บทที่​ 6/1 ความสัมพันธ์ที่ดูไม่ธรรมดา

“ลุกไปเข้าแถวรอได้แล้ว ใกล้จะถึงเวลาแล้ว” พอใกล้ถึงเวลาที่ต้องเข้าเชียร์เขตครามก็ตัดบทคนที่กำลังส่งเสียงเจื้อยแจ้วข้างหูของเขาอย่างพริมโรสให้ลุกไปเข้าแถวรอ

“แล้วเฮียไม่ไปหรอคะ” ร่างบางก้มมองนาฬิกาข้อมือก็พบว่ามันใกล้ถึงเวลาแล้วจริงๆ ก็เริ่มเก็บของให้เข้าที่เข้าทางเตรียมตัวจะไป ก่อนไปไม่วายหันมาถามชักชวนคนพี่ให้ไปด้วยกัน

“แค่มานั่งกับเธอก็แหกกฏมากพอแล้ว ถ้าเดินไปพร้อมกันคิดว่าใครจะกล้าทำอะไรเธออีก” เขตครามขมวดคิ้วจางๆ มองยัยตัวเล็กที่ขยันขุดหลุมพรางตนเหลือเกิน

“แล้วไม่ดีหรอคะ” พริมโรสตั้งคำถามด้วยรอยยิ้ม

“พริมโรสอย่าโลภ” ชายหนุ่มทำเสียงดุ แต่แววตากลับไร้อารมณ์โกรธเกรี้ยวหรือรำคาญใจเลยสักนิด ไม่มีแม้แต่แววตาตำหนิติเตียน จะเห็นก็เพียงคำระอาใจปนเอ็นดูซ่อนอยู่มากกว่า

“หงึ เปล่าโลภ” พริมโรสยู่ปากก่อนจะเดินควงแขนเพื่อนสาวอย่างใบหม่อน “งั้นพริมไปก่อนก็ได้”

“พริม” ยังไม่ทันได้ก้าวออกไปจากรัศมีโต๊ะก็ถูกคนพี่เรียกเอาไว้อีกครั้ง

“คะ” พริมโรสตอบ

“วันหลังใส่กระโปรงให้มันยาวกว่านี้หน่อยเถอะ นั่งทีเห็นไปถึงไหนต่อไหน” เขตครามขมวดคิ้วมุ่น พึ่งสังเกตว่าพริมโรสใส่กระโปรงสั้นขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ปกติก็ดูยาวคลุมเข่าไม่ขัดหูขัดตาแบบนี้

“หวงหรอคะ??” ใบหน้าสวยหวานเอียงเล็กน้อยพรางส่งยิ้มกวนใจคนตัวโตไปหนึ่งกรุบ

“ฮึ่มมมม!! ไม่!” จะหวงไปเพื่ออะไร แค่เตือนเพราะหวังดีในฐานะคนคุ้นกันก็เท่านั้น

เอ็นดูเป็นน้องเป็นนุ้ง!

พริมโรสยังยิ้มกริ่ม "ถ้าไม่หวงก็ไม่เปลี่ยนหรอกค่ะ ชอบแบบนี้ลมมันเย็น~” พูดจบหญิงสาวก็เดินควงแขนเพื่อนสาวเดินส่ายตูดออกไปอย่างอารมณ์ดี

ทิ้งให้เขตครามนั่งขบฟันอยู่ด้านหลัง

“วันนี้มึงพูดมากนะไอ้คุณชายคราม” ภูริชเปิดฉากก่อนใคร

“อะไรของมึง” เขตครามละสายตาจากแผ่นหลังบางของคนที่พึ่งจากไปแล้วหันไปสนใจคำพูดของเพื่อนที่จู่ๆ ก็กล่าวออกมา

“มึงพูดไปทั้งหมด540คำภายในเวลา40นาที ซึ่งปกติมึงจะพูดเฉลี่ยอยู่ที่100-120คำต่อหนึ่งสัปดาห์ คิดว่ายังไงล่ะ”

"….."ไทน์ นี่มันถึงกับจดเลยหรอว่ะ

“…..” กวิน มึงคงว่างมากจริงๆ

“…..” ส่วนเขตครามนั้นถึงกับอึ้งค้างกับความบ้าของเพื่อนที่ตนคบด้วย

….

ณ ลานเกียร์คณะวิศวะ ทันทีที่ทุกคนมารวมตัวกันครบทั้งรุ่นน้องเฟรชชี่ปีหนึ่งวิศวะที่มีมากถึงสามร้อยคนกับรุ่นน้องเฟรชชี่แพทย์ที่มีอยู่หนึ่งร้อยยี่สิบคนแล้ว พวกรุ่นพี่ทั้งปีสอง ปีสาม ที่ทำหน้าที่ควบคุมน้องๆ ก็เริ่มเข้าจุดกันครบทุกคน

“เงียบๆ กันหน่อย วันนี้พวกเรามีเพื่อนจากคณะแพทย์มาร่วมเชียร์ด้วยเป็นวันแรก ขอให้ทุกคนสามัคคี…" พี่ที่ทำหน้าที่ว๊ากปีสองที่แนะนำตนเองว่าเป็นเฮ็ดว๊ากเริ่มใช้ไมโครโฟนสนามอธิบายถึงกฏข้อต่างๆ ที่ทุกคนต้องรู้เอาไว้

กิจกรรมต่อจากนี้คือ การคัดเลือกดาวเดือน งานกีฬาสีที่ต้องคัดเลือดดรัมฯ คนถือป้าย ดาวเด่นในขบวนอย่างคนที่จะได้ขึ้นรถหรือนั่งเสลี่ยงเป็นต้น เชียร์ลีดเดอร์ คนถือธง สตาฟ โดยรวมก็คือหาคนทำกิจกรรม และที่ขาดไม่ได้ก็ถือเชียร์มือหรือคนสั่งแสตนที่จะคัดเอาจากนักศึกษาปีหนึ่ง และนักกีฬาแต่ละประเภท

เฮ็ดว๊ากยังอธิบายไปถึงกิจกรรมที่ต้องทำร่วมกันอย่างจับสายรหัสที่เป็นธรรมเนียมสืบทอดกันเสมอมาอีกด้วย จากนั้นจะเป็นกิจกรรมล่าลายเซ็นต์ที่ถูกจัดขึ้นเหมือนเดิมทุกปีเพื่อให้รุ่นน้องได้ทำความรู้จักกับรุ่นพี่ให้มากขึ้น อย่างน้อยยี่สิบลายเซนต์ ถือว่าไม่มากเกินไป และยังมีกิจกรรมเข้าค่ายรับน้องที่มักจะถูกจัดขึ้นทุกปีอีกด้วย

ส่วนกิจกรรมเชียร์อย่างระบบโซตัสเหล่านั้นถูกยกเลิกไปหมดแล้ว ขอแค่ทำกิจกรรมตามนี้ให้ครบทุกอย่างพร้อมลายเซนต์กำกับก็จะถือว่าจบการรับน้อง ไม่จำเป็นต้องมานั่งฝึกร่างกาย ทนแดดทนร้อนโดนว๊ากทุกวันอย่างสมัยก่อน แน่นอนว่าพี่ๆ ใจดีมากแล้วแต่ก็อย่าให้โหดขึ้นมา เพราะพวกพี่พึ่งสั่งลงโทษคนมาช้าไปด้วยการวิ่งรอบสนามต่อไปจนกว่าพวกพี่จะพูดเสร็จ

จนถึงตอนนี้การอภิปรายถึงกิจกรรมและเงื่อนไขต่างๆ ก็เสร็จสิ้นกินเวลาไปพอสมควร ระหว่างนั้นพริมโรสได้ยินบางคนบ่นร้อนกันออกมาประปราย บางคนเอาพัดลมเล็กขึ้นมาเป่า บางคนเอาพัดขึ้นมาพัด รุ่นพี่ไม่ว่าอะไรแถมเข้าใจแจกน้ำเปล่าให้คนละแก้วอีกด้วย

ส่วนตัวเธอนั่นไม่ร้อนเท่าไหร่เพราะมีอัศวินคอยยืนทำเนียนบังแดดให้ ไม่รู้บังเอิญหรือตั้งใจ แต่ทำเอาเธอใจฟูสุดๆ ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ ถึงแม้ว่าจะพยายามส่งยิ้มหวานให้คนพี่หลายครั้งแต่ก็ไร้ปฏิกิริยาอะไรกลับมานอกจากหน้านิ่งและเมินเฉยเธอก็ไม่เป็นไร เข้าใจว่าเขากำลังเก็บพฤติกรรมไม่ให้เกิดการลำเอียงอยู่

ยามนี้ลานเกียร์ที่มักจะร่มรื่นที่สุดอัดแน่นไปด้วยผู้คนทำให้ร้อนเป็นธรรมดา ถึงแม้รุ่นพี่จะดูใจดีกว่าที่คิดแต่พริมโรสก็รัศมีความกดดันจากพวกพี่ๆ ได้เป็นอย่างดีในประโยคสุดท้าย อย่าหือ อย่าผิดกฏ อย่าเกเร ไม่อย่างนั้นคงจบไม่สวย