Home / วัยรุ่น / สยบรักเขตคราม / บทที่ 5 เด็กเฮียคราม

Share

บทที่ 5 เด็กเฮียคราม

last update publish date: 2026-01-01 12:54:05

ภาพของหนุ่มฮอตทั้งสี่คนของคณะวิศวะพากันเฮโลลุกย้ายที่นั่งไปนั่งโต๊ะเดียวกับหญิงสาวต่างคณะสองคนตกอยู่ในสายตาของคนทั้งลาน แต่ชายหนุ่มทั้งสี่คนก็ไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้นแม้แต่น้อย

ไทน์นั่งลงข้างแฟนสาวของเขาอย่างใบหม่อน ทำเอาหญิงสาวร้อนๆ หนาวๆ กับสายตาที่โดนมองมา ภูริชและกวินนั่งถัดกันออกไป และแน่นอนว่าพวกเขาจงใจเว้นที่นั่งข้างของพริมโรสไว้อย่างรู้งาน

ไม่นานก็มีชายคนสุดท้ายอย่างเขตครามก็นั่งลงที่ว่างข้างๆ หญิงสาวอย่างเป็นธรรมชาติ แน่นอนว่าจนถึงตอนนี้ร่างบางที่หลับลึกก็ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวยังหลับต่อไปจนคนตัวโตกว่าอดจะหมั้นไส้ไม่ไหวจนต้องจัดการแกล้งเธออย่างทุกที

เป๊าะ!

“อ๊ะ! “ความเจ็บแปร๊บที่แล่นเข้ามาในห้วงความฝันทำให้ร่างบางที่นอนหลับสนิทสะดุ้งตัวโยน มือเล็กกุมหน้าผากที่พึ่งโดนประทุษร้ายจากคนปริศนา ทำหน้าเหลอหลาปนโกรธเกรี้ยว

ก่อนจะเผลอสบทออกไปออกลืมตัวไม่เก็บลุคอย่างทุกที "ใครทำกูว่ะสัส”

“….” เขตครามอึ้งจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าด่าเขาแบบนี้มาก่อนเลย ยัยเด็กนี่…คนแรก

"…." เพื่อนกูตัวจริงเสียงจริง ต้องเป็นคนนี้แหละไม่ใช่คนที่พูดจาขะขาฉันเธอ ร่างจริงปรากฏตอนโดนก่อกวนจนตื่นสินาาา จบกันเพื่อนกู…

เวรของกรรม กรรมของเวร~

“ชิบหาย…” x3 สามหนุ่มพึมพำออกมาพร้อมกัน แววตาตื่นตระหนก

พอสายตาเริ่มปรับกับแสงที่สิ่งแวดล้อมปัจจุบันได้แล้วพริมโรสก็รู้ทันทีว่าใครกันที่เธอพึ่งด่าไป “ฮะ เฮียคราม…”

“ใช่ ฉันเอง” เขตครามพูดเสียงขรึม พรางขมวดคิ้วเข้มหรี่ตาคมลงเล็กน้อยยามพูดออกมา

“เฮียมานั่งตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" พริมโรสกระพริบตาปริบๆ ให้ดูน่ารักน่าเอ็นดูเอาไว้ก่อน แต่ดูเหมือนจะไม่ทันแล้ว เพราะคนพี่รู้ทันเธอหมดแล้ว

เขตครามยกยิ้มมุมปากจางๆ ก่อนจะตอบออกไป "สักพัก"

รอยยิ้มของชายหนุ่มทำเอาคนที่มองอยู่ต้องขยี้ตาอย่างไม่อยากจะเชื่อ นอกจากหญิงสาวจะไม่โดนอะไรหลังจากที่ด่าคุณชายเขตครามแล้วยังได้รับรอยยิ้มอีก?

ส่วนกวิน ไทน์ และภูริชต่างก็เข้าใจตรงกันแล้วว่าไอ้คนปากแข็งมันไปไหนไม่รอดแล้วแน่นอน

"มาทำไมคะ" พริมโรสงงไปหมด ไม่รู้เรื่องอะไรกับใครเพราะหลับพึ่งตื่น

"แดดไล่" เขตครามตอบออกไปสั้นๆ

กวินและภูริชเลิ้กคิ้วมองหน้าเพื่อนคนเย็นชาอย่างไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เห็น ชายหนุ่มหน้านิ่งเสียงนิ่งราวกับว่านี่เป็นความสัจจริง ทั้งๆ ที่โต๊ะที่พึ่งจากมานั่นไร้แดดไร้แสงส่อง รู้กันดีว่านี่เป็นโต๊ะประจำของแก๊งหนุ่มฮอตสุดโหดของคณะ ทำเลดีที่สุด สะอาดที่สุด ดีที่สุด ไม่ทีทางที่แดดจะส่องโดนแน่นอน

"อ้อค่ะ แล้วพริมต้องย้ายโต๊ะมั้ยคะ" พริมโรสเชื่อสนิทใจ เธอทำท่าเตรียมเก็บของเพราะมั่นใจในคำตอบว่าตั้งย้ายแน่นอน

แต่ผิดคาด "ไม่ต้อง"

“ไม่ต้องทำตามกฏแล้วหรอคะ” ร่างบางมองหน้าคนพี่ เอ่ยถามอย่างงุนงง

“ฉันไม่สนใจมัน" กฏไร้สาระปัญญาอ่อนที่รุ่นพี่ต่อๆ มาตั้งกันขึ้นมา ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก

"ไม่กลัวคนบอกว่าลำเอียงหรอคะ" หญิงสาวเอียงคอสงสัยไม่หยุด

"ใครจะกล้า"

"หึ" ทีแบบนี้บอกใครจะกล้า ทีก่อนหน้าทำเสียงเข้มบอกเป็นกฏ ไม่หายงอนหรอกนะ

"อะไร" เขตครามเลิ้กคิ้วถาม

"เปล่าค่ะ" พริมโรสส่ายหน้าเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เธอยอมมองนกมองไม้ดีกว่ามองหน้าคนใจร้าย

หันหนีได้ไม่นานก็ต้องหันกลับมาด้วยกลิ่นหอมๆ ของขนมที่ถูกนำมาวางลงตรงหน้า

"กินมั้ย"

"อะไรคะ" พริมโพสถาม

"เปิดดูสิ" เขตครามไม่ได้ตอบคำถาม แต่ให้เจ้าตัวเปิดดูเอง

"โดนัท?" นี่เจ้าดังเลยไม่ใช่หรอ ต้องพรีออเดอร์ต่อรอกันข้ามปีเลยนะ ราคาก็แสนแพง ทำไม..

"อืม ซื้อมาผิด" ชายหนุ่มตอบหน้าตาย ทั้งๆ ที่ตนพึ่งสั่งให้ลูกน้องไปจัดการหามาให้ได้เมื่อไม่กี่นาทีก่อนแท้ๆ

"ซื้อผิด?" ซื้อผิดทำไมไม่ยกเลิกไปล่ะพ่อคุณ

"จะกินมั้ย" เขตครามจ้องคนเด็กกว่าที่เอาแต่สงสัยไม่หยุด “ของพริมหรอคะ”

“ก็วางตรงหน้าเธอก็ของเธอสิ” เขตครามไม่กินขนมหวานอยู่แล้ว เพราะแบบนั้นมันจึงเป็นของพริมโรสไม่ผิดแน่

"งั้นกินนิดนึงก็ได้ เดี๋ยวเสียน้ำใจ" ชายหนุ่มแสยะยิ้มเมื่อได้ยินแบบนั้น แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ว่าอะไร

ทันทีที่กัดไปคำแรกความอร่อยก็แตกในปากทันที "อื้อออ~ อร่อย พี่ๆ กินมั้ยคะ" เธอชวนทุกคนกินแต่กลับไม่มีใครสักคน ทุกคนต่างส่ายหน้ากันหมดรวมไปถึงเพื่อนเธอด้วย

"เจ้าของเดียว คนอื่นกินไม่ได้เดี๋ยวตาย" กวินตอบแทนทุกคน

"ห๊าา แบบนี้พริมจะตายมั้ย เฮียใส่อะไรลงไปรึเปล่าเนี่ย" พริมโรสทำเป็นยังไม่เข้าใจกับสิ่งที่เพื่อนของคนพี่จะสื่อ เธอทำหน้าตาตกอกตกใจใหญ่โตติดตลกทั้งที่ข้างในใจเต้นแรงไปหมด

"ตลกแล้ว กินเข้าไป" เขตครามไม่พูดเปล่าเขาผลักหัวเล็กๆ ของคนที่นั่งข้างกันอย่างพริมโรสไปหนึ่งทีอย่างเอาไม่ได้

"คิกคิก ค่ะๆ" ร่างบางหัวเราะคิกคักนั่งกินอย่างอารมณ์ดี โดยไม่รู้เลยว่ามีบางคนแอบเฝ้ามองเธออยู่

"พอดีเลยเนอะ วันนี้น่าจะเลิกค่ำใครที่ไม่ได้กินอะไรรองท้องมานี่ต้องหิ้วท้องรอเลยนะ มึงนี่…เหมือนคิดไว้แล้วเลยว่ะ" ไทน์พูดขึ้นแล้วจ้องมองเขตครามอย่างทีเลฒนัย ตอนนี้เขาเองก็ซื้อคัพเค้กมาให้แฟนสาวเช่นกัน

"…." เขตครามถลึงตาใส่คนพูดมาก ส่วนพริมโรสกลับกลั้นยิ้มจนปวดแก้ม เธอใช้นิ้วจิ้มๆ แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของคนพี่สองสามที “ง้อหรอคะ"

"ง้ออะไร" ชายหนุ่มทำหน้ามึน

"ก็พริมงอนเฮีย" พองอนก็มีขนมมาวางให้ทันที แบบนี้ไม่ให้คิดได้ยังไงว่าเขามีใจ

"ไม่เห็นรู้เลย" เขตครามตอบเสียงนิ่งหน้านิ่งแบบของเขา

"งั้นงอนต่อได้มั้ย" พริมโรสเกือบจะเชื่อเพราะความนิ่งของคนตัวโตหากเขาไม่พูดต่อจากนี้ว่า…

"งั้นก็คายขนมออกมา" เขตครามไม่พูดเปล่า มือใหญ่ถูกยื่นออกไปตรงหน้าคนตัวเล็กกว่าเป็นสัญญาณบอกให้เธอคายออกมาทันที แน่นอนว่าเขาพูดเล่นไม่จริงจัง

ทำเอาคนอื่นๆ ต้องขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าคนที่จริงจังกับทุกสิ่งทุกอย่างจะมีอารมณ์หยอกเย้าใครแบบนี้

"ซื้อมาง้อจริงๆ ด้วย" พริมโรสยิ้มออกมาจนหน้าบาน เธอรู้สึกใจฟูที่คนพี่ยอมง้อก่อน แสดงว่าแผนแกล้งเมินของเธอได้ผลดีเกินคาด

"…."

เขตครามไม่ตอบแต่ลำคอแดงลามขึ้นไปถึงหู

"ไม่เห็นต้องเขินเลย" นิ้วเล็กเขี่ยหูคนตัวโตกว่าอย่างหยอกล้อ จนมือหนาต้องคว้าจับมือเล็กนี้เอาไว้ไม่ให้มันซนไปมากกว่านี้ "นิ่งๆ"

พริมโรสเอียงหน้ายิ้มให้คนพี่อย่างน่ารัก ชื่นชอบเวลาโดนเขาจับมือแบบนี้

"วันนี้ทำไมถึงเลิกค่ำหรอคะ" ใบหม่อนถามแฟนหนุ่มอย่างไทน์

"วันนี้มีคัดเลือกดาวเดือน ดรัมฯ เชียร์ลีดเดอร์ น่าจะนาน" ไทน์ตอบไขความสงสัยของแฟนสาว

“น้องพริมกับน้องใบสนใจเป็นดาวมั้ย หน้าตาแบบนี้เป็นดาวมหาลัยได้เลยนะพี่ว่า” ภูริชพูดออกมาด้วยความตื่นเต้นเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหม่อนส่ายหน้าทันทีเมื่อเจอสายตากดดันของแฟนหนุ่ม

“พริมสวยขนาดนั้นเลยหรอคะ” พริมโรสสงสัยในความสวยของตนเอง แม้จะดูแลมาอย่างดีแต่คนสวยที่นี่มีเยอะมาก เรียกว่าไม่ขาดแคลน

“ตาแตกเลยน้อง" ภูริชเชียร์

"พริมสวยมั้ยคะ" พริมโรสยิ้มเมื่อมีคนชม แล้วหันไปหาคนพี่ด้วยมุมหน้าที่คิดว่าสวยที่สุด แล้วเอ่ยถามเขา

"…." เขตครามไม่ตอบ เขาเม้มปากแน่นแล้วหันหน้าหนี

"คิกคิก! พริมไม่เป็นหรอกค่ะ พริมไม่มีเวลาหรอก" พริมโรสตอบออกไปแบบนั้นทามกลางความเสียดายของภูริช แต่กลับมีใครบางคนแอบโล่งอก

"ทำอะไรน่ะ" เขตครามถามขึ้นเมื่อเห็นว่ายัยเด็กไม่กินโดนัทบางส่วน แถมยังวางทิ้งไว้เหมือนพร้อมจะทิ้ง

“อันนี้ไม่กินค่ะ” พริมโรสบอก เธอไม่ชอบกินช็อกโกแล็ตแบบนี้เพราะมันเสียความเป็นช็อคโกแล็ตที่ดีไปหมดแล้ว ก่อนหน้าลองเปิดใจกัดไปหนึ่งคำ ไม่อร่อยจึงวางไว้

“ทำไม” คิ้วเข้มเลิกขึ้น

“ไม่กินช็อคโกแล็ตแบบนี้ค่ะ” เธอไม่ชอบช็อคโกแล็ตแบบนี้ ไม่อร่อย

“สิ้นเปลือง” เขตครามจำไว้แล้ว มือใหญ่ยื่นผ่านหน้าคนตัวเล็กไป และหยิบชิ้นที่หญิงสาวกัดแล้วไปกินต่อหน้าตาเฉย

“….” พริมโรสเม้มปากเน้น แก้มแดงเป็นเชอรี่เมื่อเห็นการกระทำของคนพี่ “หายงอนแล้วก็ได้”

“หึ “ เขตครามส่งเสียงในลำคอ ก่อนจะเช็ดมือกับทิชชู่ไม่วายเล่นกับหัวใจของพริมโรสด้วยการเช็ดปากให้เธออีก

"ทะ ทำอะไรคะ” (⊙_⊙) เธอเอ่ยถามเสียงตะกุกตะกัก

“กินเลอะ” คนพี่ตอบนิ่งๆ สวนทางกับการกระทำสุดอ่อนโยนที่เขาทำอยู่

“ทำแบบนี้พริมเขินนะคะ เล่นกับใจพริมหรอ” เธอตายได้เลยนะเจอช็อตแบบนี้เข้าไป

“เขินทำไม ไม่ใช่ว่าเธอไปบอกทุกคนรึไงว่าเป็นเด็กฉัน” เขตครามกระพริบตาช้าๆ สองครั้งพรางยกยิ้มมุมปากไปด้วย ด้วยใบหน้าหล่อเหลือร้ายของเขาทำเอาพริมโรสหัวใจจะวายให้ได้เสียตอนนี้

“รู้ด้วยหรอคะ”

“หึหึ รู้มาตลอดพริมโรส” เสียงหัวเราะทุ้มต่ำกับนัยน์ตาที่ชวนหลงใหลสบเข้ากับดวงตากลมโตราวกับว่ากำลังโดนมนต์สะกดให้ตรึงอยู่ตรงนี้

“..ว่าเธอเป็นเด็กของฉัน”

ใครไหวไปก่อนเลย น้องพริมเริ่มไม่ไหวแล้ว~ (≧◇≦)

…..

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 40 กอดอุ่นกว่าผ้าห่ม

    “เนาะๆ ไม่พูดแล้วๆ” พริมโรสก็เห็นด้วย เธอเปิดเรื่องใหม่ขึ้นมา “กินข้าวเสร็จไปอาบน้ำก่อนกูโคตรเหนียวอ่ะ” เหนียวแบบนี้นอนไม่ไหวแน่“สระหัวด้วยนะไม่ไหวหัวเหม็นกลิ่นกับข้าว” ใบหม่อนเห็นด้วยมากๆ“บรื้อออ~ ฝนตกแบบนี้ต้องหนาวแน่เลยอ่ะ” น้ำคงจะเย็นจัดจนถึงขั้วกระดูกเลยแหละ“ดีนะกูเอาผ้าห่มผืนหนามา อาบเสร็จก็มุดเข้าผ้าห่มเลย” ใบหม่อนคิดว่าจะหนาวแค่ไหนก็ทำหน้าขยาดแล้ว อยู่คอนโดอาบน้ำอุ่นทุกวัน ตายๆ แบบนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว“กูก็เอามาผืนใหญ่เหมือนกัน คืนนี้เย็นทั้งคืนแน่” พริมโรสดีจริงๆ ที่เชื่อเขตครามเอาผ้าห่มผืนหนามาหน่อย ไม่งั้นคงนอนหนาว“เอาจริงบรรยากาศแบบนี้แค่คิดว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้ากูก็รู้สึกเหมือนถูกจับโยนลงน้ำเย็นแล้วอ่ะ อยากตื่นสายๆ ฟังเสียงฝน” ใบหม่อนแค่คิดก็เหมือนจะตายให้ได้ ถ้าบอกว่าพริมโรสขี้เกียจยังไง ใบหม่อนที่เป็นเพื่อนก็ขี้เกียจไม่ต่างกันแค่พริมโรสจะมากกว่านิดหน่อยเท่านั้น“ก็มาค่ายนี่หนา เดี๋ยวรอจบค่ายนี้ก่อนกูจะนอนให้เตียงยุบเลย” พริมโรสนึกถึงเตียงและตั้งมันเป็นโกรางวัลไว้ในใจ….หลังจากกินข้าวเสร็จทั้งสองก็นั่งย่อยก่อนจะหยิบอุปกรณ์เพื่อไปอาบน้ำอาบท่า เป็นเวลากว่าทุ่มครึ่งแล

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 39 คิดถึง

    เวลาต่อมาหลังจากที่ได้ฟังรายละเอียดคร่าวๆ ทั้งหมดแล้วก็พบว่างานที่พวกเธอต้องทำจริงๆ เลยก็คือการทำข้าวกล่องวันล่ะ1,000กล่องและการแพ็คถุงยังชีพสำหรับแจกจ่ายจิตอาสาและประชาชนที่ประสบภัยในพื้นที่ ส่วนการไปมอบจะเป็นเรื่องของจิตอาสาและเจ้าหน้าที่ที่มีประสบการณ์พากันนั่งเรือหรือขี่เจ๊ตสกีเข้าไป จริงๆ หากมาช้ากว่านี้งานเหล่านี้ก็คงจะถูกเปลี่ยนเป็นงานช่วยล้างบ้านแทนแล้วล่ะพริมโรสเดินไปดูว่ามีวัตถุดิบอะไรบ้างก็เห็นผักและเนื้อมากมายก่ายกองเต็มคันรถที่พึ่งถูกส่งมาตามหลัง ซึ่งมีรุ่นพี่ที่ดูแลกิจกรรมจอดรถแวะซื้อของตั้งแต่ที่อยู่ในเมืองของตัวจังหวัดก่อนหน้านี้เหล่าชายฉกรรจ์ทั้งหลายจึงได้เดินมาช่วยกันยกวัตถุดิบลงจากรถให้กับเหล่าผู้หญิงได้ทำอาหารกันต่อไป ส่วนเหล่าชายหนุ่มส่วนมากที่ไม่รู้จะทำอะไรเดินไปช่วยเหล่าเจ้าหน้าที่ปฏิบัติงานลงพื้นที่อย่างไม่กลัวพริมโรสช่วยทุกคนหั่นผักหั่นหมูหูก็ฟังเสียงบ่นของใครบางคนหรือเสียงนินทาคนอื่นหรือแม้กระทั่งเสียงหัวเราะชอบใจ บางคนก็กำลังพูดเรื่องของคนอื่น บางคนก็เป็นลูกอิช่างแขวะ แขวะคนนั้นติคนนู้นไปทั่วเรื่องไม่ดีบางอย่างก็ถูกหยิบมาพูดกลางวงให้คนเชาเสียหน้า เธอก็เ

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 38 เหตุการณ์ไม่คาดคิด

    “ไม่ใช่ค่ะ ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แฟนเก่าเฮียคราม เธอไม่ได้สำคัญอะไร ก็แค่คนที่มีความทะเยอทะยานสูงและชอบสร้างข่าวลือเท่านั้น” พริมโรสแก้ต่างให้คนพี่ทันที เธอไม่ได้พูดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนรับใช้ต่างๆใดๆ เพราะนี่อาจจะเป็นการดูถูกคนอื่นโดยไม่ได้ตั้งใจ ทุกอาชีพมีศักดิ์ศรีคนเหมือนกัน “มันบอกน้องแบบนั้นหรอ?”“….” พริมโรสเงียบไป ฟังว่าเขาจะพูดอะไรอีก“แต่คนอื่นๆ ที่มาจากโรงเรียนเดียวกันกับมันไม่ได้รู้มาแบบนี้นะ ไม่เชื่อก็สืบดูน้องทำได้อยู่แล้ว “อย่าดูถูกความสงสัยและความเป็นนักสืบของผู้หญิงเชียว หึหึ“นี่! พี่อย่ามาปั่นเพื่อนหนูนะ ออกไปเลย!” ใบหม่อนที่พึ่งคิดเงินเสร็จรีบตามออกมาแล้วพูดขึ้นทันที เธอออกโรงปกป้องพริมโรสไว้ข้างหลังราวกับแม่ไก่“เก็บไปคิดดูนะ” เนวินไม่สนใจใบหม่อนสักนิด เขามองข้ามเธอไปแล้วพูดกับพริมโรสก่อนจะเดินออกไปพริมโรสที่ยังคงใจหวิวๆ อยู่ค่อยๆ กลับมามั่นคงในจิตใจเมื่อนึกถึงไวรัลคลิปในต๊อกต๊อกที่กำลังเป็นกระแสเมื่อสามสี่วันก่อนของผู้หญิงคนนั้นและความชัดเจนของคนพี่ที่ออกมาอธิบายพร้อมปาหลักฐานชัดเจนชนิดที่ไม่สนจะไว้หน้าใครของเขาเธอก็เบาใจลงของในมือที่คนอื่นซื้อให้เธอก็ไม่ได้ทิ้งแ

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 37 มีแฟนแล้ว

    สองวันต่อมา“พริมไปแล้วนะคะ” พริมโรสอ้อนกอดลาคนพี่ที่อุตส่าห์ตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อที่จะขับรถมาส่งกัน“ดูแลตัวเองให้ดี อย่าให้มีแผลกลับมา “เขตครามกำชับหญิงสาว อยู่ด้วยกันมาอีกข้อที่เขาได้รู้ก็คือในบางครั้งพริมโรสก็ซุ่มซ่ามจนทำตัวเองเจ็บตัวอยู่บ่อยครั้ง อย่างเช่นการเดินเตะประตูหรือการใช้มีดที่ไม่ค่อยระวังของเธอ“ค่า จะดูแลตัวเองให้ดีเลยค่ะ เฮียก็ดูแลตัวเองนะอย่าโหมงานโหมเรียนหนัก พักผ่อนด้วย” พริมโรสก็กำชับคนพี่ด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน “ที่สำคัญบุหรี่ก็ลดๆ ลงบ้างนะคะ”“เฮียพยายามเลิกอยู่” เพราะรู้ว่าคนน้องไม่ชอบกลิ่นมัน เขาจึงพยายามมากที่จะเลิกสูบบุหรี่ที่สูบมาตั้งแต่ม.ปลาย พริมโรสไม่ได้บอกสักคำว่าเธอไม่ชอบแต่ท่าทางที่คนน้องมักจะเดินเลี่ยงกลิ่นบุหรี่ทุกครั้งของเธอทำให้เขาพอจับสังเกตได้“ดีค่ะ รักเฮียนะเจอกันอีกสามวันข้างหน้านะคะ คิดถึงพริมด้วยอย่าไปคิดถึงใคร” คนตัวเล็กเงยหน้ายิ้มหวานจากอกแกร่งที่ซบอยู่ จุ้บปลายคางสากไปหนึ่งทีก็จะผละออก แต่มีหรือคนตัวโตจะยอมเขามอบจูบแสนดูดดื่มให้เธอไปหนึ่งทีราวกับจะสูบวิญญานกันจึงยอมปล่อย พริมโรสที่ดูดจูบจนลิปหลุดก็บ่นอุบ “ก่อนออกมาแล้วจูบแล้วนี่นา ดูสิล

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 36 ความสุขของเขตคราม

    หลายวันต่อมา“โอ๊ยยย~ เฮียพริมเจ็บไปหมดแล้ว เบาๆ หน่อยค่ะ” เสียงโอดโอยของคนตัวเล็กที่ดูจะเกินจริงไปบ้างเรียกความเอ็นดูจากเขตครามได้ไม่ยาก เขาค่อยๆ ผ่อนแรงแล้วบีบนวดปลีน่องเรียวของเธออย่างใจเย็น“เฮียว่าพริมควรออกกำลังกายบ้างนะ ดูสิเอ็นตึงหมดแล้ว” เขตครามพูดเสียงนิ่งในแบบของเขา แต่แววตาไม่ปกปิดความหวังดีที่มีให้คนน้อง“พริมเจ็บๆ เบาก่อนค่ะ” พริมโรสไม่ได้ปฏิเสธหรือรับปาก เธอทำได้แค่ร้องโอดครวญที่โดนกดเส้นเท่านั้น“รอหายเจ็บเฮียพาไปใหม่” พาไปในที่นี่หมายถึงพาไปวิ่งนั้นเอง สาเหตุที่พริมโรสมีสภาพนอนตายแบบนี้เป็นเพราะก่อนหน้านี้โดนคนพี่ลากไปออกกำลังกายมาด้วยการวิ่งจ็อกกิงที่สวนสาธารณะมา เพียงรอบเดียวเท่านั้นก็ทำเอาคนไม่ออกกำลังกินแล้วนอนอย่างพริมโรสหอบจนหายใจไม่ทันแล้ว“อ๊าาา!! ยังจะไปอีกหรอคะ!!!” หญิงสาวร้องขึ้นเสียงหลงเมื่อคนพี่กดโอนเส้นที่ตึงเข้าเต็มๆ“จะได้แข็งแรงนะพริม ไม่ต้องออกทุกวันก็ได้แต่ออกบ้างเพื่อสุขภาพ” เขตครามมีแต่ความหวังดี เขามองเธอกินแล้วนอนกินแล้วนอนมาหลายวัน คิดว่าเป็นแบบนี้ต่อไปสุขภาพของหญิงสาวคงไม่ดีแน่จึงลากเธอลงจากเตียงแล้วเปลี่ยนชุดไปออกกำลังกายกัน“ค่าๆ พริมรู้” พร

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 35 จัดการระเบิดเวลา

    “ไม่จริง! ครามโกหกเพราะอยากเอาใจมันใช่มั้ย! ครามคงเอาใจมันมากสินะ ถึงขนาดเอาเตียงเข้ามาในห้องทำงาน! นอกจากสวยแล้วมันมีอะไรดีกว่าด้ายหรอ ด้ายโตมากับครามนะ” เส้นด้ายพูด สายตาของเธอแทบจะเลื่อนลอยเพราะถูกตีหัวด้วยความจริงซ้ำๆ ความจริงที่เธอเลือกที่จะปฏิเสธและสร้างเหตุผลเข้าข้างตัวเองเสมอมา“พริมดีกว่าเธอทุกอย่าง จะพูดให้ถูกคือเธอโตมาบนบ้านของฉันในฐานะลูกคนงานเธอสนิทกับเลอา แต่ไม่ได้สนิทหรือโตมากับฉัน! เข้าใจใหม่ด้วย!” เขตครามเริ่มหมดความอดทนจะพูดต่อ เขาพูดตรงและจี้ใจดำปมด้อยของเส้นด้ายเข้าอย่างจังโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำไป!เขตครามแค่พูดตรง! และพูดจริง! รับไม่ได้ก็ตายไปเลยก็ได้“เลียม!” เขาหันไปเรียกเลขา เลียมก็เข้าใจทันทีอย่างรู้ใจเจ้านาย “ผมเรียกการ์ดเรียบร้อยแล้วครับ”“ไล่ผู้หญิงคนนี้ออกไป เธอพูดอะไรก็ไม่ต้องเก็บมาใส่หัว แล้วก็สืบเรื่องนี้ใครเป็นคนปล่อยให้เธอขึ้นมา แล้วใครเป็นคนส่งข่าวให้เธอ!” เขตครามโกรธมากที่ในบริษัทมีคนเลี้ยงไม่เชื่อง เขากำลังจะเชือดไก่ให้ลิงดูเป็นตัวอย่างสำหรับคนที่ไม่ซื่อสัตย์ ไม่มีทางเลยที่จะไม่มีไม่ไปส่งข่าวให้ผู้หญิงคนนี้ เธอถึงถึงได้รู้ว่าเขาเข้าบริษัท“ไม่นะคราม!

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 18/2 จูบแค่นี้ก่อน

    09:30น.วันต่อมา“อยากไปไหนล่ะ” เขตครามที่วันนี้ดูจะแต่งตัวแปลกตาไปจากปกติที่เคยเห็นเอ่ยถามคนตัวเล็กที่พึ่งขึ้นรถมา โทนการแต่งตัวของเขาในวันนี้ไม่เหมือนทุกวัน มีความสบาย สะอาดและอบอุ่นเสื้อผ้าสีอ่อน ดูแปลกตาจากเสื้อผ้าสีเข้มของเขากว่าทุกวัน“อยากไปวัดก่อนค่ะ” พริมโรสยิ้มระรื่นหวานไปทั้งตัว วันนี้เธ

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 18/1 จูบแค่นี้ก่อน

    19:00น.“เฮีย” ภายในรถคันหรูขณะนี้เป็นเวลาย่ำค่ำแล้ว กว่าพริมโรสจะสลัดทุกอย่างแล้วปลีกตัวออกมาได้ก็เล่นเอาพระอาทิตย์ตกแล้ว พอถึงคอนโดก่อนลงรถเธอก็หันไปเรียกชายหนุ่มตัวโตที่อุตส่าห์รอขับรถมาส่งที่คอนโด ถึงจะเป็นการมาส่งที่เธออ้อนขอก็เถอะ “อืม” เขตครามเลิกคิ้วหันมองคนตัวเล็กกว่า“วันนี้พริมชนะแล้วนะ

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 17/2 ความสวยเป็นเหตุ

    ตัดไปที่หน้าเวทีเขตครามที่เห็นว่าคนน้องเข้าไปรวมกันคนอื่นๆ แล้วก็หันไปมองหน้าเนวินนิ่งๆ ด้วยอารมณ์ยากจะคาดเดา ก่อนจะจากไปเขาพูดเสียงเรียบใส่หน้าที่เรียบตึงของอีกฝ่ายไม่ต่างกัน"อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของกู" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็นและราบเรียบเนวินเลิกคิ้วแล้วแสยะยิ้มออกมา เขาให้คนสืบด่วนมาแล้ว "มึงกับน

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 17 ความสวยเป็นเหตุ

    มาถึงช่วงสุดท้ายของการแข่งขัน ดาวเดือนจากคณะต่างๆ ที่เข้ารอบยืนเรียงกันหน้าเวทีเพื่อที่จะรอรับคะแนนโหวตดอกกุหลาบแดงจากกองเชียร์ของแต่ละคน ซึ่งกุหลาบแดงหนึ่งดอกจะมีค่าเท่ากับหนึ่งแต้ม พอพิธีกรให้สัญญาณผู้คนก็เริ่มกรูกันเข้ามาบริเวณหน้าเวทีจนเต็มบริเวณอัดแน่นกันจนไม่มีทางเดิน พริมโรสรับดอกไม้จนเต็มอ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status