Not your one night ฉันไม่ใช่คู่นอนของคุณ

“ว่าไงคะ ยาย”

หญิงสาวกรอกเสียงไปตามสายทันทีที่กดรับสาย ในระหว่างที่เธอกำลังเดินไปตามซอยที่รุ่นพี่คนหนึ่งแนะนำที่พักราคาถูกให้กับเธอ หลังจากเธอตัดสินใจเดินทางจากบ้านเพื่อมาหางานทำ

“ไม่ต้องห่วงนะคะ มะลิจะดูแลตัวเองดี ๆ”

เธอยังคงพูดด้วยน้ำเสียงสดใสในฉบับของตัวเอง เพราะรู้ดีว่าคุณยายของเธอคงจะเป็นห่วงกับการที่เธอตัดสินใจเดินทางเข้ามายังเมืองหลวงด้วยตัวคนเดียวแบบนี้

“งั้นไว้ถึงที่พักมะลิจะโทรหานะคะ ยาย อย่าลืมกินข้าวกินยาด้วย รักยายนะคะ”

เธอวางสายยายด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะกดมือถือดูที่อยู่ที่รุ่นพี่ของเธอแนะนำและส่งมาให้ พร้อมกับขาที่รีบก้าวไปตามทางด้วยความรวดเร็ว เพราะเริ่มรู้สึกว่าอากาศมันกำลังร้อนขึ้นเรื่อย ๆ

มะลิ พิรัญญา เมธาวรรณรักษ์ เด็กสาวที่อายุเพียง 22 ปี เธอเป็นเด็กกำพร้าที่มีคุณยายใจดีคนหนึ่งเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เด็ก เธอเรียนจบเพียงแค่ระดับชั้นมัธยม เพราะไม่อยากให้คุณยายลำบาก พอเรียนจบเธอก็ออกมาช่วยงานคุณยาย เธอรับจ้างทำสวนทำไร่ จนเมื่อเดือนก่อนคุณยายของเธอเกิดล้มป่วยเพราะอายุที่มากและสุขภาพที่แย่ ผู้ใหญ่บ้านจึงแนะนำให้เธอออกมาหางานทำที่เมืองหลวง โดยได้รับความช่วยเหลือจากลูกสาวของผู้ใหญ่บ้านที่เป็นรุ่นพี่ของเธอในวัยเด็ก ในการแนะนำสิ่งต่าง ๆ ให้ รวมไปถึงที่พักแห่งนี้ด้วย

PSP อพาร์ตเมนต์ ที่พักที่รุ่นพี่แนะนำมาราคากลาง ๆ เป็นตึกที่ดูกึ่งเก่ากึ่งใหม่ มะลิยืนมองตึกตรงหน้าที่คาดเดาว่าน่าจะมีไม่ต่ำกว่าหกชั้น ก่อนที่จะเดินเข้าไป

“สวัสดีค่ะ”

มะลิยกมือไหว้พร้อมเอ่ยทักทายคนที่นั่งอยู่ในห้องด้านล่างของอพาร์ตเมนต์ พี่เขาหันมามองเธอด้วยรอยยิ้ม

“หาที่พักเหรอคะน้อง พี่พาไปดูห้องได้นะ ที่นี่มีห้องว่าง”

“เอ่อ คือ หนูอยากสอบถามว่ามีคนจองห้องไว้แล้วหรือเปล่าคะ ชื่อ วนิกา”

พี่เขามองเธอก่อนจะหันไปสนใจกับสมุดเล่มใหญ่ด้านใน มะลิมองพี่เขาด้วยหัวใจที่สั่นไหว หากพี่วาไม่ได้จัดแจงที่พักให้เธอไว้ เธอจะทำยังไงดี ความคิดมากมายในหัวกำลังตีกันด้วยความกังวล

“อ๋อ มีค่ะ น้องวาจัดการแล้ว เราเป็นน้องสาวน้องวาที่มาจากต่างจังหวัดใช่ไหมคะ”

เหมือนสวรรค์มาโปรดมะลิพยักหน้าตอบรับพี่เขาทันที พี่เขาใช้เวลาไม่นานก็หยิบคีย์การ์ดกับกุญแจมายื่นให้เธอ

“ห้องเราอยู่ชั้นสามนะ ห้อง 310”

“ขอบคุณนะคะพี่”

“เรียกพี่อรก็ได้ พี่ดูแลที่นี่ เรามีอะไรก็บอกพี่ได้ ตรงนี้เบอร์โทร จะติดต่ออะไรให้ช่วยอะไรโทรมานะ”

พี่เขาเอ่ยแนะนำทุกอย่างให้กับเธอ มะลิรู้สึกดีขึ้นมาที่อย่างน้อยการมาเหยียบเมืองกรุงครั้งแรกมันก็ไม่ได้แย่จนเธอกลัว ต้องขอบคุณพี่วามาก ๆ เลยที่เป็นธุระจัดแจงให้เธอ

มะลิเดินขึ้นบันไดขึ้นชั้นสามอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะกวาดสายตามองดูตัวเลขที่ติดไว้หน้าห้อง เธอก้าวขาตรงไปยังห้องหมายเลข 310 ก่อนจะใช้กุญแจไขแล้วเปิดเข้าห้องไป

“ดีกว่าที่คิดแฮะ!!”

ภายในห้องพักมีเตียง มีตู้เสื้อผ้า มีโต๊ะเครื่องแป้ง และมีเครื่องปรับอากาศ ราคาห้องนี้อยู่ที่เดือนละ 3,500 บาท ยังไม่รวมค่าไฟ ตอนแรกมะลิคิดว่ามันแพงไปหรือเปล่า แต่พี่วาก็บอกว่าราคานี้คือถูกแล้ว ตอนนี้เธอเลยเป็นหนี้พี่เขาอยู่ เพราะพี่เขาบอกว่าเธอได้งานทำเมื่อไหร่ค่อยผ่อนคืน

มะลิใช้เวลาในห้องพักไปหลายชั่วโมง ทั้งเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้ ทำความสะอาด ก่อนที่จะอาบน้ำแต่งตัว แล้วตัดสินใจออกจากที่พักเพื่อไปเดินดูบริเวณใกล้เคียงว่ามีงานอะไรให้เด็กบ้านนอกอย่างเธอที่ถือแค่วุฒิมอปลายทำไหม

ขาแข็งแรงของคนวัย 22 ก้าวเท้าไปตามตรอกซอยที่เธอลองใช้มือถือหาข้อมูลว่าเป็นแหล่งบันเทิงของย่านนี้ สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านเหล้าและคาเฟ่ มะลิเดินสอดส่องสายตา ก่อนจะมาหยุดอยู่หน้าร้านที่มีป้ายชื่อว่า Sky Bar จุดน่าสนใจของร้านนี้คือป้ายรับสมัครคนในครัว

“ร้านยังไม่เปิดนะคะ”

มะลิหันกลับไปมองเสียงของใครบางคนที่เอ่ยบอกกันทันที ผู้หญิงที่ใบหน้าสวย การแต่งตัวที่ดูดี กำลังมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้ม

“อ๋อ คือฉันสนใจป้ายรับสมัครงานนะคะ”

คนตรงหน้าเลิกคิ้วมองเธอด้วยความสงสัย ก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมตัวเองแล้วล้วงมือเข้าไปหยิบกุญแจในกระเป๋าของตัวเองขึ้นมา

“บรรลุนิติภาวะหรือยัง”

เขาเอ่ยถามกันอีกครั้ง ก่อนจะเดินตรงไปยังประตูและทำการไขเปิดประตู

“ฉันอายุ 22 ค่ะ”

“อืม เข้ามาสิ”

มะลิเดินตามคุณเขาเข้ามาภายในร้าน ภายในร้านเป็นบาร์เหมือนที่มะลิเคยเห็นในละคร มันดูหรูจนมะลิรู้สึกหวั่นใจ

“เอ่อ คือ”

“มีอะไรก็พูดมาเถอะ”

คุณเขาเดินตรงไปยังบาร์เครื่องดื่ม ก่อนจะหันไปยังตู้แช่แล้วหยิบเครื่องดื่มออกมายื่นให้กับเธอ

“ฉันเรียนจบแค่มอปลายค่ะ”

เป็นอีกครั้งที่คุณเขาเลิกคิ้วใส่เธอ มะลิมองมือที่ยื่นเครื่องดื่มมาให้เธอ ก่อนที่เธอจะยื่นมือออกไปรับมาถือไว้

“ชื่ออะไร”

“ชื่อมะลิค่ะ”

คุณเขาพยักหน้า ก่อนจะยกเครื่องดื่มขึ้นดื่ม มะลิมองคนตรงหน้าที่ดูเท่และดูสวยในเวลาเดียวกัน เธอถูมือตัวเองไปมาอย่างประหม่า เมื่อคนตรงหน้าเอาแต่เงียบ

“งานที่นี่อาจจะหนักหน่อย เพราะที่นี่เป็นร้านอาหารกึ่งบาร์ คิดว่าจะไหวไหม”

“ไหวค่ะ”

มะลิตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว คุณเขายังคงมองมาที่เธอ ทำให้มะลิเลือกที่จะพูดขยายความต่อไปให้คุณเขาฟัง

“ฉันทำได้ค่ะ ตอนอยู่บ้านนอกฉันทำไร่ทำนา เดินขึ้นเขาหลายกิโลก็ทำมาหมดแล้ว ขอบคุณนะคะที่ให้โอกาส”

“โรส”

“ค่ะ??”

“เรียกฉันว่า พี่โรส ฉันดูแลร้านนี้”

“อ๋อ ขอบคุณนะคะ พี่โรส”

โรสพยักหน้าตอบรับก่อนจะส่งยิ้มให้ มะลิยิ้มตอบกลับมาจนตาหยี ความดีใจของมะลิทำให้โรสรู้สึกเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก

“จะเริ่มพรุ่งนี้หรือวันนี้ดี”

“วันนี้เลยได้ไหมคะ พี่โรส”

โรสพยักหน้าตอบรับ ก่อนที่เธอจะบอกกับเด็กใหม่ว่าร้านจะเปิดบริการตอนหนึ่งทุ่ม มะลิจึงบอกว่าจะอยู่ช่วยเลย เพราะตอนนี้เป็นเวลาหกโมงกว่าแล้ว ถ้าเดินกลับที่พักก็เสียเวลาเปล่า

“มะลิ”

มะลิที่กำลังเช็ดโต๊ะและยกเก้าอี้ลงมาจัด หันมามองโรสที่เอ่ยเรียกกัน ก่อนจะเดินเข้ามาหาเมื่อพี่เขากวักมือเรียก

“คนนี้พีพี เป็นบาร์เทนเดอร์ประจำร้าน คนนี้พี่กอล์ฟดูแลเมนูในครัว ส่วนคนนี้พีเจ ทำได้ทุกหน้าที่ สามคนนี้คือพนักงานประจำของร้าน ส่วนคนอื่น ๆ ก็มีมา เดี๋ยวค่อยทำความรู้จักนะ”

“สวัสดีค่ะ ชื่อมะลินะคะ”

มะลิกล่าวสวัสดีคนทั้งสามคนที่กำลังส่งยิ้มมาให้เธออย่างเป็นมิตร พี่สาวทั้งสามคนดูสวยดูเท่กันไปหมด โดยเฉพาะพีพีที่ดูเท่มากทั้งที่เป็นผู้หญิง

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ น้องเล็ก”

พีพีพูดออกมา ก่อนจะเดินปลีกตัวเข้าเคาน์เตอร์บาร์ของตัวเองไป พีเจที่เห็นมะลิมองพีพีก็ยกมือขึ้นตบบ่าของมะลิ

“ไม่ต้องไปสนใจคนขี้เก๊กหรอกมะลิ มากับพีเจดีกว่า”

พีเจดึงแขนมะลิให้เดินตามไป ทำให้ตอนนี้ทั้งสองคนมายืนอยู่ที่ห้องเก็บของที่เป็นสต๊อกเครื่องดื่ม รวมไปถึงตู้แช่ต่าง ๆ

“มะลิอายุห่างกับเราสองปีเอง เพราะฉะนั้นไม่ต้องเรียกพี่หรอก เรียกพีเจก็พอ”

“ขอบคุณนะคะ”

“บอกแล้วไง ไม่ต้องพูดจาเป็นทางการหรอก พูดแบบธรรมดาก็พอ เพื่อนกันทั้งนั้น”

ผู้หญิงตรงหน้าพูดด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะทำหน้าที่แนะนำพื้นที่ในร้านส่วนต่าง ๆ ให้น้องใหม่อย่างมะลิได้รู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน และโซนไหนเป็นโซนไหนบ้าง