บทที่ 9

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องกระทบเรือนร่างบุรุษสองคนที่ตระกองกอดก่ายกันบนเตียงกว้าง แม้ทั้งคู่จะสวมอาภรณ์อยู่ทว่ากลับดูหลุดลุ่ยเสียมากกว่า เป็นจ้าวหยุนปิงที่ลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนที่อีกคนจะรู้สึกตัวเสียด้วยซ้ำ มือเรียวเกลี่ยไปตามใบหน้าหล่อเหลา ที่นอนหลับตาพริ้มเพราะความเหนื่อยล้าจากเมื่อคืน จ้าวหยุนปิงคลี่ยิ้มเล็กน้อยเมื่อนึกถึง

            เมื่อคืนพวกเขามิได้ร่วมรักดังที่ควรจะเป็น เขาเพียงแค่ช่วยให้ต่างฝ่ายต่างสุขสมเพียงเท่านั้น ทว่าแม้ไม่อาจเป็นของกันและกันกลับทำให้เขารู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก 

            ร่างหนาที่ถูกรบกวนเริ่มรู้สึกตัว สะบัดใบหน้าหนีพร้อมกับส่งเสียงเบา ๆ อย่างไม่พอใจ ครั้นนึกขึ้นได้แม่ทัพหยางจึงลืมตาขึ้น ทันทีที่ลืมตาได้ภาพในหัวเรื่องราวเมื่อคืนก็ชัดเจน ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มเห่อร้อนและขึ้นสีแดงระเรื่อ สัมผัสอุ่นร้อนจากมือของจ้าวหยุนปิงที่ปรนเปรอความสุขสมให้เขาจนแทบขาดใจ ยังคงยังรู้สึกอยู่ อีกทั้งเขายังเผลอลืมไปเสียแล้วว่าเจ้าตัวก็ยังอยู่ที่นี่

            “เหตุใดเจ้ายังไม่กลับไปอีก” หยางจื่อหลงเอ่ยไล่ทั้ง ๆ ที่ตนเองก็ไม่กล้ามองหน้าของอีกฝ่ายในยามนี้ด้วยซ้ำ

            “ตื่นขึ้นมาก็ไล่ข้า หรือเมื่อคืนนี้ท่านไม่พอใจที่ข้าทำ” แม้จะพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ทว่าจ้าวหยุนปิงทราบดีว่าแม่ทัพเลือดผู้นี้มิได้คิดเช่นนั้น เพียงแค่เห็นใบหน้าแดงระเรื่อนั่นของอีกฝ่ายก็พอที่จะเข้าใจ

            “ไม่…ข้า…เจ้ามันหน้าไม่อาย” แม่ทัพหยางรู้สึกขัดเขินไม่คิดว่า   จ้าวหยุนปิงจะพูดจาชวนให้คิดถึงเรื่องเมื่อคืนอีกครั้ง

            “เมื่อคืนท่านเร่งเร้าให้ข้าทำต่ออีกหลาย…”

            “หยุดพูดจาเลอะเลือนได้แล้ว หากเจ้าพูดอีกคำเดียวข้า…ข้าจะให้ทหารมาลากเจ้ากลับไปเสีย” หยางจื่อหลงตวาดลั่นพร้อมใบหน้าแดงก่ำ มิได้เพราะโกรธแต่เป็นเพราะจ้าวหยุนปิงยังไม่หยุดพูดถึงเรื่องน่าขายหน้า

            “แปลว่าท่านไม่ปฏิเสธที่จะให้ข้าอยู่ต่อ เช่นนั้นข้าจะไม่ถูกถึงเรื่องเมื่อคืนอีก” จ้าวหยุนปิงรับปาก เพราะต่อให้เขาไม่พูดถึงอย่างไรเสีย เขาก็เชื่อว่าอีกฝ่ายไม่มีทางลืมเลือนเป็นแน่

            “ข้ายังไม่คิดบัญชีเรื่องที่เจ้าลอบวางยาข้า” อีกหนึ่งเรื่องที่เขาไม่ลืมเช่นกัน หากมิใช่เพราะฤทธิ์สุราและกลิ่นกำยานหอมหวานนั่น มีหรือที่       แม่ทัพเลือดเช่นเขาจะกระทำเรื่องน่าอาย

            แม่ทัพหยางลุกขึ้นจากที่นอนปรายตามองคนที่นอนอยู่บนเตียงกว้างของเขาด้วยสายตาดุ ๆ คนที่ถูกจ้องมองกลับไม่ได้รู้สึกกลัวแต่อย่างใด เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ได้จริงจังเท่าใดนัก จ้าวหยุนปิงสบสายตากลับพร้อมกับคลี่ยิ้มหวาน ๆ ให้แทน แม่ทัพหยางทำได้เพียงเบนใบหน้าหนี ก่อนจะเดินไปทำภารกิจประจำวันของตนเอง

           

            แม่ทัพเลือดแห่งต้าฉีในทุก ๆ เช้าเขาจำต้องออกตรวจตราการฝึกซ้อมของกองทัพทหารของตนเองเป็นประจำ ทว่าวันนี้พิเศษว่าทุกวัน  นั่นเพราะชายหนุ่มผู้มีใบหน้างดงามราวสตรีข้างกายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หยางจื่อหลง เหล่าทหารหลายคนต่างสงสัย ทว่าคงมีเพียงจิ้นเหอเท่านั้นที่ทราบดี          รองแม่ทัพผู้แข็งแกร่งแอบลอบมองทั้งคู่อยู่หลายครั้ง ใบหน้าเรียบนิ่งเป็นประจำเมื่อยามอยู่ต่อหน้าท่านแม่ทัพ หากแต่ยามนี้กลับดูแปลกไป จิ้นเหอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่หลายครั้ง จนในที่สุดหยางจื่อหลงก็หมดความอดทน

“จิ้นเหอ ดูเหมือนเจ้ามีเรื่องอันใดภายในใจ” 

รองแม่ทัพสะดุ้งเมื่อถูกจับได้ว่าลอบมอง ร่างปราดเปรียวรีบปรี่มานั่งคุกเข่าตรงหน้าท่านแม่ทัพ

“มิมีสิ่งใดขอรับ ข้าเพียงแค่รู้สึกว่าท่านแม่ทัพดูสดชื่นกว่าทุกวันเท่านั้น” จิ้นเหอไม่กลับสบตากับท่านแม่ทัพโดยตรง แต่กลับปรายตามองไปยังคนด้านข้างท่านแม่ทัพแทน และเหมือนคนถูกมองเองก็รู้ตัว จ้าวหยุนปิงจึงยิ้มบาง ๆ เป็นการตอบรับ ทว่าก็ไม่พ้นสายตาของหยางจื่อหลงเช่นเคย

“พวกเจ้ามีสิ่งใดปิดบังข้าหรือไม่” 

ในที่สุดหยางจื่อหลงก็ได้ทราบว่าแท้จริงแล้วเรื่องเมื่อคืน เป็นเพราะจิ้นเหอที่บังเอิญพบกับจ้าวหยุนปิงด้านหน้าจวน ตอนที่กำลังเดินตรวจตราความเรียบร้อย จิ้นเหอจำจ้าวหยุนปิงได้ดีและเคยพบว่าท่านแม่ทัพเองก็เคยอยู่กับอีกฝ่ายบ่อยครั้ง นั่นคือสาเหตุที่ทำให้จ้าวหยุนปิงเข้ามาภายในจวนได้อย่างสะดวกสบาย     

ผิดกับหยางจื่อหลงที่นั่งหน้านิ่งไม่พอใจอย่างยิ่ง ที่ลูกน้องของตนเองกระทำโดยพลการ สุดท้ายแล้วจิ้นเหอก็ถูกสั่งลงโทษด้วยการฝึกทหารเพิ่มเป็นเวลาสามวัน 

            “ข้าให้” แผ่นป้ายบางอย่างถูกยื่นให้กับคนตรงหน้า

            “…”

            “ตราสัญลักษณ์ประจำกายข้า เจ้าเก็บไว้” จ้าวหยุนปิงหยิบป้ายที่ว่าขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะเพ่งพินิจดู บนป้ายสลักคำว่า “หยาง” ซึ่งบ่งบอกถึงตระกูลหยาง ป้ายตระกูลของเขาก็มีเช่นกัน

            “เหตุใดจึงมอบให้ข้า” จ้าวหยุนปิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะป้ายสัญลักษณ์เช่นนี้มีไว้สำหรับมอบให้แก่คนในตระกูลเท่านั้น “ท่านยอมรับข้าเป็นฮูหยินแล้วอย่างนั้นหรือ” 

            “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าหมายถึงหากเจ้าอยากพบข้าก็เพียงยื่นป้ายนี้ให้กับทหาร” หยางจื่อหลงตอบด้วยน้ำเสียงไม่เต็มคำนัก แต่เขาหมายความเช่นนั้นจริง ๆ เพราะคิดดูแล้วหากเมื่อคืน จิ้นเหอไม่ได้พบกับ  จ้าวหยุนปิงเข้า มีหวังเจ้าตัวคงถูกพวกทหารจับเข้าไปนอนในคุกท้ายจวนเล่น ๆ แล้ว นั่นเพราะหยางจื่อหลงเองก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้ามายามดึกดื่นเช่นนั้น