LOGINShare
บทที่ 56
Last Updated:
2025-12-25 18:01:45“อืม... แต่จะให้จับตัวเลยก็คงยาก ทางการก็คงไม่รับแจ้ง ได้แต่ต้องปล่อยไป ถือว่าคนเหล่านั้นไม่ระวัดระวังตัวเองให้ดี” ซุนเจิ้นหยวนตัดพ้อ “เฮ้อ... ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย”
“ชีวิตคนเราไม่มีความยุติธรรมมาตั้งแต่แรกแล้ว...” เจียงอวี้เฉิงบอกเสียงต่ำ “คนบางคนเกิดมาในตระกูลสูงศักดิ์ ร่ำรวยเงินทอง ข้าวปลาอาหารก็มีคนทำให้ ไม่ต้องดิ้นรนต่อสู้ไขว่คว้าสิ่งใด”
“แต่บางคนกลับต้องดิ้นรนปากกัดตีนถีบเพื่อให้ได้มาแค่หมั่นโถวสองลูก เอามาประทังชีวิตร่วมกันกับบุตรชายเพียงสองคน สุดท้ายบุตรชายยังถูกทำร้ายทิ้งให้เขาต้องอยู่อย่างเดียวดายอีก”
ซุนเจิ้นหยวนมึนงง “...”
ท่านกำลังพูดถึงผู้ใดกัน?
บิดาของท่าน เจิ้นกั๋วกงก็ยังอยู่ดีมิใช่รึ?
หรือว่าเจิ้นกั๋วกงเคยไปทะเลาะแย่งชิงหมั่นโถวมาให้ท่านกินด้วย?
แล้วข้าก็ไม่เห็นว่าท่านจะถูกทำร้ายที่ใด จนเจิ้นกั๋วกงต้องอยู่ผู้เดียวอีก ทั้งฮูหยิน บุตรชาย บุตรสาว และบ่าวรับใช้ออกจะเต็มจวน เหตุใดจึงเดียวดายได้เล่า?
ไม่เข้าใจ... เขาไม่เข้าใจเจียงซื่อจื่อเลยจ
Latest chapter
สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC บทที่ 74
งานเลี้ยง เมื่อมีเริ่มต้นย่อมมีสิ้นสุด หลังจากที่พิธีการต่าง ๆ เสร็จเรียบร้อย เจ้าบ่าวและเจ้าสาวเข้าสู่เรือนหย่งเซิ่งที่ถูกจัดเตรียมเป็นเรือนหอ เพื่อเข้าสู่พิธีการสุดท้ายของงานวิวาห์แสงจันทร์สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้าสู่เรือนหย่งเซิ่ง ซึ่งถูกตกแต่งอย่างงดงามและเป็นมงคลด้วยผ้าแพรสีแดงสดและโคมไฟกระดาษลวดลายมงคล เพื่อใช้เป็นห้องหอขององค์หญิงใหญ่ชิงหว่านซินประทับรออยู่บนเตียงไม้ในชุดนอนผ้าไหมสีขาวสะอาดตา เส้นผมสีดำเงางามถูกปล่อยสยายลงมา ในขณะที่เจียงอวี้เฉิงเดินเข้ามาในห้องอย่างแผ่วเบาตามประสาผู้มีวิทยายุทธ์เมื่อนางกำนัลต่างล่าถอยออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงพวกเขาสองคนในห้องหอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้และกำยาน แสงเทียนมงคลสีแดงวูบไหวราวกับเป็นพยานรัก“วันนี้ หยาเจินต้องเหนื่อยแล้ว” เจียงอวี้เฉิงกล่าวยิ้ม ๆ ในขณะที่นั่งลงบนเตียงเคียงข้างกัน ใบหน้าคมคายประดับรอยยิ้มมิรู้คลาย ยิ่งได้อยู่ใกล้กันเช่นนี้ กลิ่นหอมกรุ่นของบุปผาจากตัวนางก็ยิ่งฟุ้งกระจายให้เขาสูดดมได้อย่างชื่นใจ“ท่านก็คงเหนื่อยเช่นกัน” ชิงหว่านซินตอบกลับ ดวงตาฉายแว
สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC บทที่ 73
วันที่แปด เดือนสี่ รัชศกซื่ออัน ปีที่ยี่สิบสี่แสงแรกแห่งอรุณเบิกฟ้า สาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายเข้าสู่ห้องบรรทมขององค์หญิงใหญ่ งานพิธีอภิเษกสมรสในวันนี้ แตกต่างจากพิธีอภิเษกสมรสทั่วไปที่เจ้าสาวจะเป็นฝ่ายออกจากจวนแต่ชิงหว่านซินยังคงประทับอยู่ในตำหนักจงเย่ ตำหนักพระราชทานจากฮ่องเต้ชิงหยาง เพื่อให้องค์หญิงใหญ่ประทับร่วมกับสนมของพระนางได้อย่างเป็นส่วนตัวหลันเอ๋อร์บรรจงแต่งหน้าให้นางอย่างพิถีพิถัน แป้งผัดหน้าขาวนวลถูกปัดลงบนใบหน้าอย่างอ่อนโยน คิ้วเรียวงามถูกวาดเติมให้คมเข้ม ริมโอษฐ์แต้มด้วยชาดสีแดงสดแม้จะเป็นเพียงพิธีรับสนมเข้าจวน แต่ชิงหว่านซินก็มีความตั้งใจที่จะจัดพิธีให้แก่เจียงอวี้เฉิงอย่างสมเกียรติของซื่อจื่อแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงให้มากที่สุดชุดที่ชิงหว่านซินทรงสวมในวันนี้มิใช่ชุดเจ้าสาวสีแดงฉูดฉาด แต่เป็นชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนปักลายหงส์ห้อยระย้าด้วยด้ายเงิน งดงามอ่อนช้อย เครื่องประดับที่ใช้ก็เน้นความประณีตงดงามด้านนอกตำหนักจงเย่ มีบรรยากาศเริ่มคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องลงบนขบวนเกี้ยวสีแดงสดที่ประดับประดาด้วยดอกไม้มงคลและผ้
สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC บทที่ 72
“ดังนั้น การคัดเลือกพระราชสวามีของท่านก็จะถือเป็นโมฆะไป อีกทั้งยังสามารถทำให้ตระกูลเจียงต้องโทษตามแผนการเดิมของพวกมันอีก” เจียงอวี้เฉิงยิ้มเย็น ดวงตาฉายแววสังหาร “ยิงหินในคราวเดียวได้นกหลายตัวเชียวนะนั่น”“เฮอะ!! เห็นที พวกมันคงต้องผิดหวังเสียแล้ว” ชิงหว่านซินเย้ยหยัน “เพราะข้าดันเป็นผู้ที่ดื่มแทน อีกทั้งยังเป็นฝ่ายที่บังคับข่มเหงท่านอีกด้วย”ทำไมท่านจึงได้ตอกย้ำส่วนนี้กันนักนะ...แต่คิดแล้วก็แปลก...“ข้าขอบังอาจถามท่านสักคำได้หรือไม่?” เจียงอวี้เฉิงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความลังเลชิงหว่านซินเลิกคิ้วยาวดังกิ่งหลิว “ท่านอยากถามสิ่งใดรึ?”“ท่าน... สบายใจกับการเข้าหอครั้งนี้หรือ?” เจียงอวี้เฉิงที่เห็นแววตาฉงนคู่นั้น จึงได้รีบอธิบาย “ข้าหมายถึงว่าท่านผ่านประสบการณ์เลวร้ายเช่นนั้นมา ในคราแรก ข้ายังนึกกังวลอยู่ว่าท่านจะรู้สึกไม่ดีที่ได้ถูกกระทำอีกครั้ง ข้าจึงได้ยับยั้งตัวเองเอาไว้ แต่... แต่ถ้าท่านรู้สึกไม่ดี ท่านก็ไม่จำเป็นต้องตอบคำถามนี้ก็ได้”ชิงหว่
สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC บทที่ 71
ชิงหว่านซินนิ่งเงียบราวกับกำลังทบทวนความทรงจำ ดวงตาเมล็ดซิ่งหรี่ลงอย่างครุ่นคิดเพียงครู่ ก่อนจะเบิกกว้างแล้วเงยหน้ามองเจียงอวี้เฉิงอย่างตกตะลึง ปากเล็ก ๆ อ้าค้างไว้อย่างน่าเอ็นดูเจียงอวี้เฉิงยกมุมปากขึ้นสูง เมื่อเห็นท่าทางตกใจของนาง พลางนึกว่าอีกสักครู่นางคงต้องร้องโวยวายไม่พอใจเป็นแน่“อ๊ะ! ข้าข่มขืนท่านไปแล้วใช่หรือไม่?” ชิงหว่านซินเอื้อมมือไปรับจอกน้ำชาจากอีกฝ่าย “ข้าฝืนทรมานท่านไปนานเพียงใดกัน?”รอยยิ้มของเจียงอวี้เฉิงแข็งค้างไปในทันใด “...”ชิงหว่านซินยกมือขึ้นตบลงบนเตียงนุ่มเป็นสัญญาณให้เขานั่งลง “อ่า... แต่ท่านไม่ต้องเป็นกังวล อย่างไรข้าก็ต้องรับผิดชอบความบริสุทธิ์ของท่านอยู่แล้ว”ทำไมบทบาทของพวกเราจึงสลับกันอยู่เรื่อยเล่า?เมื่อวานท่านก็ขอข้าแต่งงาน สัญญาว่าจะมีเพียงข้าเป็นสามีเท่านั้น มาตอนนี้ หลังผ่านคลื่นลมมรสุมซัดกันรุนแรงขนาดนั้นมา ท่านก็พูดว่าจะรับผิดชอบเขาอีกเปิดโอกาสให้ข้าได้แสดงความเป็นผู้ชายบ้างเถอะ!!เจียงอวี้เฉิงอยากจะยกมือขึ้นมาปิดหน้าแล้วร้องห่มร้องไห้เหมือ
สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC บทที่ 70
เจียงอวี้เฉิงนอนลืมตาอยู่บนเตียงในห้องพักชั้นบนสุดอีกด้านหนึ่งของโรงเตี๊ยมอิงหัว พลางนึกทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นไปเมื่อครู่ ไม่สิ... เกิดขึ้นตั้งแต่ยามเซินจนถึงยามโฉ่ว กิจกรรมในห้องพักจึงได้หยุดลงความแหบพร่าระคายคอขึ้นมาเป็นระยะ แต่เขาไม่สามารถลุกลงจากเตียงไปหยิบน้ำมาดื่มได้ เนื่องจากแม่นางน้อยข้างตัวในสภาพเปลือยเปล่าที่กำลังนอนตะแคงกกกอดแขนข้างซ้ายของเขาไว้อย่างแนบแน่นแขนกำยำที่มีผิวสีเข้ม เพราะต้องฝึกซ้อมและออกรบท่ามกลางแสงแดดตัดกับผิวบอบบางสีขาวอมชมพูของชิงหว่านซินที่ยามนี้ปรากฏรอยจูบไปทั่วทั้งตัวเจียงอวี้เฉิงเอียงคอ ทอดสายมองผลงานฝีมือของเขา ทั้งรอยจูบแดงช้ำและรอยกัดอย่างมันเขี้ยวที่พรั่งพรายไปทั่วเนื้อตัวของหญิงสาวแล้วได้แต่นึกละอายใจที่เขาไม่อาจอดทนได้เลยนางร้อนแรงเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่กระตุ้นนางอย่างไม่หยุดยั้ง หากแต่เขากลับดุดันยิ่งกว่า ซึ่งคงเป็นเพราะสันดานของตนโดยเนื้อแท้ไม่รู้ว่าหยาเจินจะโกรธไหม?แต่มองจากท่าทางของนางที่แม้แต่ในยามหลับก็ยังกอดแขนของเขาไว้แน่นอย่างนี้คงจะไม่โกรธละมั้ง?เมื่อเห็นลมหายใจ
สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC บทที่ 69
สิ้นเสียง เจียงอวี้เฉิงก็ทิ้งร่างลงทาบทับ สองผิวกายสัมผัสกันอย่างแนบแน่น ริมฝีปากหนาประกบลงบนเรียวปากบางของชิงหว่านซินอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเพิ่มน้ำหนักกดทับจนแนบสนิทปลายลิ้นสากสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากตวัดหยอกเย้าลิ้นเล็ก ริมฝีปากบดขยี้ทาบทับ ฝ่ามือที่หยาบกร้านด้วยการฝึกจับอาวุธลูบไล้ไปตามผิวนุ่มเนียนละเอียดชิงหว่านซินแหงนหน้ารอรับจุมพิตนั้นอย่างยินดี ยกสองแขนขึ้นคล้องคอ รั้งร่างสูงใหญ่ของอีกฝ่ายลงมาชิดใกล้ ผลักดันให้ผิวกายแนบชิดสนิทกันจนไม่มีช่องว่างเสียงดูดกลืนที่ปลายลิ้นดังขึ้นในหูจนเกิดความรู้สึกเสียวสะท้านไปทั้งตัว ชิงหว่านซินครางเสียงเบาหวิวในลำคอ เจียงอวี้เฉิงผละริมฝีปากออกมาอย่างช้า ๆ ก่อนจะกดจูบไปตามซอกคอหอมกรุ่น“อ๊ะ! อย่ากัดสิ อื้อ...” ชิงหว่านซินท้วงเมื่อรู้สึกเจ็บแปลบ นางรู้สึกถึงความคมของฟันที่ชายหนุ่มขบกัด เจียงอวี้เฉิงจึงเปลี่ยนไปใช้ริมฝีปากในการแทะโลมจนเกิดรอยจูบไปทั่วคอขาวผ่องนั้นแทนเจียงอวี้เฉิงพรมจูบไปทั่วเนินอกอวบอิ่ม ไล้ริมฝีปากต่ำลงมาที่ดอกบัวคู่งามที่เบ่งบานสะพรั่ง ข้างหนึ่ง เขาใช้ปลายลิ้นลิ้มลองยอดเกสรสีชมพูที่ชู
You may also like
อ๋องใจร้ายกับพระชายาที่(ไม่)รัก
อิ่น เยว่22.8K viewsเคียงพยัคฆ์บุพเพรักข้ามภพ
ต้าซ้อ23.4K viewsแม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน24.0K viewsข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่73.1K viewsสตรีผู้นี้เป็นเพียงตัวแทนของอดีตฮูหยิน
มู่ลี่ดาหลา Mulidala457 viewsข้ามกาลเวลามาเป็นมารดาในยุค 80
จินเหมยเทียน1.1K viewsในวันที่ใจของข้าถ่องแท้
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง3.9K viewsองค์ชายสารเลวท่านจะตีข้าหรือ
องค์หญิงโนเนม4.5K views
