ้เนยก็มีบางอย่างแอบแฝงอยู่ในนั้น

“มึงไม่ต้องอุ้มกูก็ได้ ตัวกูหนัก”

“ตัวเท่าลูกหมาเอาอะไรมาหนัก ดูกล้ามแขนกูก่อน” ว่าแล้วผมก็เบ่งกล้ามแขนโชว์สาว

“จ้า ขอบใจ” ไอ้เนยขอบคุณในตอนที่ผมวางมันกับพื้นห้องน้ำ

“ไม่เป็นไรครับ” ผมวางมือบนหัวมันแล้วก็จับโยกไปมา พอเห็นรอยยิ้มที่มันส่งมาให้ผมต้องรีบยกมือออกทันที

กูไม่รอดแล้ว! ละลายเลย ใจกูเนี่ยเหลวเป็นน้ำเลย

ผมรีบเดินออกจากห้องน้ำทันที ก่อนที่ตัวเองจะทำบ้า ๆ กับมัน อย่างเช่นว่าจับเพื่อนเย็บในห้องน้ำ

มองห้องนอนแขกกับห้องก็ไกลอยู่นะ ถ้าเกิดดึก ๆ มันอยากเข้าห้องน้ำจะทำยังไง

หรือจะให้มันไปนอนห้องผมดีวะ ห้องนอนผมมีห้องน้ำในตัว แต่กูติดที่นอนตัวเองนอนที่อื่นก็ไม่หลับ

เอาแบบนี้แหละ มันนอนห้องแขก ถ้าเดินไม่ไหวผมก็พร้อมอุ้มตลอดเวลา ตัวก็เบา หอมก็หอม บอกเลยเขื่อนพร้อมอุ้ม

“อ้าว มึงเดินออกมาทำไม” ผมโวยวายเมื่อเห็นไอ้เนยเดินออกจากห้องน้ำโดยที่ไม่เรียกผม

“เดินไหวแล้ว” ไอ้เนยบอกพร้อมทั้งเดินกระย่องกระแย่งไปทางห้องครัว

“มึงจะเอาอะไรบอกกู” มันเดินได้แล้วไง ก็ตอนนี้ผมอยากอุ้ม

“ว้าย! มึงจะอุ้มกูทำไมเนี่ย” ผมไม่ตอบเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่น

“มึงนั่งนี่” ผมวางเนยบนโซฟาตัวยาว

“หิวน้ำ”

“เออ เดี๋ยวกูเอาให้ อย่าเดินเยอะ เจ็บอยู่ไม่ใช่เหรอ” ผมทำเสียงดุ จากนั้นก็เดินตรงไปยังตู้เย็นหยิบน้ำขวดหนึ่งมาเปิดฝาและยื่นให้มัน

พลาด!!! กูพลาดอีกแล้วแทนที่จะหยิบหลอดมาให้มันด้วย ดูท่าที่มันกินสิ น้ำที่เลอะมุมปากแล้วไหลผ่านลำคอนั่น ภาพนี้ทำผมต้องนั่งลงบนโซฟาตัวข้างกัน หยิบหมอนอิงมาวางทับส่วนกลางกายก็กูกลัวไอ้เขื่อนน้อยออกมาชี้หน้าเพื่อน

“เออ เขื่อนมึงหยิบมือถือให้กูหน่อยสิในห้อง”

“ได้” ผมจำใจลุกขึ้นแต่ก็ต้องเดินตัวงอเล็กน้อยเพราะไม่มั่นใจว่าไอ้เขื่อนน้อยมันจะพองตัวจนไอ้เนยเห็นไหม

แล้วหัวนมไอ้เนยมันจะชี้ไปไหนวะ

อยากดูดนม

ไอ้ห่าเขื่อน!!! นั่นเพื่อนมึง

ทันทีที่ประตูห้องนอนแขกปิดลง ผมต้องลูบอก ลูบหัวไอ้เขื่อนน้อย

“ไว้กูจะปัดแอปให้นะ มึงใจเย็น ๆ ก่อน” ปลอบใจมันก่อนจะมองหาโทรศัพท์ของไอ้เนย คิดว่าคืนนี้จะออกไปกินเหล้าเคล้านารีสักหน่อย เอาใจไอ้เขื่อนน้อยมันหน่อย

บทที่ 4 อ่อยหนัก

ฉันมองแผ่นหลังเขื่อนและการเดินของเขาแล้วต้องลอบยิ้ม เห็นนะว่าอะไรของเขากำลังตุง ๆ อยู่นั่นคิดว่าจะปิดฉันมิดเหรอไม่มีทาง

คิดถึงวันที่ได้เจอเขาครั้งแรกตั้งแต่ตอนที่เรียนปีหนึ่ง สามปีเต็มแล้วสินะ เร็วจัง สิ่งที่ทำให้ฉันสะดุดตาเขื่อนครั้งแรกคือความสูงและต่อมาก็คือความหล่อ จากนั้นก็หุ่นล่ำ ๆ ที่นับวันก็ดีขึ้นทุกวัน

ฉันต้องขยับกายนอนตะแคงหยิบหมอนอิงมากอดไว้ ทำไมวูบวาบอย่างนี้นะ คิดถึงเขื่อนทีไรอยากแตะต้องตัวเอง

ยอมรับอย่างหน้าไม่อายว่าหลายต่อหลายครั้งที่ฉันสัมผัสตัวเองโดยที่จินตนาการถึงเขื่อน

ทุกครั้งที่เขื่อนเลิกกับแฟน ฉันก็หวังสักครั้งว่าเขื่อนจะหันมามองกัน แต่ก็นั่นแหละ สำหรับเขื่อนฉันเป็นเพื่อน

“อะ มึง” เสียงเขื่อนทำให้ฉันต้องลืมตาขึ้น ตื่นจากจินตนาการรับโทรศัพท์มือถือของตัวเองมากดดูนั่นดูนี่

“มึงกินอะไรเดี๋ยวกูสั่งให้”

“อะไรก็ได้” ฉันเป็นคนกินอะไรก็ได้ ไม่ค่อยคิดมาก ไม่กลัวอ้วนเพราะเป็นคนเผาผลาญดี

“สุกี้แล้วกันนะง่ายดี”

“อืม” ฉันรับคำเมื่อเขื่อนเสนอเมนูแสนง่าย ที่มีขายในร้านอาหารตามสั่งทุกร้าน

“มึงอยากได้อะไรไหม เดี๋ยวกูสั่งให้” เขื่อนถามฉันอย่างห่วงใย ก็เป็นเสียแบบนี้แหละฉันถึงได้หลงรักเขาหัวปักหัวปำ

“มึงมีเบียร์ปะ” ย้อมใจสักนิดน่าจะช่วยให้สกิลการอ่อยของฉันดีขึ้นอีกนิด

“เจ็บเข่ายังอยากกินอีก” เขื่อนบ่นก็จริงแต่ก็ยอมเดินไปหยิบเบียร์ที่แช่ไว้ในตู้เย็น