นางร้ายเช่นข้าทิ้งพระเอก มาแต่งงานกับตัวร้าย

นางร้ายเช่นข้าทิ้งพระเอก มาแต่งงานกับตัวร้าย

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-27
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
10
2 Peringkat. 2 Ulasan-ulasan
32Bab
9.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ถ้าพระเอกมันจะเป็นสวะขนาดนี้นางร้ายอย่างนางขอโบกมือลา แต่การหย่าไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิดเพราะเป็นสมรสพระราชทาน เห็นทีหากอยากได้ใบหย่ามีเพียงขอร้องให้ตัวร้ายขาพิการอย่างเขาช่วยเหลือเท่านั้น!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

Mary

I was walking hurriedly toward the elevators of a large mirrored building on Madison Avenue. That was Navruz Publications, my father's publishing Company.

It was my first day on the job and I didn't want to be late. I finally got in the elevator, I got my cell phone, breathing in relieved. It was three minutes to seven o'clock, I was going to be there in time.

When my parents offered me this job, I got carried away, After all, that's why I graduated in journalism

. But It wouldn't be easy just because I'm the heiress to the company, my mother insisted that I should learn the importance of hard work, and decided that I shouldn't start with a high position, but like any other recently graduated.

That's how I ended up as personal assistant to Pyotr Rozanov, the editor-in-chief of the literary magazine Book Review.

I kept thinking about how i'd give my office a more personal touch. Omar introduced me to the place last week, when I went to do the interview.

Pyotr Rozanov seemed to be a very private person, he just listened while Omar explained that I should be treated like an ordinary employee. I felt your look at me all the time, but I didn't know what to think about it.

I focus on my reflection in the elevator mirror as I wait for it to climb the twenty-five floors to my new workplace. I passed my hand through my long, thick strands of black hair that I had fastened in a loose ponytail. I wore a set of social pants and pantsuit, paired with a white shirt and striped scarpins with red details and wanted to be perfect for my first day.

I smiled at myself in the mirror as soon as the doors opened behind me. I followed in firm steps to my new workplace, attracting a few glances as I passed by. My own office, as they called the desk with a computer and phone I would occupy, was in the front room of Pyotr's office. I noticed the door ajar as soon as I arrived.

I put my bag on the table and i went to the door, knocking lightly before I open it.

"You're late," he declared without looking at me before I even said anything.

"What? I'm not. "I defended myself " it's seven o'clock.”

"Yes, you are," He raised his eyes from the papers he was reading “It's seven hours and three minutes.”

"It's almost the same thing. " I rolled my eyes," It was time to take the elevator.”

"I don't want you to be in the elevator at seven,"my boss kept looking into my eyes with an indifferent look “I want you to be at your table at seven.”

I faced him indisccan. My dad didn't get me a nice boss, maybe I should have chosen to work for Meredith Stewart.

"I left a list of things I need you to do on your desk” Pyotr turned his attention to the work in front of you “Start with the coffee, there's a Starbucks across the street.”

"Coffee? " I crossed my arms "Will you make me leave the building just to get you coffee?”

"It's part of your job, Marianne," the man again focused his attention on me.

"I'm willing to work, but become the coffee girl? Serious?” I insisted.

"Do you think I haven't sought coffee many times in my life, Marianne? "He stood up and walked to me.

"I can ask my father to buy a coffee maker," I cast a sharp eye toward the man, "I can even choose one if you want.”

"And I can call your father and tell him it didn't work out," He stared at me triumphantly.

"You can't fire me ten minutes after I started working, Peter," I complained.

"My name is Pyotr, Marianne" He took a deep breath.

Of course, as if I could pronounce it.

"Then don't call me Marianne! "I've re-tricked.

He wouldn't really fire me, would he? My mother would skin me alive if I lost my first job in ten minutes.

"What do you decide? "He kept staring at me," Shall I call your father, Marianne?”

I faced him angry, I noticed a certain pleasure in the man when pronouncing my name.

I can get you a cup of coffee. I can do this every day without any problem. My mom's right, I'm kind of lucky to get a job right after I graduate, a lot of them can't.

"How do you want your coffee, Peter?"  I forced a smile, pronouncing 'Peter' with the same tone he used before.

"A white mocha without whipped cream," he replied after staring at me for a while, "Don't take too long, you have a lot to do.”

I rolled my eyes and left the room. I'm definitely being punished for something.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Musikapan Chittima
Musikapan Chittima
สนุกค่ะ เรื่องเดินเร็วดี ขำท่านเซียน ช่วยแบบใดกัน 555 ตัวละครแต่ละตัวมีความน่ารัก พอ.นอ. เก่ง
2026-09-14 19:36:58
0
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
ชอบที่เนื้อเรื่องสนุกกระชับ ไม่ชอบที่จบไวไปหน่อย ^_^
2026-02-26 02:11:14
0
0
32 Bab
บทนำ
บทนำ"พี่สาวตื่นได้แล้วขอรับ"เสียงของใครบางคนปลุกให้ลู่ซือซือค่อย ๆ ลืมตาขึ้น หญิงสาวรู้สึกเจ็บที่หน้าผากราวกับถูกบางอย่างตีอย่างแรง เมื่อยันกายลุกขึ้นนั่งก็พบชายหนุ่มแปลกหน้าที่สวมใส่ชุดจีนโบราณสีน้ำเงินคลี่ยิ้มส่งให้เธอด้วยท่าทีเป็นมิตร"คุณเป็นใคร แล้วที่นี่..."ลู่ซือซือ ดวงวิญญาณของหญิงสาววัยสามสิบแปดอดีตแพทย์แผนจีนผู้มากความสามารถเอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้า นัยน์ตาคู่สวยกวาดสายตามองไปรอบกายพบว่าเธอกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มหมอกสีขาว เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?ความจำสุดท้ายก่อนที่จะมาอยู่เธอกำลัง...จริงสิเธอถูกรถชน ถ้าอย่างนั้นที่นี่คือ....."ที่นี่คือโลกแห่งความตายเหรอ" ลู่ซือซือพูดออกมาน้ำเสียงแผ่วเบา หลังจากที่ภาพเหตุการณ์อุบัติเหตุฉายเข้ามาในหัวเธอก็เข้าใจได้ทันทีว่าตัวของเธออาจตายไปแล้ว"พี่สาวเข้าใจผิดแล้วที่นี่ไม่ใช่โลกแห่งความตาย""ถ้างั้นทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่""ข้าเป็นคนพาพี่สาวมาเอง พี่สาวเจ้าจำข้าได้หรือไม่"หญิงสาวที่ได้ฟังคำถามของคนตรงหน้าก็เพ่งมองสำรวจใบหน้าของเขาอย่างครุ่นคิดก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ คนที่หน้าตาดีขนาดนี้ถ้าเธอเคยเจอก็ต้องจำได้อย่างแน่นอน"ไม่คิดเลยว่าแค่ไม่
Baca selengkapnya
นางร้ายที่หลงรักพระเอกอย่างโง่งม [1/2]
นางร้ายที่หลงรักพระเอกอย่างโง่งม [1/2]“กะ..กลับมามีชีวิตจริง ๆ”ลู่ซือซือพึมพำกับตัวเองราวกับคนเสียสติหลังจากที่นางฟื้นขึ้นมาจากความตาย ดวงตาคู่สวยมองกระจกสำริดที่ถูกขัดจนเงาวับสะท้อนภาพรูปโฉมของสตรีที่มีใบหน้างดงามดั่งบุปผาแรกแย้มโชคดีที่ความทรงจำของเจ้าของร่างยังอยู่ทำให้นางรู้ว่านามของสตรีผู้นี้คือ ฮวาซือเล่อฮวาซือเล่อนางร้ายในนิยายที่พยายามให้ตัวเองได้รับความรักจากพระเอกที่เป็นสามี นางร้ายบีบบังคับพระเอกให้แต่งงานกับตัวเองด้วยสมรสพระราชทานก่อนที่พระเอกจะเดินทางไปรบที่ชายแดน แม้จะได้ชื่อว่าสามีภรรยาแต่ทั้งสองกลับไม่เคยร่วมหอกันเลยสักครั้งตามนิยายจำได้ว่านางเอกเป็นหญิงสาวชาวบ้านที่พระเอกได้ช่วยเหลือไว้ เพราะอยากตอบแทนบุญคุณทำให้หญิงสาวขอติดตามเป็นสาวใช้ของชายหนุ่ม เวลาผ่านไปห้าปีความใกล้ชิดแปรเปลี่ยนเป็นความรักทำให้หญิงสาวยินยอมที่จะเป็นสตรีของเขา เมื่อสงครามจบลงชายหนุ่มก็เดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมภรรยาทุกอย่างจะจบลงด้วยดีหากไม่ใช่เพราะนางร้ายที่หลงรักพระเอกจนหมดหัวใจเกิดความหึงหวง นางไม่ยินยอมที่จะแบ่งปันสามีกับใคร ยิ่งได้เห็นสายตาของพระเอกที่มองไปที่นางเอกมันเต็มไปด้วยความรักแ
Baca selengkapnya
นางร้ายที่หลงรักพระเอกอย่างโง่งม [2/2]
นางร้ายที่หลงรักพระเอกอย่างโง่งม [2/2]“เพ่ยอิงท่านกลับมาแล้ว เดินทางเป็นเช่นไรบ้างลำบากหรือไม่”หญิงสาวเอ่ยถาม หวังเพ่ยอิง ผู้เป็นสามีหรือหากผู้ให้ถูกก็คือพระเอกของนิยายเรื่องนี้ ดวงคู่สวยมองชายหนุ่มโอบอุ้มสตรีที่หลับอยู่ในอ้อมกอดของเขาเดินผ่านนางเข้าไปในจวน ไม่แม้แต่จะหยุดฟังคำทักทายของนางด้วยซ้ำหากตามนิยายฮวาซือเล่อจะตามไปหึงหวงพระเอก จนพวกเขาทะเลาะกันใหญ่โตแต่นางในตอนนี้ไม่ใช่นางร้ายที่หลงรักพระเอก มีประโยชน์อะไรที่ต้องทำเช่นนั้น?“ในเมื่อนายท่านกลับมาแล้วพวกเราก็เข้าไปในจวนเถอะ พ่อบ้านซุนท่านเลือกสาวใช้ที่รู้งานสามคนส่งไปดูแลสตรีผู้นั้นที่นายท่านพามาด้วย”“ขอรับ” พ่อบ้านซุนตอบรับคำสั่งของสตรีตรงหน้าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ตกอยู่ในสายตาของคนรับใช้ที่อยู่ภายในจวนสกุลหวังทั้งหมด พวกเขาต่างมองแผ่นหลังของฮูหยินที่กำลังเดินออกไปในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกสงสารมีผู้ใดในจวนไม่รู้บ้างว่าฮูหยินรักและเฝ้ารอนายท่านมาตลอด การที่นายท่านอุ้มสตรีอื่นมาในจวนเช่นนี้ย่อมทำร้ายจิตใจของฮูหยินเป็นแน่แต่ใครเลยจะรู้ว่าสตรีที่ทุกคนต่างสงสารและคิดว่านางเจ็บปวดหัวใจแทบแตกสลายกลับไม่รู้สึกอะไรเลย ดวง
Baca selengkapnya
กฎธรรมเนียม
กฎธรรมเนียมแสงอรุณที่ลับขอบฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นแสงดาราที่ส่องสว่างยามค่ำคืน ภายในจวนสกุลหวังกลับไม่มีผู้ใดสามารถข่มตานอนหลับได้ลง บ่าวรับใช้ในจวนต่างกังวลใจในความสัมพันธ์ของนายท่านและฮูหยินผู้เป็นนายตามธรรมเนียนของแคว้นเมื่อกลับมาจากชายแดนในคืนแรกบุรุษจะต้องอยู่ร่วมห้องกับฮูหยินไม่อาจไปห้องของอนุคนใดได้ ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะยามที่บุรุษออกไปรบที่ชายแดนฮูหยินของพวกเขาก็ต้องเหนื่อยดูแลจัดการจวนผู้เดียวเช่นกัน เมื่อกลับมาจากชายแดนบุรุษจำเป็นต้องให้เกียรติและให้ความสำคัญกับฮูหยินก่อนอนุทั้งพวกเขายังต้องเอ่ยชมเชยที่นางเสียสละความสุขของตนมาทำหน้าที่ดูแลจวนแทน“ท่านพี่ อยู่กับข้าไม่ได้หรือเจ้าคะ”หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะวิ่งเข้าไปโอบกอดบุรุษผู้เป็นสามีที่กำลังก้าวเท้าเดินออกไปจากห้องทั้งน้ำตาหลิวหรูเหม่ย รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งหัวใจเมื่อรู้ว่าบุรุษที่ตนรักกำลังจะไปนอนร่วมห้องกับสตรีอื่นที่ไม่ใช่นาง แม้จะรู้ดีว่าตอนนี้ตนเองเป็นเพียงอนุ แต่นางก็ไม่อยากแบ่งปันบุรุษที่ตนรักให้สตรีใด“ข้าเองก็ไม่อยากไป หากเลือกได้ข้าอยากอยู่กับเจ้า แต่ข้าไม่อาจฝ่าฝืนธรรมเนียมได้”“แต่ข้านอนไม่หลับ
Baca selengkapnya
พบเจอวิญญาณของนางร้าย [1/2]
พบเจอวิญญาณของนางร้าย [1/2]“เจ้า....จะมาเอาร่างคืนหรือ”“แล้วไม่ได้หรือ...ก็นั่นมันร่างกายของข้าทุกอย่างที่เจ้าได้รับก็ล้วนเป็นของข้า”เถียงไม่ได้เลยว่าทุกอย่างที่นางพูดล้วนเป็นความจริง นางเป็นหัวขโมยที่มาขโมยร่างของคนอื่นจริง ๆ และหากฮวาซือเล่ออยากได้ร่างคืนนางก็ไม่หน้าด้านพอที่จะปฏิเสธดวงวิญญาณของฮวาซือเล่อที่เห็นว่าหญิงสาวกำลังแสดงสีหน้าไม่ดีนักก็คลี่ยิ้ม นางเริ่มหัวเราะออกมาราวกับคนเสียสติก่อนจะยื่นมือออกไปลูบใบหน้าของอีกฝ่าย“โชคดีที่เจ้าเป็นหัวขโมยที่มีสามัญสำนึก วางใจเถอะข้าตอนนี้เป็นเพียงเศษเสี้ยววิญญาณข้าไม่อาจหวนคืนกลับไปมีชีวิตได้แล้ว ร่างนี้หากเจ้าอยากได้ก็เอาไปเถิด”“เจ้า...ไม่อยากกลับมาหรือ ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากเจอหวังเพ่ยอิงมาตลอดหรือ”“ข้าไม่ต้องการบุรุษผู้นั้นแล้ว”หญิงสาวเอ่ยออกมาเสียงเรียบ ในหัวของนางหวนนึกถึงตัวเองในอดีตยามที่ยังมีชีวิต ตอนนั้นนางพึ่งผ่านพ้นวัยปักปิ่นได้ไม่นานเป็นเพียงเด็กสาวที่อ่อนต่อโลก เพราะแบบนั้นนางจึงเผลอใจตกหลุมรักในคำหวานของหวังเพ่ยอิงที่เกี้ยวนางเพียงเพราะคำยุยงของสหายนางนั้นโง่เขลาในรักถึงขนาดบังคับบิดาที่แก่ชราให้ขอพระราชทานสมรส เพราะเห็น
Baca selengkapnya
พบเจอวิญญาณของนางร้าย [2/2]
พบเจอวิญญาณของนางร้าย [2/2]“พี่สาวข้ามีทางช่วยท่านแล้ว ท่านจำโจวเยว่เทียนได้หรือไม่”“โจวเยว่เทียน?”“หากท่านใช้ประโยชน์จากอำนาจของโจวเยว่เทียน ไม่แน่ว่าราชโองการหย่าร้างอาจจะได้มาง่ายกว่าที่ท่านคิดก็ได้”โจวเยว่เทียน....โจวเยว่เทียน...เหตุใดข้าคุ้นชื่อคนผู้นี้นัก....เดี๋ยวสิเขาไม่ใช่ว่าเป็น....ตัวร้ายของนิยายเรื่องนี้หรือ!นางจำได้ว่าเขาเป็นตัวร้ายที่ออกมาในช่วงท้ายของนิยาย บทของเขานั้นปรากฏขึ้นหลังจากฮวาซือเล่อนางร้ายตายจากไป โจวเยว่เทียนหรือท่านอ๋องสามหลายปีก่อนในสนามรบเขาถูกศัตรูลอบวางยาพิษจนขาได้รับบาดเจ็บไม่อาจใช้การได้ เขาคือบุรุษที่ทั้งเหี้ยมโหดและมีจิตใจบิดเบี้ยวโจวเยว่เทียนตกหลุมรักนางเอกตั้งแต่แรกเห็น เพื่อให้ได้มาครอบครองเขายินยอมทำทุกวิธีแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นภรรยาของบุรุษอื่นก็ตามแต่ถ้าหากไม่ได้ครอบครองเขายินดีฆ่าทิ้งเสียยังดีกว่าให้ตกเป็นของคนอื่นจุดจบของโจวเยว่เทียนไม่ได้ดีนัก ในค่ำคืนหนึ่งพิษที่อยู่ในกายของเขามาหลายปีกำเริบขึ้น เขาต้องนอนทุกทรมานตลอดสามวันสามคืนจนสุดท้ายเขาก็สิ้นใจ....“โจวเยว่เทียนถึงอย่างไรก็เป็นน้องชายที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันรักมากที่สุด ขอเพียงเ
Baca selengkapnya
โจวเยว่เทียนตัวร้ายผู้เหี้ยมโหด
โจวเยว่เทียนตัวร้ายผู้เหี้ยมโหด“หนิงอันนี่เจ้า....คงไม่ได้นั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องข้าตลอดทั้งคืนหรอกใช่ไหม” ? ฮวาซือเล่อเอ่ยถามหญิงสาวที่ยกน้ำมาให้นางล้างหน้าในยามเช้า หลังจากที่สังเกตว่าอีกฝ่ายมีท่าทางอิดโรยราวกับคนไม่ได้นอนทั้งยังสวมใส่อาภรณ์เมื่อวานก็คาดเดาได้ไม่ยาก“บ่าวกลัวว่าหากนายท่านมาแล้วนายหญิงจะไม่รู้ก็เลยนั่งรอ แต่สุดท้ายนายท่านก็....”หนิงอันแสดงสีหน้าผิดหวังเพราะนางเคยหวังว่าชายหนุ่มผู้เป็นนายท่านของจวนจะไม่มีวันผิดธรรมเนียม แต่ยามที่เห็นแสงสว่างบนท้องฟ้าก็นึกสมเพชที่ตนเองโง่เขลาเชื่อมั่นในตัวบุรุษผู้นั้น“เด็กโง่ ข้าบอกให้เจ้าไปนอนไม่ใช่หรือ”“บ่าวจะนอนได้เช่นไร ฮูหยินเสียใจถึงเพียงนั้น”“คิดมากไปแล้ว หนิงอันเจ้าจำไว้ให้ดีข้าจะไม่เสียใจเพราะบุรุษผู้นั้นอีกแล้ว”หนิงอันมองฮูหยินของตนที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงและแววตาแฝงไปได้ด้วยความจริงไร้ซึ่งคำโกหกแต่อย่างใด จนวูบหนึ่งนางอยากเชื่อว่าสิ่งที่ผู้เป็นนายของตนพูดออกมาคือความจริงแต่มันจะเป็นไปได้หรือ?สตรีที่หลงรักบุรุษถึงขั้นบีบบังคับมาแต่งงานจะยอมตัดใจได้ง่ายดายเช่นนี้…“เจ้าไม่ได้นอนมาทั้งคืนวันนี้ก็ไปพักเถิด ให้คนอื่นมาปรนนิบ
Baca selengkapnya
พระเอกไม่ได้มีค่าพอจะให้รัก 
พระเอกไม่ได้มีค่าพอจะให้รัก บรรยากาศภายในจวนสกุลหวังยามนี้เงียบสงบผิดกับที่บ่าวรับใช้ในจวนคาดการณ์ไว้โดยสิ้นเชิง เดิมทีพวกบ่าวในจวนคิดว่าฮูหยินของตนจะโวยวายหรือร้องไห้เสียใจที่นายท่านพาสตรีอื่นเข้ามาในจวนเสียอีก แต่นี่มันปกติจนเกินไปราวกับเมื่อวานไม่เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้นนายท่านที่เอาแต่แสดงความรักกับสตรีแปลกหน้าผู้นั้น โดยไม่แม้แต่จะเข้าไปทักทายฮูหยินส่วนฮูหยินก็ทำราวกับไม่สนใจนายท่าน นางเอาแต่จัดการเอกสารและเรื่องภายในจวนนับจากวันที่นายท่านกลับมาทั้งสองก็ไม่พบหน้ากันอีกเลย ทั้งทีอยู่ภายในจวนหลังเดียวกันแท้ ๆ“ฮูหยินนี่เป็นรายการสินเดิมเจ้าค่ะ”หนิงอันยื่นรายการสินเดิมที่จดรายละเอียดทรัพย์สินมากมายให้นายของตน ตั้งแต่เช้าฮูหยินก็สั่งให้นางรวบรวมรายการสินเดิมที่นำมายังสกุลหวังทั้งหมด แม้นางจะเกิดความสงสัยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใดออกไปเพราะเชื่อว่าสิ่งที่ฮูหยินทำนั้นต้องมีเหตุผล“ทั้งหมดนี่คือของข้าหมดเลยหรือ”“เจ้าค่ะ หลังจากนายท่านฮวาจากไปทรัพย์สินทุกอย่างก็ตกเป็นของฮูหยินที่เป็นสายเลือดเพียงคนเดียวเจ้าค่ะ”ฮวาซือเล่อมองรายการสินเดิมตรงหน้าตาเป็นประกาย แบบนี้หากนางหย่ากับหวังเพ่ยอิง
Baca selengkapnya
นางเอกผู้มีสถานะต่ำกว่าสาวใช้อุ่นเตียง
นางเอกผู้มีสถานะต่ำกว่าสาวใช้อุ่นเตียง“ฮูหยิน ท่านงดงามมากเลยเจ้าค่ะ”หนิงอันเอ่ยชมนายหญิงของตนด้วยรอยยิ้ม ในสายตาของนางฮวาซือเล่อที่สวมใส่อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์นั้นช่างงดงามราวกับเทพเซียนจำแลงกายมานางไม่เข้าใจนายท่านเลยทั้งที่ฮูหยินงดงามถึงเพียงนี้เหตุใดจึงเอาแต่หลงใหลสตรีอื่น“ไปเถอะ วันนี้ข้ามีนัดสำคัญจะสายไม่ได้”หญิงสาวพูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะย่างกายเดินออกไปจากห้อง เพราะวันนี้เป็นวันที่นัดหมายกับโจวเยว่เทียนเอาไว้นางจึงอยากที่จะไปก่อนเวลาสักหน่อย อีกทั้งขากลับยังต้องแวะร้านค้าในจวนสกุลหวังเพื่อตรวจสอบบัญชีอีกมันน่าโมโหที่แม้นายท่านอย่างหวังเพ่ยอิงจะกลับมาแล้ว แต่นางที่เป็นฮูหยินก็ยังต้องจัดการเรื่องกิจการร้านเครื่องประดับที่เป็นของสกุลหวังแทนเขาอยู่ดี"เจ้าจะออกไปไหน"หวังเพ่ยอิงที่กำลังจะออกไปด้านนอกเอ่ยถามสตรีผู้เป็นภรรยาเสียงเรียบ สายตาของเขาจับจ้องร่างบางที่กำลังก้าวเท้าเดินออกจากประตูจวนพร้อมหญิงรับใช้คนสนิทตั้งแต่ที่กลับมาจากชายแดนหวังเพ่ยอิงสัมผัสได้ว่าฮวาซือเล่อทำตัวแปลกไปจากเดิม ในอดีตหากเขาอยู่ที่จวนนางมักจะมาวนเวียนอยู่รอบตัวเขา เสียงออดอ้อนของนางที่เขาจะมักได้ยินอ
Baca selengkapnya
พ่อตัวร้ายธงแดงได้โปรดฟังข้าก่อน! [1/2]
พ่อตัวร้ายธงแดงได้โปรดฟังข้าก่อน! [1/2]“ท่านอ๋องนางมาแล้วขอรับ”“ให้นางเข้ามา”เหตุใดตอนนี้นางถึงรู้สึกว่าด้านหลังของประตูคือขุมนรกที่มีมัจจุราชรอสังหารนางอยู่กัน!นางคิดถูกจริง ๆ ใช่ไหมที่เลือกวิธีแบบนี้!“แม่นางเชิญ”“ท่านผู้เฒ่าไม่เข้าไปด้วยกันหรือ”“ข้ายังรักชีวิตขอรับ” ชายชราพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหมุนกายเดินออกไปด้านหน้าร้านไม่คิดหันกลับมาสนใจหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตูห้องอีกเลย“ยังไม่รีบเข้ามา คิดจะให้ข้ารอเจ้าอีกหรือไง”อ่า...นางเลือกผิดจริง ๆ สินะที่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคนแบบนี้แต่ถึงจะคิดได้ตอนนี้นางก็ต้องเดินหน้าตามแผนไม่อาจหันกลับไปแก้ไขการตัดสินใจในอดีตได้แล้วฮวาซือเล่อคิดได้ดังนั้นก็สูดหายใจเข้าไปในปอดเรียกความกล้าของตัวเองก่อนจะเปิดประตูเข้าไป นันย์ตาคู่สวยจับจ้องบุรุษรูปร่างผอมแห้งใบหน้าซีดเซียวที่นั่งเอนกายอยู่บนพนักพิงของเก้าอี้ไม้ เขานับว่ามีรูปโฉมไม่ธรรมดาคิดว่าหากร่างกายล่ำสันมีน้ำมีนวลกว่านี้คงเป็นบุรุษที่สตรีทั่วทั้งเมืองหมายตา เพียงแต่ว่าสายตาที่เขามองมาที่นางยามนี้ดูเย็นชาและแฝงเจือปนไปด้วยจิตสังหารเขาคือโจวเยว่เทียนหรือท่านอ๋องสามตัวร้ายของนิยายเ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status