หลงกลรักวิศวะตัวร้าย

"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นวะ กูเห็นมึงยืนค้างตรงนั้นนานละ" โจเซฟที่ถูกถามผละสายตาออกจากโต๊ะที่เขาเพิ่งจะเดินออกมา พลันกระตุกยิ้มแล้วส่ายหัวเบา ๆ กล่าวปฏิเสธเพื่อน แค่นั้นยังไม่ได้ถือว่ามีเรื่องสำหรับเขา"แค่เจอเด็กหัวร้อน ไม่มีอะไร" เปเปอร์ยักไหล่กับคำตอบของเพื่อน ถ้าเขาบอกว่าไม่มีอะไรก็คงจะไม่มีอะไรจริง

"ไอมิว มึงขอพระแม่ขนาดนั้นเลยเหรอ!?" โอโซนที่นั่งหลังพวงมาลัยเผลอร้องออกมาเสียงหลง เมื่อได้ฟังเพื่อนสาวเล่าในที่สิ่งที่เพิ่งจะขอพรไปไม่กี่นาทีที่ผ่านมา โดยสเปกที่เพื่อนขอนั้นบนโลกนี้น่าจะมีคนเข้าข่ายอยู่ไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์เสียด้วยซ้ำ แล้วในสิบเปอร์เซ็นต์ก็มีเมียกันห้าเปอร์เซ็นต์ไปแล้ว"ก็มึงบอกเองว

"เดี๋ยวนะ ทำไมเราต้องถ่อมากินข้าวถึงนี่เลยวะ" ฉันเงยหน้าจากข้าวราดแกงที่กำลังเขี่ยไปเขี่ยมาหลายนาที แล้วกวาดสายตามองรอบโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์หลังจากที่ถูกยัยซินดี้ลากมาทานถึงที่นี่ ทั้งที่สองปีที่เรียนมาก็วนเวียนอยู่แต่ในโรงอาหารนิเทศทุกวัน"เปลี่ยนบรรยากาศไงมึง ทานแบบเดิม ๆ มึงไม่เบื่อบ้างเหรอ?"

"จะไปไหนครับน้อง" สาวสวยหน้าเคาน์เตอร์หยัดยืนเต็มกายด้วยสภาพไม่ไหวติง บาร์เทนเดอร์ที่ถูกฝากฝั่งให้ดูแลก็รีบเงยหน้าขึ้นถามหมายจะเดินไปช่วยร่างสวยที่โซเซแต่ก็ถูกเธอห้ามไว้ก่อน"ไม่เป็นไร ไหวพี่ พี่ทำงานไปเถอะ~" คนหน้าแดงปลั่งยกมือห้ามพร้อมทั้งเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้ง ก่อนที่จะส่งยิ้มเล็ก ๆ แล้วทำสัญลัก

"มานู้นแล้วไง…" ทันทีที่มาถึงโต๊ะหินอ่อนหน้าคณะยัยซินดี้กับโอโซนก็มองมาไม่กระพริบ ราวกับเกิดเรื่องใหญ่โตขึ้นทั้งที่ฉันยังไม่ได้เล่าอะไรให้พวกมันฟังเลยตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ครั้งนั้น"มองอะไร?" ฉันเลิกคิ้วมองพวกมันกลับ ยังงุนงงว่าพวกมันกำลังสงสัยอะไรในตัวฉัน"เมื่อวานทำไมมึงไม่มาเรียน โทรไปก็ไม่รับ""ก