บทที่ 7

ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุรา หยางจื่อหลงจำไม่ได้แล้วว่าตนเองดื่มไปทั้งหมดกี่ไหตั้งแต่ตอนจ้าวหยุนปิงเดินจากไป หากฟังไม่ผิดคุณหนูผู้นั้นที่จ้าวหยุนปิงพาออกไปนางพูดว่านางเป็นคู่หมั้นของอีกฝ่าย เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นในใจก็พาลเกิดอาการไม่พอใจอย่างประหลาด มือหนาคว้าไหสุราที่ตั้งอยู่ตรงหน้ายกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด จากนั้นก็สั่งให้เสี่ยวเอ้อนำสุรามาให้ใหม่ เพราะหวังว่าอีกฝ่ายจะกลับมา เป็นเช่นนี้อยู่นานจากโต๊ะที่มีไหสุราเพียงไม่กี่ไห ยามนี้กลับแทบไม่เหลือที่ไว้ให้วางตั้งอีก 

            ทว่ารออยู่นานก็ไม่มีทีท่าว่าจ้าวหยุนปิงจะกลับมา แม่ทัพเลือดผู้มึนเมาด้วยฤทธิ์สุราบวกกับอารมณ์ขุ่นมัวในใจจึงลุกขึ้นออกจากโรงน้ำชาไปทั้ง ๆ ที่ร่างกายยังซวนเซ

            “นายท่านไหวหรือไม่เจ้าคะ” เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นชายหนุ่มลุกขึ้นจวนจะล้ม

            ใบหน้าหล่อเหลาหันกลับมามองสตรีที่กำลังช่วยพยุงตัวเขาเอาไว้ หญิงสาวตรงหน้าเองก็ยิ้มตอบพร้อมกับแสร้งหลบสายตาเล็กน้อยด้วยความเขินอาย ทว่าใบหน้าของใครบางก็ผุดขึ้นในหัว กลิ่นเครื่องหอมของหญิงสาวด้านข้าง ทำให้หยางจื่อหลงหยุดคิดถึงใครอีกคนไม่ได้ ใครที่ทิ้งเขาไว้แล้วเดินจากไปพร้อมกับคนรัก พลันนึกถึงก็รู้สึกไม่สบอารมณ์เพิ่มขึ้นไปอีก

            “เดินไหวหรือไม่เจ้าคะ…” ไม่ทันที่นางจะพูดจบ ร่างหนาก็เซถลาด้วยฤทธิ์สุราอีกครั้ง “ให้ข้าเดินไปส่งท่านเถิด” 

            หยางจื่อหลงไม่ปฏิเสธ หญิงสาวเห็นเช่นนั้นก็คลี่ยิ้มหวานนางกอดแขนกำยำเอาไว้หรืออาจจะเรียกได้ว่าใช้หน้าอกของนางแนบชิดกับแขนของแม่ทัพถึงจะถูก 

            หญิงสาวและชายหนุ่มโถมร่างกายเข้าหากันด้วยอารมณ์ในห้วงปรารถนา มือหนาซุกไซ้ไปตามเรือนร่างของสตรีอย่างหยาบโลน เนินอกอวบอิ่มถูกครอบครองด้วยริมฝีปากอุ่นชื้น ส่วนแข็งร้อนคับแน่นภายใต้อาภรณ์แข็งร้อนจนแทบระเบิดบดเบียดไปตามเรือนร่างเย้ายวน จนเรียกเสียงครางกระเส่าของนางได้อย่างไม่ขาดห้วง

            ทว่าไม่ทันได้เข้าสู่ช่วงอันสุขสม ใบหน้างดงามของผู้หนึ่งก็แจ่มชัดขึ้นมาในหัว พร้อม ๆ กับคำพูดของคนคนนั้นก็ดังก้องในหู จนทำให้มือหนาที่เคล้นคลึงเรือนร่างของหญิงสาวอยู่หยุดลงทันที 

            แม่ทัพเลือดสบถเบา ๆ อย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะผละออกจากร่างเกือบเปลือยเปล่าของหญิงสาว นั่งลงบนเตียงกว้างของตนเอง

            “นายท่านเป็นอันใดไปเจ้าคะ ข้าทำสิ่งใดไม่พอใจหรือไม่” นางหน้าเสียเมื่อจู่ ๆ ท่านแม่ทัพก็ผละออก ก่อนจะเข้าไปประจบเพื่อเอาใจ ยิ่งเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นถึงแม่ทัพเลือดแห่งต้าฉี มีโอกาสน้อยนักที่จะได้ขึ้นเตียงกับ     ท่านแม่ทัพเช่นนี้ ดังนั้นนางจึงไม่อาจปล่อยโอกาสดี ๆ เช่นนี้ให้หลุดมือไปได้ 

            “ให้ข้าปรนนิบัติท่านนะเจ้าคะ” นางพูดจบก็นั่งลงตรงหน้าปรายตามองเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ปลดกางเกงของแม่ทัพหยาง รูดรั้งส่วนอ่อนไหวภายใต้อาภรณ์อย่างชำนาญ ทว่านางทำอยู่นานก็ไม่มีวี่แววว่าท่านแม่ทัพจะตื่นตัว 

            จนในที่สุดคนที่หมดความอดทนเห็นทีจะเป็นแม่ทัพเสียเอง เขาผลักหญิงสาวออกก่อนจะลุกขึ้นแต่งกายให้เรียบร้อยตามเดิม 

            “ให้ข้าลองอีกครั้งนะเจ้าคะ” นางหมายจะปรนนิบัติต่อ

            “ดึกแล้ว เจ้ากลับไปเถิด” ถุงเงินจำนวนหนึ่งถูกโยนลงตรงหน้านาง หญิงสาวหน้าม่านทันทีที่ไม่อาจใช้เสน่ห์ยั่วยวนท่านแม่ทัพได้สำเร็จ ทว่านางเองก็ไม่ยอมแพ้หมายจะสานต่อ ทว่าหยางจื่อหลงก็ปฏิเสธนางอีกครั้งก่อนจะเรียกทหารให้พาตัวนางกลับไป

            หยางจื่อหลงเบื่อหน่ายและรู้สึกไม่พอใจกับตนเอง หลายต่อหลายครั้งที่เขาเองก็มักจะมีอารมณ์บุรุษเพศ หากแต่ไม่อาจสุขสมได้สักครั้ง เขาไม่คิดหรอกว่าสิ่งที่เขาเป็นอยู่จะเป็นโรคประหลาดอันใด 

            เขาปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนเองออกจนเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าเอนกายลงบนเตียงนอน ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยกล้ามมัดแน่นสมกับเป็น   แม่ทัพ มือหนาเคลื่อนไปกอบกุมส่วนอ่อนไหวก่อนจะค่อย ๆ รูดรั้งปลุกปั้นจนขยาย น้ำสีใสปริมออกมาจากส่วนปลายจนหยาดเยิ้ม แม่ทัพหนุ่มครางเครือได้ความเสียวซ่าน ทว่าเมื่อถึงจุดสุขสมร่างกายเหมือนถูกฉุดลงเหว ส่วนแข็งร้อนที่ตรึงแน่นจวนจะปลดปล่อยกลับเข้าสู่ภาวะหลับใหลดังเช่นเดิม 

            อารมณ์ของบุรุษเพศยังคงค้างไม่ได้รับการปลดปล่อย แม้ว่า        แม่ทัพเลือดยังคงมุ่งมั่นเพื่อหมายให้ตนเองสุขสม เพื่อลบคำพูดของใครบางคนออกจากในหัว ทว่าครั้งแล้วครั้งเล่า เริ่มต้นใหม่จนสุดท้ายก็วนกลับจุดเดิม  ทุกครั้ง นั่นยิ่งทำให้อารมณ์กระสันถูกแทนที่ด้วยความโมโหที่ไม่สามารถกระทำได้ดั่งใจ

            ปัง ! 

            จวนที่มีทหารเฝ้ายามอยู่เต็มทั่วทุกบริเวณ ประตูห้องนอนของ    แม่ทัพเลือดกลับถูกผลักออกอย่างแรงด้วยมือของใครบางคน ร่างกำยำเปลือยเปล่าตกใจรีบหยิบอาภรณ์มาคลุมร่างกายเอาไว้ลวก ๆ ก่อนจะคว้าดาบประจำกายมาถือไว้ 

            ใบหน้าหล่อเหลาจดจ่อเฝ้ารอผู้บุกรุกอย่างเงียบเชียบ เขาจ้องผ่านความมืดมิดไปยังประตูที่เปิดออกกว้าง เมื่อแน่ใจว่ากำลังมีใครบางคนขยับเท้าเดินเข้ามา ปลายดาบจ่อคอของผู้มาเยือนทันที 

            “ท่านกล้าสังหารฮูหยินของท่านหรือ” ผู้บุกรุกเอ่ยขึ้น น้ำเสียงไม่ได้มีความหวั่นเกรงคมดาบที่คอแม้แต่น้อย เขายกตะเกียงในมือขึ้นให้เห็นใบหน้างดงามแสนคุ้นเคย ดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองใบหน้าของแม่ทัพเลือดที่มีสีหน้าจริงจังไม่แพ้กัน 

หยางจื่อหลงลดดาบลงทันที เมื่อเห็นว่าผู้เสียมารยาทในยามวิกาลนี้เป็นใคร 

            “เจ้ามาได้อย่างไร” แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามด้วยความสงสัย เนื่องจากจวนของเขามีทหารเฝ้าตรวจตราอย่างเข้มงวด ยามวิกาลเช่นนี้หรือหากมิมีคำสั่งจากเขาก็ไม่อาจมีผู้ใดเข้ามาได้

            “ข้าเดินเข้ามา ทหารของท่านมิมีใครเอ่ยสิ่งใด” 

            คิ้วของแม่ทัพเลือดขมวดขึ้นจนเป็นปม ใบหน้าบึ้งตึงยิ่งฉายแววไม่พอใจขึ้นอีกหลายเท่าเมื่อได้ฟังอีกฝ่ายบอก นั่นหมายความว่าทหารยามของจวนเขาทำงานหละหลวม ปล่อยไว้เช่นนี้คงมิใช่ว่ามีใครก็ได้หรอกหรือสามารถบุกเข้าจวนของเขาได้อย่างอิสระ 

            “ท่านจะไปไหน” มือหนาถูกคว้าเอาไว้ ขณะที่หยางจื่อหลงกำลังจะเดินออกไปตรวจสอบพวกทหาร

            “ข้าจะไปดูพวกทหาร ว่าเหตุใดจึงปล่อยให้คนนอกเข้ามาโดยพลการเช่นนี้” 

            “ข้าเป็นคนนอกสำหรับท่านหรือ” น้ำเสียงเรียบนิ่งทว่าแฝงไปด้วยอารมณ์ตัดพ้อ ในขณะที่หยางจื่อหลงเองก็ชะงักไปเช่นกัน

            “…”

            “คงจะจริงอย่างที่ท่านว่า ข้าเป็นเพียงคนนอกมิใช่สตรีคนที่ท่านพากลับมาเสพสมด้วยกระมัง ข้าคงกังวลและเป็นห่วงท่านมากเกินไป เช่นนั้นข้าไม่รบกวนท่านแล้วท่านแม่ทัพหยาง”