MasukShare
บทที่ 7/2 สัมผัสเล็กๆที่ชวนใจเต้น
Terakhir Diperbarui:
2026-01-10 00:59:51เพราะที่ผ่านมาตั้งแต่เล็กจนโตเขาเป็นคนที่เงียบขรึมที่สุดในบ้าน พูดน้อยและหัวเราะยากกว่าใคร ตอนเด็กพ่อกับแม่เคยพาไปหาหมอพัฒนาการก็พบว่าเขาปกติดีทุกอย่างเพียงแต่ไม่ชอบพูดก็เท่านั้นเอง
"หัวเราะอะไรคะ ไม่ตลกด้วยเลยนะ" (≧ o ≦*) พริมโรสหลับหูหลับตาโวยวาย ใบหน้าสวยหวานบึ้งตึงบิดเบี้ยวอย่างไม่รักษาอาการ น้ำเสียงบ่งบอกว่าเธอนั้นจะแง่งอนคนพี่ให้ได้เลยในตอนนี้ "ถึงแล้ว ลงไปได้แล้ว" เขตครามส่ายหน้าไปมาอย่างขบขันระคนเอ็นดูคนตัวเล็กกว่า นี่คือความรู้สึกเอ็นดูนับครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ที่มันเกิดขึ้นกับผู้หญิงที่ชื่อพริมโรส ครั้งแรกของความรู้สึกนี้ที่มันเกิดขึ้นกับเขา มันมาจากเธอและตอนนี้ก็ยังเป็นเธออยู่ร่ำไป "ชิ พริมโป้งเฮียแล้ว ไม่คุยด้วยแน่สามวัน! คราวนี้แกล้งแรงไปแล้วนะคะ มาเล่นกับใจพริมได้ไง” คนตัวเล็กบ่นอุบอิบก่อนจะใช้นิ้วโป้งแปะบนแขนแกร่งของคนตัวโตอย่างไม่กลัว หญิงสาวทำปากยื่นสะบัดหน้าหนีบ่งบอกว่างอนมากนะ รีบง้อด่วน! อุตส่าห์คิดว่าคนพี่ใจอ่อนแล้ว ที่ไหนได้มุกแกล้งแบบใหม่นี่เอง พริมโรสเองก็ไม่ได้รู้เรื่องเท่าไหร่ว่าสรุปแล้วเขตครามคิดยังไงกับตัวเองเพราะ สำหรับเธอนั้นที่ไม่รู้อะไรเลย ตัวเขาช่างคาดเดายากเย็น "ไม่ได้เล่น" เขาไม่เล่นกับใจใครอยู่แล้ว ตอนนี้แค่ยังไม่มั่นใจในความรู้สึกที่มีเต็มร้อย ขอดูไปก่อนเรื่อยๆก็เท่านั้น แน่นอนว่าเขตครามไม่ได้บอกให้พริมโรสรู้เด็ดขาด เดี๋ยวเด็กมันเหลิงเขาจะปวดหัวมากกว่าเก่า "ก็เห็นๆ อยู่ว่าแกล้ง คราวนี้งอนจริงๆ ด้วย" คนตัวเล็กกอดอกแน่น ลีลายังไม่ยอมลงรถ เธอกำลังรอให้คนพี่ง้อกันสักหน่อย "อย่าทำหน้าเป็นตูดเดี๋ยวไม่สวยกว่าเดิม” นิ้วแกร่งเอื้อมไปเขี่ยแก้มป่องนุ่มนิ่มอย่างลืมตัว ทำเอาหญิงสาวหัวใจเต้นโครมครามกับสัมผัสเล็กๆ นี้ ตึกตัก ตึกตัก พริมโรสพยายามกลบเกลื่อนเสียงหัวใจที่กำลังไม่รักดีจะใจอ่อนง่ายดายและเลือกที่จะพยศด้วยกันจะหันไปงับนิ้วของเขาอย่างโมโห งับบบ!! เขตครามรีบดึงนิ้วหลบทันที! “เป็นหมารึไง” “หมาที่ไหนสวยขนาดนี้ หน้าเป็นตูดที่ไหนหน้าตาน่ารักแบบนี้ หน้าตาฉลาดๆแบบพริมไม่สวยแล้วเรียกอะไรคะ!” พริมโรสโวยวายไม่พอใจ เธอสวยที่สุด! ห้ามเถียง! เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มโมโหจริงๆ เขตครามก็คิดจะเลิกแกล้งแล้ว “โอ๋ๆ ไม่โมโหนะเด็กดี" มือหนายื่นไปลูบหัวแกมโยกหัวเล็กทุยของพริมโรสอย่างลืมตัว ชายหนุ่มเผลอแสดงความเอ็นดูและด้านที่อ่อนโยนออกมาโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวเช่นกัน ซึ่งท่าทางแบบนี้มันเกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติ การกระทำที่ดูอ่อนโยนกระทันหันแบบนี้พริมโรสไม่เคยคิดว่าจะได้รับ เอาหญิงสาวที่กำลังเดือดปุดๆจากการโดนว่าไม่สวยชะงักกึกทุกการกระทำ ” …. “ ตึกตัก ตึกตัก ตึกตักๆๆๆ ต่อมาใบหน้าสวยก็เห่อแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้เป็นผลมาจากการชอบเขาโดยตรงจากหัวใจที่ไม่อาจควบคุมได้ มันเต้นแรงกว่าเดิมจนแทบจะทะลุออกจากอก อาการแง่งอนที่เคยมีมลายหายสิ้นไปหมดในพริบตาอย่างน่าเหลือเชื่อ เขตครามก็เหมือนจะพึ่งรู้ตัว เขารีบชักมือกลับทันทีเพื่อไม่ให้ยัยตัวเล็กเหลิงหนัก “อะฮึ่ม!! ลงไปได้แล้ว” พริมโรสที่หน้าแดงตัวแดงก็รีบลงจากรถทันที ก่อนไปไม่ลืมหันมาลักจุ้บแก้มคนพี่ไปหนึ่งที “จุ้บ! ฝันดีนะคะขอบคุณที่มาส่ง” ต่อให้จะเสียอาการแค่ไหนพริมโรสก็ไม่พลาดจะแอบขโมยจุ้บแก้มคนพี่อย่างถือดียามที่เขาเผลอ พอทำแบบนั้นแล้วก็รีบพูดรีบจากไปทันทีเพราะกลัวจะโดนเขกหัวเหมือนที่ผ่านๆ มายามที่เธอจีบเขามากเกินไป ปัง! เสียงประตูรถหรูปิดลงพร้อมกับการวิ่งหนีไปของคนบางคน “…..” เมื่อกี่ยัยเด็กนี่กล้าขโมยหอมแก้มเขา?? พริมโรสไปแล้ว ทิ้งให้เขตครามนั่งสับสนกับความคิดตัวเองอยู่ข้างหลัง ”หึ ตัวแสบ“ เขาลูบแก้มสากตรงที่โดนหอมไปเมื่อครู่อย่างเผลอไผลและ เสียงหัวใจแกร่งที่ค่อยๆ เต้นผิดหวังหวะ พอเป็นแบบนี้แล้วเขตครามก็หันไปมองทางคนที่พึ่งวิ่งหายไปในตึกก่อนจะส่งเสียงหัวเราะในลำคอกับตัวเองเบาๆ ตึกตัก ตึกตัก “เอาใหญ่แล้วพริมโรส” ….
Bab terbaru
สยบรักเขตคราม บทที่ 28 เราเป็นอะไรกัน
พริมโรสที่เลิกเรียนเร็วว่าปกติเดินออกมาจากอาคารด้วยความรู้สึกที่หมดพลังงาน เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจอยากจะกลับไปล้มตัวนอนลงบนเตียงแล้วปล่อยปลดความอึดอัดอยู่ในอกตลอดทั้งวัน ด้วยการร้องไห้"มึง" ใบหม่อนรีบสะกิดเพื่อนหลายๆ ทีให้หันไปดูหน้าตึกคณะแถวบริเวณประตูหนึ่ง ซึ่งวันนี้เธอกับเพื่อนเดินออกมาจากประตูสามเพราะก่อนหน้านี้อาจารย์ให้ช่วยยกของ"อือ" พริมโรสหันไปดูตามที่เพื่อนบอกก็เห็นชายหนุ่มในชุดลำลองธรรมดาที่ดูดีจนโดดเด่นท่ามกลางฝูงชนมากมายที่กำลังเดินขวักไขว่"จะเข้าไปมั้ย" ใบหม่อนถามพริมโรสที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม"เขาไม่ได้มารับกูมั้ง ขนาดข้อความยังไม่คิดจะตอบเลยด้วยซ้ำเขาจะมารับกูได้ยังไง" ถึงพริมโรสจะพูดออกไปแบบนั้นแต่ที่จริงเธอก็รู้อยู่ในใจลึกๆ ว่าคนพี่อาจจะมารอรับเธอจริงๆ แต่เพราะความรู้สึกที่ไม่ดีมาตลอดทั้งวันทำให้พริมโรสไม่พร้อมที่จะพบหน้าคนพี่และฟังอะไรในตอนนี้"ไม่ได้มารับมึงแล้วจะมารับใคร" ใบหม่อนมองเพื่อนที่พูดตัดพ้อตัวเองด้วยความเป็นห่วง"แฟนเขามั้ง กูจะรู้หรอไปกันเถอะ" พริมโรสยอมรับว่าตอนนี้ตัวเองกำลังงี่เง่าอยู่ แต่เธอยังไม่พร้อมจะคุยกับเขาตอนนี้จริงๆ"ไม่เข้าไปแบบนี้จ
สยบรักเขตคราม บทที่ 27 แฟนเก่าในข่าวลือ
วันต่อมาพริมโรสไปมหาลัยโดยมีเขตครามไปส่ง แต่ที่น่าแปลกคือตลอดทั้งวันไม่มีข้อความตอบกลับจากคนพี่เลยแม้แต่ข้อความเดียว“เป็นอะไรนั่งจ้องโทรศัพท์ทั้งวัน” ใบหม่อนเอ่ยถามเพื่อนสาวในขณะที่ตัวเธอก็นั่งไถ่มือถือไม่ต่างกัน แต่ต่างตรงที่เธอไม่ได้นั่งทำหน้ายุ่งเหมือนเพื่อนสนิทอย่างพริมโรส“เปล่าหรอก” ก็แค่รอข้อความของใครบางคนที่หายไปทั้งวัน ไม่อ่านไม่ตอบหายเงียบกริบ“ก็เห็นจ้องทั้งวัน จ้องจนทะลุแล้วนั่น""ก็เฮียครามน่ะสิ หายไปเลยไม่ตอบอะไรสักอย่าง” พริมโรสบ่นอุบอิบ ใบหน้าสวยงอง้ำเหมือนปลาทูคอหักตลอดวัน“….” ใบหม่อนที่กำลังจะพูดอะไรหุบปากฉับเมื่อมือดันเลื่อนไปเจอโพสต์บางโพสต์ที่บังเอิญขึ้นหน้าฟีดมา“มึง…” ใบหม่อนหน้าซีดเผือด ลังเลว่าควรจะบอกเพื่อนดีหรือไม่ “มีอะไรหรอ” พริมโรสเงยหน้าจากมือถือ มองเพื่อนที่จู่ๆ หน้าเสียอย่างงุนงง“นี่…" ใบหม่อนตัดสินใจยื่นให้เพื่อนดูด้วยตัวเอง สุดท้ายแล้วยังไงพริมโรสก็ต้องเห็นแน่ๆ พริมโรสรับไปดูด้วยความรู้สึกหวิวในอก เมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอดวงตากลมโตก็สั่นไหวอย่างรุนแรง“คนนี้ใครหรอ…" พริมโรสเอ่ยถามใบหม่อนที่มีศักดิ์เป็นญาติของเขตครามเสียงเบา ก้อนแข็งๆ ถ
สยบรักเขตคราม บทที่ 26 หึงหวง
...…."เฮียคราม พี่เนวิน?” เสียงหวานใสที่ดังมาจากหน้าประตูทางออกสตูเรียกความสนใจของทั้งสองให้หันกลับไปมองเป็นตาเดียว“เสร็จแล้วหรอ” เขตครามเขี่ยบุหรี่ในมือก่อนจะโยนทิ้งลงในถังขยะอย่างเป็นระเบียบ“ค่ะ” พริมโรสพยักหน้า กลิ่นบุหรี่และควันจางบุหรี่ยังคงไม่จางหายไปเท่าไหร่ ทำให้พริมโรสเผลอกลั้นลมหายใจของเธอ“ฉันมารับ” เขตครามเดินเข้ามาหาคนตัวเล็กที่ยืนรออยู่“อ้อค่ะ งั้นพริมขอตัวก่อนนะคะพี่เนวิน สวัสดีดีค่ะ” หญิงสาวยิ้มหวานให้กับเขตครามก่อนจะหันไปบอกลาเนวินอย่างมีมารยาท“ให้เฮียไปส่งมั้ย “เนวินรีบเสนอตัว"ไม่ต้องเสือก" เขตครามโอบไหล่บางของพริมโรสเอาไว้ ตอบกลับแทนคนน้องเสียงเย็นเยือก"…." พริมโรสกระพริบตาปริบๆ มองสลับคนสองคนที่กำลังทำสงครามทางสายตากันด้วยความรู้สึกมึนงง"ไป" เขตครามดันหลังบางให้เดินนำไปก่อนโดยมีเขาเดินตามไป ชายหนุ่มใช้ร่างกายที่สูงใหญ่ของตนเองบดบังสายตาของผู้ชายอีกคนที่กำลังจ้องมองแผ่นหลังตนราวกับกำลังจะมองให้ทะลุไปถึงข้างหน้า….หลังจากที่รถยนต์คันหรูวิ่งอยู่บนท้องถนนที่เต็มไปด้วยการจราจรที่ติดขัด ระหว่างทางบรรยายกาศในรถเงียบงันไร้เสียงพูดคุยอย่างทุกที"เป็นอะไรคะ" จนกร
สยบรักเขตคราม บทที่ 25 แย่งชิง
สามสิบนาทีต่อมาหลังจากที่พริมโรสเข้าสตูหลังจากถ่ายภาพโปสเตอร์อันแรกไปรุ่นพี่ต่างคณะที่เป็นตากล้องในครั้งนี้ก็ให้พักเบรคช่วงแรกพริมโรสก็เดินไปนั่งให้เหล่าพี่ๆ ช่างแต่งหน้าซับเหงื่อเติมหน้าให้อย่างคุ้นชิน เธอเคยชินแล้วที่โดนผู้คนรุมล้อมจัดการกับใบหน้านี้หลังจากการประกวดครั้งที่แล้ว “น้องพริมเหนื่อยมั้ยครับ” น้ำหวานเย็นๆ ถูกยื่นมาตรงหน้าของพริมโรสโดยเจ้าของเสียงทุ้มนุ่ม ชายหนุ่มผู้มาใหม่ เขายังคงมีรอยยิ้มไว้บนใบหน้าอยู่เสมอทุกครั้งที่คุยกับเธอ เป็นรอยยิ้มที่เขาพยายามอย่างมากที่จะรักษามันเพราะก่อนหน้านี้พึ่งบังเอิญสวนทางกับเขตครามที่ลานจอดรถของคณะทั้งสองมีการปะทะคารมณ์กันจนเกือบจะลงไม้ลงมืออยู่เล็กน้อย เป็นผลให้เนวินอารมณ์เสียจนถึงตอนนี้ แต่พริมโรสไม่ได้รับรู้เรื่องเหล่านี้เลยสักนิด เธอก็ยังเป็นเธอที่พยายามรักษาระยะห่างกับผู้ชายทุกคนเพื่อให้เกียรติคนที่ตัวเองตามจีบอยู่ตอนนี้ แต่แน่นอนว่าเธอจะไม่ปิดกั้นตัวเองจากสิ่งที่ดีกว่าหากสิ่งนั้นทำให้เธอมีความสุขอย่างแท้จริง ยอมรับว่าทุกวันนี้มีความสุขที่ได้ตามจีบเขตคราม แต่ก็มีบางครั้งที่รู้สึกนอยด์เพราะรู้สึกเหมือนโดนกั๊กไว้“ไม่ค่อยเหนื่อยเท่า
สยบรักเขตคราม บทที่ 24 อารมณ์ที่หลากหลาย
14:30น.“วันนี้พริมมีถ่ายภาพโปรโมทมหาลัยนะคะ เสียดายจังไปเฝ้าเฮียไม่ได้” พริมโรสที่เรียนเสร็จเร็วในวันนี้เพราะถูกยกคลาสไปก่อนทักข้อความส่งไปหาเขตครามโดยไม่คิดว่าจะได้รับการตอบกลับอะไร“….” พอเห็นว่าข้อความที่พึ่งส่งไปขึ้นเครื่องหมายว่าอ่านแล้วก็เอียงหน้าอย่างสงสัย “ไม่ต้องมา" ยิ่งเห็นข้อความที่คนพี่ตอบกลับมาจากใบหน้าสงสัยก็กลายเป็นงอง้ำทันทีเธอรีบพิมพ์กลับไป "ไม่คิดถึงพริมหรอคะ""ไม่" คนพี่ก็ตอบกลับมาทันทีเช่นกัน"ชิ" เย็นชาอะไรขนาดนี้นะ พอรู้ว่าคำหวานคงไม่มีทางได้จากผู้ชายที่ชื่อเขตครามแล้วเธอจึงเอ่ยถึงสิ่งที่ต้องการ “ว่างมั้ยคะ""อืม" ชายหนุ่มตอบสั้นๆ แต่ก็เข้าใจ"ไปส่งพริมหน่อยซรี้~" พริมโรสพิมพ์ตอบกลับไป เธอใส่ฟิลเตอร์ใส่อินเนอร์ลงไปในข้อความราวกับว่าตอนนี้เธอกำลังส่งสายตาปริบๆ ให้เขาอยู่"อืม” อ่านแล้วเงียบไปสักพักจนพริมโรสใจเสียเขตครามก็ตอบกลับไป“วันนี้มีพี่คนหนึ่งมาชวนพริมไปค่ายอาสาด้วยนะคะ” พริมโรสรีบพิมพ์ตอบกลับ เธออยากเล่าให้คนพี่ฟังเผื่อเขาจะเผลอหึงหวงเธอออกมาบ้าง ถ้าหึงหวงแสดงว่ารู้สึกกับเธอเหมือนกันใช่มั้ยไม่นานจากแค่พิมพ์คุยคนพี่ก็โทรเข้ามาแทน คำแรกที่เขาพูดก็คือ“ไอ้
สยบรักเขตคราม บทที่ 23/2 สายตาที่น่าชนลุก
“สวัสดีดีค่ะพี่เนวิน” สองสาวยกมือไหว้ทักทายรุ่นพี่พร้อมกัน “ครับ น้องๆ กำลังคุยกันเรื่องค่ายอาสาใช่มั้ย พอดีเลยนะเฮียก็จะมาชวนไปค่ายเหมือนกัน” เนวินนั่งลงถัดจากพริมโรสโดยไม่เอ่ยปากถามก่อน หญิงสาวจำต้องแอบขยับออกมาหน่อยเพื่อรักษาระยะห่าง“ชวนไป?” พริมโรสสงสัย ทำไมเขาถึงมาชวนเธอ“เฮียได้ยินมาว่าคณะแพทย์ต้องเก็บชั่วโมงจิตอาสาใช่มั้ย โดยเฉพาะนักศึกษาทุน” เนวินสืบเรื่องราวของพริมโรสมาหมดแล้วในคืนเดียวเขาก็ได้ข้อมูลเธอทุกอย่าง“ค่ะ" พริมโรสพยักหน้ายอมรับ เหตุผลที่เธอเป็นนักศึกษาทุนไม่มีอะไรเลยนอกจากตอนนั้นที่สมัครสอบมา งอนกับที่บ้านอยู่กลัวไม่มีตังค์เรียนเลยสอบชิงทุนไปด้วยเลย เทอมหน้าเธอกะว่าจะไปสละทุนอยู่เพราะอยากให้คนที่ต้องการจริงๆ มากกว่าได้รับโอกาสตรงนี้ไป"ไปค่ายนี้กับเฮี…เอ่อออ พวกเฮียสิ เป็นค่ายจิตอาสาช่วยเหลือน้ำท่วมนะ ได้ชั่วโมงตั้ง60ชั่วโมงเลยนะ" ชายหนุ่มพยายามตีสนิทด้วยท่าทางรุ่นพี่ใจดีให้คนตัวเล็กข้างกายเชื่อใจก่อน ซึ่งพริมโรสที่สนใจค่ายนี้อยู่ก่อนหน้าที่คุยกับเพื่อนแล้วก็เอ่ยถามทันที เธอต้องการรายละเอียดมากกว่าที่รู้อยู่ แต่ถามว่าจะไปกับพี่เขามั้ย? แน่นอนว่าไปค่ายยังไงก็ต้อง
Anda juga akan menyukai
MyDear วิศวะเพลย์บอย NC18+
เรนเดียร์ B-5211.4K DibacaLOVE MECHANIC วิศวะรักข้ามโซน
Sherlina6.9K Dibacaคืนแรกรักวิศวะเพลย์บอย
อัญธิญาน์5.6K Dibacaฉลามไม่เคยรัก
นิยายของเนม7.3K Dibacaก็แค่นางบำเรอที่คุณไม่เคยแคร์ NC20+
มาตานานา พิธุ769 Dibacaลวงรักฉบับแฟนเก่า
คาราเมลคัสตาร์ด1.7K Dibacaฝันร้ายพ่ายรัก(นายน์)คนเลว | นายน์ x พาฝัน
Aoybabyz2.8K Dibacaอวบอ้วนแล้วยังไงสุดท้ายเขาเลือกฉัน (ลูกหมูของอินทนนท์)
ศิกาญจน์1.1K Dibaca
