เพลิงรักใต้เงาแค้น

ค่ำคืนแห่งปลายฤดูใบไม้ร่วง แคว้นเป่ยหลานซึ่งเคยอบอุ่นสุขสงบกลับคล้ายเย็นเยียบเป็นพิเศษ สายลมจากทิศเหนือพัดพาเอากลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกเหมยแห้งผ่านแนวระเบียงเรือนสูง ขับให้เปลวไฟในโคมแดงไหวระริกอย่างไร้ทิศทางแม้ในยามราตรีจะเยือกเย็นเพียงใด แต่ในใจของชาวเป่ยหลาน ยังมีเพลิงอุ่นหนึ่งดวงส่องแสงไม่เคยริบหรี่ เพลิงนั้น คือ “ลู่หยาง” เจ้าเมืองผู้ยืนหยัดดุจขุนเขา ประคับประคองบ้านเมืองให้รอดพ้นจากห่าธนูและเพลิงสงครามมาได้หลายหนผู้คนต่างเรียกเขาว่า “เจ้าเมืองอักษรเหล็ก” อักษรที่เขียนจากน้ำหมึก แต่หนักแน่นยิ่งกว่าคำสั่งดาบ ทุกถ้อยคำของเขาเคยหยุดศึกได้โดยไม่ต้องแลกด้วยเลือดแม้แต่หยดเดียวลู่หยางมิใช่ขุนนางที่ได้ตำแหน่งด้วยสายเลือด หากแต่ปีนบันไดแห่งคุณธรรมขึ้นมาทีละขั้น เริ่มต้นจากทหารแนวหน้า สู่นายกอง จากผู้แบกหีบศพสหาย สู่นักเจรจาที่ขุนนางทั้งห้าตระกูลยังต้องยอมก้มหัวให้ครั้นได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าเมืองเมื่อสิบปีก่อน เมืองเป่ยหลานยังคงเต็มไปด้วยซากปรักหักพังจากศึกใหญ่ ผู้คนอดอยากปากแห้ง ฝนแล้ง น้ำไม่หลั่งแม้สักหยด เด็ก ๆ หลายร้อยคนไม่มีแม้แต่ข้าวสุกมื้อล่าสุดให้กินประทังความหิวโหยลู่ก็มิได้เร

เสียงก้าวเท้าของบ่าวคนสนิทค่อย ๆ เลือนหายไปตามระเบียงยาวที่ทอดสู่ความมืด ลู่หยางยังคงนั่งนิ่งอยู่ในห้องหนังสือ เงาไฟจากตะเกียงบนโต๊ะเต้นระริกสะท้อนในดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยเพลิงแค้นและความมุ่งมั่นที่ไม่อาจดับได้เขาไม่อาจเดินบนเส้นทางแห่งการปกครองที่เงียบสงบอีกต่อไป สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อนคือบาดแผลที่ไม่เคยสมาน จนบัดนี้กลายเป็นไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกเงามืดที่ขวางหน้าเหวินซางคือสหายร่วมเป็นตายในสนามรบ ชายผู้ยอมสละตำแหน่งแม่ทัพสูงสุดเพราะไม่อาจทนเห็นการเมืองที่เต็มไปด้วยเล่ห์เพทุบาย เขาคือคนเดียวที่ลู่หยางยังคงไว้ใจอย่างเต็มหัวใจ“สิบปี ข้าปล่อยให้เจ้าลี้ภัยอยู่ในหุบเขา... แต่ครั้งนี้ ข้าจำเป็นต้องพึ่งเจ้าแล้ว” ลู่หยางพึมพำเบา ๆ ราวกับฝากความหวังไปกับสายลมที่ลอดเข้าหน้าต่างเขาเงยหน้ามองเพดานสูง ความเงียบของราตรีเหมือนจะโอบล้อม แต่เบื้องลึกของจิตใจ เขารู้ดีว่าการขยับครั้งนี้คือการเดินเข้าสู่เส้นทางที่ไม่อาจหวนกลับยามรุ่งสาง แสงแรกแห่งวันค่อย ๆ ทะลุผ่านม่านหมอกที่คลุมทั่วเมือง เสียงไก่ขันดังระงมประสานกับเสียงพ่อค้าแม่ค้ากำลังตั้งร้านรับเช้าวันใหม่ แต่ภายในเรือนเจ้าเมืองกลับเงียบสงบผิ

ลู่หยางมองเห็นประกายความสุขในดวงตาของอวิ๋นซูแล้วก็ยิ้มตาม ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันนี้ เขาได้พบว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่เพียงแค่ผู้ช่วยชีวิตของเขา แต่เป็นแสงสว่างที่เข้ามาเติมเต็มหัวใจที่แห้งแล้งให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง“ข้าไม่เคยนึกมาก่อนเลยนะเจ้าคะ ว่าในเมืองจะมีเทศกาลที่งดงามเช่นนี้ด้วย” อวิ๋นซูเอ่ยอย่างตื่นเต้น“เจ้าไม่เคยเห็นหรือ”“ข้าอยู่แต่ในป่า อย่างมากก็เคยเห็นแค่ดวงดาวในยามค่ำคืน แต่ตอนนี้ข้ารู้สึกราวกับว่ากำลังถูกโอบล้อมด้วยดวงดาวนับร้อยนับพัน”ลู่หยางหยุดเดินและหันมาสบตากับอวิ๋นซู “ดาวพวกนั้นยังงามสู้สิ่งที่อยู่ตรงหน้าข้าตอนนี้ไม่ได้ เพราะแสงในดวงตาของเจ้านั้นงดงามยิ่งกว่า" คำพูดของเขาทำให้อวิ๋นซูเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยความเขินอาย ลู่หยางจึงรีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อคลายความประหม่าของนาง เขาพาอวิ๋นซูเดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ ที่ผู้คนไม่พลุกพล่านนัก ก่อนจะหยุดอยู่หน้าแผงขาย เครื่องประดับหยก ที่มีของวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด"เจ้าชอบชิ้นไหนหรือ" ลู่หยางเอ่ยถามลู่หยางยิ้มบางๆ เขาไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับหยิบบางสิ่งออกมาจากสาบเสื้อด้านใน"นี่เ

“ข้าตายในหลุมทรายนั้นจริง...แต่ไม่ใช่ตายอย่างที่พวกเจ้าคิด วันนั้นร่างข้าถูกทรายถล่มทับ กลบเสียงตะโกนของสหายจนเงียบงัน หากมิใช่เพราะมีผู้คนกลุ่มหนึ่งดึงข้าออกมาอย่างฉับพลัน ป่านนี้คงเหลือเพียงโครงกระดูกใต้ผืนดินแล้ว”ลู่หยางเงยหน้าขึ้น ดวงตาสั่นระริกด้วยความตกตะลึงและไม่อาจเชื่อเหวินซางกัดฟันถามต่อ “ใครกันที่ช่วยเจ้า? และเพื่ออะไร?”จิ้นเหอยกมุมปากขึ้นยิ้มขมขื่น “พวกนั้นไม่ใช่สหาย และมิใช่คนของเรา แต่เป็นเงาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังศึกครั้งนั้น เงาที่ต้องการเก็บข้าไว้เป็น ‘หมากตัวหนึ่ง’ พวกเขาเยียวยาข้า แต่ก็ตีตราให้ข้าอยู่ในเงื้อมมือ หากข้าไม่ทำตามสิ่งที่พวกเขากำหนด ก็จะถูกกำจัดไปในทันที”ลู่หยางขมวดคิ้วแน่น “แล้วเหตุใดต้องส่งจดหมายให้ข้า?”จิ้นเหอหันไปสบตาเขาโดยตรง น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น “เพราะจดหมายนั้น...มิใช่สิ่งที่ข้าเขียน หากแต่เป็นคำสั่งเสียสุดท้ายของแม่นางอวิ๋นซู นางฝากให้ข้าเก็บรักษาไว้ และในวันที่ถึงเวลา ข้าต้องส่งไปถึงเจ้าโดยตรง ไม่ว่าตัวข้าจะยังอยู่หรือตายไปแล้วก็ตาม” ลู่หยางนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ หัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองศึกเมื่อครู่พลันเงียบสงัดลง น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่

เสียง “แปดร้อยตำลึง!” ของชายหน้ากากหยกยังดังก้องสะท้อนอยู่ในโถงคลังกำยาน ราวกับฟ้าผ่าลงกลางอกผู้คน ทุกสายตาหันไปจับจ้อง แต่ชายคนนั้นกลับนั่งนิ่งเหมือนน้ำแข็ง ไม่แม้แต่จะเหลือบมองรอบด้านลู่หยางขบกรามแน่น ร่างทั้งร่างเหมือนถูกพันธนาการด้วยความกดดัน แต่ในหัวใจกลับโหมไฟลุกโชน แปดร้อยตำลึง...เป็นเพียงจุดเริ่มต้น หากเขาได้แม่ทัพไปจริง เมืองหลวงจะเปลี่ยนสีในชั่วข้ามคืนเสียงประมูลเริ่มเบาลง ผู้คนลังเลจะสู้ต่อ ราคาสูงเกินกว่าที่พ่อค้าทั่วไปจะรับได้ เหลือเพียงชนชั้นสูงและกลุ่มอำนาจที่ยังคงจ้องเขม็งจิ้นเหอเอ่ยเสียงต่ำ “เจ้าจะลงสนามหรือไม่”ลู่หยางหลับตาชั่วครู่ สูดหายใจเข้าลึก เขารู้ดีว่าหากก้าวลงไปในเกมนี้ จะไม่เหลือที่ว่างให้ถอย แต่หากไม่ทำ...อนาคตอาจต้องจมอยู่ในหายนะเขาเปิดเปลือกตาอีกครั้ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มทอประกายแน่วแน่ ข้าคือผู้ที่จะหยุดยั้งหายนะนี้“เก้าร้อยตำลึง!” เสียงลู่หยางดังขึ้นหนักแน่นทันทีที่คำประกาศสิ้นสุด ทั้งห้องคลังก็แตกตื่น เงาหลายคู่หันขวับมามอง ลมหายใจในห้องชะงักงันราวกับเวลาได้หยุดลงในเสี้ยววินาทีเหวินซางหน้าเปลี่ยนสี รีบเอามือกดแขนเสื้อเขาเบา ๆ “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!”