03.หลงกลจนเสียตัว(3)

เวลาล่วงเลยผ่านมาจนเย็น ฉันก็ยังคงอยู่บนที่นอนและกลิ้งไปกลิ้งมา หัวสมองมันคิดถึงแต่พี่นายและเรื่องของเมื่อคืนที่เราได้เสียกัน ใจก็ได้แต่หวังว่าพี่เขาจะจำได้และรับผิดชอบตามที่พูดไว้ แต่ก็ได้แค่หวังอะเนาะ เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าเขาทำเพราะความเมา

“เฮ้อ ทำใจเถอะยัยแก้มเอ้ย แกมันหลวมตัวไปเองนี่นา” บ่นกับตัวเองแล้วเอามือขึ้นก่ายหน้าผาก

Rrrr.

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

หยิบขึ้นมาดูว่าเป็นเบอร์ใครก่อนจะกดรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นพี่เกมส์

“ว่าไงพี่เกมส์”

(อาบน้ำแต่งตัวรอเลย วันนี้เราจะไปกินข้าวนอกบ้านกัน)

“เนื่องในโอกาสอะไรเหรอ?”

(วันเกิดเพื่อนพี่น่ะ)

“แก้มไม่ไปไม่ได้เหรอ”

(ไม่ได้ ไปด้วยกันเนี่ยแหละ รีบอาบน้ำแต่งตัวรอเลยนะ อีกครึ่งชั่วโมงพี่จะถึงบ้าน)

ติ๊ด

ไม่ทันได้โต้ตอบกลับ พี่เกมส์ก็วางสายไปทันที

ร้านอาหารแห่งหนึ่งย่านตัวเมือง

ไม่อยากมาก็ต้องมา เพราะพี่เกมส์อยากให้น้องสาวสุดที่รักคนนี้มาด้วย และฉันก็ต้องนั่งลงรองพื้นที่คอหลายต่อหลายชั้นกว่าจะปกปิดรอยที่พี่นายทิ้งไว้เมื่อคืนได้มิด

“พวกมึงกินกันเต็มที่เลยนะไม่ต้องเกรงใจ” เพื่อนพี่เกมส์ที่เป็นเจ้าของวันเกิดพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“มึงพูดแบบนี้เดี๋ยวพวกกูก็แดกให้มึงจ่ายจนกระเป๋าแหกหรอกไอ้นี่ ฮ่า” พี่ผู้ชายอีกคนที่อยู่ในกลุ่มพูดขึ้นพลางหัวเราะร่า

แต่ฉันดูไม่ค่อยถูกชะตากับพี่คนนี้สักเท่าไหร่ เขาชอบคุกคามฉันทางสายตาจนเห็นได้ชัดเลยละ แถมยังนั่งจ้องมองแบบไม่กะพริบตาอีก

“แล้วนี่ไอ้นายไม่มาเหรอวะ”

“ต้องมาดิวะ มันจะพลาดได้ไงวันเกิดมึงทั้งที แต่คงจะอีกสักพักอะมั้ง เพราะวันนี้ลูกค้ามันเยอะ” พี่เกมส์ตอบกลับพลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม

“อย่ากระดกเยอะไอ้เกมส์ น้องสาวมึงมาด้วย”

“เออกูรู้น่า กูไม่แดกจนขาดสติหรอก”

“แล้วนี่แก้มไม่กินหน่อยเหรอ นั่งมาเกือบจะครึ่งชั่วโมงละนะ พี่ยังไม่เห็นกินอะไรบ้างเลย ไม่หิวหรือยังไง” พี่เกมส์หันมาถามฉันที่เอาแต่นั่งนิ่ง

“พอดีว่าหนูไม่ค่อยหิวน่ะ”

“เป็นอะไรหรือเปล่า ดูผิดปกติไปนะ”

“เปล่านิ ผิดปกติตรงไหน พี่เกมส์ชอบคิดมากไปแล้ว” พูดจบก็ตักอาหารตรงหน้าเข้าปากอย่างเลิ่กลั่ก

“แหม่ๆ น้องมึงก็โตแล้ว ทำตัวเป็นพ่อไปได้นะมึงเนี่ย” เพื่อนพี่เกมส์พูดขึ้น

“โตแค่ไหนน้องก็ดูเด็กในสายตากูอยู่ดี”

ก็แบบเนี้ย พี่เกมส์ยังคงมองฉันเป็นเด็กอยู่เสมอ นี่ถ้าเกิดรู้ว่าน้องสาวคนนี้ไปเสียตัวให้กับเพื่อนสนิทของเขา เขาจะไม่เอาไม้ไล่ฟาดฉันจนก้นลายเลยเรอะ

ฮึ่ย! กลัวขึ้นมาเลยแฮะ

ไม่นานนักพวกพี่ๆ ก็พากันนั่งดื่มด่ำกับรสสุราและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ส่วนฉันก็ได้แต่นั่งทำตาปริบๆ เพราะไม่รู้จะคุยอะไรกับใคร มีแต่ผู้ชายทั้งนั้น

“นั่นไง ไอ้นายมาแล้ว” พี่เกมส์พูดขึ้นแล้วชี้นิ้วไปทางพี่นายที่กำลังเดินมา

“ไง รอนานกันเปล่าวะ พอดีกูคุยกับลูกค้าพึ่งเสร็จน่ะ” พี่นายพูดพลางนั่งลงตรงโต๊ะตัวที่ว่างซึ่งมันตั้งอยู่ตรงข้ามกับฉัน

“เออกูเข้าใจ มีงานก็ต้องทำงานให้เสร็จก่อนถูกแล้วเพื่อน” พี่เจ้าของวันเกิดพูดขึ้นแล้วยื่นแก้วเหล้าส่งให้พี่นาย “อะ หมดแก้วให้ดูหน่อยดิวะเพื่อน”

พี่นายรับแก้วเหล้ามาแล้วจัดการกระดกเข้าปากทีเดียวจนหมด

ชิชะ! ทีแบบนี้หน้าฉันเขายังไม่คิดจะเหลียวมามองเลย เรื่องเมื่อคืนก็แค่เรื่องหลอกลวงสินะ ไอ้พี่นายคนนิสัยไม่ดี ไอ้คนไม่น่ารัก เชอะ!!

“น้องแก้มไม่ดื่มเหรอครับ” ไอ้พี่คนที่บอกว่าชอบคุกคามทางสายตาเอ่ยถามก่อนจะยื่นแก้วเหล้ามาให้ “สักแก้วไหมครับ พี่ชงมาแบบไม่เข้ม”

ฉันยิ้มแหยๆ แล้วหันไปมองหน้าพี่เกมส์

“เอามานี่ กูแดกให้เอง” พี่นายคว้าแก้วเหล้าไปแล้วกระดกทีเดียวจนหมดอีกเช่นเคย “แก้มไม่ดื่มเหล้าน่ะ อีกอย่างน้องอายุยังไม่ถึงยี่สิบมึงไม่ควรจะส่งเหล้าให้นะ คิดสักนิดก็ดีว่ะ” พี่นายพูดเสียงแข็งกับพี่ผู้ชายคนนั้น

นะ...นี่ พี่นายรู้ด้วยเหรอว่าฉันไม่ดื่มเหล้าน่ะ

“แหม่ มึงจะไปซีเรียสอะไรวะ แฟนน้องเค้าก็ไม่ใช่ ดูไอ้เกมส์เป็นพี่ชายมันยังไม่พูดอะไรเลย”

“เหรอ แล้วมึงเป็นอะไร?”

“มาๆ กูว่าเรามาสนุกกันต่อดีกว่า ทีนี้ก็ห้ามใครส่งเหล้าให้น้องแก้มเด็ดขาดนะ” พี่เจ้าของวันเกิดพูดตัดบทขึ้น เมื่อเห็นว่าพี่นายกับพี่ผู้ชายอีกคนเริ่มตึงใส่กัน

นี่ฉันเหมือนเป็นตัวปัญหายังไงก็ไม่รู้ แหะๆ ><

“แก้มอยากกลับบ้านก่อนมั้ย” พี่เกมส์กระซิบถาม

“อยากกลับอยู่นะ แต่หนูไม่อยากให้พี่ต้องขับรถไปมาอะ รอกลับพร้อมพี่เลยดีกว่า พี่เกมส์สนุกกับเพื่อนได้เต็มที่เลยค่ะ แก้มไม่เป็นไร” ยกยิ้มกว้างให้พี่ชาย

“ถ้าอย่างนั้นพี่ขอนั่งอีกสักพักแล้วจะกลับบ้านนะ”

“อื้มๆ เดี๋ยวแก้มขอออกไปสูดอากาศหน้าร้านแป๊บนะ” พูดจบฉันก็ลุกเดินออกมาทันที โดยไม่ได้สังเกตว่ามีใครบางคนเดินตามออกมาด้วย

“ออกมาคนเดียวไม่กลัวบ้างหรือไง”

เสียงเข้มที่คุ้นเคยเอ่ยถาม เสียงนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากพี่นาย เพราะฉันจำได้ขึ้นใจ

“อยู่ข้างในน่ากลัวยิ่งกว่าอีก”

“แล้วมาทำไม”

“ก็พี่เกมส์อยากพาแก้มมาด้วย”

“ก็ปฏิเสธที่จะไม่มาสิ”

“.....”

มองหน้าพี่นายอย่างประหลาดใจ นี่เขาเป็นอะไรไปนะ อยู่ๆ ก็มาทำเสียงดุใส่กันเสียอย่างนั้น ปกติจะไม่คุยกับฉันด้วยซ้ำ ถ้าไม่เมาแบบเมื่อคืนอะนะ

“มองหน้าแบบนั้นทำไม”

“แก้มแค่แปลกใจ ว่าพี่นายคนเมื่อคืนหายไปไหน คนที่ออดอ้อนจะนอนด้วย คนที่พูดคะขาเสียงหวานใส่ ไม่ใช่มาทำเสียงดุใส่กันแบบตอนนี้”

“.....” พี่นายนิ่งเงียบ แล้วจ้องมองฉันตาเขม็ง

“พี่จำไม่ได้จริงๆ หรือว่าแกล้งคะ”

“จำได้ทุกการกระทำ แต่ตอนนั้นมันเมาด้วย”

“พอหายเมาก็เลยจะลืมว่างั้นเถอะ แก้มไม่น่าไปหลงกลพี่เลยเนอะ”

“ไม่ได้จะลืม แต่แค่...”

“แค่อะไรคะ?”

“ไม่มีอะไรหรอก กลับบ้านเถอะเดี๋ยวไปส่ง ไม่ต้องรอไอ้เกมส์มันหรอก” เดินเข้ามาดึงแขนฉันให้เดินตามเขาไปที่รถ จากนั้นก็เปิดประตูรถออก “ขึ้นไปสิ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“ไม่เป็นไร แก้มจะกลับพร้อมพี่เกมส์” ตอบปฏิเสธ

“พี่บอกให้กลับเลย” ทำเสียงดุใส่

“นี่พี่นายเป็นอะไรไป ทำไมต้องบังคับแก้มด้วยเล่า ก็แก้มจะรอกลับบ้านพร้อมพี่เกมส์มันผิดตรงไหน นั่นพี่ชายแท้ๆ ของแก้มนะ”

“จะกลับไปนั่งอยู่ในดงผู้ชายเยอะๆ เนี่ยนะ หึ!”

“นั่นก็เพื่อนพี่เกมส์ทั้งนั้นนี่คะ ถ้าพี่นายอยากกลับก็กลับไปก่อนเถอะ”

พูดจบแล้วเตรียมจะหันหลังเดินกลับไปภายในร้าน แต่ก็โดนกระชากแขนอย่างแรงให้เข้าไปนั่งในรถโดยมีพี่นายตามขึ้นมานั่งอยู่ที่เบาะเดียวกัน เขาคร่อมอยู่บนตัวฉันก่อนจะล็อกใบหน้าจิ้มลิ้มไว้แน่นแล้วก้มลงมาบดขยี้จูบอย่างดุเดือด

พี่นายดูดดึงและขบเม้มริมฝีปากฉันอย่างบ้าคลั่งอยู่นานสองนานถึงจะยอมผละออก “พี่ขอโทษ แก้มเจ็บหรือเปล่า พี่ข่มอารมณ์ไม่อยู่น่ะ”

“.....” ฉันเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

“พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้อยากจะทำแบบนี้ แต่คนมัน...”