บทที่ 8

ในตอนนั้นจ้าวหยุนปิงพาเหมยอิงออกไปโดยไม่อธิบายสิ่งใดให้หยางจื่อหลงฟัง เขาเพียงต้องการสะสางเรื่องราวระหว่างเขาและนางให้เรียบร้อย เพื่อที่จะกลับมาหาอีกฝ่ายเพราะคิดไว้ว่าอีกคนคงนั่งรอเขา แต่เมื่อกลับมาเขาก็พบเพียงโต๊ะว่างเปล่าไร้ซึ่งบุคคลที่เขาคาดหวังว่าจะรอ เหลือทิ้งไว้เพียงไหสุราที่จำนวนเพิ่มขึ้นเท่านั้น 

            คราแรกจ้าวหยุนปิงเข้าใจว่าหยางจื่อหลงอาจจะรอนานและกลับไปก่อน แต่ไม่คิดว่าจะได้ยินเสี่ยวเอ้อบอกว่าแม่ทัพเลือดโอบกอดสตรีนางหนึ่งกลับจวนไปด้วย 

            “หึ เจ้าเล่าคุยกับคนรักเสร็จแล้วหรือ เหตุใดจึงมาอยู่ที่จวนข้ากันมิใช่ว่าต้องอยู่กับนางหรอกหรือ” 

            “นางมิใช่คนรักของข้า” จ้าวหยุนปิงปฏิเสธทันที 

            “นางบอกว่าเป็นคู่หมายกับเจ้ายังปฏิเสธว่ามิใช่คนรักหรือ” หยางจื่อหลงขึ้นเสียง เขาไม่เคยรู้สึกไม่พอใจขนาดนี้มาก่อน แม้หลายครั้งที่พบจ้าวหยุนปิงจะมีบ้างที่อารมณ์เสียบ้าง แต่ก็ไม่เหมือนเช่นวันนี้ “เจ้ามาขอเป็นฮูหยินข้าเพราะเหตุใดกัน ในเมื่อเจ้าเองก็กำลังจะมีฮูหยิน” 

            จ้าวหยุนปิงได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมาก็ถึงกับพูดไม่ออก เขาไม่คิดว่า หยางจื่อหลงจะเข้าใจไปเช่นนั้น นั่นเพราะเขาไม่ได้อธิบายสิ่งใดให้อีกฝ่ายเข้าใจ แต่น่าแปลกอาการของอีกฝ่ายกลับทำให้เขารู้สึกดี

            “ท่านหึงข้าหรือ” 

            “…” หยางจื่อหลงไม่เข้าใจที่จ้าวหยุนปิงพูดแม้แต่น้อย ได้แต่ทำหน้าบึ้งตึงไม่ต่างจากเดิม

            “ท่านไม่ชอบใจที่ข้าไปกับนาง ข้าจะไม่ทำอีกเพราะนางไม่ใช่คนรักของข้า ข้าปฏิเสธนางไปแล้วเรื่องหมั้นหมายบิดาข้าและท่านพ่อของนางตกลงกันไว้ และข้าเองก็ไม่ต้องการแต่งงานกับนางเช่นกัน นางเป็นเพียงน้องสาวข้าเท่านั้น แต่…” จ้าวหยุนปิงอธิบายสั้น ๆ ให้อีกฝ่ายเข้าใจได้ง่าย ๆ เรื่องราวของเขาไม่มีสิ่งใดซับซ้อน 

ทว่าตอนท้ายกลับทำให้แม่ทัพเลือดต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเพิ่มขึ้นอีก จึงได้แต่เงียบฟังว่าจ้าวหยุนปิงจะพูดสิ่งใดต่อจากนั้น 

“แต่ที่ท่านพาสตรีกลับมาด้วยนั้น ข้าเองก็ไม่ชอบใจนัก” ทันทีที่พูดจบ จู่ ๆ หยางจื่อหลงก็เริ่มรู้สึกแปลก ๆ ครั้นรู้สึกตัวก็คล้ายว่าร่างกายของเขาเริ่มซวนเซอีกครั้ง เป็นผลให้จ้าวหยุนปิงต้องเข้ามาประคองร่างแม่ทัพเอาไว้ 

“ข้ามึนหัว” ทันทีที่นั่งลงบนเตียงกว้าง หยางจื่อหลงพยายามสะบัดศีรษะขับไล่ความมึนงงออกไป ทว่ามันกลับไม่เป็นผล

“ไม่แปลกที่ท่านจะมีอาการเช่นนั้น เพราะข้าแอบจุดกำยานเอาไว้” จ้าวหยุนปิงเฉลย ก่อนหน้านั้นเขาจุดกำยานเอาไว้ก่อนเข้ามาในห้อง โดยถือมาพร้อมกับตะเกียงในมือ กลิ่นของกำยานเป็นกลิ่นที่อีกฝ่ายชอบ และนั่นคงทำให้แม่ทัพเลือดไม่ทันได้รู้สึกตัวว่าสูดดมสิ่งใดเข้าไป “อย่าได้กังวลกำยานของข้าไม่มีพิษ เพียงแต่…ท่านต้องชดใช้ที่ทำให้ข้าต้องเป็นห่วงท่านก็เท่านั้น” 

จ้าวหยุนปิงเดินกลับไปปิดประตูลงกลอนให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินไปยังเตียงนอนที่ยามนี้มีร่างของแม่ทัพเลือดนอนหอบหายใจไม่เป็นจังหวะอยู่บนนั้น ใบหน้าหล่อเหลาได้ยินสิ่งที่จ้าวหยุนปิงบอกก็จ้องใบหน้างดงามอย่างโกรธเคือง แต่ทว่าก็ไม่อาจควบคุมตนเองได้

“เจ้าให้นางจับต้องส่วนใดบ้าง” จ้าวหยุนปิงเอ่ยถาม พร้อมกับผลักร่างกายกำยำของแม่ทัพให้นอนลง ก่อนจะใช้ร่างตนเองคร่อมทับไว้ไม่ให้อีกฝ่ายมีโอกาสหลีกหนี 

“เจ้าจะทำอันใด ยะ…อย่า” 

จ้าวหยุนปิงไม่เพียงแต่ไม่ฟัง อีกทั้งยังไม่ยอมหยุดมือ

“ตรงนี้นางสัมผัสท่านหรือไม่” มือเรียวลูบไล้ไปตามแผงอกกำยำ หน้าท้องแบนราบเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อมัดแน่น จ้าวหยุนปิงจงใจลากนิ้วมือพาดผ่านเม็ดนุ่มนูนบนยอดอกจนกระทั่งแข็งนูน ปลายนิ้วลูบไล้วนไปวนมาจนคนใต้ร่างต้องสะกดกลั้นความต้องการเอาไว้ด้วยการขบเม้มปากตนเองจนห้อเลือด

“ท่านชอบให้ข้าทำเช่นนี้หรือ” จ้าวหยุนปิงรู้สึกถึงส่วนอ่อนไหวที่ขยับขยายอยู่ภายใต้ร่างของเขา มิใช่ของเขา แต่เป็นของแม่ทัพหยางผู้นี้ด้วย ใบหน้างดงามยิ้มกริ่มพึงพอใจที่สามารถทำให้อีกฝ่ายชอบใจได้ แม้ว่า      หยางจื่อหลงจะไม่ได้เอ่ยตอบ 

“อย่า…จับ” หยางจื่อหลงเอ่ยห้ามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ตอนที่    จ้าวหยุนปิงเคลื่อนมือมากอบกุมส่วนอ่อนไหวที่กำลังชูชัน พลันความรู้สึกยามที่ช่วยตนเองปลดปล่อยก็เกิดความกังวลขึ้น เขาไม่อยากให้จ้าวหยุนปิงรับรู้ว่าตนเองผิดปกติในสิ่งใด มือหนาหมายจะปัดป้อง ทว่ากลับอ่อนแรงเพราะฤทธิ์ของกำยานที่สูดดมเข้าไป อีกทั้งฤทธิ์ของสุราก็ยังทำให้มึนงงอยู่บ้างหลายส่วน

มือเรียวรูดรั้งส่วนอ่อนไหวที่แข็งร้อนจนรู้สึกได้ว่าแม่ทัพหยางพร้อมที่จะปลดปล่อยความสุขสมออกมาอย่างเต็มเปี่ยม น้ำสีใสส่วนปลายไหลหยาดเยิ้มจนเกิดเสียงเฉอะแฉะในยามที่รูดรั้ง ทว่าอีกฝ่ายกลับพยายามอดกลั้นเอาไว้ไม่ผ่อนคลายดังที่ควรจะเป็น 

“ผ่อนคลายเถิด ท่านอัดอั้นไว้เช่นนี้ไม่อาจทำให้ท่านสุขสมได้ เชื่อใจข้า” ทันทีที่พูดจบ แม่ทัพเลือดก็รู้สึกเหมือนถูกของแหลมบางอย่างทิ่มลงตรงส่วนของหน้าท้องเบา ๆ ทว่านั่นเป็นเพียงความรู้สึกชั่ววูบเท่านั้น 

ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองดวงตาของคนตรงหน้า ในแววตานั้นเขาไม่ได้รู้สึกถึงการกลั่นแกล้งจากอีกฝ่ายแต่อย่างใด นั่นทำให้แม่ทัพเลือดรู้สึกคลายกังวลลงไปบ้าง มือเรียวยังคงรูดรั้งเบา ๆ เป็นจังหวะก่อนจะรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ผ่อนคลายของแม่ทัพหยาง จ้าวหยุนปิงจึงเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น จนในที่สุด น้ำขาวขุ่นก็ถูกปลดปล่อยออกจากส่วนปลาย พร้อมทั้งยังกระตุกเบา ๆ ในมือของเขา