บทที่ 5 เด็กเฮียคราม

ภาพของหนุ่มฮอตทั้งสี่คนของคณะวิศวะพากันเฮโลลุกย้ายที่นั่งไปนั่งโต๊ะเดียวกับหญิงสาวต่างคณะสองคนตกอยู่ในสายตาของคนทั้งลาน แต่ชายหนุ่มทั้งสี่คนก็ไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้นแม้แต่น้อย

ไทน์นั่งลงข้างแฟนสาวของเขาอย่างใบหม่อน ทำเอาหญิงสาวร้อนๆ หนาวๆ กับสายตาที่โดนมองมา ภูริชและกวินนั่งถัดกันออกไป และแน่นอนว่าพวกเขาจงใจเว้นที่นั่งข้างของพริมโรสไว้อย่างรู้งาน

ไม่นานก็มีชายคนสุดท้ายอย่างเขตครามก็นั่งลงที่ว่างข้างๆ หญิงสาวอย่างเป็นธรรมชาติ แน่นอนว่าจนถึงตอนนี้ร่างบางที่หลับลึกก็ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวยังหลับต่อไปจนคนตัวโตกว่าอดจะหมั้นไส้ไม่ไหวจนต้องจัดการแกล้งเธออย่างทุกที

เป๊าะ!

“อ๊ะ! “ความเจ็บแปร๊บที่แล่นเข้ามาในห้วงความฝันทำให้ร่างบางที่นอนหลับสนิทสะดุ้งตัวโยน มือเล็กกุมหน้าผากที่พึ่งโดนประทุษร้ายจากคนปริศนา ทำหน้าเหลอหลาปนโกรธเกรี้ยว

ก่อนจะเผลอสบทออกไปออกลืมตัวไม่เก็บลุคอย่างทุกที "ใครทำกูว่ะสัส”

“….” เขตครามอึ้งจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าด่าเขาแบบนี้มาก่อนเลย ยัยเด็กนี่…คนแรก

"…." เพื่อนกูตัวจริงเสียงจริง ต้องเป็นคนนี้แหละไม่ใช่คนที่พูดจาขะขาฉันเธอ ร่างจริงปรากฏตอนโดนก่อกวนจนตื่นสินาาา จบกันเพื่อนกู…

เวรของกรรม กรรมของเวร~

“ชิบหาย…” x3 สามหนุ่มพึมพำออกมาพร้อมกัน แววตาตื่นตระหนก

พอสายตาเริ่มปรับกับแสงที่สิ่งแวดล้อมปัจจุบันได้แล้วพริมโรสก็รู้ทันทีว่าใครกันที่เธอพึ่งด่าไป “ฮะ เฮียคราม…”

“ใช่ ฉันเอง” เขตครามพูดเสียงขรึม พรางขมวดคิ้วเข้มหรี่ตาคมลงเล็กน้อยยามพูดออกมา

“เฮียมานั่งตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" พริมโรสกระพริบตาปริบๆ ให้ดูน่ารักน่าเอ็นดูเอาไว้ก่อน แต่ดูเหมือนจะไม่ทันแล้ว เพราะคนพี่รู้ทันเธอหมดแล้ว

เขตครามยกยิ้มมุมปากจางๆ ก่อนจะตอบออกไป "สักพัก"

รอยยิ้มของชายหนุ่มทำเอาคนที่มองอยู่ต้องขยี้ตาอย่างไม่อยากจะเชื่อ นอกจากหญิงสาวจะไม่โดนอะไรหลังจากที่ด่าคุณชายเขตครามแล้วยังได้รับรอยยิ้มอีก?

ส่วนกวิน ไทน์ และภูริชต่างก็เข้าใจตรงกันแล้วว่าไอ้คนปากแข็งมันไปไหนไม่รอดแล้วแน่นอน

"มาทำไมคะ" พริมโรสงงไปหมด ไม่รู้เรื่องอะไรกับใครเพราะหลับพึ่งตื่น

"แดดไล่" เขตครามตอบออกไปสั้นๆ

กวินและภูริชเลิ้กคิ้วมองหน้าเพื่อนคนเย็นชาอย่างไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เห็น ชายหนุ่มหน้านิ่งเสียงนิ่งราวกับว่านี่เป็นความสัจจริง ทั้งๆ ที่โต๊ะที่พึ่งจากมานั่นไร้แดดไร้แสงส่อง รู้กันดีว่านี่เป็นโต๊ะประจำของแก๊งหนุ่มฮอตสุดโหดของคณะ ทำเลดีที่สุด สะอาดที่สุด ดีที่สุด ไม่ทีทางที่แดดจะส่องโดนแน่นอน

"อ้อค่ะ แล้วพริมต้องย้ายโต๊ะมั้ยคะ" พริมโรสเชื่อสนิทใจ เธอทำท่าเตรียมเก็บของเพราะมั่นใจในคำตอบว่าตั้งย้ายแน่นอน

แต่ผิดคาด "ไม่ต้อง"

“ไม่ต้องทำตามกฏแล้วหรอคะ” ร่างบางมองหน้าคนพี่ เอ่ยถามอย่างงุนงง

“ฉันไม่สนใจมัน" กฏไร้สาระปัญญาอ่อนที่รุ่นพี่ต่อๆ มาตั้งกันขึ้นมา ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก

"ไม่กลัวคนบอกว่าลำเอียงหรอคะ" หญิงสาวเอียงคอสงสัยไม่หยุด

"ใครจะกล้า"

"หึ" ทีแบบนี้บอกใครจะกล้า ทีก่อนหน้าทำเสียงเข้มบอกเป็นกฏ ไม่หายงอนหรอกนะ

"อะไร" เขตครามเลิ้กคิ้วถาม

"เปล่าค่ะ" พริมโรสส่ายหน้าเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เธอยอมมองนกมองไม้ดีกว่ามองหน้าคนใจร้าย

หันหนีได้ไม่นานก็ต้องหันกลับมาด้วยกลิ่นหอมๆ ของขนมที่ถูกนำมาวางลงตรงหน้า

"กินมั้ย"

"อะไรคะ" พริมโพสถาม

"เปิดดูสิ" เขตครามไม่ได้ตอบคำถาม แต่ให้เจ้าตัวเปิดดูเอง

"โดนัท?" นี่เจ้าดังเลยไม่ใช่หรอ ต้องพรีออเดอร์ต่อรอกันข้ามปีเลยนะ ราคาก็แสนแพง ทำไม..

"อืม ซื้อมาผิด" ชายหนุ่มตอบหน้าตาย ทั้งๆ ที่ตนพึ่งสั่งให้ลูกน้องไปจัดการหามาให้ได้เมื่อไม่กี่นาทีก่อนแท้ๆ

"ซื้อผิด?" ซื้อผิดทำไมไม่ยกเลิกไปล่ะพ่อคุณ

"จะกินมั้ย" เขตครามจ้องคนเด็กกว่าที่เอาแต่สงสัยไม่หยุด “ของพริมหรอคะ”

“ก็วางตรงหน้าเธอก็ของเธอสิ” เขตครามไม่กินขนมหวานอยู่แล้ว เพราะแบบนั้นมันจึงเป็นของพริมโรสไม่ผิดแน่

"งั้นกินนิดนึงก็ได้ เดี๋ยวเสียน้ำใจ" ชายหนุ่มแสยะยิ้มเมื่อได้ยินแบบนั้น แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ว่าอะไร

ทันทีที่กัดไปคำแรกความอร่อยก็แตกในปากทันที "อื้อออ~ อร่อย พี่ๆ กินมั้ยคะ" เธอชวนทุกคนกินแต่กลับไม่มีใครสักคน ทุกคนต่างส่ายหน้ากันหมดรวมไปถึงเพื่อนเธอด้วย

"เจ้าของเดียว คนอื่นกินไม่ได้เดี๋ยวตาย" กวินตอบแทนทุกคน

"ห๊าา แบบนี้พริมจะตายมั้ย เฮียใส่อะไรลงไปรึเปล่าเนี่ย" พริมโรสทำเป็นยังไม่เข้าใจกับสิ่งที่เพื่อนของคนพี่จะสื่อ เธอทำหน้าตาตกอกตกใจใหญ่โตติดตลกทั้งที่ข้างในใจเต้นแรงไปหมด

"ตลกแล้ว กินเข้าไป" เขตครามไม่พูดเปล่าเขาผลักหัวเล็กๆ ของคนที่นั่งข้างกันอย่างพริมโรสไปหนึ่งทีอย่างเอาไม่ได้

"คิกคิก ค่ะๆ" ร่างบางหัวเราะคิกคักนั่งกินอย่างอารมณ์ดี โดยไม่รู้เลยว่ามีบางคนแอบเฝ้ามองเธออยู่

"พอดีเลยเนอะ วันนี้น่าจะเลิกค่ำใครที่ไม่ได้กินอะไรรองท้องมานี่ต้องหิ้วท้องรอเลยนะ มึงนี่…เหมือนคิดไว้แล้วเลยว่ะ" ไทน์พูดขึ้นแล้วจ้องมองเขตครามอย่างทีเลฒนัย ตอนนี้เขาเองก็ซื้อคัพเค้กมาให้แฟนสาวเช่นกัน

"…." เขตครามถลึงตาใส่คนพูดมาก ส่วนพริมโรสกลับกลั้นยิ้มจนปวดแก้ม เธอใช้นิ้วจิ้มๆ แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของคนพี่สองสามที “ง้อหรอคะ"

"ง้ออะไร" ชายหนุ่มทำหน้ามึน

"ก็พริมงอนเฮีย" พองอนก็มีขนมมาวางให้ทันที แบบนี้ไม่ให้คิดได้ยังไงว่าเขามีใจ

"ไม่เห็นรู้เลย" เขตครามตอบเสียงนิ่งหน้านิ่งแบบของเขา

"งั้นงอนต่อได้มั้ย" พริมโรสเกือบจะเชื่อเพราะความนิ่งของคนตัวโตหากเขาไม่พูดต่อจากนี้ว่า…

"งั้นก็คายขนมออกมา" เขตครามไม่พูดเปล่า มือใหญ่ถูกยื่นออกไปตรงหน้าคนตัวเล็กกว่าเป็นสัญญาณบอกให้เธอคายออกมาทันที แน่นอนว่าเขาพูดเล่นไม่จริงจัง

ทำเอาคนอื่นๆ ต้องขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าคนที่จริงจังกับทุกสิ่งทุกอย่างจะมีอารมณ์หยอกเย้าใครแบบนี้

"ซื้อมาง้อจริงๆ ด้วย" พริมโรสยิ้มออกมาจนหน้าบาน เธอรู้สึกใจฟูที่คนพี่ยอมง้อก่อน แสดงว่าแผนแกล้งเมินของเธอได้ผลดีเกินคาด

"…."

เขตครามไม่ตอบแต่ลำคอแดงลามขึ้นไปถึงหู

"ไม่เห็นต้องเขินเลย" นิ้วเล็กเขี่ยหูคนตัวโตกว่าอย่างหยอกล้อ จนมือหนาต้องคว้าจับมือเล็กนี้เอาไว้ไม่ให้มันซนไปมากกว่านี้ "นิ่งๆ"

พริมโรสเอียงหน้ายิ้มให้คนพี่อย่างน่ารัก ชื่นชอบเวลาโดนเขาจับมือแบบนี้

"วันนี้ทำไมถึงเลิกค่ำหรอคะ" ใบหม่อนถามแฟนหนุ่มอย่างไทน์

"วันนี้มีคัดเลือกดาวเดือน ดรัมฯ เชียร์ลีดเดอร์ น่าจะนาน" ไทน์ตอบไขความสงสัยของแฟนสาว

“น้องพริมกับน้องใบสนใจเป็นดาวมั้ย หน้าตาแบบนี้เป็นดาวมหาลัยได้เลยนะพี่ว่า” ภูริชพูดออกมาด้วยความตื่นเต้นเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหม่อนส่ายหน้าทันทีเมื่อเจอสายตากดดันของแฟนหนุ่ม

“พริมสวยขนาดนั้นเลยหรอคะ” พริมโรสสงสัยในความสวยของตนเอง แม้จะดูแลมาอย่างดีแต่คนสวยที่นี่มีเยอะมาก เรียกว่าไม่ขาดแคลน

“ตาแตกเลยน้อง" ภูริชเชียร์

"พริมสวยมั้ยคะ" พริมโรสยิ้มเมื่อมีคนชม แล้วหันไปหาคนพี่ด้วยมุมหน้าที่คิดว่าสวยที่สุด แล้วเอ่ยถามเขา

"…." เขตครามไม่ตอบ เขาเม้มปากแน่นแล้วหันหน้าหนี

"คิกคิก! พริมไม่เป็นหรอกค่ะ พริมไม่มีเวลาหรอก" พริมโรสตอบออกไปแบบนั้นทามกลางความเสียดายของภูริช แต่กลับมีใครบางคนแอบโล่งอก

"ทำอะไรน่ะ" เขตครามถามขึ้นเมื่อเห็นว่ายัยเด็กไม่กินโดนัทบางส่วน แถมยังวางทิ้งไว้เหมือนพร้อมจะทิ้ง

“อันนี้ไม่กินค่ะ” พริมโรสบอก เธอไม่ชอบกินช็อกโกแล็ตแบบนี้เพราะมันเสียความเป็นช็อคโกแล็ตที่ดีไปหมดแล้ว ก่อนหน้าลองเปิดใจกัดไปหนึ่งคำ ไม่อร่อยจึงวางไว้

“ทำไม” คิ้วเข้มเลิกขึ้น

“ไม่กินช็อคโกแล็ตแบบนี้ค่ะ” เธอไม่ชอบช็อคโกแล็ตแบบนี้ ไม่อร่อย

“สิ้นเปลือง” เขตครามจำไว้แล้ว มือใหญ่ยื่นผ่านหน้าคนตัวเล็กไป และหยิบชิ้นที่หญิงสาวกัดแล้วไปกินต่อหน้าตาเฉย

“….” พริมโรสเม้มปากเน้น แก้มแดงเป็นเชอรี่เมื่อเห็นการกระทำของคนพี่ “หายงอนแล้วก็ได้”

“หึ “ เขตครามส่งเสียงในลำคอ ก่อนจะเช็ดมือกับทิชชู่ไม่วายเล่นกับหัวใจของพริมโรสด้วยการเช็ดปากให้เธออีก

"ทะ ทำอะไรคะ” (⊙_⊙) เธอเอ่ยถามเสียงตะกุกตะกัก

“กินเลอะ” คนพี่ตอบนิ่งๆ สวนทางกับการกระทำสุดอ่อนโยนที่เขาทำอยู่

“ทำแบบนี้พริมเขินนะคะ เล่นกับใจพริมหรอ” เธอตายได้เลยนะเจอช็อตแบบนี้เข้าไป

“เขินทำไม ไม่ใช่ว่าเธอไปบอกทุกคนรึไงว่าเป็นเด็กฉัน” เขตครามกระพริบตาช้าๆ สองครั้งพรางยกยิ้มมุมปากไปด้วย ด้วยใบหน้าหล่อเหลือร้ายของเขาทำเอาพริมโรสหัวใจจะวายให้ได้เสียตอนนี้

“รู้ด้วยหรอคะ”

“หึหึ รู้มาตลอดพริมโรส” เสียงหัวเราะทุ้มต่ำกับนัยน์ตาที่ชวนหลงใหลสบเข้ากับดวงตากลมโตราวกับว่ากำลังโดนมนต์สะกดให้ตรึงอยู่ตรงนี้

“..ว่าเธอเป็นเด็กของฉัน”

ใครไหวไปก่อนเลย น้องพริมเริ่มไม่ไหวแล้ว~ (≧◇≦)

…..