บทที่ 6/2 ความสัมพันธ์ที่ดูไม่ธรรมดา

ตอนนี้กิจกรรมที่ต้องจัดการก่อนเป็นอันดับแรกคือหาดาวและเดือนเพราะเป็นกิจกรรมที่ใกล้เข้ามาแล้ว จนถึงตอนนี้ก็มีพวกรุ่นพี่แมวมองจากทั้งสองคณะเริ่มเดินหาคนแล้วเรียบร้อย

พริมโรสมองดูพบว่าหญิงสาวจากคณะวิศวะโดนดึงออกไปยืนเรียงกันราวๆ สิบคนแล้ว คนสวยไม่ขาดแคลนจริงๆ

“น้องพริม สนใจเป็นดาวมั้ย” เสียงหวานจากด้านข้างเรียกความสนใจของพริมโรสให้หันไป และก็พบกับรุ่นพี่หน้าตาสละสลวยคนหนึ่งกำลังใข้สายตาวิบวับจับจ้องเธออยู่จนน่าขนลุก

“พริมไม่มีเวลาหรอกค่ะพี่” พริมโรสไม่แปลกใจที่รุ่นพี่จะรู้ชื่อเธอเพราะเฟรชชี่ทุกคนยามเข้ากิจกรรมต้องมีป้ายชื่อเพื่อให้ง่ายต่อการเรียกขานและการมีปฏิสัมพันธ์ที่ง่ายดาย

“ไม่เป็นไร ไม่ได้ซ้อมทุกวันพี่ไม่ซีเรียส” รุ่นพี่ปีสองแพทย์เอ่ยอย่างเอาใจทั้งยังมีความสบายๆ เป็นกันเองอีกด้วย

“พริมทำอะไรแบบนี้ไม่เป็นจริงๆ ค่ะ” ให้ไปประกวดไปเดินสวยๆ แต่งตัวเวอร์ๆ หรือโชว์ความสามารถ ตอบคำถามอะไรพวกนั้นเธอคงอกแตกตายแน่ รู้ดีว่าตนเองเป็นคนไม่ชอบความยุ่งยาก (ขี้เกียจ) ขนาดขนมที่อยากกินเธอยังยอมไม่กินเพราะขี้เกียจแกะให้ยุ่งยาก น้ำที่อยากกินก็ไม่ยอมกินเพราะขี้เกียจไปซื้อให้ยุ่งยาก กับข้าวที่น่ากินน่าสั่งก็ไม่สั่งเพราะขี้เกียจลงไปรับให้ยุ่งยาก? แต่บางวันก็ขยันจนตาแตกเหมือนคนโดฟเอ็มร้อยมาสิบขวดคึกทั้งวันพลังงานล้นเหลือจนทำทุกอย่างไปทุกที่

สรุปแล้วพริมโรสเป็นคนเกลียดความยุ่งยากและเอาแน่เอานอนไม่ได้~

“พี่สอนให้ได้” รุ่นพี่หมอคนสวยไม่ถือสาเลย ทำไม่เป็นเธอสอนให้เอง

“คือจริงๆ แล้ว…” พริมโรสที่เห็นว่ารุ่นพี่ตื้อไม่เลิกก็ทำหน้ามีลับลมคมนัยก่อนจะเรียกรุ่นพี่ให้ขยับมาใกล้ๆ

“อะไรหรอ” เธอทำหน้าสงสัย

พริมโรสแอบกระซิบรุ่นพี่เสียงเบา เธอทึกทักเอาเองเก่งอยู่แล้ว “เฮียครามไม่อนุญาตค่ะ เฮียหวง”

“….” รุ่นพี่สาวที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบหันขวับไปมองรุ่นพี่เขตครามผู้เลืองลือทันทีด้วยสัญชาตญาณ และเมื่อเจอสายตาเย็นชาคู่นั้นที่กำลังจะฆ่ากันเธอก็รีบถอยทันที

“เอาแบบนั้นก็ได้จ๊ะ เสียดายจริงๆ” หญิงสาวรีบกุลีกุจอไปหาคนอื่น ก่อนไปไม่ลืมแสดงสีหน้าเสียดายอย่างสุดซึ้งให้ชัดเจน และทำมือทำไม้ว่าเสียดายและไม่เอาน้องแล้วก็ได้อะไรทำนองนั่นให้รุ่นพี่ผู้เลื่องลือได้เห็นชัดๆ เสียก่อน

“เกือบตายเร็วแล้วเรา” หญิงสาวลูบอกเบาๆก่อนจากไป

พริมโรสที่เห็นว่ารุ่นพี่จากไปแล้วก็หันไปหาคนพี่ที่ยืนอยู่กับพรรคพวกของเขาและกำลังหารืออะไรกันสักอย่าง

คนพี่ก็นะ มาเป็นตออยู่กับเธอตั้งนานจะไปก็ไม่บอกกันเลย เธอบ่นในใจแต่ยังส่งยิ้มพิมพ์ใจให้เขาได้อยู่

แน่นอนว่าเขตครามที่เอาแต่มุ่งสายตาไปทางพริมโรสอยู่บ่อยครั้งอย่างไม่ได้ตั้งใจเห็นท่าทางของเธอแล้ว

“หึ” เขายกยิ้มมุมปากจางๆ และหายไปอย่างรวดเร็ว แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หญิงสาวตัวน้อยๆอย่างพริมโรสชุ่มฉ่ำไปทั้งใจ

เธอแอบส่งมินิฮาร์ทดวงน้อยและขยิบตาวิ้งๆให้คนพี่ยามที่ทุกคนเผลอ หารู้ไม่ว่ามีคนตาค้างอึ้งจนลืมกระพริบตาไปหลายคนเมื่อได้แอบไปเห็นปฏิกิริยาและความสัมพันธ์ของเธอกับแผ่นเหล็กน้ำแข็งอย่างคุณชายเขตครามสุดโหดประจำคณะ

ฉับพลันข้อสันนิษฐานที่น่าสงสัยของพวกเขาก็พลันเหมือนจะเป็นจริงขึ้นมา เมื่อเห็นว่าก่อนหน้านี้ชายหนุ่มอย่างเขตครามก็เหมือนจะไปยืนเป็นร่มเงาให้กับน้องผู้หญิงคนนั้นโดยบังเอิญอย่างนานสองนาน กลับกลายเป็นว่าไม่บังเอิญแต่ทุกอย่างดูเหมือนจะตั้งใจอยู่แล้ว

เกิดอะไรขึ้น?? น้ำแข็งเริ่มละลายแล้วหรอ แผ่นเหล็กเริ่มหลอมแล้วใช่หรือไม่?

พริมโรสไม่รู้อะไรเธอหยอกล้อจีบคนพี่แต่พอหอมปากหอมคอก็หยุดแค่นี้ ก่อนที่เธอจะหันไปหัวเราะคิกคักกับเพื่อนใหม่อย่างอารมณ์ดี~

เขตครามส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจระคนอ่อนใจก่อนจะหันไปหารือกับคนอื่นต่อ

ยัยเด็กนี่ จริงๆเลย…

….