บทที่ 7 สัมผัสเล็กๆที่ชวนใจเต้น

ผลสุดท้ายของการคัดเลือกผู้ที่จะได้เป็นตัวแทนคณะไปแข่งขันดาวมหาลัยเมื่อไม่เห็นว่าจะมีใครเหมาะไปมากกว่าพริมโรสอีกแล้วทุกคนเหล่านักศึกษาผู้ไม่รู้อิโห่อิเหน่ทั้งชั้นปีก็ช่วยกันยกมือโหวตเลือกหญิงสาวจนได้ มีเสียงหนึ่งก็มีเสียงสองเสียงสามตามมา สุดท้ายแล้วพริมโรสที่ยืนกรานปฏิเสธตำแหน่งดาวคณะมาตั้งแต่แรกก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงเสียงหมู่มากได้อีก  ถึงแม้ว่าจะอ้างเฮียครามกับรุ่นพี่ไปแล้วแต่ก็ดูเหมือนรุ่นพี่จะไม่มีอภิสิทธิ์มากพอที่จะต่อต้านคนทั้งคณะได้

 

และเป็นผลให้เขตครามมีสีหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์มาตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้  ปัจจุบันบนรถคันหรูของชายหนุ่มพริมโรสได้แต่นั่งทำตัวเจียมเจี๋ยมขั้นสุดเพราะรัศมีที่คนพี่แผ่ออกมานั้นน่าขนลุกจริงๆ

 

จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่มั่นใจว่าคนพี่เป็นอะไรไปกันแน่ จึงคาดเดาเอาเองว่าเขาคงเครียดกับเรื่องงานจึงไม่กล้าก่อกวนหรือกลั่นแกล้งอะไรให้คนพี่ต้องปวดหัวเพิ่ม

 

ภายในรถที่ไร้ซึ่งบทสนทนาตลอดทางอยู่ๆ ชายหนุ่มที่ได้รับฉายาแผ่นเหล็กน้ำแข็งก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาก่อน  "ทำไม"

 

"คะ?" เขาพูดอะไร อะไรคือทำไม

 

"ทำไมถึงเป็นดาว" เขตครามขยายความ

 

"ก็ไม่ได้อยากเป็นนะคะ แต่สู้เสียงส่วนใหญ่ไม่ได้" พริมโรสพยายามหาข้ออ้างมาแล้วมากมายแต่เสียงของเพื่อนนักศึกษาส่วนมากก็ยังเลือกเธออยู่ดี ขนาดรุ่นพี่ช่วยพูดแล้วทุกคนก็ยังไม่ฟัง และยังหาข้อดีต่างๆ ของเธอมาพูดจนพริมโรสเกือบจะกลายเป็นนางฟ้ามาเกิดอยู่รอมร่อ

 

ต้องบอกว่าพริมโรสนอกจากจะเรียนเก่งมากแล้วยังน่ารักสดใสเป็นกันเองและยังสวยมากอีกด้วย เป็นความสวยที่มีเอกลักษณ์ ไม่ใช่ความสวยที่หาได้ทั่วไปแบบไปที่ไหนก็เจอ แต่เป็นความสวยที่มองแล้วจดจำไม่ลืม สวยจนลืมหายใจ ผิวขาว ตากลมโต ริมฝีปากอวบอิ่ม หุ่นดี ขาเรียวยาว ที่สำคัญแววตาที่สดใสและมีความฉลาดเฉลียวอยู่ในนั้น

 

พริมโรสที่ได้ฟังวาทะศิลป์ของเพื่อนบางคนแล้วถึงกับเคลิ้มตามไปชั่วขณะ แต่สุดท้ายก็ต้องหลุดออกจากภวังค์แล้วเหลือบตามองคนพี่เป็นระยะๆ ก่อนจะทำหน้ามุ่ย!

 

 คนพี่น่ะชอบพูดว่าาเธอไม่สวยแถมยังโง่อีก ชิ!

 

"หึ" เขตครามเพียงส่งเสียงในลำคอเท่านั้น ไม่พูดหรืออธิบายอะไรอีกในบทสนทนาที่เขาเป็นคนเริ่มก่อนนี้ ทำเอาพริมโรสสุดแสนจะมึนงงกับความหึ?ของคนพี่ อะไรคือเปิดหัวมาก่อนแต่ถามแค่นี้?

 

"เอ้า!?” อะไรของเขา หรือว่า… 

 

พริมโรสทำหน้าทะเล้น ยิ้มกรุ่มกริ่มอย่างคนอารมณ์ดี “หวงหรอคะ”

 

“!!!” คำถามนี้ทำเอาเขตครามตกใจขึ้นมาเล็กน้อยอย่างไม่มีสาเหตุ ก่อนจะทำนิ่งเก็บอาการได้อยู่

 

 

“หวงทำไม” คนตัวโตเลิกคิ้วเหลือบตามองใบหน้าเล็กกว่าฝ่ามือของหญิงสาวในขณะที่รถกำลังแล่นไปตามทางด่วนสะพาน

 

“ก็พริมเป็นเด็กเฮีย” พริมโรสพูดอย่างมั่นใจ

 

“ตอนไหน" ชายหนุ่มเลิกคิ้วอีกครั้งเป็นคำถามแววตามีความสนุกสนานปนอยู่ มุมปากหนากระตุกยิ้มจางๆ ทำให้พริมโรสเริ่มไม่แน่ใจ

 

"…ก็เมื่อตอนเย็นเฮียบอกว่าพริมเป็นเด็กเฮีย?" พริมโรสมองหน้าเขตครามและเต็มไปด้วยคำถามและความไม่แน่ใจ

 

"ฉันบอกกับเธอว่ายังไง" เขตครามให้หญิงสาวทวนประโยคให้ฟังและพริมโรสเองก็เข้าใจดีจึงพูดให้คนพี่ฟังอีกครั้ง

 

"เฮียบอกว่า เฮียรู้มาตลอดว่าพริมเป็นเด็กเฮีย" ถึงตอนนี้หัวใจดวงน้อยที่เคยชุ่มฉ่ำเริ่มไม่มั่นใจและกำลังจะแห้งเหี่ยว

 

"เธอก็รู้ว่าฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น"

 

…ใช่ เธอรู้ดีเพียงแต่แค่ตั้งใจทึกทักเอาเองเพื่อสร้างความสุขเล็กๆ ก็เท่านั้น  คนพี่ก็แค่กลั่นแกล้งเธออย่างทุกที เพราะคนพี่ขยันให้ความหวังแบบนี้เธอเลยไปไหนไม่รอดสักที 

 

"…ค่ะ พริมแค่หยอกเล่น เฮียจะมาหวงพริมทำไมเฮียไม่ได้ชอบพริมสักหน่อย” พริมโรสเสียงอ่อนลงๆ ทุกที ท่าทางหงอยๆ ของคนตัวเล็กทำเอาเขตครามนึกอยากแกล้งเธออีกแล้ว  ไม่รู้ทำไมถึงได้ชอบแกล้งเธอนักก็ไม่รู้

 

"โง่น้อยกว่านี้อีกหน่อยสิ เผื่อฉันจะรับพิจารณา"

 

"…." พริมโรสถึงกับหมดคำพูดได้แต่ใช้สายตาตัดพ้อคนพี่อย่างขอความเห็นใจ ก่อนจะทำหน้าคิดหนัก

 

"ขอเงื่อนไขที่ง่ายกว่านี้หน่อยได้มั้ย ให้โง่น้อยหน่อย? คนฉลาดอย่างพริมทำไม่ได้หรอกค่ะ" พริมโรสตอบอย่างมั่นใจและมั่นหน้าด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นการเป็นงาน ประโยคสุดท้ายเธอทำเสียงหงอยลงหน่อยเพื่อยืนยันว่าทำไม่ได้จริงๆ  ทำเอาเขตครามถึงกับอึ้งค้างไปเลย

 

ก่อนที่ต่อมาชายหนุ่มจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

 

"หึหึ ฮ่าๆๆๆ" ท่าทางแบบนั้นของเธอแทนที่เขตครามจะเห็นใจเขากลับหัวเราะออกมาเสียอย่างนั้น ซึ่งมันแทบจะไม่เกิดขึ้นเลยกับชายหนุ่มที่ชื่อว่าเขตคราม