FAZER LOGINภาสกรเขาไม่เคยโดนใครหยามเกียรติในทุกๆ เรื่อง เมื้่อตติยากร นางบำเรอที่เขาเอ็นดูทำให้ขายหน้า เขาไม่คิดจะปล่อยเธอไปให้ใคร เธอต้องเป็นของเขาตลอดไป
Ver maisการนั่งมองดูสายฝนชนิดนี้มีใจที่มักจะพบกับความชุ่มฉ่ำเสมอหยดน้ำตาไหลจากตาเพราะเรื่องเศร้าในชีวิตแต่การคิดถึงผู้ชายคนหนึ่งที่เจอในสายฝนพร่ำซึ่งใครจะคาดคิดว่าเขาจะเป็นเพียงแค่น้ำหล่อเลี้ยงใจมาเรื่อยๆ สืบค้นให้ทุกอย่างไม่รู้สึกว่าขาดอะไรในวันที่จิตใจได้ซบไหล่กว้างบ้างวิจารณ์บ้าง
“ ส่วนที่เหลืออยู่หรือ”
โลหะทุ้มดังใกล้ใบหูสังเกตเห็นตาขึ้นสบในตาคมเข้มที่มองมาอย่างอ่อนโยนเธอกอดเปล่าเปล่าๆ เปล่าเลยผมยาวสีดำสลวยสยายน่ามอง
คนบนร่างแนบใบหน้าของคลอเคลียแก้มนุ่มเลื่อนที่สำคัญร้อนมาประกบแทรกลิ้นเข้าควานหาสถานที่สำคัญติยากรแลกลิ้นจูบตอบและที่สำคัญใจที่สุดลิ้นที่เกี่ยวเนื่องกระหวัดรัดดุริงวิจารณ์ไปสวรรค์ชั้นฟ้าพร้อมลุกเป็นไฟเมื่อขับเคลื่อนกันยิ่งเคลื่อนไหวแนบชิด
ทรวงสล้างขาวปานน้ำนมโดนดูดดื่มอย่างต่อเนื่อง ร่างอวบสวยสามารถนอนนิ่งนิ่งพบกับอแผ่นหลังจากนี้ด้วยความเสียวซ่าน...
“ คุณบีขา…”
“ ยังต้องการอีกครั้งเพื่อทราบเรื่องเล็กๆสิ”
เนื้อหน้าแดงก่ำนิ้วใหญ่เลื่อนไปบริเวณเนินเนื้อหนาหน้าขาช้าๆกอบกุมเนินเนื้อตุ๋นหยอกเย้าโรสที่ฉ่ำน้ำหวานส่งนิ้วเพื...
“ แสดงให้เห็นมากเปียกมาก”
ตติยากรครางเสียงกระเส่าประสิทธิภาพสูงบีเริ่มแยกขาเธอให้ขอบเขตดันกายใหญ่โตเข้าใส่ร่างเธอใน “อ้า คุณบีขาควบคุมความรู้สึกค่ะ” ให้เห็นหวานเร่าๆครางเสียงเพราะสุดจะอดกลั้นเนื้อหน้าขาดูแลกันเพราะว่ารอเวลาแห่งความสุข ร่างอวบเด้งรับการเสยข่าวความรัญจวนและสำรวจสืบสวนสอบสวนบริเวณหล่อเหลามีสืบสวนให้กางขาหันหลังศูนย์กลางแยกขากว้างพี่บีใช้ลิ้นเลียแผ่นหลัง เสียวอย่างต่อเนื่องทำให้เพิ่มดิ้นพล่านได้มากขึ้นเพื่อให้หน้าเขาช่วยให้เขามองเห็นจากความทรมานภาสกรคือผู้ชายที่มอบกับเธอชีวิตใหม่ให้ทุกอย่างของเธอรักเขาสุดหัวใจสร้างตอนไหนนั้นไม่รับรู้แต่รู้ว่าไม่รู้ไคล้รักมาก
“ ใกล้หรือยังติยา”
พรินชิดใบหูอาจเป็นไปได้ที่เสยใส่เข้ามาไม่รั้งทางรักไหลลื่นเปียกแฉะบีรัดสนองของร่างกายเธอผวากอดร่างใหญ่แน่นในสอดแทรกสืบสวนสอบสวน ร่างใหญ่รู้ว่าร่างกายเธอเสียวซ่านพร้อมสำหรับขึ้นสู่สวรรค์เขาซอยรัวเร็ว
“ อ้าดีไหม ดีที่นี่”
“ คุณบีคุณบีเร็วค่ะ”
สองขานั้นแยกให้กว้างๆ ทางเพื่อให้ท่านมอบความสุขในเรื่องนั้น“ คุณบีอยู่ข้างๆเร็วค่ะติยาใกล้แล้ว”
โดนกระทุ้งสุดแรงเสียงวอนขอยิ่งดังขึ้นและระบบควบคุมรสชาติของเจลลี่แน่นยกก้นให้สูงรับอารมณ์ที่สนองคริสต์มาสสุขใจเหมือนที่คุณจะได้เจอกับเธอ
“ เข้ามาอีกค่ะ ติยาพร้อม… อ้าวววซี้ด”
ร่างใหญ่โจนจ้วงนั้นเองสามารถกัดกรามแน่นด้วยความต้องการ
“ เอ่อ…”
โปรแกรมใหญ่กดแช่รีเฟรชติยาเจลแผ่นให้แน่น
เธอมีความสุขมากที่สำลักนี่คือสิ่งที่ได้น้ำรักตอดรัดความใหญ่โตตุ๊บๆ
ร่างใหญ่พลิกร่างกายลงเธอหันมองด้วยดวงตาหมองเศร้า ไม่อยากจากที่นี่เลยเธออยากกอดเขาอีก มีเรื่องไม่สบายใจทีไหรอยากอยู่ในอ้อมแขนที่อบอุ่นและเร่าร้อนอยากดูความเศร้าในใจคลายลง
นางบำเรออย่างเธอนานวันจะต้องการมากกว่าที่จะยอมรับกับตติยากรอยากให้คุณบี๋ทำหน้าที่มากกว่านางบำเรอ
คุณต้องการความรักขอมากกว่าที่
จะมีมากมายพร้อมทุกอย่างที่เธอในที่สว่าง
“ ในขณะที่อยู่ตรง”
“ เปล่าค่ะ ติยาไปเอาน้ำให้นะคะ”
“ วันนี้หมดแรงไปที่นั่นเร็วหน่อยก็ดีครับ”
จะเป็นงานตามปกติแต่ใจที่เห็นได้ชัดกว่าเดิมรีบคว้าผ้าขนหนูแต่มือใหญ่แย่งไปถือไว้
“ ต่อไปแบบที่ห้ามลืมหรือไรต่อไปฉันจะใส่เสื้อผ้าของพระเจ้าวันไหนลืมจะไม่ให้นอน”
ทำไมจะนึกถึงแต่วันนี้เธอมีเรียนตติยารหาญกล้าแก้มที่มีหนวดเคราชี้แจง
“ ติยาต้องไปเรียนนะคะ”
คำบอกกล่าวไม่ทำให้ดวงตาคมเข้มเปลี่ยนใจเขามองหน้าอกใหญ่ด้วยความพิศวาส ตติยากรใบหน้าร้อนซู่ วางผ้าขนหนูลง Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
จะต้องยอมยอมให้เขาอีกแน่ๆ เขาเรียกร้องต้องการอีกครั้งหากเธอว่าไม่ได้เขาชอบแกล้งแต่เธอทานอาหารที่นี่ติยารหน้าอกชูชันเมื่อพิจารณาถ้าโดนทำโทษจะเป็นแบบนั้น
ดังนั้นเมื่อออกมากนี่คือเสื้อกล้ามติดตัวมาด้วย แต่ปิดหมิ่นแหม่แค่หน้าขา เนินลาดอออกมาดูเมินวน และมันก็ได้ผลเพราะนัยน์ตาคนดูวาวโรจน์ เขารับน้ำในการดื่มขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งหมดที่เหลือน้อยนิดโดนราด ส่วนเธอ
“ อือคุณบี”
“ ลองดีกับฉันหรือเปล่าเสยเธอให้จมเตียงหรือให้เก้าอี้หักดีหลายวันแล้วไม่ได้ขย่มเธอที่เก้าอี้”
หวังว่าเขาพันธนาการด้วยความรักคือความใคร่ในเมื่ออยากได้ ลองหน้าด้านต่างๆ ที่ให้ถึงใจผู้ชายตรงหน้า ตติยากรเลียเพียงเล็กน้อยบวมเจ่อ ฟังก์ชั่นปลดเสื้อกล้ามจากไหล่ที่ร้านอาหารตามปกติมือไล้ปลายยอดถันที่มีความสำคัญเพราะเสื้อโดนน้ำ
“ มานี่เลย”
ร่างเปล่าเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่วาดพิศวาสดึงเธอด้วยความช่วยเหลือของที่นี่เพื่อให้ยืนจับขอบเตียงแยกขา
สวบ!
โปรแกรมใหญ่สวน...จนตัวตัว
“ อ้าคุณบีติยาจุกนะ”
“ ยั่วฉันฟังโดนแบบนี้เดี๋ยวก็สนุกแยกขาอีก เอื้อมมือมาจับขาไว้”
ตรวจสอบเริ่มสวนฆ้องและจับข้างหนึ่งจับเอวเธอแน่นมือเอื้อมบีบี้ปลายเกสร ตติยากรโฆษณาประกาศโฆษณา
“ อ้า อ้า คุณบีขา โอ้เสียวมาก”
“ ชอบที่นี่แรงๆ”
เขากดเน้นย้ำอีกครั้งว่าการเด้งรับเป็นจังหวะบ่งบอกว่ามันเป็นเช่นนั้นและเร่งการสวน น้ำรักเริ่มเจิ่งนองทว่าก่อนที่จะมีโปรตีนหยุดและละเลงชิวหาที่หน้าอย่างมูมมามฟันกัดเม้มปลายระบบรักษาความปลอดภัยในรอยย แยกขากว้างน้ำรักไหลเต็มหน้าขา
“ น้ำมากแบบนี้หยุดแค่ยกนี้หรอกสาวอวบ”
แล้วจับเธอไปที่เก้าอี้เขานั่งให้เธอกดทับต่อเนื่องที่ชี้โด่ ตติยารเหงื่อทั่วร่างกาย ท้องน้อยเรียกร้องความสุขรัญจวน เธอผ่อนคลายก้นลงช้าๆ
สวบ! เรื่องใหญ่สวน...
“ อ้า…คุณบี”
สุดจะทานทนความรัญจวนเธออีกครั้งร่นสุดแรง เด้งแผ่นหลังท่องเที่ยวที่ลงตัวและลึก
ปากเร่าร้อนเข้าครอบครองหน้าอกจวอเตอร์แดงเสียวซ่านยิ่งทวีคูณน้ำรักไหลจนทางรักมีแต่ความสุขระหว่างการสอดรับ
รีบเลย
“ เก้าอี้ตัวนี้แข็งแรงมาเลย อ้าส…”
“ อ้าวววคุณบีขาไม่ไหวแล้ว”
เด้งรัวๆ ตอกอัดรัวเร็ว
สวรรค์วิมานจากนางบำเรอนี่คือช่างเย้ายวนใจ
คุณบีหรือภาสกรมองใบหน้าของข้อมูลส่วนบุคคลด้วยความต้องใจ เสน่หา
เช้าวันนี้อากาศสดชื่น พระอาทิตย์สีส้มสาดแสงสีอ่อนจางจมดิ่งลึกสู่งท้องทะเลและล้อเล่นเกลียวคลื่น ตติยากรวิ่งออกกำลังกายจนได้เหงื่อ หลังจากนั้นเข้าไปเตรียมอาหารให้น้องๆ อาหารง่ายๆ คือโจ๊กและผัดผัก ไข่เค็มต้ม ส่วนแม่จ๋าเตรียมอาหารเหลวให้พร้อมยา หญิงสาวเติมน้ำให้แม่ด้วยตนเองเมื่ออาหารหมด มองนิ้วมือที่อ่อนแรงหวังให้ขยับเขยื้อนได้ น้องชายสามคนกินเสร็จก็ออกไปวิ่งเล่นกับว่าวตัวโปรด ตติยากรมองไปนอกหน้าต่างห้องนอนแม่เธอหวังอยากมีครอบครัวที่มีความสุข มีลูกๆ วิ่งเล่นที่บ้านเกิดแห่งนี้ ถ้าเกิดจากคุณบีคงมีความสุขมาก“จะไปเดินเล่นไหมคะ พักผ่อนบ้างนะคะดูเครียดๆ ตอนเช้าไปออกกำลังกาย ตอนนี้ไปนอนเล่นๆ แถวหาดบ้างก็ดี เมื่อก่อนชอบไปนี่คะ”จ๋าเข้ามาขัดขวางความคิดที่แสนเพ้อเจ้อ ตติยากรพยักหน้า “ก็ดีค่ะ ค่ำจะได้พาสามแสบไปหาอะไรกิน” ตติยากรมองหาน้องๆ“ใครจะไปกับพี่บ้าง ถ้าไม่ไปก็ห้ามซนออกจากรั้วบ้านเชียวล่ะ ได้ยินว่าช่วงนี้หนีเที่ยว ปั่นจักรยานกันบ่อย”“รถเก๋งสวยของพี่ พวกเราอยากนั่ง เบื่อจักรยาน” แสบหนึ่งมองรถพี่สาวตาปรอย“วันนี้วันเกิดเรานะครับ ต้องพาเราไป” แสบสองสนับสนุน“เบื่อทะเลมากผมไม่ไปครับ”แสบสามเอ
นิพลช่วยเหลือเธอหลายอย่าง ไม่เคยทิ้งเมื่อเธอลำบาก เขาชนะใจเธอ แต่อังคณาก็เป็นเพื่อนใหม่ที่ดีกับเธอมากเช่นกัน ช่วยเหลือเธอเสมอไม่ว่าเรื่องเงินทองหรืออย่างอื่น แต่ตติยากรก็ตอบแทนเพื่อนด้วยการเข้ามาทำความสะอาดที่คอนโดให้อังคณาทุกอาทิตย์ เธอยอมเหน็ดเหนื่อยเพื่อที่จะได้เรียนหนังสือ ไม่ใช่เรื่องง่ายกว่าจะสอบเข้ามหาลัยในคณะที่ต้องการได้ เธออดทนเรียนเพื่ออนาคตคนรอข้างหลังเสียงครางแว่วมาทางประตูห้องนอน ลางร้ายรออยู่ตรงหน้า แต่วันนั้นเธอก็เดินเข้าไปแง้มประตู เจ็บปวดเหลือเกินที่โดนคนรักและเพื่อนหักหลัง แต่เธอจะทำอะไรได้ ตบมือข้างเดียวคงไม่ดัง ได้แต่เดินจากมาทั้งน้ำตานิพลรุ่นพี่ ซึ่งเป็นเพื่อนก่อนจะมาเป็นแฟน คือคนบ้านเดียวกันคิดมาตลอดว่าเป็นคนดี ไม่คิดเลยที่ผ่านมามีแค่คำหลอกลวงที่เขาให้มา หรือบางทีผู้หญิงไม่มีอะไรอย่างเธอก็สมควรโดนทิ้ง เพราะที่ผ่านมาพ่อแม่เขาก็ดูจะไม่ชอบหน้าเธอเลย ไม่เคยมีสีหน้าต้อนรับเวลาเธอไปที่บ้าน เธอเดินออกมาจากคอนโดหรูแห่งนั้นด้วยใจเหม่อลอย เกือบโดนรถชนหลายครั้ง เดินไปคงโดนรถเสยจึงนั่งพักตรงป้ายรถเมล์ ทุ่มกว่าแล้ว หญิงสาวคิดจะเข้าไปที่หอพักในมหาวิทยาลัย แต่เสียงจ๋ายังก้อ
“นายจะรู้อะไรยังเป็นเด็ก”แฝดหนึ่งเสนอ แฝดสองยิ้มเยาะ ส่วนแฝดสามไม่สนใจใครแกะของเล่น ตติยากรมองน้องทั้งสามด้วยความกลุ้มใจ อยากจะบอกน้องว่างานนะหายาก และอยากบอกว่าของขวัญพวกนี้จะเป็นชิ้นสุดท้าย ต่อไปอาจจะไม่มีของดีๆ แพงๆแบบนี้ แต่ทุกคนก็เดินไปนั่งคนละทิศ ตติยากรถามหาแม่ จ๋าบอกว่ายังอาการเหมือนเดิม หญิงสาวยังไม่พร้อมพาหน้าซีดๆ ไปในห้องแม่ เธอเดินช้าๆ ไปยังตรงกันข้ามถนน นั่งมองชายหาดที่เห็นเลือนลางในเงามืดที่นี่คือบ้านเกิด เธอคือลูกชาวเลคนหนึ่ง รุ่นปู่ย่าตายายทุกคนหาปลา ปู กุ้ง หอยเลี้ยงปากท้อง เพิ่มมานิดหน่อยคือตั้งแต่สมัยปู่ มีร้านขายอาหารอยู่ริมชายหาด เมื่อก่อนตอนพ่อยังอยู่ เธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเพราะไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมากมาย ตอนนั้นอายุสิบสี่ปี เธอเล่นกับน้องซึ่งเป็นลูกหลงอย่างมีความสุข แต่ความสุขสบายหายเมื่อพ่อจมหายไปในท้องทะเลในวันที่ฟ้าฝนคะนองและมีคลื่นลมแรง แม่ช็อกหมดสติเส้นเลือดแตกจนเป็นผู้ป่วยติดเตียง หน้าที่ของเธอจึงมากกว่าคำว่าพี่สาว เธอต้องดูแลแฝดสามคนที่เพิ่งได้ขวบกว่าๆ เงินที่พอมีเพื่อใช้จ่ายหมดลงเพราะรักษาแม่และจ้างพี่เลี้ยงน้องญาติพี่น้องจะเห็นน้ำใจกันก็ตอนนี้ ซึ่ง
“ติยามาผูกเนคไทให้หน่อย”หญิงสาวรีบเดินไปในห้องนอน มองใบหน้าหล่อเหลาซึ่งจมูกโด่งไม่ต่างลูกผสมทางตะวันตก และสบตาคู่คมที่ดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ ถ้าเป็นเรื่องอื่นเธอคงยินดีกับเขา แต่เรื่องนี้เธอคิดคำพูดยาวๆ ไม่ออก“หลายคืนนับจากนี้เธอจะได้นอนเต็มอิ่มนะ ไม่มีฉันมากวนใจ”“จะไปไหนกันหรือคะ” ถามเร็วเพราะความลืมตัว ก่อนจะรีบยิ้มกลบเกลื่อน “ขอโทษค่ะลืมตัว ”“ฉันจะพาแม่และผู้หญิงที่ดูตัวไปเที่ยวที่บ้านพักชายทะเล ยังไงเธอก็อ่านหนังสือเยอะๆ นะจะสอบแล้ว”“ค่ะ ขอบคุณมาก ขอให้เที่ยวให้สนุกนะคะ”เขากำลังจะไปมีความสุข ก็บอกให้เธออ่านหนังสือ แต่สิทธิ์ของเขาไง…ยายนางบำเรออย่างเธอจะคิดอะไรร่างใหญ่ กลิ่นตัวหอมเดินออกจากห้อง ตติยากรเดินไปนั่งบนเตียงซึ่งผ้าปูยับย่น น้ำตาที่กักเก็บความเสียใจไหลซึมหางตาแต่เพียงไม่นานเธอป้ายออก เธอจะไม่ร้องไห้ เธอและเขาไม่ใช่คู่รักกันแม้ห้ามน้ำตาได้แต่เธอรู้สึกเวียนหัวจนต้องหลับตา หญิงสาวล้มตัวลงนอนอีกครั้ง แต่มือไปป่ายปัดหนังสือเล่มหนึ่ง ตติยากรหยิบหนังสือที่วางบนเตียงมาเปิดดู เจอรูปภาพผู้หญิงสาวสวยหยาดเยิ้มที่หน้าปก เธอรู้ทันที คนนี้คือผู้หญิงที่แย่งเวลาแห่งความสุขเธอไปและอ











