Se connecterนางสวย นางรวย และนางร้าย เพราะต้องกอบกู้สถานการณ์ของตระกูลลู่ นางจึงต้องลุกขึ้นมาร้าย คนเกลียดนางใครสนกันละ คนโกรธแค้นนางใครใส่ใจกัน ก็เพราะว่าข้าจะร้าย สตรีงดงามอ่อนหวาน ไม่ใช่ข้าอย่างแน่นอน
Voir plus"Batas waktu kita berakhir lusa. Saya sudah menyiapkan dokumen perceraian," ujar wanita cantik itu dengan sorot mata tenang.
Goresan pisau yang tengah memotong daging perlahan terhenti. Sorot tajam itu sekilas menatap wanita di depannya sebelum meraih gelas air. Tarikan napas berat terdengar, membuat suasana ruang makan yang sunyi terasa semakin menekan. "Taruh saja di atas meja kerja. Nanti saya baca," ucap pria itu, tenang. Agnira mengangguk pelan. Ia kembali fokus pada makanannya, enggan memperpanjang percakapan. Sambara melirik kecil ke arah wanita di depannya. Wanita yang tiga tahun ia nikahi, yang hanya memiliki gelar sebagai istri, tanpa benar-benar menjalankan perannya. "Kau yakin ingin bercerai?" tanya Sambara hati-hati. Agnira terdiam sejenak sebelum menjawab. "Yakin. Kita sudah sepakat sebelumnya." "Kau benar-benar sudah membaca setiap syarat yang saya ajukan?" tanya Sambara lagi. Agnira semakin diam. Alisnya menukik tajam, pertanyaan itu menimbulkan keraguan tipis yang mengusik. Ia mendongak, menatap pria berwajah tenang di seberangnya. "Maksudmu apa?" tanya Agnira, memastikan. "Tidak ada ... Saya selesai." Sambara mendorong pelan piring kotor di depannya. Ia kembali meraih gelas dan meneguk air hingga habis. Kursi terdorong pelan saat pria itu berdiri. Posturnya tegap, menjulang angkuh di hadapan Agnira. "Saya pamit dulu." Agnira tetap diam. Tatapannya mengikuti punggung lebar suaminya yang semakin menjauh. Ucapan Sambara terasa mengganjal di benaknya. Ia yakin tidak melewatkan apa pun saat membaca persyaratan pernikahan dulu. "Apa yang aku lewatkan?" gumam Agnira lirih. Hening, tak ada jawaban atas pertanyaan yang dia lontarkan. "Terserah dia saja. Lebih baik aku juga segera pergi." Ruang kerja bernuansa hitam itu terasa pekat, dipenuhi tekanan dari sorot tajam di balik meja. Salah satu pengacara duduk dengan wajah tegang, jemarinya saling meremas, sesekali melirik takut pada Sambara. "Cetak ulang kontraknya. Tambahkan syarat baru, dan kirimkan hari ini." Perintah itu terdengar dingin dan tegas. "Baik, Bos," jawab anak buah Sambara sambil menunduk hormat. Ia melirik sekilas pada rekannya sebelum keduanya keluar dari ruangan. Sambara menatap ke luar jendela. Sorot tajam itu perlahan meredup, tergantikan senyum miring di sudut bibirnya. Tatapan Sambara kemudian jatuh pada sebuah foto kecil di sudut meja. "Kamu tidak akan pernah bisa lepas dariku, Agnira," desis Sambara pelan. "Saya tidak pernah melepaskan sesuatu yang masih menjadi milikku." Pandangan itu beralih pada map di atas meja, wajahnya kembali tak menunjukkan minat. "Kita belum selesai, Agnira," lanjutnya lirih. "Dan semuanya bahkan baru saja dimulai." Agnira menarik napas dalam saat melangkah masuk ke ruang kerja Sambara. Pria itu sudah duduk tenang di balik meja, dengan postur tegap dan wajah rupawan yang entah mengapa selalu mampu mengacaukan fokusnya. Namun kali ini, ia tidak sendiri. Dua pria lain dengan pakaian formal turut berada di ruangan itu. "Duduk," perintah Sambara singkat, menunjuk kursi dengan dagunya. Agnira mengedarkan pandangan. Ruangan ini terasa pengap dengan dominasi warna hitam. Tirai yang tertutup rapat semakin memperkuat kesan misterius yang menekan. "Saya sudah membaca isi surat cerai yang kamu ajukan," ujar Sambara, memecah kesunyian. Agnira duduk tegap, menatap lurus ke depan, bersiap mendengar. "Kau benar-benar tidak menuntut harta gono-gini?" tanya Sambara memastikan. "Iya. Tidak ada alasan untuk menuntut itu," jawab Agnira tenang. Ia hanya ingin bebas dari kekangan pria itu. Tidak lebih. Sambara mengangguk pelan. Jemarinya mengusap dagu, lalu melirik ke arah pengacaranya. "Maaf, Nyonya. Namun, ada satu persyaratan yang mungkin Anda lewatkan," sela sang pengacara sambil mengeluarkan berkas dari tasnya. Agnira mengernyit. "Syarat apa?" "Silakan Anda baca kembali." Dokumen itu didorong ke arahnya. Agnira meraihnya dan mulai membaca dengan teliti. Awalnya tidak ada yang janggal. Semuanya tampak biasa. Hingga bagian terakhir. Alisnya menukik tajam. Ia mengangkat wajah, menatap Sambara dengan sorot penuh tuntutan. Sementara pria itu tetap tenang, seolah telah menunggu momen ini. "Kita belum resmi berpisah," ucap Sambara santai. "Karena kau belum menunaikan tugas sebagai seorang istri." Tatapannya mengunci Agnira, diiringi senyum samar yang sulit diartikan. "Kau harus menjadi istriku yang sesungguhnya selama tiga puluh hari. Setelah itu terpenuhi, maka kita resmi berpisah." Tangan Agnira terkepal kuat. Amarah yang sejak tadi tertahan kini menggelegak, siap meledak saat syarat itu bukan hanya terucap, tetapi juga tertulis jelas di atas kertas. “Aku tidak akan melakukannya.” Tolak Agnira, tegas. “Kalau begitu semua yang kamu miliki … akan menghilang.” Sambara berdiri, mendekat perlahan. “Kau memiliki satu hari untuk memutuskan.”สามปีต่อมา รัชทายาท ฮ่องเต้ ฮองเฮาและไทเฮานั่งลุ้นกันว่าไท่จื่อเฟยจะคลอดบุตรเป็นพระโอรสหรือพระธิดา เพราะยามนี้ไท่จื่อเฟยได้ให้กำเนิดพระโอรสแล้วถึงสองพระองค์“รายงานพ่ะย่ะค่ะ หมอหลวงให้มาแจ้งข่าวว่าไท่จื่อเฟยให้กำเนิดพระโอรสพ่ะย่ะค่ะ”“เยี่ยมจริง ๆ” ฮ่องเต้ยกยิ้มอย่างพอใจ“รายงานพ่ะย่ะค่ะ ทางจวนตระกูลลู่ส่งข่าวมาบอกว่า พระชายาเหว่ยอ๋องทรงให้พระโอรสทีเดียวถึงสามพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าว่าอะไรนะ!!” ทุกคนร้องออกมาด้วยความตกใจ ให้กำเนิดบุตรชายทีเดียวถึงสามคน นางตั้งครรภ์ทีหลังแต่ทำผลงานเทียบเท่าทุกคนเลยหรือ น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว“ให้กำเนิดพระโอรสถึงสามพระองค์ ดีจริงๆ หลานของย่า ข้าต้องไปเยี่ยมนางเสียหน่อย” ฮองเฮาเอ่ยขึ้นมาอย่างตื่นเต้นดีใจ อย่างรู้ว่าเจ้าก้อนแป้งทั้งสามจะหน้าตาจะเป็นเช่นไร “บุตรสาวตระกูลลู่นี่แปลกจริง ๆ ให้กำเนิดบุตรเป็นชายกันหมดแทบทุกคน ในตอนลู่เฉิงแต่งสตรีเข้าจวนถึงสามนางก็ให้กำเนิดแต่บุตรสาว มายามนี้บุตรสาวของเขาให้กำเนิดแต่บุตรชาย ได้ข่าวว่าชายาขององค์ชายอี้เฉิงและองค์ชายตงหยาง ก็ได้ให้กำเนิดบุตรชายเช่นกัน” ไทเฮายกชาขึ้นมาดื่มด้วยสีหน้าพอใจ“ถ้าจะว่าไปแล้วยามนี้ตระกู
เมื่อพวกเขาออกมาจากเรือนก็เป็นเวลาใกล้เที่ยงวันเข้าไปแล้ว ลู่เสียนและลู่หลินรีบเข้าไปในมิติเพื่อจะไปเอาวิตามินและอาหารบำรุงร่างกาย แต่ปรากฏว่าร้านค้าได้หายไปแล้ว ร้านขายยาก็หายไปด้วยเช่นกัน สงสัยสวรรค์ส่งมาให้ในยามที่เกิดเรื่องเดือดร้อน จากนั้นก็ยึดคืนกลับไปเมื่อเสร็จสิ้นภารกิจแล้ว เฮ้อเสียดายจังลู่เสียนและลู่หลินจึงรีบตรงเข้าครัว ทำอาหารอย่างเร่งด่วน ไข่ต้ม ไข่ลวก โจ๊กทรงเครื่อง ผลไม้ ก่อนจะบอกให้บ่าวยกไปที่ห้องอาหาร ทุกคนเดินเข้ามาในห้องอาหารด้วยสีหน้าสดชื่นกระปรี้กระเปร่าและยิ้มแย้มแจ่มใส ลู่เสียนจึงพยักหน้าให้บ่าวเริ่มตักโจ๊ก“คุณหนูใหญ่เหตุใดไข่ต้มเยอะขนาดนี้” จื้ออี้เฉิงเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย เพราะบนกลางโต๊ะมีถ้วยใส่ไข่ต้มไว้มากมาย“ก็เพราะว่าไข่ต้มให้พลังงานสูง หม่อมฉันคิดว่าเมื่อคืนทุกคนคงใช้แรงและพลังไปเยอะ ก็เลยทำไข่ต้มและไข่ลวกมาให้ เพิ่มด้วยโจ๊กทรงเครื่อง แล้วก็ผลไม้อย่างเช่นกล้วยหอม รับรองช่วยฟื้นฟูร่างกายให้กลับมามีพลังได้อย่างดีเยี่ยม” กล่าวจบลู่เสียนหันไปปอกเปลือกไข่ให้เหว่ยอ๋องอย่างตั้งใจ ก่อนเอ่ยขึ้นมาเพื่อจะปรึกษาทุกคน “อีกไม่นานก็จะถึงวันแต่งงานแล้ว พวกเรามาจัดงาน
วันต่อมาแม้จะเป็นเวลาสายมากแล้ว แต่เรือนของคุณหนูทั้งเจ็ดก็ยังคงไม่เรียกให้บ่าวไปรับใช้ สาเหตุนั้นคงเดาได้ไม่ยากเพราะเมื่อคืนคหบดีลู่เฉิง ได้ทำการอนุญาตให้ลูกเขยค้างคืนได้ ทั้งลูกเขยเก่าลูกเขยใหม่ พร้อมทั้งยังส่งเสริมด้วยการใช้ยาปลุกกำหนัดชั้นดีผสมกับสุราพร้อมบริการรินให้อย่างดี พวกนางทั้งเจ็ดคนก็พร้อมใจกันดื่มด้วยเช่นกัน โดยให้เหตุผลว่าไม่อยากเสียเปรียบพวกเขาลู่เสียนยังได้บอกกับบิดาว่าหากจะให้ลูกเขยดื่ม ก็ต้องไปเรียกท่านแม่ ฮูหยินรองและอนุลู่ให้มานั่งดื่มด้วยกัน และเขาผู้เป็นตัวตั้งตัวตีในเรื่องนี้ก็ต้องดื่มด้วยเช่นกัน เมื่อถูกบังคับแกมขู่เข็ญลู่เฉิงก็ต้องทำตามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ผลของยากำหนัดทำให้เช้านี้เรือนแต่ละหลังปิดสนิท พ่อบ้านจึงรีบไล่บ่าวที่ต้องเข้าไปดูแลรับใช้ให้ไปหาอย่างอื่นทำรอเรือนคุณหนูเจ็ดลู่เซียนที่ยามนี้องค์ชายจื้ออี้เฉิงตื่นมาสานต่อจากเมื่อคืนโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ลู่เซียนนั่งควบขี่เขาโดยมีเขานอนเอนกายพิงหัวเตียง มองนางด้วยสายตาหยาดเยิ้มตามอารมณ์รัญจวน ก่อนจะก้มลงไปดูดดึงยอดอกคู่งาม ที่กระเพื่อมไหวไปตามแรงโยกขยับขึ้นลงของนาง“อื้อองค์ชายหม่อมฉันจะไม่ไหวแล้วเพ
ลานประหาร กองกำลังทหารเตรียมคุ้มกันนักโทษอย่างแน่นหนา เหว่ยอ๋องนั่งเป็นประธาน มีแม่ทัพฉือลี่เฉี่ยว กุนซือเจียวลู่ขนาบข้าง ส่วนลู่เสียนและลู่หลินพวกนางยืนปะปนอยู่กับฝูงชนที่มาดูการประหาร ลู่เสียนให้จางไห่อยู่คุ้มกันที่จวนพร้อมองค์ชาย เสียงกลองดังขึ้นเพื่อย้ำเตือนว่าใกล้ถึงเวลาประหารเข้ามาแล้ว ก่อนผู้ตัดสินโทษจะออกมาอ่านความผิดของพวกเขาให้ทุกคนได้ฟังอีกครั้งและก็เป็นไปตามคาด กลุ่มคนชุดดำเหาะทะยานมายืนอยู่บนหลังคาจำนวนหลายสิบคน ต่างยืนอยู่รอบทิศทางมองสถานการณ์ด้านล่างอย่างประเมิน เหว่ยอ๋องมองกลุ่มคนที่มาอย่างเย็นชา พลางคิดในใจรนหาที่ตาย “เหว่ยอ๋องหากยอมส่งตัวเสนากู้กับคุณชายกู้มาให้ข้า ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายใคร”“ฮึ! ข้ากลัวว่าชายารักของข้าจะไม่ยอมนะสิ นางนะเป็นคนที่แค้นฝังใจมาก หากเจ้าเอาชนะนางได้ก็เอาคนของเจ้าไปได้เลย แต่ข้ากลัวว่าพวกเจ้าคงต้องจบชีวิตอยู่ที่นี่เสียแล้ว” เหว่ยอ๋องเอ่ยอย่างช้า ๆ ไม่รีบเร่งดูผ่อนคลายไม่น้อย “แล้วนางอยู่ที่ใด?”“อยากพบข้ารึ?” ลู่เสียนจับมือกับลู่หลินกระโดดเหาะลอยขึ้นมายังลานประหาร ชุดที่นางสวมใส่วันนี้รัดกุมทะมัดทะแมงเพราะเตรียมต่อสู้อย่างเต็มที่ ผมของพ
“ดาบสายฟ้า!!” ลู่เสียนร้องออกดังก้องกังวาน จู่ ๆ ท้องฟ้าที่สดใสก็เริ่มมีเมฆหมอกมืดครึ้ม เสียงฟ้าร้องเสียงฟ้าคำรามดังสนั่นทั่วท้องฟ้า เปรี้ยง!สายฟ้าฟาดลงมาไม่หยุดเปรี้ยง! เปรี้ยง! จากนั้นก็มีแสงประกายเจิดจ้าพุ่งลงมาที่ร่างของลู่เสียน ก่อดจะหยุดอยู่ตรงหน้าของนางแล้วกลายเป็นดาบคมเงางับ บ่งบอกถึงความคม
แคว้นโจวทางด้านเมืองหลวงของแคว้นโจว หลังจากสอบปากคำคุณหนูตระกูลฟู่ จนพวกนางเปิดเผยความจริงออกมาทั้งหมด ฮ่องเต้จึงออกพระราชโองการให้ไปจับตัวเสนาบดีฟู่ เสนาบดีกู้และบุตรชายเข้าคุกหลวงทันทีเพื่อรอไต่สวน ฮ่องเต้นั่งหลับตาครุ่นคิดว่าถึงเวลาต้องกวาดล้างให้สะอาดเสียที เขารู้ว่ามันเป็นได้ยากเพราะบัลลังก์
ทางด้านคุกใต้ดินในจวนเหว่ยอ๋องตอนนี้ก็เค้นและสอบปากคำอย่างหนัก นักฆ่าถูกจับมัดเอาไว้บนเสา จากนั้นคนสอบสวนก็นำน้ำเกลือมาราดตัวพวกเขาที่เต็มไปด้วยบาดแผล เสียงร้องออกมาอยากเจ็บปวดและทรมานดังไม่หยุด“หากเจ้าบอกว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลังข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า แต่หากว่าเจ้าคิดว่ายอมตายเสียดีกว่าพูดความจริง
ทางด้านฟู่เหลียนอวี่และท่านหญิงฟู่เหลียนฮวาเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ก็ต้องแปลกใจกับสถานที่ที่ไม่คุ้นตา นี่มันที่ไหน? แล้วพวกนางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? “พี่หญิงนี่มันเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ? ที่นี่ที่ไหน?” ฟู่เหลียนอวี่เอ่ยด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและเริ่มหวาดกลัวขึ้นมา“ข้าก็ไม่รู้จำได้ว่านอนอยู่ที่เตียง พอ






![สองพยัคฆ์ขย่มนางพญามังกร (3p) - [PWP] - [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



![ต้าหวางอย่ามารักข้าเลย [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

commentaires