04.เก็บอาการเก่ง(1)

Chapter 04

เก็บอาการเก่ง

.....

ใต้สะพานริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง

สรุปฉันก็ต้องกลับบ้านตามคำสั่งของพี่นายโดยที่พี่นายพากลับ แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ถึงบ้านเพราะเขาพาฉันมานั่งรับลมเล่นที่ใต้สะพาน และไอ้คำที่รอฟังที่เขาจะพูดก่อนหน้านั้นก็คือไม่หลุดออกมาจากปากสักที

ปากแข็งพอๆ กับไอ้นั่นเลยวุ้ย

“ทำไมต้องนั่งห่างขนาดนั้นด้วย กลัวอะไรพี่?” พี่นายพูดแล้วมองมาทางฉันที่นั่งห่างจากเขาแค่หนึ่งช่วงแขน สายตาก็ดูไม่อ่อนโยนเลยสักนิด

“อ้าว...ก็ปกติหรือเปล่าคะ พี่ก็ไม่เคยอยากจะใกล้ชิดแก้มอยู่แล้วไม่ใช่รึไง”

“นั่นมันเมื่อก่อน”

“แก้มนั่งตรงนี้แหละดีแล้ว”

“เขยิบมา”

“ไม่เอา แก้มจะนั่งตรงนี้ค่ะ”

“หนึ่ง...”

“.....”

“สอง...”

“.....”

“สาม...”

เมื่อนับถึงสาม พี่นายก็ดึงตัวฉันให้มานั่งอยู่ใกล้กับเขา พร้อมกับโอบเอวไว้แน่น ฉันก็ได้แต่มองแล้วขมวดคิ้วเป็นปมอย่างสงสัยปนแปลกใจ นี่พี่เขาจะเอายังไงกัน

ทุกอย่างเงียบสงบ มีก็แต่เสียงลมที่พัดผ่านและเสียงคลื่นบางๆ ของแม่น้ำ บรรยากาศยามค่ำคืนที่นี่ดีมากเลยทีเดียว นั่งกินลมได้เต็มปอด ชมวิวได้เต็มตา

“เมื่อไหร่พี่จะพาแก้มกลับบ้านล่ะ”

“ทำไม รีบเหรอ”

“ก็เห็นตอนแรกพี่อยากให้แก้มกลับบ้านไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมถึงพามาที่นี่เล่า”

“จะกลับบ้านพี่หรือบ้านตัวเอง”

“ก็กลับบ้านตัวเองสิคะ และอีกอย่างพี่เกมส์ก็คงไม่ยอมให้แก้มไปนอนบ้านคนอื่นหรอกค่ะ”

“คนอื่นที่ว่านี่คือพี่ คือเพื่อนสนิทของพี่ชายเรานะ”

“อื้อ ทำไมคะ”

“เมื่อคืนเราพึ่งได้กัน แบบนี้ยังเรียกคนอื่นอีกเรอะ!” พี่นายพูดเสียงดัง

นี่พี่นายจะเสียงดังทำไมกันเนี่ย

“นี่พี่นายจะเสียงดังทำไมกัน เดี๋ยวใครก็มาได้ยินหรอกค่ะ” ฉันหันซ้ายหันขวาดูว่ามีใครได้ยินที่พี่นายพูดเมื่อกี้หรือเปล่า แต่โชคดีตรงที่เราสองคนนั่งอยู่ไม่มีใคร

“อายทำไม พี่พูดเรื่องจริง”

“ก็รู้ว่าเรื่องจริง แต่มันสมควรมาพูดเสียงดังในที่แบบนี้มั้ยเล่า และอีกอย่างถ้าเมื่อคืนพี่ทำไปเพราะเมาก็ช่างมันเถอะค่ะ แก้มจะไม่อะไร เพราะยังไงพี่ก็ไม่ได้ชอบกันอยู่แล้ว”

“ใช่พี่ยอมรับว่าเมา แต่ที่ทำไปเมื่อคืนมันก็มาจากความรู้สึกด้วยส่วนหนึ่ง แก้มต้องการแบบไหนบอกพี่มาได้เลย พี่ยินดีจะรับผิดชอบทุกอย่าง”

“แก้มต้องการแบบที่พี่นายเต็มใจ แบบที่พี่นายไม่ต้องฝืนใจทำ เพราะอะไรที่เราฝืนมันมักจะไปด้วยกันไม่ได้อยู่แล้วค่ะ พี่นายลองไปคิดดูให้ดีก่อน อ้อ...แล้วนี่สร้อยที่พี่ฝากไว้เมื่อคืนค่ะ เห็นพี่บอกว่ามันสำคัญกับพี่แก้มเลยอยากจะคืนให้” หยิบสร้อยเส้นนั้นออกมาจากกระเป๋าก่อนจะยื่นมันคืนให้พี่นาย

พี่นายมองหน้าฉันก่อนจะรับสร้อยกลับคืนไป เขาจ้องมองดูสร้อยก่อนจะเก็บมันเข้ากระเป๋ากางเกงของตัวเอง “นี่เป็นสร้อยที่แม่พี่ให้ไว้ก่อนท่านจะเสียน่ะ มันสำคัญกับหัวใจมาก”

“อื้อ แก้มรู้ เมื่อคืนพี่นายก็บอกกับแก้มแบบนี้แหละค่ะ”

“แก้มโอเคหรือเปล่า”

“โอเคค่ะ”

แต่ความเป็นจริงใครมันจะไปโอเคกันเล่า

เรื่องเมื่อคืนยังตราตรึงอยู่ในใจ เลิกคิดไม่ได้จริงๆ

“รู้เหรอว่าพี่หมายถึงอะไร”

“ก็เรื่องเมื่อคืนไงคะ”

“ที่พี่ถามว่าโอเคนี่คือตรงนั้นอะโอเคมั้ย ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”

“ตะ...ตรงไหนคะ!”

“ตรงไหนที่โดนเปิดซิงล่ะ”

สิ้นประโยคนี้ที่พี่นายพูดออกมา แก้มคนนี้ก็ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว หน้าแดงฉาดขึ้นมาทันทีด้วยอาการเขินอาย ไม่คิดว่าเขาจะกล้าถามกันตรงๆ แบบนี้

“เป็นอะไรไป หน้าแดงเชียว”

“ปะ...เปล่าค่ะ แก้มว่าเรากลับกันดีกว่า” พูดบ่ายเบี่ยง

“แก้มยังไม่ได้ตอบพี่เลยนะว่าเจ็บหรือเปล่า ยังเจ็บอยู่มั้ย?” พี่นายยังคงถามต่อ

“โถ่...พี่เล่นถามกันแบบนี้ แก้มเป็นผู้หญิงนะ พี่ไม่คิดว่าจะเขินและอายบ้างหรือไงคะ”

“.....” พี่นายมองหน้าฉันพลางอมยิ้ม

อย่างที่เคยบอกไปว่ารอยยิ้มของพี่นายสามารถฆ่าผู้หญิงอย่างเราให้ตายได้เมื่อเห็น ลักยิ้มมุมปากที่มีเพียงเล็กน้อยแต่ดูมีเสน่ห์มากมาย ใบหน้าหล่อคม จมูกและปากได้รูปแบบพอดี

คำเดียวคือ...หล่อ

หือ...ใจแก้มจะละลายแล้วค่า ^o^

จากนั้นเราสองคนก็นั่งพูดคุยอะไรอีกนิดหน่อยก่อนพี่นายจะยอมพาฉันกลับมาส่งที่บ้าน อีกอย่างพี่เกมส์ก็โทร.มาตามแล้วด้วย ซึ่งฉันก็โดนบ่นนิดหน่อยที่มาก่อนแต่ยังไม่ถึงบ้านน่ะ