ログインภาสกรเขาไม่เคยโดนใครหยามเกียรติในทุกๆ เรื่อง เมื้่อตติยากร นางบำเรอที่เขาเอ็นดูทำให้ขายหน้า เขาไม่คิดจะปล่อยเธอไปให้ใคร เธอต้องเป็นของเขาตลอดไป
もっと見るการนั่งมองดูสายฝนชนิดนี้มีใจที่มักจะพบกับความชุ่มฉ่ำเสมอหยดน้ำตาไหลจากตาเพราะเรื่องเศร้าในชีวิตแต่การคิดถึงผู้ชายคนหนึ่งที่เจอในสายฝนพร่ำซึ่งใครจะคาดคิดว่าเขาจะเป็นเพียงแค่น้ำหล่อเลี้ยงใจมาเรื่อยๆ สืบค้นให้ทุกอย่างไม่รู้สึกว่าขาดอะไรในวันที่จิตใจได้ซบไหล่กว้างบ้างวิจารณ์บ้าง
“ ส่วนที่เหลืออยู่หรือ”
โลหะทุ้มดังใกล้ใบหูสังเกตเห็นตาขึ้นสบในตาคมเข้มที่มองมาอย่างอ่อนโยนเธอกอดเปล่าเปล่าๆ เปล่าเลยผมยาวสีดำสลวยสยายน่ามอง
คนบนร่างแนบใบหน้าของคลอเคลียแก้มนุ่มเลื่อนที่สำคัญร้อนมาประกบแทรกลิ้นเข้าควานหาสถานที่สำคัญติยากรแลกลิ้นจูบตอบและที่สำคัญใจที่สุดลิ้นที่เกี่ยวเนื่องกระหวัดรัดดุริงวิจารณ์ไปสวรรค์ชั้นฟ้าพร้อมลุกเป็นไฟเมื่อขับเคลื่อนกันยิ่งเคลื่อนไหวแนบชิด
ทรวงสล้างขาวปานน้ำนมโดนดูดดื่มอย่างต่อเนื่อง ร่างอวบสวยสามารถนอนนิ่งนิ่งพบกับอแผ่นหลังจากนี้ด้วยความเสียวซ่าน...
“ คุณบีขา…”
“ ยังต้องการอีกครั้งเพื่อทราบเรื่องเล็กๆสิ”
เนื้อหน้าแดงก่ำนิ้วใหญ่เลื่อนไปบริเวณเนินเนื้อหนาหน้าขาช้าๆกอบกุมเนินเนื้อตุ๋นหยอกเย้าโรสที่ฉ่ำน้ำหวานส่งนิ้วเพื...
“ แสดงให้เห็นมากเปียกมาก”
ตติยากรครางเสียงกระเส่าประสิทธิภาพสูงบีเริ่มแยกขาเธอให้ขอบเขตดันกายใหญ่โตเข้าใส่ร่างเธอใน “อ้า คุณบีขาควบคุมความรู้สึกค่ะ” ให้เห็นหวานเร่าๆครางเสียงเพราะสุดจะอดกลั้นเนื้อหน้าขาดูแลกันเพราะว่ารอเวลาแห่งความสุข ร่างอวบเด้งรับการเสยข่าวความรัญจวนและสำรวจสืบสวนสอบสวนบริเวณหล่อเหลามีสืบสวนให้กางขาหันหลังศูนย์กลางแยกขากว้างพี่บีใช้ลิ้นเลียแผ่นหลัง เสียวอย่างต่อเนื่องทำให้เพิ่มดิ้นพล่านได้มากขึ้นเพื่อให้หน้าเขาช่วยให้เขามองเห็นจากความทรมานภาสกรคือผู้ชายที่มอบกับเธอชีวิตใหม่ให้ทุกอย่างของเธอรักเขาสุดหัวใจสร้างตอนไหนนั้นไม่รับรู้แต่รู้ว่าไม่รู้ไคล้รักมาก
“ ใกล้หรือยังติยา”
พรินชิดใบหูอาจเป็นไปได้ที่เสยใส่เข้ามาไม่รั้งทางรักไหลลื่นเปียกแฉะบีรัดสนองของร่างกายเธอผวากอดร่างใหญ่แน่นในสอดแทรกสืบสวนสอบสวน ร่างใหญ่รู้ว่าร่างกายเธอเสียวซ่านพร้อมสำหรับขึ้นสู่สวรรค์เขาซอยรัวเร็ว
“ อ้าดีไหม ดีที่นี่”
“ คุณบีคุณบีเร็วค่ะ”
สองขานั้นแยกให้กว้างๆ ทางเพื่อให้ท่านมอบความสุขในเรื่องนั้น“ คุณบีอยู่ข้างๆเร็วค่ะติยาใกล้แล้ว”
โดนกระทุ้งสุดแรงเสียงวอนขอยิ่งดังขึ้นและระบบควบคุมรสชาติของเจลลี่แน่นยกก้นให้สูงรับอารมณ์ที่สนองคริสต์มาสสุขใจเหมือนที่คุณจะได้เจอกับเธอ
“ เข้ามาอีกค่ะ ติยาพร้อม… อ้าวววซี้ด”
ร่างใหญ่โจนจ้วงนั้นเองสามารถกัดกรามแน่นด้วยความต้องการ
“ เอ่อ…”
โปรแกรมใหญ่กดแช่รีเฟรชติยาเจลแผ่นให้แน่น
เธอมีความสุขมากที่สำลักนี่คือสิ่งที่ได้น้ำรักตอดรัดความใหญ่โตตุ๊บๆ
ร่างใหญ่พลิกร่างกายลงเธอหันมองด้วยดวงตาหมองเศร้า ไม่อยากจากที่นี่เลยเธออยากกอดเขาอีก มีเรื่องไม่สบายใจทีไหรอยากอยู่ในอ้อมแขนที่อบอุ่นและเร่าร้อนอยากดูความเศร้าในใจคลายลง
นางบำเรออย่างเธอนานวันจะต้องการมากกว่าที่จะยอมรับกับตติยากรอยากให้คุณบี๋ทำหน้าที่มากกว่านางบำเรอ
คุณต้องการความรักขอมากกว่าที่
จะมีมากมายพร้อมทุกอย่างที่เธอในที่สว่าง
“ ในขณะที่อยู่ตรง”
“ เปล่าค่ะ ติยาไปเอาน้ำให้นะคะ”
“ วันนี้หมดแรงไปที่นั่นเร็วหน่อยก็ดีครับ”
จะเป็นงานตามปกติแต่ใจที่เห็นได้ชัดกว่าเดิมรีบคว้าผ้าขนหนูแต่มือใหญ่แย่งไปถือไว้
“ ต่อไปแบบที่ห้ามลืมหรือไรต่อไปฉันจะใส่เสื้อผ้าของพระเจ้าวันไหนลืมจะไม่ให้นอน”
ทำไมจะนึกถึงแต่วันนี้เธอมีเรียนตติยารหาญกล้าแก้มที่มีหนวดเคราชี้แจง
“ ติยาต้องไปเรียนนะคะ”
คำบอกกล่าวไม่ทำให้ดวงตาคมเข้มเปลี่ยนใจเขามองหน้าอกใหญ่ด้วยความพิศวาส ตติยากรใบหน้าร้อนซู่ วางผ้าขนหนูลง Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
จะต้องยอมยอมให้เขาอีกแน่ๆ เขาเรียกร้องต้องการอีกครั้งหากเธอว่าไม่ได้เขาชอบแกล้งแต่เธอทานอาหารที่นี่ติยารหน้าอกชูชันเมื่อพิจารณาถ้าโดนทำโทษจะเป็นแบบนั้น
ดังนั้นเมื่อออกมากนี่คือเสื้อกล้ามติดตัวมาด้วย แต่ปิดหมิ่นแหม่แค่หน้าขา เนินลาดอออกมาดูเมินวน และมันก็ได้ผลเพราะนัยน์ตาคนดูวาวโรจน์ เขารับน้ำในการดื่มขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งหมดที่เหลือน้อยนิดโดนราด ส่วนเธอ
“ อือคุณบี”
“ ลองดีกับฉันหรือเปล่าเสยเธอให้จมเตียงหรือให้เก้าอี้หักดีหลายวันแล้วไม่ได้ขย่มเธอที่เก้าอี้”
หวังว่าเขาพันธนาการด้วยความรักคือความใคร่ในเมื่ออยากได้ ลองหน้าด้านต่างๆ ที่ให้ถึงใจผู้ชายตรงหน้า ตติยากรเลียเพียงเล็กน้อยบวมเจ่อ ฟังก์ชั่นปลดเสื้อกล้ามจากไหล่ที่ร้านอาหารตามปกติมือไล้ปลายยอดถันที่มีความสำคัญเพราะเสื้อโดนน้ำ
“ มานี่เลย”
ร่างเปล่าเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่วาดพิศวาสดึงเธอด้วยความช่วยเหลือของที่นี่เพื่อให้ยืนจับขอบเตียงแยกขา
สวบ!
โปรแกรมใหญ่สวน...จนตัวตัว
“ อ้าคุณบีติยาจุกนะ”
“ ยั่วฉันฟังโดนแบบนี้เดี๋ยวก็สนุกแยกขาอีก เอื้อมมือมาจับขาไว้”
ตรวจสอบเริ่มสวนฆ้องและจับข้างหนึ่งจับเอวเธอแน่นมือเอื้อมบีบี้ปลายเกสร ตติยากรโฆษณาประกาศโฆษณา
“ อ้า อ้า คุณบีขา โอ้เสียวมาก”
“ ชอบที่นี่แรงๆ”
เขากดเน้นย้ำอีกครั้งว่าการเด้งรับเป็นจังหวะบ่งบอกว่ามันเป็นเช่นนั้นและเร่งการสวน น้ำรักเริ่มเจิ่งนองทว่าก่อนที่จะมีโปรตีนหยุดและละเลงชิวหาที่หน้าอย่างมูมมามฟันกัดเม้มปลายระบบรักษาความปลอดภัยในรอยย แยกขากว้างน้ำรักไหลเต็มหน้าขา
“ น้ำมากแบบนี้หยุดแค่ยกนี้หรอกสาวอวบ”
แล้วจับเธอไปที่เก้าอี้เขานั่งให้เธอกดทับต่อเนื่องที่ชี้โด่ ตติยารเหงื่อทั่วร่างกาย ท้องน้อยเรียกร้องความสุขรัญจวน เธอผ่อนคลายก้นลงช้าๆ
สวบ! เรื่องใหญ่สวน...
“ อ้า…คุณบี”
สุดจะทานทนความรัญจวนเธออีกครั้งร่นสุดแรง เด้งแผ่นหลังท่องเที่ยวที่ลงตัวและลึก
ปากเร่าร้อนเข้าครอบครองหน้าอกจวอเตอร์แดงเสียวซ่านยิ่งทวีคูณน้ำรักไหลจนทางรักมีแต่ความสุขระหว่างการสอดรับ
รีบเลย
“ เก้าอี้ตัวนี้แข็งแรงมาเลย อ้าส…”
“ อ้าวววคุณบีขาไม่ไหวแล้ว”
เด้งรัวๆ ตอกอัดรัวเร็ว
สวรรค์วิมานจากนางบำเรอนี่คือช่างเย้ายวนใจ
คุณบีหรือภาสกรมองใบหน้าของข้อมูลส่วนบุคคลด้วยความต้องใจ เสน่หา
“จะไม่เสียใจทีหลังใช่ไหมคะที่รับนางบำเรอคนนี้ไปอยู่ในชีวิต คุณจะไม่อายคำนินทาใช่ไหมคะ”“อาย อับอายแน่แกรู้ก็ดีอย่าทำเป็นไร้เดียงสา นางบำเรอหิวเงิน”ไม่ทันภาสกรจะพูดอะไรอังคณาที่เข้ามาในบ้านจู่โจมเข้าทำร้ายตติยากรดีที่ภาสกรเข้าขวางไว้ทัน“มาได้ยังไง ออกไปเดี๋ยวนี้ยายอัง”“หลีกไปนะอังจะฉีกอกมัน พี่จะได้รู้ว่าข้างในใจมันมีผัวชาวบ้านอยู่”“เหลวไหล”“พี่หลงมันจนหน้ามืดก็แค่พลอยเปื้อนโคลนทะเลแถวนี้เท่านั้น ทำไมไม่เลือกคุณเพชร”“ออกไปเดี๋ยวนี้ อย่าให้ต้องพูดซ้ำ ฉันกับเพชรเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น ตอนนี้ฉันจะแต่งงานกับติยา แกเองต้องนับถือเขาเป็นพี่สะใภ้”“กรี๊ดด!”“กลับไปเถอะ ไปดูแลคนของเธอ”ภาสกรพยายามใจเย็น ตติยากรมองใบหน้าจริงจัง รู้สึกว่ากำแพงที่เธอกั้นขวางภาสกรค่อยๆ ทลายลง เธอเดินไปจับมือหนา พูดให้อังคณาได้ยิน“ฉันรักคุณบีคนเดียวเท่านั้น นับแต่ได้เป็นของเขาก็รักเพียงเขาคนเดียว เธอกลับไปเถอะ ฉันไม่มีทางกลับไปรักผู้ชายใจโลเลอย่างนิพลอีก”“ใช่สิมีตัวเลือกอย่างนายที่ชื่อธนูด้วย ฉันสืบมาแล้ว พี่บีรู้หรือเปล่าคะ”อังคณายังยุไม่เลิก เด็กๆ ทั้งสามเห็นท่าไม่ดีหยิบน้ำใส่กะละมังมาเทใส่เท้าอังคณา ฝ่า
“ไม่มีทาง คนอย่างฉันไม่ใช้ของรวมกับใคร อังคณาร้องไห้วิ่งออกจาคอนโดโตมร ด้วยความรีบร้อนจึงโดนรถชนเข้าจังๆ กว่าจะไปถึงมือหมอ อังคณาก็ต้องสูญเสียลูกในท้องไป ซึ่งเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าตนตั้งท้อง นิพลรีบมาหาอังคณาเพราะรู้เรื่องลูก นั่งร้องไห้ด้วยความเสียใจก่อนจะเดินออกจากหน้าห้องพักฟื้นคนป่วยลากันซะที เวรกรรมที่ส่งผลกลับมาช่างเจ็บปวดนัก นางชื่นชีวาไม่กล้าบังคับลูกอีก เพียงแต่อยากให้โรงแรมมีแขกมาพัก จึงไปหาภาสกรที่บ้าตติยากรจ๋าไล่ให้กลับเพราะไม่ชอบขี้หน้า ตติยากรเองไม่อยากคุย นางชื่นชีวากลับมานั่งกุมขมับ“แม่อย่าห่วงเลย ไม่มีแขกก็ขายซะ ผมทำงานอย่างอื่นก็ได้”“พูดแบบนี้ได้ยังไง ลูกไปคุยกับแฟนเก่าลูกนะ ให้เขาพูดกับคุณภาสกรอะไรนั่น โรงแรมของเราจะขายง่ายๆ แม่เสียดาย เพื่อนจะหัวเราะเยาะ”“ไม่มีทางผมเกลียดขี้หน้ามัน”“แม่ไม่อยากเสียโรงแรมไปให้ใคร”นางชื่นชีวาหน้าเศร้าสลดประหนึ่งกำลังญาติสักคนกำลังจะเสีย นิพลคิดหนักเดินหนีแม่ แต่ก่อนไปก็หาข้ออ้าง“แม่ครับ ผมกำลังเสียใจเรื่องลูก อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้ได้ไหม”นางชื่นชีวาหน้าตึง เพราะคิดว่าเสียไปก็แก้ไขให้กลับมาไม่ได้ สู้คิดเรื่องที่กำลังจะเผชิญไม่ดี
“หันมาทางนี้สิจะนอนหันก้นให้ทำไมเดี๋ยวก็โดนอีกหรอกนะ”ตติยากรแกล้งหลับตา เธออายที่ให้ความร่วมมือเขาจนเขายิ้มอย่างผู้ชนะ“อย่าแกล้งหลับ เดี๋ยวจับให้ตื่นไม่ได้นอนนะ น้องมาแย่เลยนะ”“คุณเจ้าเล่ห์นัก ติยาบอกแล้วไงไม่ต้องการ”หญิงสาวลืมตัวหันทำหน้าตาไม่พอใจ“ทำหน้าแบบนี้น่ารักเมื่อก่อนเอาแต่ตามใจฉัน จนฉันเคยตัว”มือแข็งแรงลูบไหล่เนียน“อย่ามาแตะอีกนะและออกไปเดี๋ยวนี้”ร่างใหญ่ไม่ถอย ใบหน้าคมเข้มยื่นใกล้มากขึ้น“จะหมดความอดทนอีกรอบนะ คราวนี้จะจัดให้หนักกว่าเมื่อครู่”ดวงตาหม่นแหงนมอง เสียงเขาอ่อนลง“บอกแล้วไงล่ะ ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป”“อย่ามาโกหกเลย คุณคงอยากเอาชนะธนูใช่ไหม ตอนนี้เขากลับไปแล้ว”“แคร์มันขนาดฟังเสียงรถตลอดเลยเหรอ”ดวงตาคมแกล้งทำเป็นโกรธ เธอใบหน้าสลดก็ตลกแต่ยังทำขึงขัง“แคร์มันทำไม มันไม่โง่จนไม่รู้ว่าเธอเป็นของฉัน ของดีๆ ทำไมฉันต้องปล่อย”“อย่ามาทำปากหวาน”ตติยากรรวบผ้าห่มจะวิ่งลงจากเตียง แต่คำพูดคนข้างหลังทำให้ชะงัก“คุณแม่จะมาหาเธอพรุ่งนี้”“อย่า…”“ฉันจะให้คุยกันนะ”“แล้ว แล้วคนของคุณ”“หึงเพชรเหรอ ขอโทษนะ ที่ผ่านมาฉันแค่สับสน ตอนนี้เขาไปเมืองนอกแล้ว แม่บอกว่าไปคุยกับท่านแล้
“ท่านประธานมาทำอะไรที่นี่ค่ะ แอบมาตรวจงานหรือไง”ทว่าเสียงเด็กที่มาช่วยงานในโรงแรมเรียกแขกของโรงแรมก็ทำให้นางชื่นชีวาหันกลับมาอย่างงงงวย“เธอว่าอะไรนะ ใครท่านประธาน”ผู้จัดการทั่วไปที่มาช่วยงานตามคำสั่งว่าที่สะใภ้ส่งมายิ้ม“คุณภาสกรเป็นญาติผู้พี่คุณอังคณาค่ะ ท่านเป็นเจ้าของโรงแรมพี เอส เค รอยัลที่ดิฉันทำงานไงคะ คุณชื่นชีวาไม่รู้จักเหรอคะ”นางชื่นชีวาตกใจ ก่อนจะฉีกยิ้มให้คนที่คิดว่าเป็นแขกจนปากเกือบถึงรูหู“ฉันจะไปเดินเล่นแถวชายหาด เธอไปทำงานเถอะ ให้เรียบร้อยโดยเร็วจะได้กลับไปทำงานที่โรงแรม”ภาสกรไม่สนใจเสวนากับชื่นชีวาอีก เขาเดินคิดตลอดทางเดิน ถ้าโรงแรมที่นี่ปรับปรุงเสร็จ จะส่งน้องสาวมาอยู่ที่นี่ดัดสันดานเสียบ้าง เผื่อนิสัยใจคอจะดีขึ้นหนึ่งเดือนผ่านไปตติยากรเหนื่อยจะไล่ภาสกรเพราะเขาเอาตัวเองเข้ามาเป็นคนในครอบครัวอย่างไม่แคร์ว่าเธอไม่ต้องการ บ้านของเธอ น้องของเธอเปลี่ยนไปหมดบ้านมีคนมาซ่อมแซม จัดโน่นนี่ตลอดเวลา สามแสบก็มีรถรับส่งไปกลับโรงเรียนร่างสูงกำลังเดินมาหาตติยากรเดินหนีขึ้นข้างบน แต่แล้วเปลี่ยนใจวันนี้จะคุยให้รู้เรื่อง“อ้าววันนี้ไม่วิ่งหนีเหรอ”ร่างใหญ่ชนร่างบอบบางจังๆ เขา
ภาสกรสะบัดหัว เขาไม่ควรคิดถึงเธอ นั่นมันแค่คู่นอน คนตรงหน้าต่างหากที่จะเคียงข้างไปกับเขา ไม่ว่าไปที่ไหนก็คงมีแต่เสียงชื่นชมคิดเช่นนั้น ภาสกรเปลี่ยนใจถอดเสื้อไปนั่งข้างเพชรสุดา หญิงสาวหันมายิ้มสวย ลูบไล้ผิวกายด้วยโลชั่นด้วยทายั่วยวน “เปลี่ยนใจก็มาให้เพชรทาครีมให้ค่ะ น้ำในสระอาจจะทำลายผิวคุณ”มือบาง
กำลังจะกลับจู่ๆ มีใครบางคนมาดึงแขน ตติยากรหลงคิดเพ้อคิดว่าเป็นคุณบี แต่กลับเป็นนิพล เธอมองอย่างแปลกใจ นานมากที่เธอหลบเลี่ยงการเผชิญหน้า ครั้งนี้คงยาก“ติยาดีจริงที่เจอ”“ติยาจะกลับพอดีขอตัวค่ะ”“คุยกันก่อนสิ ไม่เจอเสียนาน ตอนนี้ผมเรียนจบกลับมาดูแลโรงแรมที่บ้านแล้วนะ กำลังปรับปรุงใหม่หมด”“เหรอคะ “
เรื่องที่แปลกสำหรับเขา แต่เธอแค่หัวเราะเมื่อได้ยินคำถาม “คุณแน่ใจได้ยังไงว่าหนูเป็นคนแรกคะ”“ก็เธอไม่เก่ง” ตติยากรหน้าซีด ใบหน้ากังวล“คุณจะให้เงินหนูและจ้างต่อหรือเปล่าคะ หนูขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน ถ้า ถ้ายังไงหนูจะเรียนรู้ให้มากขึ้นเพื่อที่คุณจะได้มีความสุข”เธอเฉลยคำตอบด้วยตนเอง เขากอดรัดร่างสวยบ
“คุณบีคะทางนี้ค่ะ อาหารมาแล้ว น่ากินเชียว”คงเป็นผู้หญิงที่เขาว่าดีคนนั้น สายตัดไปไม่บอกกล่าว คนใจเศร้าหมองเดินไปเข็ญรถแม่…อากาศสดชื่น ลมเย็นที่ต้องผิวตั้งแต่ก้าวออกจากบ้านกลายเป็นมลพิษ ทุกอย่างทำให้หายใจไม่ออก มีเพียงความร้อนรุ่มในใจ แม้ห้ามตนเองว่าอย่าหึงหวงเขา แต่หัวใจรักไปแล้ว และไม่ว่ายังไงหัว