นางร้ายเช่นข้าทิ้งพระเอก มาแต่งงานกับตัวร้าย

นางร้ายเช่นข้าทิ้งพระเอก มาแต่งงานกับตัวร้าย

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-27
โดย:  โมจิหวานน้อยจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 คะแนน. 1 ทบทวน
32บท
8.8Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ถ้าพระเอกมันจะเป็นสวะขนาดนี้นางร้ายอย่างนางขอโบกมือลา แต่การหย่าไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิดเพราะเป็นสมรสพระราชทาน เห็นทีหากอยากได้ใบหย่ามีเพียงขอร้องให้ตัวร้ายขาพิการอย่างเขาช่วยเหลือเท่านั้น!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทนำ

Menjalani profesi sebagai pemandi jenazah, jelas bukan impian semua orang. Terutama bagi mereka yang berjiwa penakut dan materialistis.

Sebuah profesi yang harus dilakukan dengan hati ikhlas lagi sabar, serta meluruskan niat hanya untuk beribadah sebagai amal jariah, bekal bagi diri saat berada di alam kubur kelak. Profesi yang memang tidak memberi penghasilan besar, karena seorang Mak Acih tidak pernah mematok tarif. Ia selalu mensyukuri berapa pun bayaran yang ia terima dari keluarga Almarhumah.

Selalu berusaha menahan diri untuk tidak membicarakan aib sang jenazah. Karena terkadang lidah selalu terpancing untuk ber-ghibah, membicarakan segala aib yang terbawa dan melekat di tubuh si Fulanah saat mereka dimandikan.

“Hukumna nya eta fardhu kifayah, Acih. Lamun maneh tos mandikeun, saterusna kawajiban keur nu sejen keur mandikeun tos gugur.”

(Hukumnya adalah fardu kifayah, Acih. Kalau kamu sudah memandikan, maka kewajiban bagi yang lain untuk memandikan sudah gugur.)

Begitu pesan Almarhumah ibunya yang sudah lebih dulu menekuni profesi ini. Sebuah pekerjaan yang akhirnya ia teruskan sampai sekarang.

Sayangnya, di usia yang kini menginjak 65 tahun, tak satu pun dari dua anak perempuannya yang mau meneruskan pekerjaan itu.

Mak Acih memiliki tiga orang anak. Dua perempuan dan satu orang laki-laki. Semuanya sudah menikah dan tinggal terpisah di rumah masing-masing.

Sesekali mereka datang menengok dan menginap di rumah Mak Acih yang kini tinggal berdua saja dengan Aki Amin, suami yang sudah mendampinginya selama hampir setengah abad.

Aki Amin berusia 70 tahun. Meski sepuh, tubuhnya masih bugar dan kuat. Beliau bekerja sebagai petani dan memelihara ternak di belakang rumah. Tak jauh-jauh dari profesi sang istri, saat ada yang meninggal, Aki Amin kerap dipanggil untuk membantu menggali makam dan mengubur jenazah.

Desa Cialas. Sebuah desa kecil di kaki Gunung Salak. Di desa berhawa sejuk dan bertanah subur ini, tak banyak yang berminat menjadi seorang pemandi jenazah. Maka, Mak Acih sangat bersyukur ketika Neneng, sang keponakan, anak bungsu dari Almarhum kakaknya, mau saja saat ditawari membantunya memandikan jenazah. Sejak itu, Neneng yang seorang ibu muda berusia 28 tahun, mulai sering diajak oleh Mak Acih, menjadi asistennya.

“Urutan pertama yang berhak memandikan jenazah seorang perempuan, adalah suaminya. Kemudian kerabat dekatnya, perempuan lain yang bisa tetangganya. Bisa juga laki-laki, tapi masih Mahram buat si perempuan, misal, anak laki-laki," pesan Mak Acih saat pertama kali mengajari Neneng memandikan jenazah.

Selanjutnya, Mak Acih mengajari ibu satu anak itu dengan langsung praktik memandikan jenazah seorang perempuan yang meninggal tadi pagi.

...

Namanya Lilis. Janda satu anak berusia kira-kira tiga puluh tahun.

Sepuluh tahun terakhir, perempuan cantik itu pergi mengadu nasib ke Jakarta. Meninggalkan putranya yang sejak kecil diasuh oleh sang nenek. Tepatnya sejak Aris, suami Lilis, pergi meninggalkan perempuan bertubuh semampai itu karena terpikat oleh janda kaya dari kampung tetangga.

Demi menyambung hidup karena Aris tak lagi menafkahi buah hatinya, Lilis memutuskan menerima ajakan seorang teman yang sudah lebih dulu merantau mengadu nasib di ibukota.

Namun, beberapa bulan lalu, Lilis pulang ke kampung halaman dalam keadaan sakit. Perempuan berambut panjang itu mulai menolak makan, karena kerap merasa mual yang kadang disertai muntah saat memaksakan makanan masuk dalam perut. Matanya sayu dengan kornea berwarna kuning, pun demikian dengan kulitnya yang berubah warna menjadi kuning tak lazim.

Perutnya membesar, kontras dengan tubuh yang kurus berbalut tulang. Lilis kerap merasakan gatal di sekujur tubuh, yang tak hilang meski sudah digaruk dengan kasar.

Dokter mendiagnosis, Lilis terkena penyakit lever akut, yang dengan cepat menggerogoti kesehatannya. Kini penyakit itu sudah sampai pada stadium akhir dan mengakibatkan ‘gagal hati’, yang berarti organ vital itu telah rusak, sehingga menyebabkan hilangnya fungsi organ ini secara menyeluruh.

Dan setelah berbulan-bulan hidup menderita, terkungkung penyakit yang tak memiliki harapan sembuh, dini hari itu, Lilis akhirnya menyerah pada takdir.

“Neng, tos disiapkeun sadayana?” tanya Mak Acih seraya memakai selendangnya untuk menutupi rambut.

(Sudah disiapkan semuanya?)

“Kain kafan, kapas, sabun, sampo, serbuk daun bidara, minyak wangi, terus, apa lagi, Bi?” Neneng memasukkan satu persatu bahan-bahan itu dalam tas anyaman daun pandan.

“Tikar daun pandan sama kapur barus, Neng. Itu di lemari Bibi.” Mak Acih menunjuk lemari tua yang ada di sudut ruangan.

Neneng bergegas menuju lemari yang dimaksud.

“Ini sudah lengkap, Bi?” tanya Neneng.

Mak Acih kembali memeriksa tas di tangan Neneng, lalu mengangguk.

"Mamang henteu milu, Bi?" Neneng menanyakan Aki Amin.

(Paman tidak ikut, Bi?)

"Sudah pergi dari tadi buat gali kuburan. Hayu!” ajak Mak Acih.

Neneng mengangguk seraya menarik nafas panjang guna menghilangkan gugup di hati. Ini pertama kalinya ia menemani Mak Acih memandikan jenazah.

Sejujurnya, motivasi Neneng menjadi asisten Mak Acih, bukanlah amal semata.

Namun lebih kepada materi. Kebutuhan rumah tangga semakin banyak, apalagi tahun ini, Rian, anak laki-lakinya akan memasuki bangku SMP, membuat Neneng harus menabung biaya kelulusan SD sejak jauh-jauh hari. Penghasilan sang suami yang tak selalu bisa diandalkan, membuat Neneng menerima pekerjaan serabutan apa saja, termasuk menjadi asisten bibinya.

...

Bendera kuning yang berkibar di gang menuju rumah Lilis, menyambut kedatangan Mak Acih dan Neneng. Rumah itu sudah ramai dipenuhi pelayat. Mata-mata sembab dan wajah yang menyiratkan duka, seolah menyiratkan tanya, ‘Banyakkah yang menangisiku, saat waktu itu tiba?’

Neneng melewati beberapa pelayat, sembari mengucap permisi dan tersenyum pada beberapa orang yang ia kenal.

“Sepertinya bukan sakit lever.”

“Sakit AIDS.”

“Meuren baheula keur di Jakarta, manehna damel janteun awewe teu bener."

(Mungkin dulu waktu di Jakarta, dia kerja jadi perempuan tidak baik.)

Bisik-bisik samar itu tertangkap oleh telinga Neneng yang langsung mengernyitkan dahi.

'AIDS itu apa?’ tanya Neneng dalam hati. Ia menoleh pada sekumpulan perempuan yang sedang bergerombol di salah satu sudut pekarangan.

Salah seorang dari mereka kemudian menyadari, Neneng tengah mencuri dengar pergunjingan itu. Ia memberi isyarat tangan agar teman-temannya berhenti bergosip. Seolah mengerti, tanpa disuruh dua kali, gerombolan itu kemudian membubarkan diri sambil tertunduk memalingkan wajah. Mungkin merasa malu karena terciduk mengghibahi seseorang yang sudah meninggal.

Tanpa banyak kata, Neneng kembali mengikuti Mak Acih memasuki rumah yang tergolong mewah itu. Rumah yang konon dibangun Lilis dari hasil bekerja di Jakarta.

Isak tangis terdengar di salah satu ruangan. Berkumpul mengelilingi sesosok jenazah yang dari leher sampai ujung kaki ditutupi kain batik panjang, sementara pada wajahnya ditutupi kain tipis berwarna putih.

Mak Acih duduk di samping jenazah Lilis, beberapa orang menghampiri Mak Acih mengajak bersalaman, sementara Neneng duduk di samping sang bibi, bingung harus berbuat apa.

“Atun, tempat mandinya sudah disiapkan?” tanya Mak Acih pada seorang perempuan paruh baya, yang merupakan ibu dari Almarhumah.

“Sudah, Mak. Di sebelah sana. Ayo kalau mau dilihat dulu,” ajak Atun. Mak Acih mengangguk, seraya menuju teras samping, di mana sudah disiapkan beberapa batang pohon pisang yang di susun sedemikian rupa untuk tempat memandikan jenazah.

“Air, gayung, kain panjang, handuknya, sama sikat gigi, sudah semua, Tun?” tanya Mak Acih.

“Sudah, Mak. Nanti sikat gigi bekas Lilis mau saya ambilkan dulu.” Atun pamit pergi ke dalam rumah. Tak lama, perempuan bertubuh kurus itu kembali, dan menyerahkan sebatang sikat gigi pada Mak Acih.

Setelah semuanya dirasa siap, jenazah Lilis kemudian dibawa dan ditidurkan di atas susunan batang pisang. Kain-kain panjang yang dibentangkan mengelilingi tempat pemandian, dan difungsikan sebagai tirai, satu persatu mulai diturunkan untuk menutupi proses pemandian agar jangan sampai terlihat oleh orang lain selain pihak keluarga.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
ชอบที่เนื้อเรื่องสนุกกระชับ ไม่ชอบที่จบไวไปหน่อย ^_^
2026-02-26 02:11:14
0
0
32
บทนำ
บทนำ"พี่สาวตื่นได้แล้วขอรับ"เสียงของใครบางคนปลุกให้ลู่ซือซือค่อย ๆ ลืมตาขึ้น หญิงสาวรู้สึกเจ็บที่หน้าผากราวกับถูกบางอย่างตีอย่างแรง เมื่อยันกายลุกขึ้นนั่งก็พบชายหนุ่มแปลกหน้าที่สวมใส่ชุดจีนโบราณสีน้ำเงินคลี่ยิ้มส่งให้เธอด้วยท่าทีเป็นมิตร"คุณเป็นใคร แล้วที่นี่..."ลู่ซือซือ ดวงวิญญาณของหญิงสาววัยสามสิบแปดอดีตแพทย์แผนจีนผู้มากความสามารถเอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้า นัยน์ตาคู่สวยกวาดสายตามองไปรอบกายพบว่าเธอกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มหมอกสีขาว เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?ความจำสุดท้ายก่อนที่จะมาอยู่เธอกำลัง...จริงสิเธอถูกรถชน ถ้าอย่างนั้นที่นี่คือ....."ที่นี่คือโลกแห่งความตายเหรอ" ลู่ซือซือพูดออกมาน้ำเสียงแผ่วเบา หลังจากที่ภาพเหตุการณ์อุบัติเหตุฉายเข้ามาในหัวเธอก็เข้าใจได้ทันทีว่าตัวของเธออาจตายไปแล้ว"พี่สาวเข้าใจผิดแล้วที่นี่ไม่ใช่โลกแห่งความตาย""ถ้างั้นทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่""ข้าเป็นคนพาพี่สาวมาเอง พี่สาวเจ้าจำข้าได้หรือไม่"หญิงสาวที่ได้ฟังคำถามของคนตรงหน้าก็เพ่งมองสำรวจใบหน้าของเขาอย่างครุ่นคิดก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ คนที่หน้าตาดีขนาดนี้ถ้าเธอเคยเจอก็ต้องจำได้อย่างแน่นอน"ไม่คิดเลยว่าแค่ไม่
อ่านเพิ่มเติม
นางร้ายที่หลงรักพระเอกอย่างโง่งม [1/2]
นางร้ายที่หลงรักพระเอกอย่างโง่งม [1/2]“กะ..กลับมามีชีวิตจริง ๆ”ลู่ซือซือพึมพำกับตัวเองราวกับคนเสียสติหลังจากที่นางฟื้นขึ้นมาจากความตาย ดวงตาคู่สวยมองกระจกสำริดที่ถูกขัดจนเงาวับสะท้อนภาพรูปโฉมของสตรีที่มีใบหน้างดงามดั่งบุปผาแรกแย้มโชคดีที่ความทรงจำของเจ้าของร่างยังอยู่ทำให้นางรู้ว่านามของสตรีผู้นี้คือ ฮวาซือเล่อฮวาซือเล่อนางร้ายในนิยายที่พยายามให้ตัวเองได้รับความรักจากพระเอกที่เป็นสามี นางร้ายบีบบังคับพระเอกให้แต่งงานกับตัวเองด้วยสมรสพระราชทานก่อนที่พระเอกจะเดินทางไปรบที่ชายแดน แม้จะได้ชื่อว่าสามีภรรยาแต่ทั้งสองกลับไม่เคยร่วมหอกันเลยสักครั้งตามนิยายจำได้ว่านางเอกเป็นหญิงสาวชาวบ้านที่พระเอกได้ช่วยเหลือไว้ เพราะอยากตอบแทนบุญคุณทำให้หญิงสาวขอติดตามเป็นสาวใช้ของชายหนุ่ม เวลาผ่านไปห้าปีความใกล้ชิดแปรเปลี่ยนเป็นความรักทำให้หญิงสาวยินยอมที่จะเป็นสตรีของเขา เมื่อสงครามจบลงชายหนุ่มก็เดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมภรรยาทุกอย่างจะจบลงด้วยดีหากไม่ใช่เพราะนางร้ายที่หลงรักพระเอกจนหมดหัวใจเกิดความหึงหวง นางไม่ยินยอมที่จะแบ่งปันสามีกับใคร ยิ่งได้เห็นสายตาของพระเอกที่มองไปที่นางเอกมันเต็มไปด้วยความรักแ
อ่านเพิ่มเติม
นางร้ายที่หลงรักพระเอกอย่างโง่งม [2/2]
นางร้ายที่หลงรักพระเอกอย่างโง่งม [2/2]“เพ่ยอิงท่านกลับมาแล้ว เดินทางเป็นเช่นไรบ้างลำบากหรือไม่”หญิงสาวเอ่ยถาม หวังเพ่ยอิง ผู้เป็นสามีหรือหากผู้ให้ถูกก็คือพระเอกของนิยายเรื่องนี้ ดวงคู่สวยมองชายหนุ่มโอบอุ้มสตรีที่หลับอยู่ในอ้อมกอดของเขาเดินผ่านนางเข้าไปในจวน ไม่แม้แต่จะหยุดฟังคำทักทายของนางด้วยซ้ำหากตามนิยายฮวาซือเล่อจะตามไปหึงหวงพระเอก จนพวกเขาทะเลาะกันใหญ่โตแต่นางในตอนนี้ไม่ใช่นางร้ายที่หลงรักพระเอก มีประโยชน์อะไรที่ต้องทำเช่นนั้น?“ในเมื่อนายท่านกลับมาแล้วพวกเราก็เข้าไปในจวนเถอะ พ่อบ้านซุนท่านเลือกสาวใช้ที่รู้งานสามคนส่งไปดูแลสตรีผู้นั้นที่นายท่านพามาด้วย”“ขอรับ” พ่อบ้านซุนตอบรับคำสั่งของสตรีตรงหน้าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ตกอยู่ในสายตาของคนรับใช้ที่อยู่ภายในจวนสกุลหวังทั้งหมด พวกเขาต่างมองแผ่นหลังของฮูหยินที่กำลังเดินออกไปในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกสงสารมีผู้ใดในจวนไม่รู้บ้างว่าฮูหยินรักและเฝ้ารอนายท่านมาตลอด การที่นายท่านอุ้มสตรีอื่นมาในจวนเช่นนี้ย่อมทำร้ายจิตใจของฮูหยินเป็นแน่แต่ใครเลยจะรู้ว่าสตรีที่ทุกคนต่างสงสารและคิดว่านางเจ็บปวดหัวใจแทบแตกสลายกลับไม่รู้สึกอะไรเลย ดวง
อ่านเพิ่มเติม
กฎธรรมเนียม
กฎธรรมเนียมแสงอรุณที่ลับขอบฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นแสงดาราที่ส่องสว่างยามค่ำคืน ภายในจวนสกุลหวังกลับไม่มีผู้ใดสามารถข่มตานอนหลับได้ลง บ่าวรับใช้ในจวนต่างกังวลใจในความสัมพันธ์ของนายท่านและฮูหยินผู้เป็นนายตามธรรมเนียนของแคว้นเมื่อกลับมาจากชายแดนในคืนแรกบุรุษจะต้องอยู่ร่วมห้องกับฮูหยินไม่อาจไปห้องของอนุคนใดได้ ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะยามที่บุรุษออกไปรบที่ชายแดนฮูหยินของพวกเขาก็ต้องเหนื่อยดูแลจัดการจวนผู้เดียวเช่นกัน เมื่อกลับมาจากชายแดนบุรุษจำเป็นต้องให้เกียรติและให้ความสำคัญกับฮูหยินก่อนอนุทั้งพวกเขายังต้องเอ่ยชมเชยที่นางเสียสละความสุขของตนมาทำหน้าที่ดูแลจวนแทน“ท่านพี่ อยู่กับข้าไม่ได้หรือเจ้าคะ”หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะวิ่งเข้าไปโอบกอดบุรุษผู้เป็นสามีที่กำลังก้าวเท้าเดินออกไปจากห้องทั้งน้ำตาหลิวหรูเหม่ย รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งหัวใจเมื่อรู้ว่าบุรุษที่ตนรักกำลังจะไปนอนร่วมห้องกับสตรีอื่นที่ไม่ใช่นาง แม้จะรู้ดีว่าตอนนี้ตนเองเป็นเพียงอนุ แต่นางก็ไม่อยากแบ่งปันบุรุษที่ตนรักให้สตรีใด“ข้าเองก็ไม่อยากไป หากเลือกได้ข้าอยากอยู่กับเจ้า แต่ข้าไม่อาจฝ่าฝืนธรรมเนียมได้”“แต่ข้านอนไม่หลับ
อ่านเพิ่มเติม
พบเจอวิญญาณของนางร้าย [1/2]
พบเจอวิญญาณของนางร้าย [1/2]“เจ้า....จะมาเอาร่างคืนหรือ”“แล้วไม่ได้หรือ...ก็นั่นมันร่างกายของข้าทุกอย่างที่เจ้าได้รับก็ล้วนเป็นของข้า”เถียงไม่ได้เลยว่าทุกอย่างที่นางพูดล้วนเป็นความจริง นางเป็นหัวขโมยที่มาขโมยร่างของคนอื่นจริง ๆ และหากฮวาซือเล่ออยากได้ร่างคืนนางก็ไม่หน้าด้านพอที่จะปฏิเสธดวงวิญญาณของฮวาซือเล่อที่เห็นว่าหญิงสาวกำลังแสดงสีหน้าไม่ดีนักก็คลี่ยิ้ม นางเริ่มหัวเราะออกมาราวกับคนเสียสติก่อนจะยื่นมือออกไปลูบใบหน้าของอีกฝ่าย“โชคดีที่เจ้าเป็นหัวขโมยที่มีสามัญสำนึก วางใจเถอะข้าตอนนี้เป็นเพียงเศษเสี้ยววิญญาณข้าไม่อาจหวนคืนกลับไปมีชีวิตได้แล้ว ร่างนี้หากเจ้าอยากได้ก็เอาไปเถิด”“เจ้า...ไม่อยากกลับมาหรือ ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากเจอหวังเพ่ยอิงมาตลอดหรือ”“ข้าไม่ต้องการบุรุษผู้นั้นแล้ว”หญิงสาวเอ่ยออกมาเสียงเรียบ ในหัวของนางหวนนึกถึงตัวเองในอดีตยามที่ยังมีชีวิต ตอนนั้นนางพึ่งผ่านพ้นวัยปักปิ่นได้ไม่นานเป็นเพียงเด็กสาวที่อ่อนต่อโลก เพราะแบบนั้นนางจึงเผลอใจตกหลุมรักในคำหวานของหวังเพ่ยอิงที่เกี้ยวนางเพียงเพราะคำยุยงของสหายนางนั้นโง่เขลาในรักถึงขนาดบังคับบิดาที่แก่ชราให้ขอพระราชทานสมรส เพราะเห็น
อ่านเพิ่มเติม
พบเจอวิญญาณของนางร้าย [2/2]
พบเจอวิญญาณของนางร้าย [2/2]“พี่สาวข้ามีทางช่วยท่านแล้ว ท่านจำโจวเยว่เทียนได้หรือไม่”“โจวเยว่เทียน?”“หากท่านใช้ประโยชน์จากอำนาจของโจวเยว่เทียน ไม่แน่ว่าราชโองการหย่าร้างอาจจะได้มาง่ายกว่าที่ท่านคิดก็ได้”โจวเยว่เทียน....โจวเยว่เทียน...เหตุใดข้าคุ้นชื่อคนผู้นี้นัก....เดี๋ยวสิเขาไม่ใช่ว่าเป็น....ตัวร้ายของนิยายเรื่องนี้หรือ!นางจำได้ว่าเขาเป็นตัวร้ายที่ออกมาในช่วงท้ายของนิยาย บทของเขานั้นปรากฏขึ้นหลังจากฮวาซือเล่อนางร้ายตายจากไป โจวเยว่เทียนหรือท่านอ๋องสามหลายปีก่อนในสนามรบเขาถูกศัตรูลอบวางยาพิษจนขาได้รับบาดเจ็บไม่อาจใช้การได้ เขาคือบุรุษที่ทั้งเหี้ยมโหดและมีจิตใจบิดเบี้ยวโจวเยว่เทียนตกหลุมรักนางเอกตั้งแต่แรกเห็น เพื่อให้ได้มาครอบครองเขายินยอมทำทุกวิธีแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นภรรยาของบุรุษอื่นก็ตามแต่ถ้าหากไม่ได้ครอบครองเขายินดีฆ่าทิ้งเสียยังดีกว่าให้ตกเป็นของคนอื่นจุดจบของโจวเยว่เทียนไม่ได้ดีนัก ในค่ำคืนหนึ่งพิษที่อยู่ในกายของเขามาหลายปีกำเริบขึ้น เขาต้องนอนทุกทรมานตลอดสามวันสามคืนจนสุดท้ายเขาก็สิ้นใจ....“โจวเยว่เทียนถึงอย่างไรก็เป็นน้องชายที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันรักมากที่สุด ขอเพียงเ
อ่านเพิ่มเติม
โจวเยว่เทียนตัวร้ายผู้เหี้ยมโหด
โจวเยว่เทียนตัวร้ายผู้เหี้ยมโหด“หนิงอันนี่เจ้า....คงไม่ได้นั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องข้าตลอดทั้งคืนหรอกใช่ไหม” ? ฮวาซือเล่อเอ่ยถามหญิงสาวที่ยกน้ำมาให้นางล้างหน้าในยามเช้า หลังจากที่สังเกตว่าอีกฝ่ายมีท่าทางอิดโรยราวกับคนไม่ได้นอนทั้งยังสวมใส่อาภรณ์เมื่อวานก็คาดเดาได้ไม่ยาก“บ่าวกลัวว่าหากนายท่านมาแล้วนายหญิงจะไม่รู้ก็เลยนั่งรอ แต่สุดท้ายนายท่านก็....”หนิงอันแสดงสีหน้าผิดหวังเพราะนางเคยหวังว่าชายหนุ่มผู้เป็นนายท่านของจวนจะไม่มีวันผิดธรรมเนียม แต่ยามที่เห็นแสงสว่างบนท้องฟ้าก็นึกสมเพชที่ตนเองโง่เขลาเชื่อมั่นในตัวบุรุษผู้นั้น“เด็กโง่ ข้าบอกให้เจ้าไปนอนไม่ใช่หรือ”“บ่าวจะนอนได้เช่นไร ฮูหยินเสียใจถึงเพียงนั้น”“คิดมากไปแล้ว หนิงอันเจ้าจำไว้ให้ดีข้าจะไม่เสียใจเพราะบุรุษผู้นั้นอีกแล้ว”หนิงอันมองฮูหยินของตนที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงและแววตาแฝงไปได้ด้วยความจริงไร้ซึ่งคำโกหกแต่อย่างใด จนวูบหนึ่งนางอยากเชื่อว่าสิ่งที่ผู้เป็นนายของตนพูดออกมาคือความจริงแต่มันจะเป็นไปได้หรือ?สตรีที่หลงรักบุรุษถึงขั้นบีบบังคับมาแต่งงานจะยอมตัดใจได้ง่ายดายเช่นนี้…“เจ้าไม่ได้นอนมาทั้งคืนวันนี้ก็ไปพักเถิด ให้คนอื่นมาปรนนิบ
อ่านเพิ่มเติม
พระเอกไม่ได้มีค่าพอจะให้รัก 
พระเอกไม่ได้มีค่าพอจะให้รัก บรรยากาศภายในจวนสกุลหวังยามนี้เงียบสงบผิดกับที่บ่าวรับใช้ในจวนคาดการณ์ไว้โดยสิ้นเชิง เดิมทีพวกบ่าวในจวนคิดว่าฮูหยินของตนจะโวยวายหรือร้องไห้เสียใจที่นายท่านพาสตรีอื่นเข้ามาในจวนเสียอีก แต่นี่มันปกติจนเกินไปราวกับเมื่อวานไม่เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้นนายท่านที่เอาแต่แสดงความรักกับสตรีแปลกหน้าผู้นั้น โดยไม่แม้แต่จะเข้าไปทักทายฮูหยินส่วนฮูหยินก็ทำราวกับไม่สนใจนายท่าน นางเอาแต่จัดการเอกสารและเรื่องภายในจวนนับจากวันที่นายท่านกลับมาทั้งสองก็ไม่พบหน้ากันอีกเลย ทั้งทีอยู่ภายในจวนหลังเดียวกันแท้ ๆ“ฮูหยินนี่เป็นรายการสินเดิมเจ้าค่ะ”หนิงอันยื่นรายการสินเดิมที่จดรายละเอียดทรัพย์สินมากมายให้นายของตน ตั้งแต่เช้าฮูหยินก็สั่งให้นางรวบรวมรายการสินเดิมที่นำมายังสกุลหวังทั้งหมด แม้นางจะเกิดความสงสัยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใดออกไปเพราะเชื่อว่าสิ่งที่ฮูหยินทำนั้นต้องมีเหตุผล“ทั้งหมดนี่คือของข้าหมดเลยหรือ”“เจ้าค่ะ หลังจากนายท่านฮวาจากไปทรัพย์สินทุกอย่างก็ตกเป็นของฮูหยินที่เป็นสายเลือดเพียงคนเดียวเจ้าค่ะ”ฮวาซือเล่อมองรายการสินเดิมตรงหน้าตาเป็นประกาย แบบนี้หากนางหย่ากับหวังเพ่ยอิง
อ่านเพิ่มเติม
นางเอกผู้มีสถานะต่ำกว่าสาวใช้อุ่นเตียง
นางเอกผู้มีสถานะต่ำกว่าสาวใช้อุ่นเตียง“ฮูหยิน ท่านงดงามมากเลยเจ้าค่ะ”หนิงอันเอ่ยชมนายหญิงของตนด้วยรอยยิ้ม ในสายตาของนางฮวาซือเล่อที่สวมใส่อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์นั้นช่างงดงามราวกับเทพเซียนจำแลงกายมานางไม่เข้าใจนายท่านเลยทั้งที่ฮูหยินงดงามถึงเพียงนี้เหตุใดจึงเอาแต่หลงใหลสตรีอื่น“ไปเถอะ วันนี้ข้ามีนัดสำคัญจะสายไม่ได้”หญิงสาวพูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะย่างกายเดินออกไปจากห้อง เพราะวันนี้เป็นวันที่นัดหมายกับโจวเยว่เทียนเอาไว้นางจึงอยากที่จะไปก่อนเวลาสักหน่อย อีกทั้งขากลับยังต้องแวะร้านค้าในจวนสกุลหวังเพื่อตรวจสอบบัญชีอีกมันน่าโมโหที่แม้นายท่านอย่างหวังเพ่ยอิงจะกลับมาแล้ว แต่นางที่เป็นฮูหยินก็ยังต้องจัดการเรื่องกิจการร้านเครื่องประดับที่เป็นของสกุลหวังแทนเขาอยู่ดี"เจ้าจะออกไปไหน"หวังเพ่ยอิงที่กำลังจะออกไปด้านนอกเอ่ยถามสตรีผู้เป็นภรรยาเสียงเรียบ สายตาของเขาจับจ้องร่างบางที่กำลังก้าวเท้าเดินออกจากประตูจวนพร้อมหญิงรับใช้คนสนิทตั้งแต่ที่กลับมาจากชายแดนหวังเพ่ยอิงสัมผัสได้ว่าฮวาซือเล่อทำตัวแปลกไปจากเดิม ในอดีตหากเขาอยู่ที่จวนนางมักจะมาวนเวียนอยู่รอบตัวเขา เสียงออดอ้อนของนางที่เขาจะมักได้ยินอ
อ่านเพิ่มเติม
พ่อตัวร้ายธงแดงได้โปรดฟังข้าก่อน! [1/2]
พ่อตัวร้ายธงแดงได้โปรดฟังข้าก่อน! [1/2]“ท่านอ๋องนางมาแล้วขอรับ”“ให้นางเข้ามา”เหตุใดตอนนี้นางถึงรู้สึกว่าด้านหลังของประตูคือขุมนรกที่มีมัจจุราชรอสังหารนางอยู่กัน!นางคิดถูกจริง ๆ ใช่ไหมที่เลือกวิธีแบบนี้!“แม่นางเชิญ”“ท่านผู้เฒ่าไม่เข้าไปด้วยกันหรือ”“ข้ายังรักชีวิตขอรับ” ชายชราพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหมุนกายเดินออกไปด้านหน้าร้านไม่คิดหันกลับมาสนใจหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตูห้องอีกเลย“ยังไม่รีบเข้ามา คิดจะให้ข้ารอเจ้าอีกหรือไง”อ่า...นางเลือกผิดจริง ๆ สินะที่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคนแบบนี้แต่ถึงจะคิดได้ตอนนี้นางก็ต้องเดินหน้าตามแผนไม่อาจหันกลับไปแก้ไขการตัดสินใจในอดีตได้แล้วฮวาซือเล่อคิดได้ดังนั้นก็สูดหายใจเข้าไปในปอดเรียกความกล้าของตัวเองก่อนจะเปิดประตูเข้าไป นันย์ตาคู่สวยจับจ้องบุรุษรูปร่างผอมแห้งใบหน้าซีดเซียวที่นั่งเอนกายอยู่บนพนักพิงของเก้าอี้ไม้ เขานับว่ามีรูปโฉมไม่ธรรมดาคิดว่าหากร่างกายล่ำสันมีน้ำมีนวลกว่านี้คงเป็นบุรุษที่สตรีทั่วทั้งเมืองหมายตา เพียงแต่ว่าสายตาที่เขามองมาที่นางยามนี้ดูเย็นชาและแฝงเจือปนไปด้วยจิตสังหารเขาคือโจวเยว่เทียนหรือท่านอ๋องสามตัวร้ายของนิยายเ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status