บทที่ 10 เด็กงอน...

หากมีอะไรมักไม่เคยปิดบังกัน ปกติมักโทรศัพท์คุยกันหากมีเวลา เพียงแต่ช่วงหลังๆ นี้นิคเดินทางกลับไปอเมริกาบ่อยกว่าปกติ เห็นว่าพี่ชายแต่งงานและมารดาไม่ค่อยสบาย

“ว้อท? เมื่อไหร่”

เสียงเหมือนเซอร์ไพรส์เอ่ยถามเวย์น หากเมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้อยู่กันสองคนจึงกลับมาทำหน้านิ่งขรึมตามเดิม

“แกเป็นพวกฟังข่าวซุบซิบไร้สาระตั้งแต่เมื่อไหร่ไอ้เวย์น”

“ไม่ใช่อย่างนั้น แต่สังคมทุกวันนี้ฉันต้องทำตัวทันต่อเหตุการณ์หน่อยเว้ย แล้วตกลงมันยังไงกันวะ ไหนแกว่าไม่อยากแต่งงาน”

เวย์นเอ่ยถามต่อไป นิคเคยเล่าว่ากับมอลลี่นั้นเป็นเพียงเพื่อนร่วมผลประโยชน์ตามสังคมสมัยใหม่ มอลลี่เองก็ยังรักสนุกและชอบชีวิตที่อิสระ ทั้งสองจึงคบหากันมาเรื่อยๆ แต่ดูเหมือนเวลานี้มอลลี่จะเริ่มแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของและให้สัมภาษณ์ที่ทำให้สังคมเข้าใจว่าเจ้าหล่อนกับนิคเป็นคนรักกัน

นิคนิ่งไป เขาไม่ได้ไต่ตรองถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับมอลลี่มานานแล้ว คำถามของเวย์นทำให้ชายหนุ่มบอกกับตัวเองว่าเขาเห็นจะต้องย้อนกลับไปคิดทบทวนเสียทีว่า เขาจะเอาอย่างไรกับชีวิตกันแน่

เวย์นเห็นเพื่อนนิ่งเงียบจึงยักไหล่แล้วลุกขึ้นยืนยิ้มกว้างให้จีน่าที่นั่งก้มหน้าแสร้งสนใจกับรูปภาพสวยๆ บนเมนูอาหารอย่างไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีไปกว่านั้น จีน่าเงยหน้าขึ้นยิ้มตอบ

“เชิญตามสบายนะครับ ว่างๆ ผมจะขออนุญาตโทรหาคุณนะครับจีน่า ขอบคุณสวรรค์ที่โปรดผมในวันนี้”

เวย์นกล่าวพร้อมกับทำท่ามองข้างบนสวรรค์ก่อนจะส่งสายตากรุ้มกริ่มล้อเลียนมาให้จีน่า หญิงสาวยิ้มอย่างเห็นสนุกกับท่าทางจีบอย่างออกนอกหน้าของเขา

“ไอ้นิคแกอย่าลืมเรื่องที่ฉันเชิญมาเป็นเกียรติออกไลฟ์สดในงานฉลองประจำปีของร้านด้วยล่ะ”

เวย์นหันไปสั่งกำชับนิค ชายหนุ่มพยักหน้ารับ

“ฉันหิวแล้ว รีบไสหัวไปบอกคนของแกให้รีบๆ หน่อย”

นิคเอ่ยประชดส่งสายตาเข้มไปให้เพื่อน เวย์นยกมือเป็นเชิงโอเคๆ เดี๋ยวตามให้ จากนั้นร่างสูงก็หันหลังเดินหายลับไปด้านใน

“เนื้อหอมจริงนะ” เสียงขรึมเอ่ยขึ้นลอยๆ ทำให้จีน่าต้องหันมามองเขา ไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงอะไร

“ทีหลังเขียนเบอร์โทรศัพท์ติดหน้าผากไว้จะได้ไม่ต้องเสียเวลา”

น้ำเสียงห้าวกล่าวเหน็บแกมประชดต่อไป จีน่าเอียงคอมองดูเขา ในใจพยายามวิเคราะห์ว่าเขาตั้งใจจะพูดอะไร นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เขากับหล่อนได้อยู่ด้วยกันนานที่สุด คือถ้าหากนับตั้งแต่ออกจากบ้านมาก็เป็นเวลาถึงสี่ชั่วโมงเลยทีเดียว ทำลายสถิติอย่างถล่มทลายอย่างที่จีน่าคิดว่าจะต้องจดบันทึกเอาไว้

“คุณโกรธจีน่าเรื่องอะไร คุณบอกเองว่าให้จีน่าบอกว่าเป็นญาติของคุณจากอเมริกาไม่ใช่เหรอ”

จีน่าเอ่ยเตือนความจำ หญิงสาวเดาเอาว่าเขาคงไม่พอใจที่หล่อนบอกว่าเป็นญาติหรืออย่างไร หรือตอนนี้เปลี่ยนใจ ไม่อยากให้หล่อนเกี่ยวข้องเป็นอะไรกับเขาเลย หญิงสาวหน้าสลดลงเมื่อคิดเช่นนี้

“ถ้าหากจีน่าเข้าใจผิดก็ต้องขอโทษด้วย ต่อไปก็บอกจีน่าก่อนก็แล้วกันว่าคุณต้องการให้จีน่าพูดหรือไม่พูดอะไรออกไป จีน่าอยากรู้นักว่าในสายตาของคุณ จีน่าทำอะไรถูกบ้างคะ จีน่าไม่หิวแล้วเชิญคุณตามสบายเถอะ”

เสียงเล็กเอ่ยตัดพ้อต่อว่า ใบหน้าเรียวสวยดูเหมือนจะงอง้ำลงไป จีน่าลุกขึ้นยืนแล้วหุนหันเดินออกไปจากร้านอย่างที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อนในชีวิต ทำเอานิคอ้าปากค้างก่อนจะได้สติจึงรีบเดินตามร่างบางของหล่อนออกไป

อากาศภายนอกมืดมิดและฝนตกพรำโดยที่เมื่อตอนอยู่ภายในร้านไม่มีโอกาสได้รู้เลย จีน่าเดินมาถึงที่รถ เสื้อผ้าชื้นและผมเปียกลู่แนบศีรษะเล็ก อากาศหนาวเย็นแห่งค่ำคืนของอังกฤษบวกกับสายฝนทำให้ร่างบางต้องยกแขนขึ้นกอดอก หญิงสาวเริ่มสั่นสะท้านเพราะความหนาวเหน็บ

“เป็นบ้ารึไงฮึ! งี่เง่าที่สุด”

เสียงห้าวตวาดใส่ทันทีอย่างหงุดหงิดเมื่อเขาเดินมาถึง นิคกดปลดล็อกรถแล้วเปิดประตูผลักหล่อนเข้าไปภายใน ร่างสูงเดินไปเปิดหลังรถค้นอะไรกุกกัก จากนั้นก็วิ่งมาเปิดประตูด้านคนขับก้าวขึ้นมานั่ง มือใหญ่โยนผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ให้ ใบหน้าคร้ามคมถมึงทึง

“เช็ดตัวซะ เป็นอะไรขึ้นมาคุณแม่จะมาว่าผมอีก”

เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงโมโหพร้อมกับยกมือขึ้นเสยผมเปียกของตัวเองอย่างหงุดหงิด ชายหนุ่มกดโทรศัพท์ถึงเวย์นบอกให้ห่ออาหารให้เขาจะเอาไปทานที่โรงแรม เขาหันมามองร่างบางที่นั่งนิ่งเฉย ใบหน้าเล็กซีดปากสั่นเพราะความหนาว นิคสตาร์ทรถแล้วเปิดฮิตเตอร์เพื่อให้ความอบอุ่น