เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 57
ปรับปรุงล่าสุด:
2025-12-26 18:00:09แต่แล้วราวกับได้ยินเสียงสวรรค์มาโปรด
“ขอเชิญจวงซื่อจื่อเข้าเฝ้าองค์หญิงใหญ่เจ้าค่ะ”
“ขอรับ! ขอรับ!” จวงหมิงรุ่ยรีบขานรับ แล้วรีบลุกขึ้นสาวเท้าก้าวเดินไปหาหวังหมัวมัวอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่ต้องให้หวังหมัวมัวเอ่ยเรียกซ้ำครั้งที่สอง “เชิญหวังหมัวมัวนำทางเลยขอรับ!”
ท่าทางลุกลี้ลุกลนของจวงหมิงรุ่ย ทำให้เจียงอวี้เฉิงยิ้มเยาะอย่างเบิกบาน และเจียงอวี้เฉิงก็รอคอยไม่นาน เมื่อเวลาครบสองเค่อ หวังหมัวมัวก็ได้เดินกลับมาเชิญเขาไปเข้าเฝ้าองค์หญิงใหญ่เป็นคนสุดท้าย
“ขอเชิญเจียงซื่อจื่อเข้าเฝ้าองค์หญิงใหญ่เจ้าค่ะ”
“ขอรับ”
เจียงอวี้เฉิงเดินตามหลังหวังหมัวมัวเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นใน สายลมยามเว่ยพัดโชยมาเอื่อย ๆ หอบเอาความหอมหวานของมวลดอกไม้นานาพรรณที่เบ่งบานสะพรั่งมาตามลม
หวังหมัวมัวก้าวเดินนำอย่างช้า ๆ ด้วยท่าทีสำรวม สองมือประสานกันอยู่บริเวณด้านหน้า พลางเหลือบมองเจียงอวี้เฉิงเป็นระยะด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา
ทางเดินที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้าปูด้วยแผ่นหินอ่อนสีนวล วางเรียงรายเป็นเส้นทางคดเคี้ย
บทล่าสุด
สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC บทที่ 76
“ท่านนี่!!” เมื่อเห็นเจียงอวี้เฉิงเย้าแหย่เช่นนั้น ชิงหว่านซินก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นตีไหล่หนาอย่างไม่จริงจัง “ไม่คิดเลยว่าคุณชายสูงศักดิ์อย่างเจียงซื่อจื่อจะชอบเย้าแหย่เช่นนี้ด้วย”“ข้าเองก็ไม่คาดคิดเช่นกันว่าองค์หญิงใหญ่ผู้อ่อนหวานจะมีมุมที่ร้อนแรงเฉกเช่นวันนั้นด้วย” นัยน์ตาของเจียงอวี้เฉิงเปล่งประกายร้อนแรง กล่าววาจาแฝงความนัยที่ชิงหว่านซินสามารถเข้าใจได้ไม่ยาก“ร้อนแรงเช่นไรหรือ?” ชิงหว่านซินเงยหน้าสบตาลุ่มลึกของเขาอย่างตรงไปตรงมา ก่อนจะมองเห็นร่างของนางในดวงตานั้นได้อย่างชัดเจนใบหน้าคมคายโน้มต่ำเข้ามาใกล้ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจซึ่งกันและกัน เจียงอวี้เฉิงหลับตาลงช้า ๆ เมื่อริมฝีปากกำลังจะสัมผัสกับเรียวปากของอีกฝ่ายหากแต่กลับรู้สึกถึงผิวสัมผัสอ่อนนุ่มที่มีกระดูก เจียงอวี้เฉิงลืมตาขึ้นมามองเห็นปลายนิ้วเรียวยาวของชิงหว่านซินที่หยุดริมฝีปากของเขาเอาไว้เสียก่อน“ยามนี้ เรามีเรื่องเร่งด่วนที่ต้องปรึกษากันเสียก่อน” ชิงหว่านซินกล่าวยิ้ม ๆ เมื่อเห็นความร้อนแรงในสายตาของสวามีตร
สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC บทที่ 75
“หยาเจิน” เจียงอวี้เฉิงเรียกเสียงอ่อนหวาน พลางยกมือของนางมากุมแน่น “หากข้าทำสิ่งใดให้ท่านไม่พอใจ โปรดบอกข้าในทันที หากแก้ไขได้ ข้าจะปรับปรุงตัวเพื่อท่าน”ชิงหว่านซินเอียงคอสงสัยว่าเหตุใดจู่ ๆ สวามีของนางจึงเอ่ยขึ้นมาเช่นนั้น “...”“หากท่านไม่พอใจสิ่งใด ท่านสามารถบอกข้าโดยตรง ไม่จำเป็นต้องให้องครักษ์ลับของท่านถือไม้หน้าสามมาคุยกับข้าหรอกนะ”“คิ! ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!” ชิงหว่านซินเข้าใจความนัยจากเขาในที่สุด จนอดหัวเราะไม่ได้ มือเรียวดุจหยกยกขึ้นลูบแก้มของเขาแผ่วเบาอย่างนึกเอ็นดู เจียงอวี้เฉิงหลับตาแล้วแนบแก้ม ปล่อยตัวปล่อยใจให้อยู่ในอุ้งมือของนางได้อย่างสบายใจยามมองเจียงอวี้เฉิงในตอนนี้ เขาให้ความรู้สึกเหมือนสุนัขจิ้งจอกตัวใหญ่ที่ยอมสยบลงในอุ้งมือของนางแต่เพียงผู้เดียว จนชิงหว่านซินรู้สึกถึงความอ่อนนุ่มในหัวใจ“ท่าน... จะทรยศข้าหรือไม่?”“หืม...” เจียงอวี้เฉิงลากเสียงต่ำในลำคอ ดวงตาคู่คมยกเปลือกตาขึ้นมองแม่นางน้อยตรงหน้า ครั้นสบตาที่กำลังฉายแววอ่อนไหว เขาก็พลันรับรู้
สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC บทที่ 74
งานเลี้ยง เมื่อมีเริ่มต้นย่อมมีสิ้นสุด หลังจากที่พิธีการต่าง ๆ เสร็จเรียบร้อย เจ้าบ่าวและเจ้าสาวเข้าสู่เรือนหย่งเซิ่งที่ถูกจัดเตรียมเป็นเรือนหอ เพื่อเข้าสู่พิธีการสุดท้ายของงานวิวาห์แสงจันทร์สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้าสู่เรือนหย่งเซิ่ง ซึ่งถูกตกแต่งอย่างงดงามและเป็นมงคลด้วยผ้าแพรสีแดงสดและโคมไฟกระดาษลวดลายมงคล เพื่อใช้เป็นห้องหอขององค์หญิงใหญ่ชิงหว่านซินประทับรออยู่บนเตียงไม้ในชุดนอนผ้าไหมสีขาวสะอาดตา เส้นผมสีดำเงางามถูกปล่อยสยายลงมา ในขณะที่เจียงอวี้เฉิงเดินเข้ามาในห้องอย่างแผ่วเบาตามประสาผู้มีวิทยายุทธ์เมื่อนางกำนัลต่างล่าถอยออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงพวกเขาสองคนในห้องหอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้และกำยาน แสงเทียนมงคลสีแดงวูบไหวราวกับเป็นพยานรัก“วันนี้ หยาเจินต้องเหนื่อยแล้ว” เจียงอวี้เฉิงกล่าวยิ้ม ๆ ในขณะที่นั่งลงบนเตียงเคียงข้างกัน ใบหน้าคมคายประดับรอยยิ้มมิรู้คลาย ยิ่งได้อยู่ใกล้กันเช่นนี้ กลิ่นหอมกรุ่นของบุปผาจากตัวนางก็ยิ่งฟุ้งกระจายให้เขาสูดดมได้อย่างชื่นใจ“ท่านก็คงเหนื่อยเช่นกัน” ชิงหว่านซินตอบกลับ ดวงตาฉายแว
สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC บทที่ 73
วันที่แปด เดือนสี่ รัชศกซื่ออัน ปีที่ยี่สิบสี่แสงแรกแห่งอรุณเบิกฟ้า สาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายเข้าสู่ห้องบรรทมขององค์หญิงใหญ่ งานพิธีอภิเษกสมรสในวันนี้ แตกต่างจากพิธีอภิเษกสมรสทั่วไปที่เจ้าสาวจะเป็นฝ่ายออกจากจวนแต่ชิงหว่านซินยังคงประทับอยู่ในตำหนักจงเย่ ตำหนักพระราชทานจากฮ่องเต้ชิงหยาง เพื่อให้องค์หญิงใหญ่ประทับร่วมกับสนมของพระนางได้อย่างเป็นส่วนตัวหลันเอ๋อร์บรรจงแต่งหน้าให้นางอย่างพิถีพิถัน แป้งผัดหน้าขาวนวลถูกปัดลงบนใบหน้าอย่างอ่อนโยน คิ้วเรียวงามถูกวาดเติมให้คมเข้ม ริมโอษฐ์แต้มด้วยชาดสีแดงสดแม้จะเป็นเพียงพิธีรับสนมเข้าจวน แต่ชิงหว่านซินก็มีความตั้งใจที่จะจัดพิธีให้แก่เจียงอวี้เฉิงอย่างสมเกียรติของซื่อจื่อแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงให้มากที่สุดชุดที่ชิงหว่านซินทรงสวมในวันนี้มิใช่ชุดเจ้าสาวสีแดงฉูดฉาด แต่เป็นชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนปักลายหงส์ห้อยระย้าด้วยด้ายเงิน งดงามอ่อนช้อย เครื่องประดับที่ใช้ก็เน้นความประณีตงดงามด้านนอกตำหนักจงเย่ มีบรรยากาศเริ่มคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องลงบนขบวนเกี้ยวสีแดงสดที่ประดับประดาด้วยดอกไม้มงคลและผ้
สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC บทที่ 72
“ดังนั้น การคัดเลือกพระราชสวามีของท่านก็จะถือเป็นโมฆะไป อีกทั้งยังสามารถทำให้ตระกูลเจียงต้องโทษตามแผนการเดิมของพวกมันอีก” เจียงอวี้เฉิงยิ้มเย็น ดวงตาฉายแววสังหาร “ยิงหินในคราวเดียวได้นกหลายตัวเชียวนะนั่น”“เฮอะ!! เห็นที พวกมันคงต้องผิดหวังเสียแล้ว” ชิงหว่านซินเย้ยหยัน “เพราะข้าดันเป็นผู้ที่ดื่มแทน อีกทั้งยังเป็นฝ่ายที่บังคับข่มเหงท่านอีกด้วย”ทำไมท่านจึงได้ตอกย้ำส่วนนี้กันนักนะ...แต่คิดแล้วก็แปลก...“ข้าขอบังอาจถามท่านสักคำได้หรือไม่?” เจียงอวี้เฉิงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความลังเลชิงหว่านซินเลิกคิ้วยาวดังกิ่งหลิว “ท่านอยากถามสิ่งใดรึ?”“ท่าน... สบายใจกับการเข้าหอครั้งนี้หรือ?” เจียงอวี้เฉิงที่เห็นแววตาฉงนคู่นั้น จึงได้รีบอธิบาย “ข้าหมายถึงว่าท่านผ่านประสบการณ์เลวร้ายเช่นนั้นมา ในคราแรก ข้ายังนึกกังวลอยู่ว่าท่านจะรู้สึกไม่ดีที่ได้ถูกกระทำอีกครั้ง ข้าจึงได้ยับยั้งตัวเองเอาไว้ แต่... แต่ถ้าท่านรู้สึกไม่ดี ท่านก็ไม่จำเป็นต้องตอบคำถามนี้ก็ได้”ชิงหว่
สนมแม่ทัพขององค์หญิงใหญ่ NC บทที่ 71
ชิงหว่านซินนิ่งเงียบราวกับกำลังทบทวนความทรงจำ ดวงตาเมล็ดซิ่งหรี่ลงอย่างครุ่นคิดเพียงครู่ ก่อนจะเบิกกว้างแล้วเงยหน้ามองเจียงอวี้เฉิงอย่างตกตะลึง ปากเล็ก ๆ อ้าค้างไว้อย่างน่าเอ็นดูเจียงอวี้เฉิงยกมุมปากขึ้นสูง เมื่อเห็นท่าทางตกใจของนาง พลางนึกว่าอีกสักครู่นางคงต้องร้องโวยวายไม่พอใจเป็นแน่“อ๊ะ! ข้าข่มขืนท่านไปแล้วใช่หรือไม่?” ชิงหว่านซินเอื้อมมือไปรับจอกน้ำชาจากอีกฝ่าย “ข้าฝืนทรมานท่านไปนานเพียงใดกัน?”รอยยิ้มของเจียงอวี้เฉิงแข็งค้างไปในทันใด “...”ชิงหว่านซินยกมือขึ้นตบลงบนเตียงนุ่มเป็นสัญญาณให้เขานั่งลง “อ่า... แต่ท่านไม่ต้องเป็นกังวล อย่างไรข้าก็ต้องรับผิดชอบความบริสุทธิ์ของท่านอยู่แล้ว”ทำไมบทบาทของพวกเราจึงสลับกันอยู่เรื่อยเล่า?เมื่อวานท่านก็ขอข้าแต่งงาน สัญญาว่าจะมีเพียงข้าเป็นสามีเท่านั้น มาตอนนี้ หลังผ่านคลื่นลมมรสุมซัดกันรุนแรงขนาดนั้นมา ท่านก็พูดว่าจะรับผิดชอบเขาอีกเปิดโอกาสให้ข้าได้แสดงความเป็นผู้ชายบ้างเถอะ!!เจียงอวี้เฉิงอยากจะยกมือขึ้นมาปิดหน้าแล้วร้องห่มร้องไห้เหมือ
บางทีคุณอาจจะชอบ
อ๋องใจร้ายกับพระชายาที่(ไม่)รัก
อิ่น เยว่22.8K viewsซาลาเปาบ้านข้านั้นทั้งขาวทั้งนุ่ม
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้38.6K viewsยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน164.2K viewsบันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง76.2K viewsทะลุมิติมาเป็นสะใภ้แสนชังยุค80
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง1.3K viewsสตรีเหล่านั้น หม่อมฉันรู้จักดีเพคะ
จูเฉิงกง - อันนา255 viewsหนีร้ายมาพ่ายรักท่านอ๋องขี้หวง
ชาไทยเย็น5.9K viewsมารดามือใหม่ของนางร้ายอันดับหนึ่ง
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน8.4K views
