บทที่ 4 เด็กงอน

15:00น.

"เฮียครามขา" เสียงหวานใสของใครที่คุ้นหูทำเอาเขตครามนั่งหลังตรงขึ้นมาทันที

"…." ใบหน้าที่เคยมีแต่ความเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นเบื่อโลกขึ้นมากระทันหัน

"ทำอะไรอยู่คะ คิดถึงพริมอยู่รึเปล่าเอ๋ย~" เมื่อกี้น่ะ เธอเหมือนจะเห็นแวบๆ ว่าคนพี่กำลังส่องสตอรี่อยู่ คล้ายกับจะเป็นของเธอด้วยนะ

"ไม่" ใครจะไปคิดถึงตัวป่วนกัน

"นิดนึงซรี้~" พริมโรสพูดพรางทำมือประกอบท่าทางให้คนพี่ดู รอยยิ้มหวานไม่ได้ทำให้ใบหน้าเย็นชาของคนอายุมากกว่าอ่อนลงสักเท่าไหร่

"ไม่"

"หงึ ไม่เป็นไร พริมขอนั่งด้วยนะคะ สวัสดีค่ะพี่ๆ" หญิงสาวยกมือไหว้พี่ๆ เพื่อนของชายหนุ่มและกำลังจะหย่อนกายลงข้างคนตัวโต เธอไล่เก็บอุปกรณ์อะไรต่อมิอะไรที่กองอยู่ข้างกายคนพี่ออก

"ไปนั่งตรงนู้น" ชายหนุ่มชี้ไปที่ม้านั่งอีกตัวที่ยังว่างอยู่ ซึ่งถัดออกไปสองโต๊ะ

กึก!

“….” พริมโรสหยุดชะงักทุกการเคลื่อนไหวเมื่อเขาไม่อนุญาตให้นั่ง "ไม่เอา ไม่ไป" พริมโรสส่ายหน้าจนผมพริ้วไปตามการเคลื่อนไหว

"ไปนั่งที่อื่น" เสียงนิ่งเรียบเข้มขึ้นอีกระดับเมื่อพบว่าคนตัวเล็กดื้อ แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าเง้างอนกับท่าทางไม่ยินยอมงอแงของเธอแล้ว ปากหยักก็คล้ายจะยกขึ้นจางๆ

"ไม่เอา” พริมโรสดื้อแพ่งที่จะนั่ง เธอนั่งลงเบียดคนพี่อย่างไม่ยินยอม เธอรอมาทั้งวันเพื่อที่จะได้มาเห็นหน้าเขา แต่พอถึงเวลากลับโดนไล่ ใครมันจะไปยอม

“พริมโรส มันเป็นกฏ” เขตครามถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจกับความดื้อของคนตัวเล็กกว่า ในขณะที่เขาถอนหายใจแต่นัยต์ตากลับเปล่งประกายความรู้สึกบางอย่างที่ตนเองก็ไม่อาจคุมได้ด้วยท่าทางเย็นชาของเขา

“….” พริมโรสที่ตอนแรกมีแต่ความไม่ยินยอมสุดท้ายก็ยอมรับแต่โดยดี เมื่อคนตัวโตจริงจัง เขาดูไม่เหมือนคนที่แกล้งไล่อย่างทุกที พริมโรสไม่ได้สังเกตให้ดีเลยว่าแท้จริงแล้วตนกำลังโดนแกล้งอย่างทุกที เพราะวันนี้เธอมช้พลังงานไปมากบวกกับเหนื่อยหอบจากการเดินจากคณะนั้นมาคณะนี่ ถึงจะห่างกันไม่มากแต่ก็ยังเหนื่อยอยู่ดี

“…ก็ได้ค่ะ” สุดท้ายก็ต้องยอม “งั้นตอบแชทพริมหน่อยนะคะ คิดถึงจะแย่” เสียงหงอยเหงาของพริมโรสทำให้เขตครามรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาในใจ

“….” ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังบางที่เดินหอบกระเป๋าไปนั่งที่อื่น

“อ่าว น้องไปจริงวะ” ภูริชถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ก่อนจะหันหน้ามามองเพื่อนที่ดูเหมือนจะยังไม่รู้ตัว

“มึงทำอะไร?" ไทม์ถามอย่างไม่เข้าใจ

"ไล่ตัวปัญหาไง" เขตครามพูดออกมาโดยไม่คิดอะไร เขากำลังบอกกับตัวเองแบบนั้นเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างในใจ "กูต้องการความสงบ"

"ไล่น้องเขา พอน้องไปจริงๆ มองตามไม่ละสายตาเลยนะ" ภูริชว่า

"ไร้สาระ กูไม่ได้มอง" เขตครามเอ่ยเสียงเรียบ

"พึ่งรู้ว่ามึงก็ทำตามกฏงี่เง่าพวกนั้นด้วย" กวินพูดออกมาอย่างรู้ทัน

" …. " เขตครามถึงกับคิ้วกระตุก

"แกล้งแรงไปหน่อยมั้ง เด็กมันจะเสียใจเอานะ” ไทม์เตือนด้วยความหวังดี เพราะตนมีประสบการณ์มาก่อน

“….” เขตครามหลับตานั่งกอดอก เป็นสัญญาณว่าเขาต้องการความสงบ จึงไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้แท้จริงชายหนุ่มกำลังนึกคิดอะไรอยู่กันแน่

….

ติ้ง!

พริมโรสที่ลุกออกไปแล้วทักไอจีหาคนพี่ทันที เธอไม่สนใจสายตาสะใจหรือเสียงหัวเราะซุบซิบของใคร ขอแค่คนพี่เลือกใจอ่อนกับเธอบ้างก็พอใจ

“….” เขตครามไล่กวาดสายตาข่มขู่ใส่คนที่พูดมากน่ารำคาญไล่หลังคนตัวเล็กจนคนอื่นๆ ต่างหัวหดกันหมด

แต่เมื่อมีข้อความมาเขากลับไม่ได้ตอบกลับไปและไม่คิดจะหยิบข้อความขึ้นมาดู เขานั่งกอดอกหลับตานิ่งๆ คล้ายกับคนที่ปลีกออกจากโลกใบนี้

ติ้ง! ติ้ง! พริมโรสหรือจะยอมแพ้

“….” ใบหน้าสวยเริ่มงองุ้มจนแทบจะบึ้งตึงเพราะคนพี่ไม่ยอมอ่านข้อความ เอาแต่นั่งกอดอกวิปัสสนาอยู่ได้

“เป็นไร หน้างอเชียว” ใบหม่อนที่พึ่งมาถึงเอ่ยถามเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้ม เธอพึ่งแวะต่อคิวซื้อน้ำมาก่อนจะยื่นให้เพื่อนสาวหนึ่งแก้ว

“งอนเฮียคราม” พริมโรสหน้างอคอตกจนแทบจะฟุบราบไปกับโต๊ะ ใบหม่อนก้มหน้าพิมพ์อะไรสักอย่างไม่นานก็เงยหน้าขึ้น

“ฉันถามพี่ไทม์แล้ว มันเป็นกฏความเหมาะสมไม่ให้พี่ว๊ากมีความสัมพันธ์กับน้องจนกว่าจะเชียร์จบน่ะ ป้องกันคำครหาว่าจะลำเอียง"

“อือ กฏก็กฏสิ แต่ไม่ชอบเลยอ่ะแค่ตอบแชทก็ไม่ได้หรอ อีกอย่างระดับเฮียครามต้องกลัวคำครหาด้วยหรอ กวาดตามองทีเดียวพวกนั้นก็หนีแล้วเถอะ” ชื่อเสียงของเฮียครามเป็นแบบไหน ทุกคนรู้กันดี

"จะมีใครกล้าพูดถึงผู้หญิงของเฮียครามด้วยหรอ" พริมโรสสถาปถาตัวเองเรียบร้อย

“….” ใบหม่อนลองคิดตามก็พบว่ามันจริง "งั้นแกลองถามหน้าเศร้าแล้วหยุดพิมพ์สิ”

"นี่เศร้าไม่พอหรอ" นี่ก็ว่าเศร้าอยู่นะ เศร้าอีกหน่อยคือร้องไห้แล้วเถอะ

"ยัง"

" …. " เมื่อเพื่อนบอกว่ายังพริมโรสจึงเศร้าอีกหน่อย เธอฟุบหน้าลงกับโต๊ะสายตาเศร้าหมองมากกว่าเดิม “แบบนี้ได้มั้ย"

"เยี่ยมยอด ทีนี้หยุดพิมพ์เก็บโทรศัพท์" ใบหม่อนช่วยเพื่อนผู้ไร้เดียงสาของตัวเองสุดฤทธิ์

"ยังไงต่อ??" พริมโรสเก็บแล้ว เธอทำหน้างงและรอหารปนะนำของผู้มากประสบการณ์อย่างใบหม่อน

"รอ" ถ้ารู้สึกไม่เกินสิบนาทีต้องมาแน่ ต้องมีปฏิกิริยาแน่

"จะได้ผลหรอ" พริมโรสไม่มั่นใจ เกิดมาไม่เคยจีบใครจริงจังมาก่อน ปกติก็แค่แซวไปเรื่อย พอมาเจอเฮียครามก็เลิกแซวคนอื่นแล้ว

"ลองก่อน พริมโรสลองจนกระทั่งเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้ามาทั้งวัน ซึ่งเป็นผลมาจากการเรียนจนไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ในมือถือเธอมีข้อความของใครบางคนเด้งมาแล้ว

ติ้ง!

….

ถัดออกไปสองโต๊ะ

"ดูหน้าน้องมัน ซึมเป็นส้วมเลย” ภูริชพยักเพยิดหน้าไปทางโต๊ะที่ถัดออกไป

“….” เขตครามมองตามสายตาของภูริชก็เห็นท่าทางของเด็กซึมจริงๆ มุมปากหยักยกขึ้นอย่างชอบใจกับท่าทางแบบนั้นของยัยตัวป่วน

“มึงไม่คิดจะตอบ?” ภูริชถาม ไอ้นี่ก็แกล้งน้องมันจัง

“มึงก็แกล้งน้องมันเกิน” ไทน์พูดบ้าง

“กูไปทำอะไรแบบนั้นตอนไหน” เขาไม่ได้ทำอะไรอย่างที่พวกมันพูดกันสักอย่าง

“ใจแข็งปากก็แข็ง ระวังน้องมันจะไม่ตามนะ" ไทม์เตือน

"เป็นเรื่องดี" เขตคราม

“….” เสียงข้อความเงียบไปแล้ว ดูคล้ายว่าจะมีคนรอ รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่มีเสียงข้อความมาอีก

“….” ไร้วี่แวว

"อ่าว น้องไม่ทักแล้วว่ะ สงสัยท้อแล้ว" ภูริชชะโงกหน้าไปมองโทรศัพท์มือถือที่เขตครามคว่ำไว้ เขตครามที่ในตอนแรกกอดอกหลับตาตอนนี้ก็ลืมตาแล้ว เขาจ้องโทรศัพท์เขม็ง “คงคิดได้ว่าเลิกจีบไอ้น้ำแข็งนี่ดีกว่ามั้ง"

"น่าสงสารไอ้ครามสิแบบนี้” ไทม์ยักคิ้วหลิวตา

“พวกมึงหุบปากไปเถอะ” เขตครามเริ่มอารมณ์เสีย

"แทงใจดำ" กวินว่า เขตครามหันไปจ้องคนพูดด้วยสายตาเรียบนิ่งตามแบบของเขา

"รอบนี้มึงแกล้งแรงไปหน่อย ง้อเถอะ"

"ง้ออะไรมึง" ชายหนุ่มไม่ยอมรับ

"เด็กมึง มึงไม่ง้อ?"

" …. " เขตครามชะงัก ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยทีหน้าเย็นชาไม่ต่างจากเดิม “มึงพูดอะไรให้มีความเป็นไปได้หน่อย” ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่มือกลับเปิดโทรศัพท์พิมพ์ไม่หยุด

…..

ติ้ง!

'มานั่งนี่มา'

"ไม่เปิดอ่านหน่อยหรอ" เสียงข้อความที่เด้งมาทำให้หน้าจอพริมโรสสว่างวาบ ใบหม่อนที่รอดูผลงานตัวเองรีบบอกเพื่อนที่เงยหน้าขึ้นมามองหน้าจอแต่ไม่คิดจะเปิดอ่าน

"ไม่อ่ะ กลัวผิดหวัง" พริมโรสตอบออกไป เธอทำท่าจะหลับต่อ ให้พูดได้ยังไงว่าเธอง่วง เธอขี้เกียจ

"งั้นฉันขอดูนะ" ใบหม่อนว่า พริมโรสก็โบกไม้โบกมือจะทำอะไรก็ทำไป

“เฮียครามของแกเรียกไปนั่งด้วยอ่ะ” ดวงตากลมโตของใบหม่อนเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"…." สงสัยได้ยินผิดไป

“นี่ อย่าเอาแต่หลับสิพริม ผู้ชายยอมแล้วนะ” ใบหม่อนเขย่าแขนพริมโรสที่เอาแต่นอน พริมโรสที่ง่วงมากไม่คิดจะลุกย้ายไปไหนทั้งนั้น “ไม่เอาหรอก”

“ทำไมอ่ะ นี่ไงโอกาสทอง” ใบหม่อนตามไม่ทันอารมณ์เพื่อนเพียงคนเดียว ใบหม่อนกับพริมโรสใช่ว่าจะพึ่งรู้จักกันเสียเมื่อไหร่ สมัยก่อนๆ ที่ใบหม่อนจะย้ายเข้ากรุงเทพเธอเคยอยู่หับตายายมาก่อนจนถึงอายุ15จึงย้ายมาอยู่กับพ่อแม่ที่กรุงเทพ ซึ่งตายายของใบหม่อนก็มีบ้านติดกับบ้านของพริมโรส ทั้งสองจึงเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก มีอะไรใบหม่อนก็อยากให้เพื่อนสมหวัง

“ง่วง ไม่มีอารมณ์จีบแล้ว” สำหรับคนอื่น เรื่องกินอาจจะเรื่องใหญ่ แต่สำหรับพริมโรสคนนี้เรื่องนอนเรื่องใหญ่ ใหญ่มาก ใหญ่ที่สุด

“ก็ได้หรอ” ใบหม่อน

“อือ ก็ได้สิ “ ไม่สนแล้ว วันนี้งอนเฮีย

"นั่น! มีคนเข้าไปอ่อยเฮียครามของแกแล้วนะ ไม่ไปจริงอ่ะ แสดงความเป็นเจ้าของไง" ใบหม่อนสะกิดเพื่อนยิกๆ แต่ก็ไร้ผลเพราะพริมโรสแค่เงยหน้าขึ้นมองแล้วก็นอนต่อ

"ก็ไม่ใช่เจ้าของนี่ จะไปแสดงอะไรได้" พริมโรสดูแล้วพบว่าคนพี่ไม่มีปฏิกิริยา ไม่เป็นภัยคุกคามจึงไม่ร้อนรนเพราะถึงยังไงเธอก็ไปตรงนั้นไม่ได้เพราะคนพี่ไม่อนุญาต

“นอนนะ”

“ได้ๆ เดี๋ยวจะปลุกนะ” ใบหม่อนปลงใจกับพริมโรสก็ได้แต่ยอมจำนน ไม่เซ้าซี้อีกได้แต่บอกให้แฟนหนุ่มช่วยดูๆ ให้ก็เท่านั้น

.

.

.

….

สปอยด์

เป๊าะ!

“อ๊ะ! ใครว่ะสัส”

“….”

“ชิบหาย” x4

“ฮะ เฮียคราม…”

“ใช่ ฉันเอง”