Masuk“ลุกไปเข้าแถวรอได้แล้ว ใกล้จะถึงเวลาแล้ว” พอใกล้ถึงเวลาที่ต้องเข้าเชียร์เขตครามก็ตัดบทคนที่กำลังส่งเสียงเจื้อยแจ้วข้างหูของเขาอย่างพริมโรสให้ลุกไปเข้าแถวรอ
“แล้วเฮียไม่ไปหรอคะ” ร่างบางก้มมองนาฬิกาข้อมือก็พบว่ามันใกล้ถึงเวลาแล้วจริงๆ ก็เริ่มเก็บของให้เข้าที่เข้าทางเตรียมตัวจะไป ก่อนไปไม่วายหันมาถามชักชวนคนพี่ให้ไปด้วยกัน “แค่มานั่งกับเธอก็แหกกฏมากพอแล้ว ถ้าเดินไปพร้อมกันคิดว่าใครจะกล้าทำอะไรเธออีก” เขตครามขมวดคิ้วจางๆ มองยัยตัวเล็กที่ขยันขุดหลุมพรางตนเหลือเกิน “แล้วไม่ดีหรอคะ” พริมโรสตั้งคำถามด้วยรอยยิ้ม “พริมโรสอย่าโลภ” ชายหนุ่มทำเสียงดุ แต่แววตากลับไร้อารมณ์โกรธเกรี้ยวหรือรำคาญใจเลยสักนิด ไม่มีแม้แต่แววตาตำหนิติเตียน จะเห็นก็เพียงคำระอาใจปนเอ็นดูซ่อนอยู่มากกว่า “หงึ เปล่าโลภ” พริมโรสยู่ปากก่อนจะเดินควงแขนเพื่อนสาวอย่างใบหม่อน “งั้นพริมไปก่อนก็ได้” “พริม” ยังไม่ทันได้ก้าวออกไปจากรัศมีโต๊ะก็ถูกคนพี่เรียกเอาไว้อีกครั้ง “คะ” พริมโรสตอบ “วันหลังใส่กระโปรงให้มันยาวกว่านี้หน่อยเถอะ นั่งทีเห็นไปถึงไหนต่อไหน” เขตครามขมวดคิ้วมุ่น พึ่งสังเกตว่าพริมโรสใส่กระโปรงสั้นขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ปกติก็ดูยาวคลุมเข่าไม่ขัดหูขัดตาแบบนี้ “หวงหรอคะ??” ใบหน้าสวยหวานเอียงเล็กน้อยพรางส่งยิ้มกวนใจคนตัวโตไปหนึ่งกรุบ “ฮึ่มมมม!! ไม่!” จะหวงไปเพื่ออะไร แค่เตือนเพราะหวังดีในฐานะคนคุ้นกันก็เท่านั้น เอ็นดูเป็นน้องเป็นนุ้ง! พริมโรสยังยิ้มกริ่ม "ถ้าไม่หวงก็ไม่เปลี่ยนหรอกค่ะ ชอบแบบนี้ลมมันเย็น~” พูดจบหญิงสาวก็เดินควงแขนเพื่อนสาวเดินส่ายตูดออกไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้เขตครามนั่งขบฟันอยู่ด้านหลัง “วันนี้มึงพูดมากนะไอ้คุณชายคราม” ภูริชเปิดฉากก่อนใคร “อะไรของมึง” เขตครามละสายตาจากแผ่นหลังบางของคนที่พึ่งจากไปแล้วหันไปสนใจคำพูดของเพื่อนที่จู่ๆ ก็กล่าวออกมา “มึงพูดไปทั้งหมด540คำภายในเวลา40นาที ซึ่งปกติมึงจะพูดเฉลี่ยอยู่ที่100-120คำต่อหนึ่งสัปดาห์ คิดว่ายังไงล่ะ” "….."ไทน์ นี่มันถึงกับจดเลยหรอว่ะ “…..” กวิน มึงคงว่างมากจริงๆ “…..” ส่วนเขตครามนั้นถึงกับอึ้งค้างกับความบ้าของเพื่อนที่ตนคบด้วย …. ณ ลานเกียร์คณะวิศวะ ทันทีที่ทุกคนมารวมตัวกันครบทั้งรุ่นน้องเฟรชชี่ปีหนึ่งวิศวะที่มีมากถึงสามร้อยคนกับรุ่นน้องเฟรชชี่แพทย์ที่มีอยู่หนึ่งร้อยยี่สิบคนแล้ว พวกรุ่นพี่ทั้งปีสอง ปีสาม ที่ทำหน้าที่ควบคุมน้องๆ ก็เริ่มเข้าจุดกันครบทุกคน “เงียบๆ กันหน่อย วันนี้พวกเรามีเพื่อนจากคณะแพทย์มาร่วมเชียร์ด้วยเป็นวันแรก ขอให้ทุกคนสามัคคี…" พี่ที่ทำหน้าที่ว๊ากปีสองที่แนะนำตนเองว่าเป็นเฮ็ดว๊ากเริ่มใช้ไมโครโฟนสนามอธิบายถึงกฏข้อต่างๆ ที่ทุกคนต้องรู้เอาไว้ กิจกรรมต่อจากนี้คือ การคัดเลือกดาวเดือน งานกีฬาสีที่ต้องคัดเลือดดรัมฯ คนถือป้าย ดาวเด่นในขบวนอย่างคนที่จะได้ขึ้นรถหรือนั่งเสลี่ยงเป็นต้น เชียร์ลีดเดอร์ คนถือธง สตาฟ โดยรวมก็คือหาคนทำกิจกรรม และที่ขาดไม่ได้ก็ถือเชียร์มือหรือคนสั่งแสตนที่จะคัดเอาจากนักศึกษาปีหนึ่ง และนักกีฬาแต่ละประเภท เฮ็ดว๊ากยังอธิบายไปถึงกิจกรรมที่ต้องทำร่วมกันอย่างจับสายรหัสที่เป็นธรรมเนียมสืบทอดกันเสมอมาอีกด้วย จากนั้นจะเป็นกิจกรรมล่าลายเซ็นต์ที่ถูกจัดขึ้นเหมือนเดิมทุกปีเพื่อให้รุ่นน้องได้ทำความรู้จักกับรุ่นพี่ให้มากขึ้น อย่างน้อยยี่สิบลายเซนต์ ถือว่าไม่มากเกินไป และยังมีกิจกรรมเข้าค่ายรับน้องที่มักจะถูกจัดขึ้นทุกปีอีกด้วย ส่วนกิจกรรมเชียร์อย่างระบบโซตัสเหล่านั้นถูกยกเลิกไปหมดแล้ว ขอแค่ทำกิจกรรมตามนี้ให้ครบทุกอย่างพร้อมลายเซนต์กำกับก็จะถือว่าจบการรับน้อง ไม่จำเป็นต้องมานั่งฝึกร่างกาย ทนแดดทนร้อนโดนว๊ากทุกวันอย่างสมัยก่อน แน่นอนว่าพี่ๆ ใจดีมากแล้วแต่ก็อย่าให้โหดขึ้นมา เพราะพวกพี่พึ่งสั่งลงโทษคนมาช้าไปด้วยการวิ่งรอบสนามต่อไปจนกว่าพวกพี่จะพูดเสร็จ จนถึงตอนนี้การอภิปรายถึงกิจกรรมและเงื่อนไขต่างๆ ก็เสร็จสิ้นกินเวลาไปพอสมควร ระหว่างนั้นพริมโรสได้ยินบางคนบ่นร้อนกันออกมาประปราย บางคนเอาพัดลมเล็กขึ้นมาเป่า บางคนเอาพัดขึ้นมาพัด รุ่นพี่ไม่ว่าอะไรแถมเข้าใจแจกน้ำเปล่าให้คนละแก้วอีกด้วย ส่วนตัวเธอนั่นไม่ร้อนเท่าไหร่เพราะมีอัศวินคอยยืนทำเนียนบังแดดให้ ไม่รู้บังเอิญหรือตั้งใจ แต่ทำเอาเธอใจฟูสุดๆ ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ ถึงแม้ว่าจะพยายามส่งยิ้มหวานให้คนพี่หลายครั้งแต่ก็ไร้ปฏิกิริยาอะไรกลับมานอกจากหน้านิ่งและเมินเฉยเธอก็ไม่เป็นไร เข้าใจว่าเขากำลังเก็บพฤติกรรมไม่ให้เกิดการลำเอียงอยู่ ยามนี้ลานเกียร์ที่มักจะร่มรื่นที่สุดอัดแน่นไปด้วยผู้คนทำให้ร้อนเป็นธรรมดา ถึงแม้รุ่นพี่จะดูใจดีกว่าที่คิดแต่พริมโรสก็รัศมีความกดดันจากพวกพี่ๆ ได้เป็นอย่างดีในประโยคสุดท้าย อย่าหือ อย่าผิดกฏ อย่าเกเร ไม่อย่างนั้นคงจบไม่สวย“เนาะๆ ไม่พูดแล้วๆ” พริมโรสก็เห็นด้วย เธอเปิดเรื่องใหม่ขึ้นมา “กินข้าวเสร็จไปอาบน้ำก่อนกูโคตรเหนียวอ่ะ” เหนียวแบบนี้นอนไม่ไหวแน่“สระหัวด้วยนะไม่ไหวหัวเหม็นกลิ่นกับข้าว” ใบหม่อนเห็นด้วยมากๆ“บรื้อออ~ ฝนตกแบบนี้ต้องหนาวแน่เลยอ่ะ” น้ำคงจะเย็นจัดจนถึงขั้วกระดูกเลยแหละ“ดีนะกูเอาผ้าห่มผืนหนามา อาบเสร็จก็มุดเข้าผ้าห่มเลย” ใบหม่อนคิดว่าจะหนาวแค่ไหนก็ทำหน้าขยาดแล้ว อยู่คอนโดอาบน้ำอุ่นทุกวัน ตายๆ แบบนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว“กูก็เอามาผืนใหญ่เหมือนกัน คืนนี้เย็นทั้งคืนแน่” พริมโรสดีจริงๆ ที่เชื่อเขตครามเอาผ้าห่มผืนหนามาหน่อย ไม่งั้นคงนอนหนาว“เอาจริงบรรยากาศแบบนี้แค่คิดว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้ากูก็รู้สึกเหมือนถูกจับโยนลงน้ำเย็นแล้วอ่ะ อยากตื่นสายๆ ฟังเสียงฝน” ใบหม่อนแค่คิดก็เหมือนจะตายให้ได้ ถ้าบอกว่าพริมโรสขี้เกียจยังไง ใบหม่อนที่เป็นเพื่อนก็ขี้เกียจไม่ต่างกันแค่พริมโรสจะมากกว่านิดหน่อยเท่านั้น“ก็มาค่ายนี่หนา เดี๋ยวรอจบค่ายนี้ก่อนกูจะนอนให้เตียงยุบเลย” พริมโรสนึกถึงเตียงและตั้งมันเป็นโกรางวัลไว้ในใจ….หลังจากกินข้าวเสร็จทั้งสองก็นั่งย่อยก่อนจะหยิบอุปกรณ์เพื่อไปอาบน้ำอาบท่า เป็นเวลากว่าทุ่มครึ่งแล
เวลาต่อมาหลังจากที่ได้ฟังรายละเอียดคร่าวๆ ทั้งหมดแล้วก็พบว่างานที่พวกเธอต้องทำจริงๆ เลยก็คือการทำข้าวกล่องวันล่ะ1,000กล่องและการแพ็คถุงยังชีพสำหรับแจกจ่ายจิตอาสาและประชาชนที่ประสบภัยในพื้นที่ ส่วนการไปมอบจะเป็นเรื่องของจิตอาสาและเจ้าหน้าที่ที่มีประสบการณ์พากันนั่งเรือหรือขี่เจ๊ตสกีเข้าไป จริงๆ หากมาช้ากว่านี้งานเหล่านี้ก็คงจะถูกเปลี่ยนเป็นงานช่วยล้างบ้านแทนแล้วล่ะพริมโรสเดินไปดูว่ามีวัตถุดิบอะไรบ้างก็เห็นผักและเนื้อมากมายก่ายกองเต็มคันรถที่พึ่งถูกส่งมาตามหลัง ซึ่งมีรุ่นพี่ที่ดูแลกิจกรรมจอดรถแวะซื้อของตั้งแต่ที่อยู่ในเมืองของตัวจังหวัดก่อนหน้านี้เหล่าชายฉกรรจ์ทั้งหลายจึงได้เดินมาช่วยกันยกวัตถุดิบลงจากรถให้กับเหล่าผู้หญิงได้ทำอาหารกันต่อไป ส่วนเหล่าชายหนุ่มส่วนมากที่ไม่รู้จะทำอะไรเดินไปช่วยเหล่าเจ้าหน้าที่ปฏิบัติงานลงพื้นที่อย่างไม่กลัวพริมโรสช่วยทุกคนหั่นผักหั่นหมูหูก็ฟังเสียงบ่นของใครบางคนหรือเสียงนินทาคนอื่นหรือแม้กระทั่งเสียงหัวเราะชอบใจ บางคนก็กำลังพูดเรื่องของคนอื่น บางคนก็เป็นลูกอิช่างแขวะ แขวะคนนั้นติคนนู้นไปทั่วเรื่องไม่ดีบางอย่างก็ถูกหยิบมาพูดกลางวงให้คนเชาเสียหน้า เธอก็เ
“ไม่ใช่ค่ะ ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แฟนเก่าเฮียคราม เธอไม่ได้สำคัญอะไร ก็แค่คนที่มีความทะเยอทะยานสูงและชอบสร้างข่าวลือเท่านั้น” พริมโรสแก้ต่างให้คนพี่ทันที เธอไม่ได้พูดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนรับใช้ต่างๆใดๆ เพราะนี่อาจจะเป็นการดูถูกคนอื่นโดยไม่ได้ตั้งใจ ทุกอาชีพมีศักดิ์ศรีคนเหมือนกัน “มันบอกน้องแบบนั้นหรอ?”“….” พริมโรสเงียบไป ฟังว่าเขาจะพูดอะไรอีก“แต่คนอื่นๆ ที่มาจากโรงเรียนเดียวกันกับมันไม่ได้รู้มาแบบนี้นะ ไม่เชื่อก็สืบดูน้องทำได้อยู่แล้ว “อย่าดูถูกความสงสัยและความเป็นนักสืบของผู้หญิงเชียว หึหึ“นี่! พี่อย่ามาปั่นเพื่อนหนูนะ ออกไปเลย!” ใบหม่อนที่พึ่งคิดเงินเสร็จรีบตามออกมาแล้วพูดขึ้นทันที เธอออกโรงปกป้องพริมโรสไว้ข้างหลังราวกับแม่ไก่“เก็บไปคิดดูนะ” เนวินไม่สนใจใบหม่อนสักนิด เขามองข้ามเธอไปแล้วพูดกับพริมโรสก่อนจะเดินออกไปพริมโรสที่ยังคงใจหวิวๆ อยู่ค่อยๆ กลับมามั่นคงในจิตใจเมื่อนึกถึงไวรัลคลิปในต๊อกต๊อกที่กำลังเป็นกระแสเมื่อสามสี่วันก่อนของผู้หญิงคนนั้นและความชัดเจนของคนพี่ที่ออกมาอธิบายพร้อมปาหลักฐานชัดเจนชนิดที่ไม่สนจะไว้หน้าใครของเขาเธอก็เบาใจลงของในมือที่คนอื่นซื้อให้เธอก็ไม่ได้ทิ้งแ
สองวันต่อมา“พริมไปแล้วนะคะ” พริมโรสอ้อนกอดลาคนพี่ที่อุตส่าห์ตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อที่จะขับรถมาส่งกัน“ดูแลตัวเองให้ดี อย่าให้มีแผลกลับมา “เขตครามกำชับหญิงสาว อยู่ด้วยกันมาอีกข้อที่เขาได้รู้ก็คือในบางครั้งพริมโรสก็ซุ่มซ่ามจนทำตัวเองเจ็บตัวอยู่บ่อยครั้ง อย่างเช่นการเดินเตะประตูหรือการใช้มีดที่ไม่ค่อยระวังของเธอ“ค่า จะดูแลตัวเองให้ดีเลยค่ะ เฮียก็ดูแลตัวเองนะอย่าโหมงานโหมเรียนหนัก พักผ่อนด้วย” พริมโรสก็กำชับคนพี่ด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน “ที่สำคัญบุหรี่ก็ลดๆ ลงบ้างนะคะ”“เฮียพยายามเลิกอยู่” เพราะรู้ว่าคนน้องไม่ชอบกลิ่นมัน เขาจึงพยายามมากที่จะเลิกสูบบุหรี่ที่สูบมาตั้งแต่ม.ปลาย พริมโรสไม่ได้บอกสักคำว่าเธอไม่ชอบแต่ท่าทางที่คนน้องมักจะเดินเลี่ยงกลิ่นบุหรี่ทุกครั้งของเธอทำให้เขาพอจับสังเกตได้“ดีค่ะ รักเฮียนะเจอกันอีกสามวันข้างหน้านะคะ คิดถึงพริมด้วยอย่าไปคิดถึงใคร” คนตัวเล็กเงยหน้ายิ้มหวานจากอกแกร่งที่ซบอยู่ จุ้บปลายคางสากไปหนึ่งทีก็จะผละออก แต่มีหรือคนตัวโตจะยอมเขามอบจูบแสนดูดดื่มให้เธอไปหนึ่งทีราวกับจะสูบวิญญานกันจึงยอมปล่อย พริมโรสที่ดูดจูบจนลิปหลุดก็บ่นอุบ “ก่อนออกมาแล้วจูบแล้วนี่นา ดูสิล
หลายวันต่อมา“โอ๊ยยย~ เฮียพริมเจ็บไปหมดแล้ว เบาๆ หน่อยค่ะ” เสียงโอดโอยของคนตัวเล็กที่ดูจะเกินจริงไปบ้างเรียกความเอ็นดูจากเขตครามได้ไม่ยาก เขาค่อยๆ ผ่อนแรงแล้วบีบนวดปลีน่องเรียวของเธออย่างใจเย็น“เฮียว่าพริมควรออกกำลังกายบ้างนะ ดูสิเอ็นตึงหมดแล้ว” เขตครามพูดเสียงนิ่งในแบบของเขา แต่แววตาไม่ปกปิดความหวังดีที่มีให้คนน้อง“พริมเจ็บๆ เบาก่อนค่ะ” พริมโรสไม่ได้ปฏิเสธหรือรับปาก เธอทำได้แค่ร้องโอดครวญที่โดนกดเส้นเท่านั้น“รอหายเจ็บเฮียพาไปใหม่” พาไปในที่นี่หมายถึงพาไปวิ่งนั้นเอง สาเหตุที่พริมโรสมีสภาพนอนตายแบบนี้เป็นเพราะก่อนหน้านี้โดนคนพี่ลากไปออกกำลังกายมาด้วยการวิ่งจ็อกกิงที่สวนสาธารณะมา เพียงรอบเดียวเท่านั้นก็ทำเอาคนไม่ออกกำลังกินแล้วนอนอย่างพริมโรสหอบจนหายใจไม่ทันแล้ว“อ๊าาา!! ยังจะไปอีกหรอคะ!!!” หญิงสาวร้องขึ้นเสียงหลงเมื่อคนพี่กดโอนเส้นที่ตึงเข้าเต็มๆ“จะได้แข็งแรงนะพริม ไม่ต้องออกทุกวันก็ได้แต่ออกบ้างเพื่อสุขภาพ” เขตครามมีแต่ความหวังดี เขามองเธอกินแล้วนอนกินแล้วนอนมาหลายวัน คิดว่าเป็นแบบนี้ต่อไปสุขภาพของหญิงสาวคงไม่ดีแน่จึงลากเธอลงจากเตียงแล้วเปลี่ยนชุดไปออกกำลังกายกัน“ค่าๆ พริมรู้” พร
“ไม่จริง! ครามโกหกเพราะอยากเอาใจมันใช่มั้ย! ครามคงเอาใจมันมากสินะ ถึงขนาดเอาเตียงเข้ามาในห้องทำงาน! นอกจากสวยแล้วมันมีอะไรดีกว่าด้ายหรอ ด้ายโตมากับครามนะ” เส้นด้ายพูด สายตาของเธอแทบจะเลื่อนลอยเพราะถูกตีหัวด้วยความจริงซ้ำๆ ความจริงที่เธอเลือกที่จะปฏิเสธและสร้างเหตุผลเข้าข้างตัวเองเสมอมา“พริมดีกว่าเธอทุกอย่าง จะพูดให้ถูกคือเธอโตมาบนบ้านของฉันในฐานะลูกคนงานเธอสนิทกับเลอา แต่ไม่ได้สนิทหรือโตมากับฉัน! เข้าใจใหม่ด้วย!” เขตครามเริ่มหมดความอดทนจะพูดต่อ เขาพูดตรงและจี้ใจดำปมด้อยของเส้นด้ายเข้าอย่างจังโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำไป!เขตครามแค่พูดตรง! และพูดจริง! รับไม่ได้ก็ตายไปเลยก็ได้“เลียม!” เขาหันไปเรียกเลขา เลียมก็เข้าใจทันทีอย่างรู้ใจเจ้านาย “ผมเรียกการ์ดเรียบร้อยแล้วครับ”“ไล่ผู้หญิงคนนี้ออกไป เธอพูดอะไรก็ไม่ต้องเก็บมาใส่หัว แล้วก็สืบเรื่องนี้ใครเป็นคนปล่อยให้เธอขึ้นมา แล้วใครเป็นคนส่งข่าวให้เธอ!” เขตครามโกรธมากที่ในบริษัทมีคนเลี้ยงไม่เชื่อง เขากำลังจะเชือดไก่ให้ลิงดูเป็นตัวอย่างสำหรับคนที่ไม่ซื่อสัตย์ ไม่มีทางเลยที่จะไม่มีไม่ไปส่งข่าวให้ผู้หญิงคนนี้ เธอถึงถึงได้รู้ว่าเขาเข้าบริษัท“ไม่นะคราม!
….บ้านหิรัญอัครโยธิน“ไงเจ้าลูกชาย วันนี้แม่ได้ข่าวว่าพาสาวที่ไหนไปเดทนะ” คุณหญิงพิ้งค์พลอยในวัยกลางคนแต่ยังสวยสะพรั่งเหมือนพึ่งสามสิบต้นๆเอ่ยถามลูกชายคนเล็กที่พึ่งก้าวขาเข้ามาในบ้าน นานทีปีหนจะกลับมาให้เห็นหน้าบ้าง “ข่าวเร็วดีนะครับ” เขตครามมุมปากกระตุก แววตาเย็นชาของเขาอ่อนโยนลงมากยามที่คุยกับผ
ยี่สิบนาทีต่อมา“พริม-โรส” เขตครามเรียกชื่อเธออย่างอดทนอดกลั้น เส้นเลือดข้างขมับขวาซ้ายนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“ขาาา~" พริมโรสเงยหน้ามองสบตาคนพี่ตาแป๋ว เธอตอบรับคนพี่เสียงหวาน“มันไม่มีที่แล้ว" เขตครามมองหน้าคนตัวเล็กกว่าอย่างใช้ความอดทนที่จะไม่ดุเธอให้หนักตอนนี้ยัยตัวเล็กกำลังใช้แขนของเขาเป็นที่ลอ
บนเรือเป็ด"นั่งดีๆ” คนตัวโตเอ่ยปรามคนน้องเสียงเข้มเมื่อเห็นว่าเธอเอื้อมมือไปกวักน้ำเล่นในขณะที่เรือเป็ดยังคงลอยอยู่บนน้ำ“ไม่ตกหรอกค่ะ" พริมโรสพูดพรางยิ้มกว้าง เธอดูสดใสและเปี่ยมไปด้วยพลังงาน“พริมโรส” เขตครามเรียกชื่อคนตัวเล็กนิ่งๆ“ขาาา~” พริมโรสขานรับคำเรียกขานจากคนพี่แต่ยังคงซุกซนอยู่กับผิวน้ำ
เวลาต่อมากริ่งงๆๆ เสียงกริ่งดังขึ้นปลุกยัยตัวเล็กที่นอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้ หลับจนไม่รู้สึกตัวเลยว่าเขามาแล้ว"อะไร ไหนบอกว่าจะไปปั่นจักรยานไงทำไมหลับ" เขตครามขมวดคิ้วจางๆ มองยัยตัวเล็กที่ลืมตาขึ้นมามองเขา ในดวงตาของเธอฉายแววงัวเงียอยู่เล็กน้อย"ลมมันเย็น วันนี้อากาศก็ดีมากเลยค่ะ” ลมพัดเย็นๆ กับอากาศ







