บทที่ 8

Chapter 8

รุ่งเช้า

ชายหนุ่มลืมตาตื่นและจ้องมองใบหน้าหวานของหญิงสาวที่นอนหลับตาพริ้ม และในขณะที่เขามองใบหน้าเนียนใสราวกับผิวเด็กของหญิงสาว ใบหน้าคมคายก็ผุดรอยยิ้มขึ้นอย่างมีความสุขทั้งที่เขาไม่รู้ตัว

จากนั้นใบหน้าคมคายก็โน้มจูบริมฝีปากอวบอิ่มเบาๆ ก่อนที่เขาจะขึ้นคร่อมร่างบาง เขาใช้มือสากลูบไล้ผิวเนียนนุ่มของร่างบางอย่างหลงใหล และใช้มืออีกข้างบีบเคล้นเต้าใหญ่อย่างมันมือ ก่อนใช้ลิ้นร้อนดูดเลียวนรอบเม็ดถันอย่างมูมมาม สลับกันทั้งสองข้าง จนเม็ดถันชูชันแข็งขึ้นเป็นไต

"อื้ออ..." หญิงสาวเปล่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอ แต่เธอยังคงหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข จากนั้นชายหนุ่มเลื่อนใบหน้าคมคายเลื่อนต่ำลงมาบริเวณหน้าท้องแบนราบ และใช้ลิ้นที่แสนร้ายกาจเลียวนรอบสะดื้อ เพื่อปลุกเร้าอารมณ์ของหญิงสาว

"หืม ยังไม่ตื่นอีกเหรอ?" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เมื่อเห็นหญิงสาวที่นอนหลับตาพริ้มไม่รู้สึกตัว ทั้งที่เธอกำลังจะโดนลักหลับอยู่แล้ว ชายหนุ่มจับขาเรียวตั้งชันขึ้นและแยกออก ก่อนที่เขาจะซุกใบหน้าหล่อเหลาดูดเม้มที่กลีบเกสรอย่างหนักหน่วง

“อ๊ะ! อื้อออ พี่โย” หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาทันที เมื่อชายหนุ่มปรนเปรอเธออย่างหนักหน่วง จนเธอรู้สึกวูบวาบเสียวซ่านเกินต้านทาน

“ตื่นแล้วเหรอ? ถ้ายังขี้เซาอยู่แบบนี้ พี่กะจะลักหลับเธอทั้งวันเลยดีไหม หื้ม!" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนที่เขาจะส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้หญิงสาว ด้วยแววตาเป็นประกาย

“อื้อ!” หญิงสาวเปล่งเสียงครางดังลั่น ก่อนที่เธอจะแอ่นสะโพกเข้าหาเอวสอบ เมื่อเขากระแทกท่อนเอ็นขนาดใหญ่เข้าใส่ร่องแคบอย่างแรงทีเดียวมิดด้าม

“อ่าาาา ร่องเธอตอดรัดลำพี่แน่นมากเลยว่ะพลอย ซี้ดด” ชายหนุ่มใช้สะโพกสอบบดขยี้ลำแกร่งวนเป็นวงกลมช้าๆ ในร่องแคบ

"อื้ออ ขยับสักทีเถอะค่ะ พี่โยขา พลอยอึดอัดไปหมดแล้ว” หญิงสาวแอ่นสะโพกเข้าหาเอวสอบ ก่อนที่เธอจะเริ่มขยับเอาเองเบาๆ

"อยากมากเลยเหรอ? แอ่นสะโพกเข้าใส่พี่ไม่หยุดเลย ซี้ดด" ชายหนุ่มยิ้มร้ายกาจ ก่อนที่เข้าจะเริ่มอัดกระแทกลำแกร่งเข้าใส่ร่องแคบอย่างหนักหน่วง

“อ๊ะ! อ๊ะ! บะ...เบาหน่อย จุก” หญิงสาวเอ่ยบอกชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น เมื่อชายหนุ่มกระแทกเข้าใส่ร่องแคบอย่างไม่อ้อมแรง จนศีรษะของเธอสั่นคลอนไปหมดตามแรงกระแทก

“เบาไม่ได้ พี่กำลังเสียวเลย ซี้ดด” ชายหนุ่มไม่ได้สนใจสิ่งที่หญิงสาวเอ่ยบอก แต่เขากระแทกลำแกร่งเข้าร่องแคบอย่างบ้าระห่ำ

"อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ะ! มะ...ไม่ไหวแล้ว อ่าาาา" เมื่อหญิงสาวทนความเสียวซ่านไม่ไหว ร่องรักกระตุกรัดแก่นกายถี่ๆ ก่อนที่ร่างบางจะปลดปล่อยน้ำสีใสออกมา

เมื่อชายหนุ่มเห็นหญิงสาวชิงแตะขอบสวรรค์ไปก่อนเขา เขาก็เร่งขยับเอวสอบด้วยจังหวะรัวเร็ว ก่อนที่เขาจะปลดปล่อยน้ำรักใส่ร่องแคบทุกหยาดหยด

"อืมมม...ซี้ดดด" จากนั้นเขาก็ดึงลำแกร่งออกจากร่องแคบ ก่อนที่เขาจะดึงหญิงสาวเข้ามากอดไว้แน่น และใช้มือสากลูบหลังบางไปมาเบาๆ อยู่สักพัก ก่อนที่ร่างบางจะเคลิ้มหลับไปอีกครั้งด้วยความเพลียจากกิจกรรมรักเมื่อครู่

ครืดดด ครืดดดด

เสียงเรียกเข้าจากสมาร์ตโฟนของชายหนุ่มดังขึ้น เขาขยับตัวลุกขึ้นเบาๆ ก่อนที่จะใช้มือสากหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะขึ้นมาดู

“มันวิดีโอคอลมาทำไมแต่เช้าวะ” ชายหนุ่มบ่นพึมพำคนเดียว เมื่อเห็นเพื่อนสนิทของเขาวิดีโอคอลมาตั้งแต่เช้าตรู่ ก่อนที่เขาจะกดรับและหันกล้องเข้าหาใบหน้าของเขาทันที

“มึงมีอะไรไอ้คิน ถึงได้โทรมาหากูแต่เช้า แล้วมึงอยากเห็นหน้าหล่อๆ ของกูนักหรือไงวะ ถึงได้วิดีโอคอลมาหากูแบบนี้” เมื่อวาโยกดรับสาย เขาก็พูดประชดภาคินทันที

“มึงอยู่ไหน?” ภาคินเอ่ยถามวาโย เพราะภาคินดูผ่านกล้อง วาโยไม่น่าจะนอนอยู่ที่คอนโด

“คลับ...มึงมีอะไรก็รีบพูดมา กูจะได้รีบนอน” วาโยเอ่ยพูดกับภาคิน ก่อนที่มือของเขาจะเผลอหันกล้องไปทางหญิงสาวที่นอนหันหลังอยู่แวบหนึ่ง จึงทำให้ภาคินเห็นแผ่นหลังขาวเนียนของหญิงสาวเต็มตา

“โฮ้วว ไอ้ห่าโย มึงนอนกับสาวที่ไหนวะ กูแค่เห็นด้านหลัง กูก็รู้เลยว่าเธอสวย แผ่นหลังแม่งโคตรเนียนเลยว่ะ” ภาคินแกล้งทำตาลุกวาว ก่อนจะเอ่ยแซววาโยทันที เพราะเขารู้ว่าผู้หญิงคนนี้ต้องสำคัญแน่ๆ ไม่อย่างนั้นเพื่อนของเขาคงไม่นอนค้างอยู่ด้วยทั้งคืนแบบนี้ เพราะเขารู้จักเพื่อนเขาดีว่า วาโยไม่เคยนอนค้างกับผู้หญิงคนไหน ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่สำคัญพอ

“มึงห้ามมองนะโว้ยไอ้คิน! แล้วก็เลิกทำตาแบบนั้นได้แล้ว เดี๋ยวกูก็ยิงตาแตกผ่านโทรศัพท์แม่งเลย นู่น หันไปมองเมียเด็กของมึงนู่น”

วาโยรีบหันกล้องเข้าหาหน้าตัวเองทันที ก่อนที่เขาจะเอ่ยพูดกับภาคินด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เมื่อเห็นภาคินทำตาลุกวาวมองแผ่นหลังของพลอยใสที่เขาเผลอหันกล้องไปหาเธอ

“หวงเหรอวะ” ภาคินยังคงพูดเอ่ยแซววาโยไม่หยุด

“...” วาโยหยุดชะงักนิ่ง นี่เขาหวงพลอยใส จนเพื่อนของเขามองออกขนาดนั้นเลยเหรอ?

“มึงถึงกับอึ้งเลยว่ะไอ้โย ฮ่าๆ ในที่สุดมึงก็รักใครสักคนจนได้สินะ”

“กูไม่ได้รักโว้ย...” วาโยรีบเอ่ยปฏิเสธทันที โดยที่เขาไม่รู้สึกตัวเลยว่า หญิงสาวที่นอนข้างกายเขาตอนนี้ เธอรู้สึกตัวตื่นตั้งแต่เขารับโทรศัพท์แล้ว เธอได้ยินทุกคำพูดที่ชายหนุ่มเปล่งออกมา หญิงสาวได้แต่แกล้งนอนหลับตานิ่ง ฟังบทสนทนาของเขากับเพื่อนด้วยหัวใจที่บอบช้ำ

“ปากแข็งฉิบหาย อาการมึงออกขนาดนั้น ถ้ากูมองจากดาวอังคาร กูยังรู้เลยว่ามึงรักเธอ ไอ้ควาย” ภาคินยังเอ่ยพูดไม่หยุดด้วยความหมั่นไส้ เมื่อเพื่อนของเขาไม่รู้ใจตัวเองสักที ภาคินนั้นพอรู้อยู่บ้างว่าวาโยนั้นควงผู้หญิงมากมาย แต่จะมีหญิงสาวคนหนึ่งที่เพื่อนของเขานั้นหวงเอามากๆ

“มึงอย่ามารู้ดีไปกว่ากู มึงมีธุระอะไรกับกูก็รีบพูดมา” วาโยเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ใส่เพื่อนของเขา

“กูจะโทรมาบอกกับมึงว่า มึงส่งนักออกแบบจิวเวลรีมาหาที่บริษัทที กูจะออกแบบ สร้อยสวยๆ ให้เมียกู” ภาคินเอ่ยเค้นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยพูดถึงจุดประสงค์ที่โทรหาเพื่อนของเขา แต่ภาคินไม่คิดว่า การที่เขาโทรหาวาโยครั้งนี้จะได้เห็นอะไรเด็ดๆ แบบนี้

“เออๆ เดี๋ยวกูแจ้งเลขาให้จัดการให้ แค่นี้นะกูจะนอน”

“เดี๋ยว...” ภาคินเอ่ยเรียกวาโยผ่านโทรศัพท์

"อะไรอีกวะ"

"กูจะบอกมึงว่า ถ้ามึงรักผู้หญิงคนนี้ มึงก็รีบบอกเธอซะ ก่อนที่มึงจะไม่มีโอกาสได้บอกรักเธอ มึงแค่พูดว่ารักเธอออกไป มันคงไม่ทำให้มึงตายห่าไปจากโลกนี้หรอกมั้ง"

“มึงพูดมากเกินไปแล้วไอ้คิน ใจของกูทำไมกูจะไม่รู้ ว่ารักหรือไม่รัก"

"โธ่...มึงอย่ามาปากดีว่ามึงรู้ใจตัวเอง มึงไปถามใจของมึงให้ดีๆ ก่อน แล้วค่อยมาเถียงกู" ภาคินเอ่ยเสียงดังผ่านโทรศัพท์อย่างเหลืออด ที่เพื่อนของเขาเอาแต่พูดปฏิเสธไม่หยุด

"พูดมากจริงๆ เลยนะมึง แค่นี้นะกูจะนอน” ชายหนุ่มรีบกดวางทันที เมื่อภาคินพูดแทงใจดำเขา จากนั้นเขาก็หันไปมองใบหน้าหวานที่หลับตาพริ้มด้วยความรู้สึกหลากหลาย

นี่...เขารักเธอตามที่เพื่อนของเขาพูด หรือว่าเขาแค่กำลังหลงเธอกันแน่นะ...