Masukถ้าพระเอกมันจะเป็นสวะขนาดนี้นางร้ายอย่างนางขอโบกมือลา แต่การหย่าไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิดเพราะเป็นสมรสพระราชทาน เห็นทีหากอยากได้ใบหย่ามีเพียงขอร้องให้ตัวร้ายขาพิการอย่างเขาช่วยเหลือเท่านั้น!
Lihat lebih banyakI was walking hurriedly toward the elevators of a large mirrored building on Madison Avenue. That was Navruz Publications, my father's publishing Company.
It was my first day on the job and I didn't want to be late. I finally got in the elevator, I got my cell phone, breathing in relieved. It was three minutes to seven o'clock, I was going to be there in time.
When my parents offered me this job, I got carried away, After all, that's why I graduated in journalism
. But It wouldn't be easy just because I'm the heiress to the company, my mother insisted that I should learn the importance of hard work, and decided that I shouldn't start with a high position, but like any other recently graduated.
That's how I ended up as personal assistant to Pyotr Rozanov, the editor-in-chief of the literary magazine Book Review.
I kept thinking about how i'd give my office a more personal touch. Omar introduced me to the place last week, when I went to do the interview.
Pyotr Rozanov seemed to be a very private person, he just listened while Omar explained that I should be treated like an ordinary employee. I felt your look at me all the time, but I didn't know what to think about it.
I focus on my reflection in the elevator mirror as I wait for it to climb the twenty-five floors to my new workplace. I passed my hand through my long, thick strands of black hair that I had fastened in a loose ponytail. I wore a set of social pants and pantsuit, paired with a white shirt and striped scarpins with red details and wanted to be perfect for my first day.
I smiled at myself in the mirror as soon as the doors opened behind me. I followed in firm steps to my new workplace, attracting a few glances as I passed by. My own office, as they called the desk with a computer and phone I would occupy, was in the front room of Pyotr's office. I noticed the door ajar as soon as I arrived.
I put my bag on the table and i went to the door, knocking lightly before I open it.
"You're late," he declared without looking at me before I even said anything.
"What? I'm not. "I defended myself " it's seven o'clock.”
"Yes, you are," He raised his eyes from the papers he was reading “It's seven hours and three minutes.”
"It's almost the same thing. " I rolled my eyes," It was time to take the elevator.”
"I don't want you to be in the elevator at seven,"my boss kept looking into my eyes with an indifferent look “I want you to be at your table at seven.”
I faced him indisccan. My dad didn't get me a nice boss, maybe I should have chosen to work for Meredith Stewart.
"I left a list of things I need you to do on your desk” Pyotr turned his attention to the work in front of you “Start with the coffee, there's a Starbucks across the street.”
"Coffee? " I crossed my arms "Will you make me leave the building just to get you coffee?”
"It's part of your job, Marianne," the man again focused his attention on me.
"I'm willing to work, but become the coffee girl? Serious?” I insisted.
"Do you think I haven't sought coffee many times in my life, Marianne? "He stood up and walked to me.
"I can ask my father to buy a coffee maker," I cast a sharp eye toward the man, "I can even choose one if you want.”
"And I can call your father and tell him it didn't work out," He stared at me triumphantly.
"You can't fire me ten minutes after I started working, Peter," I complained.
"My name is Pyotr, Marianne" He took a deep breath.
Of course, as if I could pronounce it.
"Then don't call me Marianne! "I've re-tricked.
He wouldn't really fire me, would he? My mother would skin me alive if I lost my first job in ten minutes.
"What do you decide? "He kept staring at me," Shall I call your father, Marianne?”
I faced him angry, I noticed a certain pleasure in the man when pronouncing my name.
I can get you a cup of coffee. I can do this every day without any problem. My mom's right, I'm kind of lucky to get a job right after I graduate, a lot of them can't.
"How do you want your coffee, Peter?" I forced a smile, pronouncing 'Peter' with the same tone he used before.
"A white mocha without whipped cream," he replied after staring at me for a while, "Don't take too long, you have a lot to do.”
I rolled my eyes and left the room. I'm definitely being punished for something.
คืนเข้าหอของนางร้าย Nc [END]ช่วงสายของวันบรรยากาศของตลาดภายในเมืองหลวงดูคึกคัก ผู้คนส่วนหนึ่งเดินออกมาจับจ่ายซื้อของตามปกติ ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งมาเพื่อจับกลุ่มนินทาเหล่าขุนนางและแน่นอนว่าข่าวเด็ดในวันนี้ย่อมหนีไม่พ้นข่าวของฮวาซือเล่อและท่านอ๋องสาม“สตรีหม้ายเช่นนางแต่งเป็นหวางเฟยได้หรือ”“นั่นสิ นางเคยเป็นภรรยาของท่านแม่ทัพหวังแล้วให้เป็นหวางเฟยจะเหมาะสมหรือ”“แบบนี้ไม่เท่ากับว่าท่านอ๋องสามได้ของเหลือจากจวนแม่ทัพหรือ”ชาวบ้านเริ่มออกความเห็นถึงการแต่งงานในครั้งนี้ ทั้งยังเริ่มกล่าวถึงฮวาซือเล่อในทางที่ไม่ดีกล่าวหาว่านางหวังขึ้นที่สูงโดยไม่รู้จักสถานะตนเองปัก! โคร้ม!บทสนทนาของชาวบ้านหยุดลงฉับพลันหลังจากร่างของชายผู้หนึ่งถูกโยนลงกลางโต๊ะ ไม่นานองครักษ์ของตำหนักท่านอ๋องสามก็ปรากฏตัวขึ้น“ขออภัยพวกท่านด้วยพอดีหัวขโมยที่พวกข้าจับมาเกิดขัดขืนพวกข้าจึงต้องลงมือให้เขาสำนึกสักหน่อย ว่าแต่เมื่อครู่ข้าได้ยินว่าพวกท่านพูดถึงแม่นางฮวาหรือขอรับ”ชาวบ้านที่จับกลุ่มนินทาเมื่อครู่ยามนี้ใบหน้าซีดเผือด เพราะแม้ใบหน้าของอีกฝ่ายจะยิ้มแต่รอบกายของเหล่าองครักษ์กลับอบอวลไปด้วยจิตสังหาร“พะ...พวกข้ากำลังพูดว
ฮวาซือเล่อที่รักเจ้านางตายไปนานแล้ว...จวนสกุลฮวาที่เคยผุพังและมีหญ้าขึ้นรกร้างยามนี้กลับถูกซ่อมแซมจนดูเหมือนใหม่ ฮวาซือเล่อย่างกายเดินเข้ามาในจวนพร้อมกับหนิงอันและเสี่ยวอี้ที่ถูกส่งมาคอยคุ้มกันหากเกิดเรื่องอันตรายกับนางนัยน์ตาคู่สวยกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาเมื่อพบที่นี่เปลี่ยนไปจากที่นางมาครั้งแรกมานักหากให้พูดตามจริงนี่เป็นครั้งแรกที่นางกลับมาที่จวนสกุลฮวาหลังจากที่จวนถูกซ่อมแซมแล้ว หากไม่ใช่เพราะครั้งนี้นางใช้มารยาออดอ้อนว่าอยากมาอยู่ที่จวนก่อนแต่งเป็นหวางเฟย มีหรือว่าโจวเยว่เทียนจะปล่อยให้นางอยู่ห่างจากเขาเช่นนี้“นายหญิงท่านกลับมาแล้ว”พ่อบ้านเสินเป็นบุรุษร่างสูงที่อายุประมาณสี่สิบไร้ครอบครัว เขาและบรรพบุรุษรับใช้คนสกุลฮวามานานจึงรู้สึกผูกพันกับที่นี่ พวกเขารู้สึกยินดีที่ได้กลับมาที่จวนแห่งนี้ ทั้งยังดีใจที่เห็นว่านายของตนมีความสุขดีทั้งร่างกายและจิตใจ“พ่อบ้านเสินหลายเดือนมานี้ลำบากท่านแล้ว” ฮวาซือเล่อพูดน้ำเสียงแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดเพราะนางไม่ได้กลับมาที่จวนเลยทำให้หน้าที่ดูแลจวนทั้งหมดตกอยู่ที่ชายหนุ่ม“ข้าไม่ลำบากเลยขอรับ บ่าวสกุลฮวาทุกคนต่างรู้สึกยินดีท
พี่เยว่ท่านหลงข้าจนโง่งมแล้วบรรยากาศงานเทศกาลซีซีในเมืองหลวงยามค่ำคืนคึกคักทั้งโรงน้ำชา ร้านอาหารชื่อดังต่างมีลูกค้าเข้าไปจับจองแน่นขนัด ผู้คนเดินบนถนนเบียดเสียดเป็นภาพครึกครื้นหาที่ใดเปรียบฮวาซือเล่อสวมใส่อาภรณ์สีม่วงขับกับผิวขาวของนางกำลังยืนเลือกซื้อเครื่องประดับจากร้านค้าแผงลอยที่ตั้งขายบนถนน ข้างกายของนางมีบุรุษสวมหน้ากากปกปิดใบหน้ายืนอยู่“แม่นางต่างหูคู่นี้เหมาะกับเจ้ายิ่งนัก”หญิงชราพูดจบก็ยื่นต่างหูที่ทำจากหยกขาวให้หญิงงามตรงหน้า จากที่ดูอาภรณ์ที่อีกฝ่ายสวมใส่ทำจากผ้าเนื้อดีดูท่าแล้วคงเป็นคุณหนูจากสกุลขุนนางเป็นแน่ฮวาซือเล่อรับต่างหูมาไว้ในมือใช้สายตามองพินิจดูครู่หนึ่งก่อนจะหันกายไปทางชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย มือบางหยิบต่างหูขึ้นมาทาบที่ติ่งหูทั้งสองของตนเองก่อนจะเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม“พี่เยว่ต่างหูนี่เหมาะกับข้าไหมเจ้าคะ”โจวเยว่เทียนหรือที่อีกฝ่ายเรียกขานว่าพี่เยว่ในยามนี้คลี่ยิ้มออกมา นัยน์ตาคมจับจ้องใบหน้าของโฉมงามสายตาแฝงไปด้วยความรักและลุ่มหลง“เหมาะกับเจ้ายิ่งนัก”หญิงชราสังเกตเห็นสายตาที่แสนคลั่งรักของชายหนุ่มก็คลี่ยิ้มออกมา นางหยิบกล่องไม้ด้านในบรรจุแหวนสองว
หวังเพ่ยอิงหัวใจสลายจวนสกุลหวัง“นี่มันอะไรกันเหตุใดรายจ่ายภายในจวนจึงเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าแบบนี้ นี่พวกเจ้ากล้าปลอมแปลงบัญชียักยอกเงินหรือ”หวังเพ่ยอิงปาสมุดบัญชีค่าใช้จ่ายภายในจวนสกุลหวังใส่พ่อบ้านและแม่นมที่ยืนอยู่กลางห้องด้วยโทสะ เพราะความไว้ใจที่เห็นทำงานรับใช้มาตลอดหลายปีเขาจึงไม่คิดว่าทั้งสองจะรวมหัวกันยักยอกเงินแบบนี้“นายท่านข้าและพ่อบ้านทำงานรับใช้สกุลหวังมาหลายปีไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้นเจ้าค่ะ”“หากไม่ใช่เพราะพวกเจ้าปลอมแปลงบัญชีแล้วเหตุใดค่าใช้จ่ายจึงเพิ่มขึ้นมากมายเพียงนี้”“ที่ค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นนั่นก็เพราะ.......”นั่นเพราะอนุหลิวที่ท่านหลงรักจนหน้ามืดตามัวอย่างไรเล่าเจ้าคะแม่นมหลินเพียงพูดในใจไม่กล้าเอ่ยออกไปเพราะรู้ดีว่านายของตนจะต้องออกตัวปกป้องหญิงคนรักอีกเป็นแน่ สตรีผู้นั้นนอกจากหน้าตาแล้วข้ายังไม่เห็นว่ามีอะไรเทียบเคียงอดีตฮูหยินได้เลยเหตุใดนายท่านของข้าจึงตามืดบอดเช่นนี้เล่าเจ้าค่ะเพล้ง!“เหตุใดจึงปิดปากเงียบ! พูดมาสิว่าเพราะอะไร!”กาน้ำชาถูกปาลงพื้นจนแตกกระจายต่อหน้าคนทั้งสอง พ่อบ้านซุนเห็นว่าแม่นมหลินไม่กล้าเอ่ยปากพูดเขาก็ได้แต่ถอนหายใจครั้งหนึ่งก่อนจะเอ่ยป
การชำระแค้นของโจวเยว่เทียนแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องบรรทม นัยน์ตาคมจับจ้องไปยังใบหน้าของโฉมงามที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ภายในอ้อมกอดของเขา มือหนาลูบที่แก้มเนียนอย่างทะนุถนอมซือซือของข้างดงามยิ่งนัก“อืมมมม”หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แน่นอนว่าภาพแรกที่นางเห็นคือใบหน้ารูปงามข
ไม่อาจห้ามใจได้อีกแล้วกลางดึกเงียบสงัดภายในวังหลวงที่ตรวจตราเข้มงวดกลับมีเงาของคนผู้หนึ่งยืนอยู่ภายในห้องบรรทมของฮ่องเต้ท่ามกลางความมืด ร่างสูงย่างกายเดินตรงไปยังเตียงมังกรพร้อมกระบี่ที่อยู่ในมือ“เยว่เทียนยังไม่เลิกนิสัยปลอมตัวเป็นมือสังหารมาพบข้ากลางดึกอีกหรือ”ฮ่องเต้เยว่ชิงเอ่ยออกมาเสียงเรียบก
แม่ทัพผู้หลงคำอนุจนโง่งมฮวาซือเล่อหยุดยืนอยู่ด้านหน้าห้องบรรทมของท่านอ๋องสาม ในระหว่างทางที่นั่งรถม้ามาที่นี่ก็ได้ฟังอาการป่วยของท่านอ๋องมาบ้างแล้ว“ท่านอ๋องหม่อมฉันฮวาซือเล่อเพคะ”ไม่มีเสียงใดตอบกลับมาจากคนป่วยที่อยู่ภายในห้องแต่อย่างใด หญิงสาวหันไปสบตากับองครักษ์หนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายราวกับต้องก
ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามนิยาย“พรุ่งนี้ฮูหยินจะตื่นมาทำอาหารด้วยตัวเองอีกแล้วหรือเจ้าคะ”หนิงอันเอ่ยถามผู้เป็นนายที่กำลังเลือกซื้อสมุนไพรราคาแพงเพื่อนำมาใช้ในการปรุงอาหาร น่าแปลกที่ช่วงนี้ในทุกหนึ่งอาทิตย์จะมีหนึ่งวันที่ฮูหยินของนางตื่นขึ้นมาตั้งแต่รุ่งสางเพื่อที่จะเข้าครัวทำอาหารโดยใช้สมุนไพรที่ซื


















Ulasan-ulasan