LOGINปพิชญา วรเทพสุวรรณ ( ปริม ) อายุ 32 ปี ลูกสาวคนเดียวของตระกูลเทพวรสุวรรณ เมื่อความเจ็บปวดในอดีตสร้างให้เธอมีปมเรื่องความรัก เธอจึงใช้ชีวิตแบบสุดเหวี่ยงไม่เอาใครไม่แคร์ใครแม้กระทั่งครอบครัว จนวันหนึ่งผู้เป็แม่ทนไม่ได้จึงยึดทรัพย์สินทุกอย่างทำให้เธอเหลือทรัพย์สินที่เป็นของตัวเองเพียงไม่กี่ชิ้น และหนึ่งในนั้นคือ Sky bar ร้านอาหารกึ่งบาร์ พิรัญญา เมธาวรรณรักษ์ ( มะลิ ) อายุ 22 ปี เด็กกำพร้าที่ถูกคุณยายเก็บไปเลี้ยงตั้งแต่เด็ก เธอตัดสินใจเดินทางจากจังหวัดแม่ฮ่องสอนเข้ามาเมืองหลวงเพื่อหางานทำและได้มาเป็นพนักงานที่ร้าน Sky bar
View Moreずるりと手や腕に絡みつくその感触は、高級な絹糸のようにさらさらで、どこまでも柔らかくて。
持ち主の体温を存分に含んでいる事がありありと伝わる温もりは、どこまでも現実を突きつけてきて。呆然としながら、自分の手のうちにバサリと飛び込んできたその銀色に輝く塊の正体を把握すれば。
「ぴえぇ?!」
人間らしい言葉の一つも出なくなるってものです。
「……貴様……やってくれたな?」
つい先程まで、銀糸のように美しい髪をさらりと靡かせて、ピンと背筋を伸ばした美しい立ち姿で、鈴を転がすようなという表現がピッタリの声を震わせて、自らを公爵家の令嬢だと名乗ったはずのその人が。
どうして男の人のように短く整えられた、夜空みたいに艶めく黒髪をさらりと揺らしながら、わたしを壁際に追い詰めているのか。
どうして過渡期の少年のようなちょっと低めの掠れた声で、わたしの名を呼ぶのか。 どうしてわたしの手の内にある銀色をした毛束の塊が、目の前の御仁の頭から落ちてきたのか。わたしにはさっぱり理解できなかったのです。
◇◇◇ わたしの名前はレリアーヌ。レリアーヌ・バタンテール。親しい人にはレアって呼ばれてます。 辺境のバタンテール辺境伯家の娘です。まぁ、辺境伯家と言えばなんかイイ感じですが、要はド田舎です。王都の人達から言わせれば所詮ヨソモノです。
何故かと言うと、我が国、クレスタ王国は、王家と三大公爵家によって建国された歴史ある大国なのですが、大国というからには色々あったわけですよ。 こう……国土を広げる為に、穏便に、時には不穏に周辺の土地を、その土地に住む人々を取り込んでいったのです。 で、我が家もその一部でして、元は蛮族と呼ばれる山や森や大地と共存していくスタイルの民族だったのですが、大国の手は迫るし、大国からもたらされる圧倒的な技術に気圧されるしで、このままでは早晩立ちいかなくなるだろうと……。 ついでに、ちょっと嫌な感じの『厄介な隣人』がいたのもあって……。 そこで当時の長的立場だった我が家のご先祖様が決断されたそうです。森の恵みや山から採れる鉱物、蛮族と呼ばれる所以となった戦闘技術を提供する代わりに、クレスタ王国の配下にくだろうと。
時の国王陛下はそれをお認めになり、中心となって動いていた我が家に辺境伯の地位を与え、我々の住処であった土地を治めるようにと定められました。
もちろん当時のクレスタ王国の貴族達からある程度の反発はあったようです。 そりゃ資源もりもりですからね、うちの領地。 我が物にしたいと虎視眈々と狙っていた方もいた事でしょう。沢山。それでも、その貴族達が暴挙に出なかったのは、先にあげた我らが民の戦闘技術があったおかげです。
幼い頃から鍛錬を始め鍛え上げていく我が民は、男は勿論の事、女子供も侮れない戦士です。
戦士一人で当時の王国の騎士達が束になっても敵わなかったと記録があるくらいですから、推して知るべしです。そんなこんなありまして、我が家は辺境伯家となりました。
因みに、現在その戦闘技術を受け継いでいるのは我が家と、我が家に連なる血族のみです。
強すぎる力は時として争いの元になりますから、限られた人間だけで受け継いできたのです。もちろん、常人でも使える技術は率先して国に提供してきたのは言うまでもありませんし、国から要請があれば、護衛の真似事のような事もしております。
そんな訳で、令嬢とは言え辺境伯家の一族であるわたしはまぁ、それなりに……そうゆう事です。その結果、何が起きたかと言うと、まぁ、面倒ごと……と言うか、傍から見えれば栄誉な事なのでしょうが、田舎者のわたしにすれば厄介事の何物でもない事に巻き込まれたわけです。
その結果、更なる厄介事に巻き込まれるとか……聞いてないんですがっ!?
“ทุกคน คืนนี้เราจะปิดร้านเร็วกันก่อนสองชั่วโมงนะ”โรสเอ่ยออกมาทำให้พนักงานทุกคนหันมามองกันด้วยความสงสัย“เราจะเลี้ยงต้อนรับมะลิกัน มะลิมาทำงานได้หนึ่งอาทิตย์แล้วยังไม่ได้ต้อนรับเลย”ทันทีที่ประโยคบอกเล่าเอ่ยจบ พีเจก็ร้องโห่ออกมาอย่างดีใจ ทำให้พีพีที่กำลังง่วนกับการเช็ดแก้วหน้าเคาน์เตอร์หันไปมองน้องสาวตัวเองอย่างเอือมระอา“ให้กอล์ฟทำอะไรดีคะ”“หม้อไฟ เจ้กอล์ฟ!!”ไม่ต้องถามเลยว่าเสียงที่เอ่ยออกมาคือใคร เพราะนั่นคือเสียงของตัวแสบประจำร้านอย่างพีเจ“มะลิอยากกินอะไร”โรสหันไปถามมะลิ เพราะอยากให้เจ้าของงานแสดงความคิดเห็นบ้าง ส่วนคนที่ถูกถามก็ทำเพียงแค่ยิ้ม ก่อนจะตอบออกมา“ตามที่พีเจบอกก็ได้ค่ะ”หลังจากปิดร้าน ทุกคนก็มานั่งกันอยู่ที่โต๊ะกลางร้าน โดยที่เจ้กอล์ฟ หญิงสาววัยสามสิบที่ทุกคนต่างเรียกกันว่าเจ้กอล์ฟ เป็นคนลงมือทำหม้อไฟอย่างที่พีเจนำเสนอ“อะไรนะ คือเดินขึ้นดอยไปเก็บผักวันละหลายกิโล”พีเจตกใจกับเรื่องที่มะลิเล่าให้ฟัง จนเอ่ยคำถามออกมาอีกครั้งเมื่อมะลิพูดจบ“มันแปลกตรงไหน ฉันยังทำงานส่งแกเรียนจนจบ”พีพีพูดออกมาบ้าง เพราะเธอเป็นพี่สาวของพีเจ และเพราะพ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เด็ก จึงทำให้สอง
วันนี้เป็นวันที่สองของการทำงานที่ Sky Bar มะลิมาถึงร้านเป็นคนแรกในเวลาหกโมงนิดๆ เธอเปิดประตูเข้ามาเพราะโรสได้บอกที่ซ่อนกุญแจให้เธอเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวาน เมื่อเข้ามาภายในร้านมะลิก็สะดุ้งเมื่อเห็นเจ้าของร้านอย่างปริมกำลังนั่งดื่มอยู่ในร้าน“ขอโทษค่ะ ฉันนึกว่าไม่มีคนอยู่”เธอบอกกับเจ้าของร้านที่แหงนหน้าขึ้นมามองเธอ คุณเขาไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงแค่พยักหน้าตอบรับ มะลิจึงเดินเข้าไปในครัวเพื่อทำหน้าที่ของตัวเอง เธอใช้เวลาทำโน่นนี่นั่นอยู่ในครัวนานพอสมควรก่อนจะเดินไปยังห้องเก็บของเพื่อเช็กวัตถุดิบ“อ๊ะ!!”มะลิตกใจเมื่อเธอหันมาก็พบว่าบอสเจ้าของร้านที่ไม่รู้ว่าเข้ามาในห้องเก็บของตั้งแต่เมื่อไหร่กำลังยืนอยู่ด้านหลังเธอ“เอ่อ…คุณปริม เอ่อ…บอส มีอะไรหรือเปล่าคะ”ผู้เป็นเจ้านายมองหน้าเธอนิ่งๆ ไม่ยอมพูดยอมจา ก่อนจะยื่นมือของตัวเองขึ้นมาจับปลายคางเธอแล้วประกบปากเธอทันที“อ๊ะ!!”“อื้ม…”เป็นอีกครั้งแล้วที่เขาทำแบบนี้กับเธอ ริมฝีปากของบอสสาวบดเบียดริมฝีปากเธออย่างเอาแต่ใจ เขาดูรีบร้อนและไม่อ่อนโยนเอาเสียเลย หัวใจของเด็กสาววัยยี่สิบสองเต้นรัวอีกครั้ง ก่อนที่มะลิจะเป็นฝ่ายดันบอสสาวให้แผ่นหลังแนบชิดกับผนังห้
“เมื่อไหร่แกจะเลิกใช้ชีวิตแย่ๆ แบบนี้สักที”หนังสือในมือของคุณผู้หญิงของบ้านเทพวรสุวรรณถูกขว้างออกมาเข้าหาลูกสาวคนเดียวที่เดินลงมาจากชั้นสองของบ้านทันที“ฉันจะใช้ชีวิตแบบไหนมันก็เรื่องของฉัน คุณจะมาใส่ใจทำไม”ปพิชญาพูดออกมาอย่างไม่ได้ใส่ใจ เธอก้มลงหยิบหนังสือที่ผู้เป็นแม่ขว้างใส่เธอก่อนจะโยนมันทิ้งถังขยะอย่างไม่ไยดี“ฉันจะไม่สนใจถ้าแกไม่ได้ใช้ เทพวรสุวรรณ”“ฉันไปเปลี่ยนเลยก็ได้ ถ้ามันทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น”หญิงสาวยังคงพูดออกมาด้วยใบหน้านิ่งเรียบอย่างไม่สนใจ ผู้เป็นแม่เดินเข้ามาหยุดตรงหน้า ก่อนจะวางของใช้ทุกอย่างของปพิชญาลงบนโต๊ะ มันมีทั้งกระเป๋าสตางค์ที่เต็มไปด้วยบัตรเครดิต กุญแจรถ“งั้นถ้าไม่อยากใช้เทพวรสุวรรณขนาดนี้ แกก็ไม่ต้องใช้อะไรก็ตามที่เทพวรสุวรรณเป็นคนหามา”“คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้”“ทำไมฉันจะทำไม่ได้ นี่ฉันยึดคืนมาแค่นี้ถือว่าฉันเห็นใจแล้ว ส่วนจากนี้แกจะใช้ชีวิตแบบไหนก็เรื่องของแก ถ้ามีสติเมื่อไหร่ฉันจะคืนให้”ผู้เป็นแม่พูดจบก็รวบทุกอย่างทำท่าจะเดินออกไป แต่ความหงุดหงิดและความอยากเอาชนะของปพิชญาก็ทำให้เธออยากเอาชนะ“มาคิดดูดีๆ แล้วฉันไม่รีบไปเปลี่ยนดีกว่า เพราะถ้าเปลี่ยนง่ายๆ คนอ
“ว่าไงคะ ยาย”หญิงสาวกรอกเสียงไปตามสายทันทีที่กดรับสาย ในระหว่างที่เธอกำลังเดินไปตามซอยที่รุ่นพี่คนหนึ่งแนะนำที่พักราคาถูกให้กับเธอ หลังจากเธอตัดสินใจเดินทางจากบ้านเพื่อมาหางานทำ“ไม่ต้องห่วงนะคะ มะลิจะดูแลตัวเองดี ๆ”เธอยังคงพูดด้วยน้ำเสียงสดใสในฉบับของตัวเอง เพราะรู้ดีว่าคุณยายของเธอคงจะเป็นห่วงกับการที่เธอตัดสินใจเดินทางเข้ามายังเมืองหลวงด้วยตัวคนเดียวแบบนี้“งั้นไว้ถึงที่พักมะลิจะโทรหานะคะ ยาย อย่าลืมกินข้าวกินยาด้วย รักยายนะคะ”เธอวางสายยายด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะกดมือถือดูที่อยู่ที่รุ่นพี่ของเธอแนะนำและส่งมาให้ พร้อมกับขาที่รีบก้าวไปตามทางด้วยความรวดเร็ว เพราะเริ่มรู้สึกว่าอากาศมันกำลังร้อนขึ้นเรื่อย ๆมะลิ พิรัญญา เมธาวรรณรักษ์ เด็กสาวที่อายุเพียง 22 ปี เธอเป็นเด็กกำพร้าที่มีคุณยายใจดีคนหนึ่งเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่เด็ก เธอเรียนจบเพียงแค่ระดับชั้นมัธยม เพราะไม่อยากให้คุณยายลำบาก พอเรียนจบเธอก็ออกมาช่วยงานคุณยาย เธอรับจ้างทำสวนทำไร่ จนเมื่อเดือนก่อนคุณยายของเธอเกิดล้มป่วยเพราะอายุที่มากและสุขภาพที่แย่ ผู้ใหญ่บ้านจึงแนะนำให้เธอออกมาหางานทำที่เมืองหลวง โดยได้รับความช่วยเหลือจากลูกสาวของผู้ให



![[แบตเตอรี่ที่สมบูรณ์แบบระดับ SS]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

