Mag-log inถ้าพระเอกมันจะเป็นสวะขนาดนี้นางร้ายอย่างนางขอโบกมือลา แต่การหย่าไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิดเพราะเป็นสมรสพระราชทาน เห็นทีหากอยากได้ใบหย่ามีเพียงขอร้องให้ตัวร้ายขาพิการอย่างเขาช่วยเหลือเท่านั้น!
view moreMinggu ini seharusnya menjadi hari libur bagi Arunika.
Tidak ada shif kerja, tidak ada panggilan darurat dari kafe—hanya ada dirinya, kasur tipis di kamar sempit, dan ponsel retak yang setia menemaninya membaca novel romantis online. Hari itu, ia tengah tenggelam dalam cerita yang membuat dadanya sesak. Novel itu mengisahkan perselingkuhan tokoh utama pria dengan istrinya sendiri—wanita yang sudah memberinya dua anak—sementara si pria malah mengejar sahabat sang istri. "Ish! Kok tidak ada lanjutannya, sih?" gumam Arunika sambil mendengus kesal. Ia menatap layar ponsel yang menampilkan tulisan To be continued. Tanpa pikir panjang, jarinya langsung mengetik komentar: “Penulis, tolong cepat lanjut! Cowoknya menyebalkan banget, mentang-mentang ganteng! Kalau aku jadi istrinya, sudah aku siram air panas!” Ia memeluk bantal dengan gemas. "Lelaki seperti itu tidak pantas mendapatkan cinta, sumpah." Belum sempat ia menutup aplikasi, ketukan keras menggema di pintu kamarnya. Dug! Dug! Dug! "Arunika! Bangun! Jangan malas-malasan! Lihat, cucian belum kamu sentuh!" seru suara parau Lastri, bibinya. Arunika meringis. "Aku sudah cuci semuanya, Bi..." balasnya lemas. "Buka pintunya! Ini kamar anakku, bukan kamarmu!" bentak Lastri kian keras. Begitu pintu terbuka, tangan Arunika langsung ditarik kasar. "Lihat pakai matamu!" Lastri menjewer telinganya tanpa ampun. "Akh! Bi, sakit! Lepas! Aku sudah cuci piring dan baju!" teriak Arunika mencoba menghindar. "Bohong, Bu," sela suara lembut namun berbisa. Nadine, sepupunya, muncul dengan wajah sok polos. "Dari tadi dia di kamar terus. Pas Ayah pergi kerja pun, dia tidak keluar." Arunika menatap Nadine tak percaya. "Ini pasti ulahmu, kan?!" Nadine hanya mengangkat alis sambil tersenyum sinis. "Mana buktinya?" "Sudahlah! Pergi saja kamu dari sini. Menyusahkan saja! Kalau bukan karena suamiku, aku tidak sudi mengurus mu!" usir Lastri dengan pandangan jijik. Arunika terdiam. Ia tahu percuma berdebat. Dengan langkah berat, ia membereskan barang-barangnya yang tak seberapa—hanya beberapa potong pakaian lusuh dan ponselnya. "Pergi sana," desis Nadine di ambang pintu. "Sudah cukup umur untuk menyewa kos. Jangan jadi benalu di rumah orang." Arunika tidak menjawab. Ia melangkah keluar dari rumah susun itu tanpa menoleh lagi. Pamannya memang baik, tapi pria itu tidak pernah punya nyali untuk melawan istrinya sendiri. "Huh..." Arunika mendesah di trotoar, menatap langit mendung. "Aku harus ke mana? Uang saja tidak ada." Gajinya selama ini habis untuk menutupi kebutuhan rumah Bibinya. Ia bukan menumpang, melainkan ikut menjadi tulang punggung. Ironis. "Kalau saja aku jadi orang kaya, mungkin enak..." gumamnya lirih. "Seperti Lilia, istrinya Nathan. Tapi ogah, deh, punya suami seperti Nathan. Dasar playboy licik!" Ia tertawa getir, teringat tokoh pria di novel yang baru ia baca. Namun, tawa itu lenyap seketika saat sebuah klakson memekakkan telinga. TIIIIINNNNN! Semuanya terjadi begitu cepat. Cahaya putih, suara benturan, dan teriakan orang-orang bercampur menjadi satu. Arunika sempat melihat siluet mobil hitam pekat sebelum tubuhnya terhempas ke aspal. "Ibu..." bisiknya lemah. Pandangannya mengabur, lalu semuanya gelap. * * "Engh..." Arunika mengerang. Matanya terbuka perlahan, menatap sekeliling yang tampak kabur. "I-ini di mana?" gumamnya serak. Udara terasa wangi mawar, namun samar-samar ada bau disinfektan. Ranjang empuk, selimut sutra, dan langit-langit putih mewah. Semuanya asing. "Nyonya, Anda sudah bangun?" suara lembut seorang perawat terdengar di sampingnya. "Nyonya?" Arunika mengernyit. Begitu matanya menangkap cermin besar di ujung ruangan, napasnya tercekat. Refleksi di sana bukan dirinya—melainkan sosok wanita cantik luar biasa dengan wajah yang tak pernah ia miliki. Tangannya gemetar menyentuh kaca. "Ini bukan aku... ini Lilia?" Jantungnya berdegup kencang. Nama itu—Lilia—adalah tokoh utama wanita yang nasibnya baru saja ia maki-maki. "Nyonya, Anda tidak apa-apa?" "Aku... masuk ke novel Merubah Takdir? Gila!" serunya panik. "Kecelakaan?" Arunika mencoba mengingat. Di novel, Lilia dan anak-anaknya seharusnya tidak selamat. "Di mana anak-anak?" "Mereka sudah pulang, Nyonya. Hanya luka ringan," jawab perawat lega. Arunika menghela napas panjang. Berarti takdir sudah mulai bergeser. Ia bangkit menuju kamar mandi, menatap wajah Lilia yang cantik namun tampak rapuh. "Oke, Lilia. Mulai sekarang, kamu bukan budak cintanya si Nathan lagi," ucap Arunika mantap. "Nyonya, Anda mau ke mana? Anda belum sepenuhnya pulih!" perawat itu panik melihat Arunika bersiap pergi. "Pulang. Aku sudah sehat. Bye!" Arunika melambaikan tangan dengan santai. Beberapa jam kemudian, mobil hitam yang menjemputnya berhenti di depan mansion megah keluarga Chandrawinata. Matanya membulat takjub melihat kemewahan di depannya. "Gila... jadi ini rumahnya si Nathan." Senyum kecil muncul di bibirnya. "Halamannya saja sudah seperti lapangan bola. Pak Sopir, tolong maju sedikit lagi, capek kalau harus jalan sampai pintu utama." Sambil melangkah keluar dari mobil, Arunika membatin, "Jika hidup memberimu luka, maka aku yang akan menulis ulang kisahmu dengan cahaya. Ini janjiku—untukmu, Lilia, dan dua malaikat kecilmu." Pintu mansion terbuka perlahan, menyambut langkah pertamanya menuju takdir yang baru. Bersambung ....คืนเข้าหอของนางร้าย Nc [END]ช่วงสายของวันบรรยากาศของตลาดภายในเมืองหลวงดูคึกคัก ผู้คนส่วนหนึ่งเดินออกมาจับจ่ายซื้อของตามปกติ ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งมาเพื่อจับกลุ่มนินทาเหล่าขุนนางและแน่นอนว่าข่าวเด็ดในวันนี้ย่อมหนีไม่พ้นข่าวของฮวาซือเล่อและท่านอ๋องสาม“สตรีหม้ายเช่นนางแต่งเป็นหวางเฟยได้หรือ”“นั่นสิ นางเคยเป็นภรรยาของท่านแม่ทัพหวังแล้วให้เป็นหวางเฟยจะเหมาะสมหรือ”“แบบนี้ไม่เท่ากับว่าท่านอ๋องสามได้ของเหลือจากจวนแม่ทัพหรือ”ชาวบ้านเริ่มออกความเห็นถึงการแต่งงานในครั้งนี้ ทั้งยังเริ่มกล่าวถึงฮวาซือเล่อในทางที่ไม่ดีกล่าวหาว่านางหวังขึ้นที่สูงโดยไม่รู้จักสถานะตนเองปัก! โคร้ม!บทสนทนาของชาวบ้านหยุดลงฉับพลันหลังจากร่างของชายผู้หนึ่งถูกโยนลงกลางโต๊ะ ไม่นานองครักษ์ของตำหนักท่านอ๋องสามก็ปรากฏตัวขึ้น“ขออภัยพวกท่านด้วยพอดีหัวขโมยที่พวกข้าจับมาเกิดขัดขืนพวกข้าจึงต้องลงมือให้เขาสำนึกสักหน่อย ว่าแต่เมื่อครู่ข้าได้ยินว่าพวกท่านพูดถึงแม่นางฮวาหรือขอรับ”ชาวบ้านที่จับกลุ่มนินทาเมื่อครู่ยามนี้ใบหน้าซีดเผือด เพราะแม้ใบหน้าของอีกฝ่ายจะยิ้มแต่รอบกายของเหล่าองครักษ์กลับอบอวลไปด้วยจิตสังหาร“พะ...พวกข้ากำลังพูดว
ฮวาซือเล่อที่รักเจ้านางตายไปนานแล้ว...จวนสกุลฮวาที่เคยผุพังและมีหญ้าขึ้นรกร้างยามนี้กลับถูกซ่อมแซมจนดูเหมือนใหม่ ฮวาซือเล่อย่างกายเดินเข้ามาในจวนพร้อมกับหนิงอันและเสี่ยวอี้ที่ถูกส่งมาคอยคุ้มกันหากเกิดเรื่องอันตรายกับนางนัยน์ตาคู่สวยกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาเมื่อพบที่นี่เปลี่ยนไปจากที่นางมาครั้งแรกมานักหากให้พูดตามจริงนี่เป็นครั้งแรกที่นางกลับมาที่จวนสกุลฮวาหลังจากที่จวนถูกซ่อมแซมแล้ว หากไม่ใช่เพราะครั้งนี้นางใช้มารยาออดอ้อนว่าอยากมาอยู่ที่จวนก่อนแต่งเป็นหวางเฟย มีหรือว่าโจวเยว่เทียนจะปล่อยให้นางอยู่ห่างจากเขาเช่นนี้“นายหญิงท่านกลับมาแล้ว”พ่อบ้านเสินเป็นบุรุษร่างสูงที่อายุประมาณสี่สิบไร้ครอบครัว เขาและบรรพบุรุษรับใช้คนสกุลฮวามานานจึงรู้สึกผูกพันกับที่นี่ พวกเขารู้สึกยินดีที่ได้กลับมาที่จวนแห่งนี้ ทั้งยังดีใจที่เห็นว่านายของตนมีความสุขดีทั้งร่างกายและจิตใจ“พ่อบ้านเสินหลายเดือนมานี้ลำบากท่านแล้ว” ฮวาซือเล่อพูดน้ำเสียงแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดเพราะนางไม่ได้กลับมาที่จวนเลยทำให้หน้าที่ดูแลจวนทั้งหมดตกอยู่ที่ชายหนุ่ม“ข้าไม่ลำบากเลยขอรับ บ่าวสกุลฮวาทุกคนต่างรู้สึกยินดีท
พี่เยว่ท่านหลงข้าจนโง่งมแล้วบรรยากาศงานเทศกาลซีซีในเมืองหลวงยามค่ำคืนคึกคักทั้งโรงน้ำชา ร้านอาหารชื่อดังต่างมีลูกค้าเข้าไปจับจองแน่นขนัด ผู้คนเดินบนถนนเบียดเสียดเป็นภาพครึกครื้นหาที่ใดเปรียบฮวาซือเล่อสวมใส่อาภรณ์สีม่วงขับกับผิวขาวของนางกำลังยืนเลือกซื้อเครื่องประดับจากร้านค้าแผงลอยที่ตั้งขายบนถนน ข้างกายของนางมีบุรุษสวมหน้ากากปกปิดใบหน้ายืนอยู่“แม่นางต่างหูคู่นี้เหมาะกับเจ้ายิ่งนัก”หญิงชราพูดจบก็ยื่นต่างหูที่ทำจากหยกขาวให้หญิงงามตรงหน้า จากที่ดูอาภรณ์ที่อีกฝ่ายสวมใส่ทำจากผ้าเนื้อดีดูท่าแล้วคงเป็นคุณหนูจากสกุลขุนนางเป็นแน่ฮวาซือเล่อรับต่างหูมาไว้ในมือใช้สายตามองพินิจดูครู่หนึ่งก่อนจะหันกายไปทางชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย มือบางหยิบต่างหูขึ้นมาทาบที่ติ่งหูทั้งสองของตนเองก่อนจะเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม“พี่เยว่ต่างหูนี่เหมาะกับข้าไหมเจ้าคะ”โจวเยว่เทียนหรือที่อีกฝ่ายเรียกขานว่าพี่เยว่ในยามนี้คลี่ยิ้มออกมา นัยน์ตาคมจับจ้องใบหน้าของโฉมงามสายตาแฝงไปด้วยความรักและลุ่มหลง“เหมาะกับเจ้ายิ่งนัก”หญิงชราสังเกตเห็นสายตาที่แสนคลั่งรักของชายหนุ่มก็คลี่ยิ้มออกมา นางหยิบกล่องไม้ด้านในบรรจุแหวนสองว
หวังเพ่ยอิงหัวใจสลายจวนสกุลหวัง“นี่มันอะไรกันเหตุใดรายจ่ายภายในจวนจึงเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าแบบนี้ นี่พวกเจ้ากล้าปลอมแปลงบัญชียักยอกเงินหรือ”หวังเพ่ยอิงปาสมุดบัญชีค่าใช้จ่ายภายในจวนสกุลหวังใส่พ่อบ้านและแม่นมที่ยืนอยู่กลางห้องด้วยโทสะ เพราะความไว้ใจที่เห็นทำงานรับใช้มาตลอดหลายปีเขาจึงไม่คิดว่าทั้งสองจะรวมหัวกันยักยอกเงินแบบนี้“นายท่านข้าและพ่อบ้านทำงานรับใช้สกุลหวังมาหลายปีไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้นเจ้าค่ะ”“หากไม่ใช่เพราะพวกเจ้าปลอมแปลงบัญชีแล้วเหตุใดค่าใช้จ่ายจึงเพิ่มขึ้นมากมายเพียงนี้”“ที่ค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นนั่นก็เพราะ.......”นั่นเพราะอนุหลิวที่ท่านหลงรักจนหน้ามืดตามัวอย่างไรเล่าเจ้าคะแม่นมหลินเพียงพูดในใจไม่กล้าเอ่ยออกไปเพราะรู้ดีว่านายของตนจะต้องออกตัวปกป้องหญิงคนรักอีกเป็นแน่ สตรีผู้นั้นนอกจากหน้าตาแล้วข้ายังไม่เห็นว่ามีอะไรเทียบเคียงอดีตฮูหยินได้เลยเหตุใดนายท่านของข้าจึงตามืดบอดเช่นนี้เล่าเจ้าค่ะเพล้ง!“เหตุใดจึงปิดปากเงียบ! พูดมาสิว่าเพราะอะไร!”กาน้ำชาถูกปาลงพื้นจนแตกกระจายต่อหน้าคนทั้งสอง พ่อบ้านซุนเห็นว่าแม่นมหลินไม่กล้าเอ่ยปากพูดเขาก็ได้แต่ถอนหายใจครั้งหนึ่งก่อนจะเอ่ยป
ไม่อาจห้ามใจได้อีกแล้วกลางดึกเงียบสงัดภายในวังหลวงที่ตรวจตราเข้มงวดกลับมีเงาของคนผู้หนึ่งยืนอยู่ภายในห้องบรรทมของฮ่องเต้ท่ามกลางความมืด ร่างสูงย่างกายเดินตรงไปยังเตียงมังกรพร้อมกระบี่ที่อยู่ในมือ“เยว่เทียนยังไม่เลิกนิสัยปลอมตัวเป็นมือสังหารมาพบข้ากลางดึกอีกหรือ”ฮ่องเต้เยว่ชิงเอ่ยออกมาเสียงเรียบก
แม่ทัพผู้หลงคำอนุจนโง่งมฮวาซือเล่อหยุดยืนอยู่ด้านหน้าห้องบรรทมของท่านอ๋องสาม ในระหว่างทางที่นั่งรถม้ามาที่นี่ก็ได้ฟังอาการป่วยของท่านอ๋องมาบ้างแล้ว“ท่านอ๋องหม่อมฉันฮวาซือเล่อเพคะ”ไม่มีเสียงใดตอบกลับมาจากคนป่วยที่อยู่ภายในห้องแต่อย่างใด หญิงสาวหันไปสบตากับองครักษ์หนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายราวกับต้องก
ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามนิยาย“พรุ่งนี้ฮูหยินจะตื่นมาทำอาหารด้วยตัวเองอีกแล้วหรือเจ้าคะ”หนิงอันเอ่ยถามผู้เป็นนายที่กำลังเลือกซื้อสมุนไพรราคาแพงเพื่อนำมาใช้ในการปรุงอาหาร น่าแปลกที่ช่วงนี้ในทุกหนึ่งอาทิตย์จะมีหนึ่งวันที่ฮูหยินของนางตื่นขึ้นมาตั้งแต่รุ่งสางเพื่อที่จะเข้าครัวทำอาหารโดยใช้สมุนไพรที่ซื
การชำระแค้นของโจวเยว่เทียนแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องบรรทม นัยน์ตาคมจับจ้องไปยังใบหน้าของโฉมงามที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ภายในอ้อมกอดของเขา มือหนาลูบที่แก้มเนียนอย่างทะนุถนอมซือซือของข้างดงามยิ่งนัก“อืมมมม”หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แน่นอนว่าภาพแรกที่นางเห็นคือใบหน้ารูปงามข


















Rebyu