首頁 / วัยรุ่น / สยบรักเขตคราม / บทที่ 4 เด็กงอน

分享

บทที่ 4 เด็กงอน

last update publish date: 2026-01-01 12:54:01

15:00น.

"เฮียครามขา" เสียงหวานใสของใครที่คุ้นหูทำเอาเขตครามนั่งหลังตรงขึ้นมาทันที

"…." ใบหน้าที่เคยมีแต่ความเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นเบื่อโลกขึ้นมากระทันหัน

"ทำอะไรอยู่คะ คิดถึงพริมอยู่รึเปล่าเอ๋ย~" เมื่อกี้น่ะ เธอเหมือนจะเห็นแวบๆ ว่าคนพี่กำลังส่องสตอรี่อยู่ คล้ายกับจะเป็นของเธอด้วยนะ

"ไม่" ใครจะไปคิดถึงตัวป่วนกัน

"นิดนึงซรี้~" พริมโรสพูดพรางทำมือประกอบท่าทางให้คนพี่ดู รอยยิ้มหวานไม่ได้ทำให้ใบหน้าเย็นชาของคนอายุมากกว่าอ่อนลงสักเท่าไหร่

"ไม่"

"หงึ ไม่เป็นไร พริมขอนั่งด้วยนะคะ สวัสดีค่ะพี่ๆ" หญิงสาวยกมือไหว้พี่ๆ เพื่อนของชายหนุ่มและกำลังจะหย่อนกายลงข้างคนตัวโต เธอไล่เก็บอุปกรณ์อะไรต่อมิอะไรที่กองอยู่ข้างกายคนพี่ออก

"ไปนั่งตรงนู้น" ชายหนุ่มชี้ไปที่ม้านั่งอีกตัวที่ยังว่างอยู่ ซึ่งถัดออกไปสองโต๊ะ

กึก!

“….” พริมโรสหยุดชะงักทุกการเคลื่อนไหวเมื่อเขาไม่อนุญาตให้นั่ง "ไม่เอา ไม่ไป" พริมโรสส่ายหน้าจนผมพริ้วไปตามการเคลื่อนไหว

"ไปนั่งที่อื่น" เสียงนิ่งเรียบเข้มขึ้นอีกระดับเมื่อพบว่าคนตัวเล็กดื้อ แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าเง้างอนกับท่าทางไม่ยินยอมงอแงของเธอแล้ว ปากหยักก็คล้ายจะยกขึ้นจางๆ

"ไม่เอา” พริมโรสดื้อแพ่งที่จะนั่ง เธอนั่งลงเบียดคนพี่อย่างไม่ยินยอม เธอรอมาทั้งวันเพื่อที่จะได้มาเห็นหน้าเขา แต่พอถึงเวลากลับโดนไล่ ใครมันจะไปยอม

“พริมโรส มันเป็นกฏ” เขตครามถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจกับความดื้อของคนตัวเล็กกว่า ในขณะที่เขาถอนหายใจแต่นัยต์ตากลับเปล่งประกายความรู้สึกบางอย่างที่ตนเองก็ไม่อาจคุมได้ด้วยท่าทางเย็นชาของเขา

“….” พริมโรสที่ตอนแรกมีแต่ความไม่ยินยอมสุดท้ายก็ยอมรับแต่โดยดี เมื่อคนตัวโตจริงจัง เขาดูไม่เหมือนคนที่แกล้งไล่อย่างทุกที พริมโรสไม่ได้สังเกตให้ดีเลยว่าแท้จริงแล้วตนกำลังโดนแกล้งอย่างทุกที เพราะวันนี้เธอมช้พลังงานไปมากบวกกับเหนื่อยหอบจากการเดินจากคณะนั้นมาคณะนี่ ถึงจะห่างกันไม่มากแต่ก็ยังเหนื่อยอยู่ดี

“…ก็ได้ค่ะ” สุดท้ายก็ต้องยอม “งั้นตอบแชทพริมหน่อยนะคะ คิดถึงจะแย่” เสียงหงอยเหงาของพริมโรสทำให้เขตครามรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมาในใจ

“….” ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังบางที่เดินหอบกระเป๋าไปนั่งที่อื่น

“อ่าว น้องไปจริงวะ” ภูริชถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ก่อนจะหันหน้ามามองเพื่อนที่ดูเหมือนจะยังไม่รู้ตัว

“มึงทำอะไร?" ไทม์ถามอย่างไม่เข้าใจ

"ไล่ตัวปัญหาไง" เขตครามพูดออกมาโดยไม่คิดอะไร เขากำลังบอกกับตัวเองแบบนั้นเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างในใจ "กูต้องการความสงบ"

"ไล่น้องเขา พอน้องไปจริงๆ มองตามไม่ละสายตาเลยนะ" ภูริชว่า

"ไร้สาระ กูไม่ได้มอง" เขตครามเอ่ยเสียงเรียบ

"พึ่งรู้ว่ามึงก็ทำตามกฏงี่เง่าพวกนั้นด้วย" กวินพูดออกมาอย่างรู้ทัน

" …. " เขตครามถึงกับคิ้วกระตุก

"แกล้งแรงไปหน่อยมั้ง เด็กมันจะเสียใจเอานะ” ไทม์เตือนด้วยความหวังดี เพราะตนมีประสบการณ์มาก่อน

“….” เขตครามหลับตานั่งกอดอก เป็นสัญญาณว่าเขาต้องการความสงบ จึงไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้แท้จริงชายหนุ่มกำลังนึกคิดอะไรอยู่กันแน่

….

ติ้ง!

พริมโรสที่ลุกออกไปแล้วทักไอจีหาคนพี่ทันที เธอไม่สนใจสายตาสะใจหรือเสียงหัวเราะซุบซิบของใคร ขอแค่คนพี่เลือกใจอ่อนกับเธอบ้างก็พอใจ

“….” เขตครามไล่กวาดสายตาข่มขู่ใส่คนที่พูดมากน่ารำคาญไล่หลังคนตัวเล็กจนคนอื่นๆ ต่างหัวหดกันหมด

แต่เมื่อมีข้อความมาเขากลับไม่ได้ตอบกลับไปและไม่คิดจะหยิบข้อความขึ้นมาดู เขานั่งกอดอกหลับตานิ่งๆ คล้ายกับคนที่ปลีกออกจากโลกใบนี้

ติ้ง! ติ้ง! พริมโรสหรือจะยอมแพ้

“….” ใบหน้าสวยเริ่มงองุ้มจนแทบจะบึ้งตึงเพราะคนพี่ไม่ยอมอ่านข้อความ เอาแต่นั่งกอดอกวิปัสสนาอยู่ได้

“เป็นไร หน้างอเชียว” ใบหม่อนที่พึ่งมาถึงเอ่ยถามเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้ม เธอพึ่งแวะต่อคิวซื้อน้ำมาก่อนจะยื่นให้เพื่อนสาวหนึ่งแก้ว

“งอนเฮียคราม” พริมโรสหน้างอคอตกจนแทบจะฟุบราบไปกับโต๊ะ ใบหม่อนก้มหน้าพิมพ์อะไรสักอย่างไม่นานก็เงยหน้าขึ้น

“ฉันถามพี่ไทม์แล้ว มันเป็นกฏความเหมาะสมไม่ให้พี่ว๊ากมีความสัมพันธ์กับน้องจนกว่าจะเชียร์จบน่ะ ป้องกันคำครหาว่าจะลำเอียง"

“อือ กฏก็กฏสิ แต่ไม่ชอบเลยอ่ะแค่ตอบแชทก็ไม่ได้หรอ อีกอย่างระดับเฮียครามต้องกลัวคำครหาด้วยหรอ กวาดตามองทีเดียวพวกนั้นก็หนีแล้วเถอะ” ชื่อเสียงของเฮียครามเป็นแบบไหน ทุกคนรู้กันดี

"จะมีใครกล้าพูดถึงผู้หญิงของเฮียครามด้วยหรอ" พริมโรสสถาปถาตัวเองเรียบร้อย

“….” ใบหม่อนลองคิดตามก็พบว่ามันจริง "งั้นแกลองถามหน้าเศร้าแล้วหยุดพิมพ์สิ”

"นี่เศร้าไม่พอหรอ" นี่ก็ว่าเศร้าอยู่นะ เศร้าอีกหน่อยคือร้องไห้แล้วเถอะ

"ยัง"

" …. " เมื่อเพื่อนบอกว่ายังพริมโรสจึงเศร้าอีกหน่อย เธอฟุบหน้าลงกับโต๊ะสายตาเศร้าหมองมากกว่าเดิม “แบบนี้ได้มั้ย"

"เยี่ยมยอด ทีนี้หยุดพิมพ์เก็บโทรศัพท์" ใบหม่อนช่วยเพื่อนผู้ไร้เดียงสาของตัวเองสุดฤทธิ์

"ยังไงต่อ??" พริมโรสเก็บแล้ว เธอทำหน้างงและรอหารปนะนำของผู้มากประสบการณ์อย่างใบหม่อน

"รอ" ถ้ารู้สึกไม่เกินสิบนาทีต้องมาแน่ ต้องมีปฏิกิริยาแน่

"จะได้ผลหรอ" พริมโรสไม่มั่นใจ เกิดมาไม่เคยจีบใครจริงจังมาก่อน ปกติก็แค่แซวไปเรื่อย พอมาเจอเฮียครามก็เลิกแซวคนอื่นแล้ว

"ลองก่อน พริมโรสลองจนกระทั่งเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้ามาทั้งวัน ซึ่งเป็นผลมาจากการเรียนจนไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ในมือถือเธอมีข้อความของใครบางคนเด้งมาแล้ว

ติ้ง!

….

ถัดออกไปสองโต๊ะ

"ดูหน้าน้องมัน ซึมเป็นส้วมเลย” ภูริชพยักเพยิดหน้าไปทางโต๊ะที่ถัดออกไป

“….” เขตครามมองตามสายตาของภูริชก็เห็นท่าทางของเด็กซึมจริงๆ มุมปากหยักยกขึ้นอย่างชอบใจกับท่าทางแบบนั้นของยัยตัวป่วน

“มึงไม่คิดจะตอบ?” ภูริชถาม ไอ้นี่ก็แกล้งน้องมันจัง

“มึงก็แกล้งน้องมันเกิน” ไทน์พูดบ้าง

“กูไปทำอะไรแบบนั้นตอนไหน” เขาไม่ได้ทำอะไรอย่างที่พวกมันพูดกันสักอย่าง

“ใจแข็งปากก็แข็ง ระวังน้องมันจะไม่ตามนะ" ไทม์เตือน

"เป็นเรื่องดี" เขตคราม

“….” เสียงข้อความเงียบไปแล้ว ดูคล้ายว่าจะมีคนรอ รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่มีเสียงข้อความมาอีก

“….” ไร้วี่แวว

"อ่าว น้องไม่ทักแล้วว่ะ สงสัยท้อแล้ว" ภูริชชะโงกหน้าไปมองโทรศัพท์มือถือที่เขตครามคว่ำไว้ เขตครามที่ในตอนแรกกอดอกหลับตาตอนนี้ก็ลืมตาแล้ว เขาจ้องโทรศัพท์เขม็ง “คงคิดได้ว่าเลิกจีบไอ้น้ำแข็งนี่ดีกว่ามั้ง"

"น่าสงสารไอ้ครามสิแบบนี้” ไทม์ยักคิ้วหลิวตา

“พวกมึงหุบปากไปเถอะ” เขตครามเริ่มอารมณ์เสีย

"แทงใจดำ" กวินว่า เขตครามหันไปจ้องคนพูดด้วยสายตาเรียบนิ่งตามแบบของเขา

"รอบนี้มึงแกล้งแรงไปหน่อย ง้อเถอะ"

"ง้ออะไรมึง" ชายหนุ่มไม่ยอมรับ

"เด็กมึง มึงไม่ง้อ?"

" …. " เขตครามชะงัก ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยทีหน้าเย็นชาไม่ต่างจากเดิม “มึงพูดอะไรให้มีความเป็นไปได้หน่อย” ถึงปากจะพูดแบบนั้นแต่มือกลับเปิดโทรศัพท์พิมพ์ไม่หยุด

…..

ติ้ง!

'มานั่งนี่มา'

"ไม่เปิดอ่านหน่อยหรอ" เสียงข้อความที่เด้งมาทำให้หน้าจอพริมโรสสว่างวาบ ใบหม่อนที่รอดูผลงานตัวเองรีบบอกเพื่อนที่เงยหน้าขึ้นมามองหน้าจอแต่ไม่คิดจะเปิดอ่าน

"ไม่อ่ะ กลัวผิดหวัง" พริมโรสตอบออกไป เธอทำท่าจะหลับต่อ ให้พูดได้ยังไงว่าเธอง่วง เธอขี้เกียจ

"งั้นฉันขอดูนะ" ใบหม่อนว่า พริมโรสก็โบกไม้โบกมือจะทำอะไรก็ทำไป

“เฮียครามของแกเรียกไปนั่งด้วยอ่ะ” ดวงตากลมโตของใบหม่อนเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"…." สงสัยได้ยินผิดไป

“นี่ อย่าเอาแต่หลับสิพริม ผู้ชายยอมแล้วนะ” ใบหม่อนเขย่าแขนพริมโรสที่เอาแต่นอน พริมโรสที่ง่วงมากไม่คิดจะลุกย้ายไปไหนทั้งนั้น “ไม่เอาหรอก”

“ทำไมอ่ะ นี่ไงโอกาสทอง” ใบหม่อนตามไม่ทันอารมณ์เพื่อนเพียงคนเดียว ใบหม่อนกับพริมโรสใช่ว่าจะพึ่งรู้จักกันเสียเมื่อไหร่ สมัยก่อนๆ ที่ใบหม่อนจะย้ายเข้ากรุงเทพเธอเคยอยู่หับตายายมาก่อนจนถึงอายุ15จึงย้ายมาอยู่กับพ่อแม่ที่กรุงเทพ ซึ่งตายายของใบหม่อนก็มีบ้านติดกับบ้านของพริมโรส ทั้งสองจึงเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก มีอะไรใบหม่อนก็อยากให้เพื่อนสมหวัง

“ง่วง ไม่มีอารมณ์จีบแล้ว” สำหรับคนอื่น เรื่องกินอาจจะเรื่องใหญ่ แต่สำหรับพริมโรสคนนี้เรื่องนอนเรื่องใหญ่ ใหญ่มาก ใหญ่ที่สุด

“ก็ได้หรอ” ใบหม่อน

“อือ ก็ได้สิ “ ไม่สนแล้ว วันนี้งอนเฮีย

"นั่น! มีคนเข้าไปอ่อยเฮียครามของแกแล้วนะ ไม่ไปจริงอ่ะ แสดงความเป็นเจ้าของไง" ใบหม่อนสะกิดเพื่อนยิกๆ แต่ก็ไร้ผลเพราะพริมโรสแค่เงยหน้าขึ้นมองแล้วก็นอนต่อ

"ก็ไม่ใช่เจ้าของนี่ จะไปแสดงอะไรได้" พริมโรสดูแล้วพบว่าคนพี่ไม่มีปฏิกิริยา ไม่เป็นภัยคุกคามจึงไม่ร้อนรนเพราะถึงยังไงเธอก็ไปตรงนั้นไม่ได้เพราะคนพี่ไม่อนุญาต

“นอนนะ”

“ได้ๆ เดี๋ยวจะปลุกนะ” ใบหม่อนปลงใจกับพริมโรสก็ได้แต่ยอมจำนน ไม่เซ้าซี้อีกได้แต่บอกให้แฟนหนุ่มช่วยดูๆ ให้ก็เท่านั้น

.

.

.

….

สปอยด์

เป๊าะ!

“อ๊ะ! ใครว่ะสัส”

“….”

“ชิบหาย” x4

“ฮะ เฮียคราม…”

“ใช่ ฉันเอง”

在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP

最新章節

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 40 กอดอุ่นกว่าผ้าห่ม

    “เนาะๆ ไม่พูดแล้วๆ” พริมโรสก็เห็นด้วย เธอเปิดเรื่องใหม่ขึ้นมา “กินข้าวเสร็จไปอาบน้ำก่อนกูโคตรเหนียวอ่ะ” เหนียวแบบนี้นอนไม่ไหวแน่“สระหัวด้วยนะไม่ไหวหัวเหม็นกลิ่นกับข้าว” ใบหม่อนเห็นด้วยมากๆ“บรื้อออ~ ฝนตกแบบนี้ต้องหนาวแน่เลยอ่ะ” น้ำคงจะเย็นจัดจนถึงขั้วกระดูกเลยแหละ“ดีนะกูเอาผ้าห่มผืนหนามา อาบเสร็จก็มุดเข้าผ้าห่มเลย” ใบหม่อนคิดว่าจะหนาวแค่ไหนก็ทำหน้าขยาดแล้ว อยู่คอนโดอาบน้ำอุ่นทุกวัน ตายๆ แบบนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว“กูก็เอามาผืนใหญ่เหมือนกัน คืนนี้เย็นทั้งคืนแน่” พริมโรสดีจริงๆ ที่เชื่อเขตครามเอาผ้าห่มผืนหนามาหน่อย ไม่งั้นคงนอนหนาว“เอาจริงบรรยากาศแบบนี้แค่คิดว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้ากูก็รู้สึกเหมือนถูกจับโยนลงน้ำเย็นแล้วอ่ะ อยากตื่นสายๆ ฟังเสียงฝน” ใบหม่อนแค่คิดก็เหมือนจะตายให้ได้ ถ้าบอกว่าพริมโรสขี้เกียจยังไง ใบหม่อนที่เป็นเพื่อนก็ขี้เกียจไม่ต่างกันแค่พริมโรสจะมากกว่านิดหน่อยเท่านั้น“ก็มาค่ายนี่หนา เดี๋ยวรอจบค่ายนี้ก่อนกูจะนอนให้เตียงยุบเลย” พริมโรสนึกถึงเตียงและตั้งมันเป็นโกรางวัลไว้ในใจ….หลังจากกินข้าวเสร็จทั้งสองก็นั่งย่อยก่อนจะหยิบอุปกรณ์เพื่อไปอาบน้ำอาบท่า เป็นเวลากว่าทุ่มครึ่งแล

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 39 คิดถึง

    เวลาต่อมาหลังจากที่ได้ฟังรายละเอียดคร่าวๆ ทั้งหมดแล้วก็พบว่างานที่พวกเธอต้องทำจริงๆ เลยก็คือการทำข้าวกล่องวันล่ะ1,000กล่องและการแพ็คถุงยังชีพสำหรับแจกจ่ายจิตอาสาและประชาชนที่ประสบภัยในพื้นที่ ส่วนการไปมอบจะเป็นเรื่องของจิตอาสาและเจ้าหน้าที่ที่มีประสบการณ์พากันนั่งเรือหรือขี่เจ๊ตสกีเข้าไป จริงๆ หากมาช้ากว่านี้งานเหล่านี้ก็คงจะถูกเปลี่ยนเป็นงานช่วยล้างบ้านแทนแล้วล่ะพริมโรสเดินไปดูว่ามีวัตถุดิบอะไรบ้างก็เห็นผักและเนื้อมากมายก่ายกองเต็มคันรถที่พึ่งถูกส่งมาตามหลัง ซึ่งมีรุ่นพี่ที่ดูแลกิจกรรมจอดรถแวะซื้อของตั้งแต่ที่อยู่ในเมืองของตัวจังหวัดก่อนหน้านี้เหล่าชายฉกรรจ์ทั้งหลายจึงได้เดินมาช่วยกันยกวัตถุดิบลงจากรถให้กับเหล่าผู้หญิงได้ทำอาหารกันต่อไป ส่วนเหล่าชายหนุ่มส่วนมากที่ไม่รู้จะทำอะไรเดินไปช่วยเหล่าเจ้าหน้าที่ปฏิบัติงานลงพื้นที่อย่างไม่กลัวพริมโรสช่วยทุกคนหั่นผักหั่นหมูหูก็ฟังเสียงบ่นของใครบางคนหรือเสียงนินทาคนอื่นหรือแม้กระทั่งเสียงหัวเราะชอบใจ บางคนก็กำลังพูดเรื่องของคนอื่น บางคนก็เป็นลูกอิช่างแขวะ แขวะคนนั้นติคนนู้นไปทั่วเรื่องไม่ดีบางอย่างก็ถูกหยิบมาพูดกลางวงให้คนเชาเสียหน้า เธอก็เ

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 38 เหตุการณ์ไม่คาดคิด

    “ไม่ใช่ค่ะ ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แฟนเก่าเฮียคราม เธอไม่ได้สำคัญอะไร ก็แค่คนที่มีความทะเยอทะยานสูงและชอบสร้างข่าวลือเท่านั้น” พริมโรสแก้ต่างให้คนพี่ทันที เธอไม่ได้พูดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนรับใช้ต่างๆใดๆ เพราะนี่อาจจะเป็นการดูถูกคนอื่นโดยไม่ได้ตั้งใจ ทุกอาชีพมีศักดิ์ศรีคนเหมือนกัน “มันบอกน้องแบบนั้นหรอ?”“….” พริมโรสเงียบไป ฟังว่าเขาจะพูดอะไรอีก“แต่คนอื่นๆ ที่มาจากโรงเรียนเดียวกันกับมันไม่ได้รู้มาแบบนี้นะ ไม่เชื่อก็สืบดูน้องทำได้อยู่แล้ว “อย่าดูถูกความสงสัยและความเป็นนักสืบของผู้หญิงเชียว หึหึ“นี่! พี่อย่ามาปั่นเพื่อนหนูนะ ออกไปเลย!” ใบหม่อนที่พึ่งคิดเงินเสร็จรีบตามออกมาแล้วพูดขึ้นทันที เธอออกโรงปกป้องพริมโรสไว้ข้างหลังราวกับแม่ไก่“เก็บไปคิดดูนะ” เนวินไม่สนใจใบหม่อนสักนิด เขามองข้ามเธอไปแล้วพูดกับพริมโรสก่อนจะเดินออกไปพริมโรสที่ยังคงใจหวิวๆ อยู่ค่อยๆ กลับมามั่นคงในจิตใจเมื่อนึกถึงไวรัลคลิปในต๊อกต๊อกที่กำลังเป็นกระแสเมื่อสามสี่วันก่อนของผู้หญิงคนนั้นและความชัดเจนของคนพี่ที่ออกมาอธิบายพร้อมปาหลักฐานชัดเจนชนิดที่ไม่สนจะไว้หน้าใครของเขาเธอก็เบาใจลงของในมือที่คนอื่นซื้อให้เธอก็ไม่ได้ทิ้งแ

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 37 มีแฟนแล้ว

    สองวันต่อมา“พริมไปแล้วนะคะ” พริมโรสอ้อนกอดลาคนพี่ที่อุตส่าห์ตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อที่จะขับรถมาส่งกัน“ดูแลตัวเองให้ดี อย่าให้มีแผลกลับมา “เขตครามกำชับหญิงสาว อยู่ด้วยกันมาอีกข้อที่เขาได้รู้ก็คือในบางครั้งพริมโรสก็ซุ่มซ่ามจนทำตัวเองเจ็บตัวอยู่บ่อยครั้ง อย่างเช่นการเดินเตะประตูหรือการใช้มีดที่ไม่ค่อยระวังของเธอ“ค่า จะดูแลตัวเองให้ดีเลยค่ะ เฮียก็ดูแลตัวเองนะอย่าโหมงานโหมเรียนหนัก พักผ่อนด้วย” พริมโรสก็กำชับคนพี่ด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน “ที่สำคัญบุหรี่ก็ลดๆ ลงบ้างนะคะ”“เฮียพยายามเลิกอยู่” เพราะรู้ว่าคนน้องไม่ชอบกลิ่นมัน เขาจึงพยายามมากที่จะเลิกสูบบุหรี่ที่สูบมาตั้งแต่ม.ปลาย พริมโรสไม่ได้บอกสักคำว่าเธอไม่ชอบแต่ท่าทางที่คนน้องมักจะเดินเลี่ยงกลิ่นบุหรี่ทุกครั้งของเธอทำให้เขาพอจับสังเกตได้“ดีค่ะ รักเฮียนะเจอกันอีกสามวันข้างหน้านะคะ คิดถึงพริมด้วยอย่าไปคิดถึงใคร” คนตัวเล็กเงยหน้ายิ้มหวานจากอกแกร่งที่ซบอยู่ จุ้บปลายคางสากไปหนึ่งทีก็จะผละออก แต่มีหรือคนตัวโตจะยอมเขามอบจูบแสนดูดดื่มให้เธอไปหนึ่งทีราวกับจะสูบวิญญานกันจึงยอมปล่อย พริมโรสที่ดูดจูบจนลิปหลุดก็บ่นอุบ “ก่อนออกมาแล้วจูบแล้วนี่นา ดูสิล

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 36 ความสุขของเขตคราม

    หลายวันต่อมา“โอ๊ยยย~ เฮียพริมเจ็บไปหมดแล้ว เบาๆ หน่อยค่ะ” เสียงโอดโอยของคนตัวเล็กที่ดูจะเกินจริงไปบ้างเรียกความเอ็นดูจากเขตครามได้ไม่ยาก เขาค่อยๆ ผ่อนแรงแล้วบีบนวดปลีน่องเรียวของเธออย่างใจเย็น“เฮียว่าพริมควรออกกำลังกายบ้างนะ ดูสิเอ็นตึงหมดแล้ว” เขตครามพูดเสียงนิ่งในแบบของเขา แต่แววตาไม่ปกปิดความหวังดีที่มีให้คนน้อง“พริมเจ็บๆ เบาก่อนค่ะ” พริมโรสไม่ได้ปฏิเสธหรือรับปาก เธอทำได้แค่ร้องโอดครวญที่โดนกดเส้นเท่านั้น“รอหายเจ็บเฮียพาไปใหม่” พาไปในที่นี่หมายถึงพาไปวิ่งนั้นเอง สาเหตุที่พริมโรสมีสภาพนอนตายแบบนี้เป็นเพราะก่อนหน้านี้โดนคนพี่ลากไปออกกำลังกายมาด้วยการวิ่งจ็อกกิงที่สวนสาธารณะมา เพียงรอบเดียวเท่านั้นก็ทำเอาคนไม่ออกกำลังกินแล้วนอนอย่างพริมโรสหอบจนหายใจไม่ทันแล้ว“อ๊าาา!! ยังจะไปอีกหรอคะ!!!” หญิงสาวร้องขึ้นเสียงหลงเมื่อคนพี่กดโอนเส้นที่ตึงเข้าเต็มๆ“จะได้แข็งแรงนะพริม ไม่ต้องออกทุกวันก็ได้แต่ออกบ้างเพื่อสุขภาพ” เขตครามมีแต่ความหวังดี เขามองเธอกินแล้วนอนกินแล้วนอนมาหลายวัน คิดว่าเป็นแบบนี้ต่อไปสุขภาพของหญิงสาวคงไม่ดีแน่จึงลากเธอลงจากเตียงแล้วเปลี่ยนชุดไปออกกำลังกายกัน“ค่าๆ พริมรู้” พร

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 35 จัดการระเบิดเวลา

    “ไม่จริง! ครามโกหกเพราะอยากเอาใจมันใช่มั้ย! ครามคงเอาใจมันมากสินะ ถึงขนาดเอาเตียงเข้ามาในห้องทำงาน! นอกจากสวยแล้วมันมีอะไรดีกว่าด้ายหรอ ด้ายโตมากับครามนะ” เส้นด้ายพูด สายตาของเธอแทบจะเลื่อนลอยเพราะถูกตีหัวด้วยความจริงซ้ำๆ ความจริงที่เธอเลือกที่จะปฏิเสธและสร้างเหตุผลเข้าข้างตัวเองเสมอมา“พริมดีกว่าเธอทุกอย่าง จะพูดให้ถูกคือเธอโตมาบนบ้านของฉันในฐานะลูกคนงานเธอสนิทกับเลอา แต่ไม่ได้สนิทหรือโตมากับฉัน! เข้าใจใหม่ด้วย!” เขตครามเริ่มหมดความอดทนจะพูดต่อ เขาพูดตรงและจี้ใจดำปมด้อยของเส้นด้ายเข้าอย่างจังโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำไป!เขตครามแค่พูดตรง! และพูดจริง! รับไม่ได้ก็ตายไปเลยก็ได้“เลียม!” เขาหันไปเรียกเลขา เลียมก็เข้าใจทันทีอย่างรู้ใจเจ้านาย “ผมเรียกการ์ดเรียบร้อยแล้วครับ”“ไล่ผู้หญิงคนนี้ออกไป เธอพูดอะไรก็ไม่ต้องเก็บมาใส่หัว แล้วก็สืบเรื่องนี้ใครเป็นคนปล่อยให้เธอขึ้นมา แล้วใครเป็นคนส่งข่าวให้เธอ!” เขตครามโกรธมากที่ในบริษัทมีคนเลี้ยงไม่เชื่อง เขากำลังจะเชือดไก่ให้ลิงดูเป็นตัวอย่างสำหรับคนที่ไม่ซื่อสัตย์ ไม่มีทางเลยที่จะไม่มีไม่ไปส่งข่าวให้ผู้หญิงคนนี้ เธอถึงถึงได้รู้ว่าเขาเข้าบริษัท“ไม่นะคราม!

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 18/2 จูบแค่นี้ก่อน

    09:30น.วันต่อมา“อยากไปไหนล่ะ” เขตครามที่วันนี้ดูจะแต่งตัวแปลกตาไปจากปกติที่เคยเห็นเอ่ยถามคนตัวเล็กที่พึ่งขึ้นรถมา โทนการแต่งตัวของเขาในวันนี้ไม่เหมือนทุกวัน มีความสบาย สะอาดและอบอุ่นเสื้อผ้าสีอ่อน ดูแปลกตาจากเสื้อผ้าสีเข้มของเขากว่าทุกวัน“อยากไปวัดก่อนค่ะ” พริมโรสยิ้มระรื่นหวานไปทั้งตัว วันนี้เธ

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 18/1 จูบแค่นี้ก่อน

    19:00น.“เฮีย” ภายในรถคันหรูขณะนี้เป็นเวลาย่ำค่ำแล้ว กว่าพริมโรสจะสลัดทุกอย่างแล้วปลีกตัวออกมาได้ก็เล่นเอาพระอาทิตย์ตกแล้ว พอถึงคอนโดก่อนลงรถเธอก็หันไปเรียกชายหนุ่มตัวโตที่อุตส่าห์รอขับรถมาส่งที่คอนโด ถึงจะเป็นการมาส่งที่เธออ้อนขอก็เถอะ “อืม” เขตครามเลิกคิ้วหันมองคนตัวเล็กกว่า“วันนี้พริมชนะแล้วนะ

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 17/2 ความสวยเป็นเหตุ

    ตัดไปที่หน้าเวทีเขตครามที่เห็นว่าคนน้องเข้าไปรวมกันคนอื่นๆ แล้วก็หันไปมองหน้าเนวินนิ่งๆ ด้วยอารมณ์ยากจะคาดเดา ก่อนจะจากไปเขาพูดเสียงเรียบใส่หน้าที่เรียบตึงของอีกฝ่ายไม่ต่างกัน"อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของกู" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเย็นและราบเรียบเนวินเลิกคิ้วแล้วแสยะยิ้มออกมา เขาให้คนสืบด่วนมาแล้ว "มึงกับน

  • สยบรักเขตคราม   บทที่ 17 ความสวยเป็นเหตุ

    มาถึงช่วงสุดท้ายของการแข่งขัน ดาวเดือนจากคณะต่างๆ ที่เข้ารอบยืนเรียงกันหน้าเวทีเพื่อที่จะรอรับคะแนนโหวตดอกกุหลาบแดงจากกองเชียร์ของแต่ละคน ซึ่งกุหลาบแดงหนึ่งดอกจะมีค่าเท่ากับหนึ่งแต้ม พอพิธีกรให้สัญญาณผู้คนก็เริ่มกรูกันเข้ามาบริเวณหน้าเวทีจนเต็มบริเวณอัดแน่นกันจนไม่มีทางเดิน พริมโรสรับดอกไม้จนเต็มอ

更多章節
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status